[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 5 : Chapter 5 A new Hello [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,108 ครั้ง
    31 ม.ค. 62




Chapter 5

A new Hello

 



[อะไรนะครับ! หมอจะกลับมาวันนี้?]


“ใช่ครับ”


แบมมองนาฬิกาที่บอกเวลาเริ่มเย็นแล้ว ตอนนี้แบมกำลังนั่งอยู่ในสนามบินประจำจังหวัด ข้างกายมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่อยู่ด้วย


เขากำลังจะกลับกรุงเทพฯ


[ทำไมหมอไม่บอกผมล่วงหน้าเลย วันนี้ผมไม่ว่างจริง ๆ ครับ] น้ำเสียงของมาร์คดูร้อนใจเสียจนแบมแอบหัวเราะออกมา ให้เขาเดาอีกฝ่ายคงทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะหงุดหงิดอยู่แน่ ๆ


ก็ไม่ใช่จะไม่บอกสักหน่อยนี่ วันนี้มาร์คก็พึ่งจะมีเวลาโทรมาหา เขาก็รอมาร์คโทรมาก่อนแล้วค่อยบอกแบบตอนนี้ไง อันที่จริงก็พึ่งตัดสินใจว่าจะกลับเมื่อเช้านี้ บ่ายมาแม่ก็บอกให้เก็บกระเป๋าเลย รีบยิ่งกว่าแบมเสียอีก


“คุณไม่ว่างก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมจำทางกลับคอนโดผมได้น่า”


คุณคนเก่งของโลกใบนี้เอ่ยตอบมาร์ค เล่นเอาคนตัวสูงปลายสายถอนหายใจออกมา รู้ว่าหมอจำได้ แต่เขาไม่เคยไปคอนโดหมอนี่ เขาอยากไป อยากจำได้เหมือนกันนะ


[แล้วหมอขับรถกลับมาหรือเปล่าครับ]


“นั่งเครื่องบินครับ รถผมเอาไว้ให้แม่ใช้ อีกคันของแม่มันเก่าแล้ว”


เพราะแม่ไม่ยอมซื้อใหม่เองสักทีแบมก็เลยยกของตัวเองให้แม่ไปเลย เดี๋ยวเขาค่อยเก็บเงินซื้อคันใหม่ก็ได้ คอนโดกับที่ทำงานก็มีรถไฟฟ้าอยู่ใกล้ ๆ เดินทางไม่ได้ลำบากอะไร


[ดีแล้วครับ ผมกลัวหมอหลับกลางทาง]


“ผมไม่เป็นไรหรอกน่า”


ถึงอย่างนั้นก็เถอะ การขับรถไกล ๆ ตอนกลางคืนอันตรายจะตาย มาร์คไม่ยอมให้หมอทำแบบนั้นแน่ ๆ


[แล้วแม่กลับบ้านไปแล้วหรือครับ]


มาร์คกลัวว่าแม่จะกลับบ้านมืดแล้วมีอันตราย แม้เขาจะฝากลูกน้องที่เป็นตำรวจที่พึ่งจะไปประจำการแถวนั้นช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ ก็เถอะ


“ผมให้กลับไปแล้ว แม่กลับค่ำมากไม่ดี อันตรายครับ”


[ดีแล้วครับ] มาร์คถอนหายใจออกมาเมื่อรู้สึกสบายใจไปแล้วหนึ่งเรื่อง แต่พอนึกถึงคุณหมอก็ถอนหายใจอีกครั้งเพราะหนักใจ นี่เขาถอนหายใจมาสามครั้งแล้วนะเนี่ย [อยากไปรับหมอจัง อยากกอดหมอ]


“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคุณ”


ไม่ใช่ว่าแบมไม่ชอบที่มาร์คพูดหรอกนะแต่ว่าเขาเขิน


โธ่เอ้ย พอเป็นอะไรที่เกี่ยวกับมาร์ค มันก็มากไปหมด มากจนคนรอบข้างเริ่มหันมามองกันแล้วว่าแบมเป็นอะไรนั่งบิดไปมาทำหน้าแดงเป็นลูกตำลึงอยู่ได้


[คิดถึงนี่ครับ]


มาร์คไม่รู้จะบอกยังไงให้ความรู้สึกมากมายที่เขามีมันไปถึงหมอ เขาคิดถึงหมอ คิดถึงหน้าหมอ คิดถึงกลิ่นหมอ คิดถึงทุก ๆ อย่างของหมอ คิดถึงมาก คิดถึงจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว ใจอยากจะบินไปหาแบมถึงที่อยู่หลายครั้ง แต่ช่วงนี้งานเขายุ่งมากจริง ๆ ขนาดเวลาจะนอนเขายังไม่ค่อยจะมีเลย


“แล้วนี่ไม่ทำงานหรือครับ”


[ทำอยู่ครับ วันนี้น่าจะดึกเลย]


“ก็เห็นคุณดึกทุกวัน” แบมมุ่ยหน้าอย่างนึกขัดใจคนในโทรศัพท์ มาร์คทำงานหนักเกินไป เอะอะก็ทำแต่งาน เขาบอกให้พักบ้างก็พูดแต่ครับ ๆ ครับแต่ไม่เห็นเคยฟังเขาบ้างเลย


[งานมันเยอะนี่ครับ]


มาร์คตอบกลับเสียงหงอยเพราะรู้ตัวว่าทำให้หมอเป็นกังวลกับตนเองอีกแล้ว ที่จริงมาร์คอยากจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอดเลยด้วยซ้ำแต่ว่าไม่สามารถทำได้ มองโลกในแง่ดีสักหน่อยก็คือคนมีอะไรทำย่อมดีกว่าไม่มีอะไรทำล่ะนะ


“เยอะยังไงก็ต้องพักผ่อนนะครับ”


[ครับ คุณหมอ เดี๋ยวสักพักงานลงตัวแล้วผมคงมีเวลาพักเยอะขึ้นแล้วล่ะ]


มาร์คชอบเวลาที่หมอบอกให้เขาทำนั่นทำนี่มาก ๆ คุณพักผ่อนบ้างนะ คุณกินข้าวให้เยอะ ๆ หน่อย คุณนั่นคุณนี่ มันทำให้มาร์ครู้สึกว่าเขาเป็นคนสำคัญ และเขาก็พร้อมจะครับ คุณหมอไปหมดทุกอย่างเลย


“เอาไว้ผมถึงผมจะโทรไปหานะครับ”


 [ครับหมอ ถ้าปิดเครื่องแสดงว่าผมประชุมอยู่นะครับ หมอฝากข้อความไว้ แล้วผมจะรีบโทรกลับทันทีที่ประชุมเสร็จเลยนะ] น้ำเสียงของมาร์คฟังดูปลื้มปริ่มอย่างปิดไม่มิดเมื่อแบมบอกว่าจะเป็นฝ่ายโทรหาเขาบ้าง


จะว่าไปแล้ว แบมเคยโทรหามาร์คก่อนหรือเปล่านะ


“ไม่ต้องรีบหรอกน่า ผมไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”


[คอนโดหมออยู่แถวไหนอ่ะ]


“ถามทำไมครับ”


[จะไปหาครับ]


แบมเผลอยิ้มออกมา เขาไม่ได้เจอหน้ามาร์คนานแค่ไหนแล้วนะ เดือนเดียวเองมั้ง แต่ทำไมรู้สึกมันนานจังเลยก็ไม่รู้ ที่เขาว่ากันว่าความคิดถึงฆ่าคนได้นี่สงสัยจะเป็นเรื่องจริง


อ่าแบมยอมรับว่าเขาก็คิดถึงมาร์คเหมือนกัน


มากเสียด้วยสิ


“เดี๋ยวผมส่งโลเคชั่นให้นะ”


[โอเคครับ งั้นผมไปประชุมก่อนนะ]


แบมได้ยินเสียงคนเรียกมาร์คดังแว่ว ๆ คุยโทรศัพท์กันทีไรมาร์คก็ดูยุ่งกับงานตลอด แต่ก็พอเข้าใจว่าคนเราก็มีวันแบบนี้กันทั้งนั้น ตอนแบมทำงานบางวันที่ยุ่งมาก ๆ เขาก็ยุ่งจนไม่ได้กินข้าวกินปลาเลย


“อื้ม ผมก็จะขึ้นเครื่องแล้วเหมือนกันครับ” เสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องดังขึ้นพร้อม ๆ กันกับที่มาร์คขอวางสาย จากบ้านแบมไปกรุงเทพถ้าขึ้นเครื่องไปก็ใช้เวลาไม่นานเท่าไร  ชั่วโมงนิด ๆ ก็ถึงแล้ว


[ไว้เจอกันนะครับหมอ]


“ไว้เจอกันครับ”


แบมกดวางสาย เขายิ้มให้โทรศัพท์มือถือของตัวอีกอยู่พักใหญ่ก่อนจะโทรบอกเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวถึงการกลับไปของตน แน่นอนว่าจินร้องดีใจ เล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ใส่แบมเลยล่ะ

 


ถึงจะไม่ได้พูดออกไป แต่แบมรู้สึกว่าเขาคิดถึงความจินเอาเรื่องเลยแฮะ

 


Vitamin B


 

ความเยอะแยะของผู้คนในสนามบินเล่นเอาแบมเวียนหัวไม่น้อย คนตัวเล็กรอเอากระเป๋า จัดการอะไรเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมา เห็นจินโบกมือเรียกอยู่ไกล ๆ ก็เดินไปหา


“มึงงง~ กูคิดถึงงง หายหัวไปสองไตรมาสติดต่อกูมาสองครั้งถ้วน นึกว่าตายห่าไปแล้วนะเนี่ย กูดีใจมากที่มึงยังมีชีวิตอยู่ ประเทศเราไม่ต้องเสียบุคลากรทางการแพทย์ผู้มากฝีมือแล้วใช่ไหม”


จินโถมตัวเข้ากอดแบมเต็มรัก คุณหมอตัวเล็กส่ายหัวให้เพื่อนสนิทที่พูดมากไม่มีเปลี่ยน


“สบายดีไหม”


“ดีมาก กูอ้วนขึ้นเห็นไหมเนี่ย”


จินเป็นเพื่อนที่แม้จะไม่ได้คุยกันนานแค่ไหน แต่พอกลับมาเจอกันก็พูดเป็นต่อยหอยได้ทุกครั้ง แต่ก็เพราะจินมันเป็นแบบนี้แหละ แบมถึงได้รักมันมาก


“นี่อ้วนแล้วหรอ?” แบมสำรวจร่างกายเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า โอเค จินมันแก้มเยอะกว่าเดิมนิดหน่อย แต่หุ่นนายแบบที่มันมีไม่ใกล้คำว่าอ้วนเลยนะ


“แฟนกูบอกกูอ้วน” พี่มันกวนตีนมึงไง


“บอกพี่เจไปว่ามึงท้อง”


“ท้องพ่อง กูไม่มีมดลูก” จินแยกเขี้ยวใส่เพื่อนที่กวนตีนหน้าตายใส่เขาประจำแต่เขาก็ไม่เคยชินสักที “กลับกัน ๆ วันนี้แฟนกูไม่อยู่ เดี๋ยวกูไปค้างกับมึงนะ”


จินเข้าไปช่วยแบมถือกระเป๋าก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันเดินไปยังลานจอดรถ จินคิดถึงแบมมาก ตั้งแต่เพื่อนกลับบ้านไปติดต่อมาทีไรก็แค่ถามว่าเขาสบายดีไหม พอเขาถามกลับมันก็บอกสบายดีแล้วตัดสายหนีตลอด เหมือนมันแค่กลัวเขาเป็นห่วงและแค่โทรมาเพื่อบอกว่าไม่ต้องห่วงแค่นั้น


หมอแม่งอินดี้


“ได้ แต่ว่าอาจจะมีคนแวะมาหากูนะ”


“ใครวะ?” จินหันขวับไปถาม ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเกินเบอร์จนแบมอดที่จะหัวเราะน้อย ๆ ออกมาไม่ได้


“เพื่อน”


“ปกติไม่เห็นคบเพื่อน”


จินหรี่ตามองแบมอย่างจับผิด เขากับแบมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เข้ามหาลัย จินรู้ว่าแบมมันโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยคบใครเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ที่จินเป็นเพื่อนสนิทมันได้ก็อาศัยความหน้าด้านหน้าทนเข้าหานี่แหละ


“งั้นมึงก็เป็นหมากูมั้ง”


“ปากร้ายไม่มีเปลี่ยน” จินมุ่ยหน้าคืนให้ เป็นเพื่อนกันมาเจ็ดแปดปี เพื่อนเขาปากดียังไงก็อย่างนั้นจริง ๆ “เพื่อนหรือแฟนเอาตรง ๆ”


แบมอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกไปถึงคนที่เป็นประเด็นอยู่ในบทสนทนา เขากับมาร์คก็ไม่เคยถามถึงสถานะของกันและกันเสียด้วยสิ รู้แค่ว่ามาร์คสำคัญและพิเศษสำหรับแบม และถ้าแบมไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป มาร์คก็คงจะคิดเหมือนกันกับเขา


“ก็ว่าจะลองถามเขาดูเหมือนกัน”


“ฮั่นแน่ ชัวร์เลยแบบนี้ มีผัวใหม่แล้วเพื่อนกู” จินแซวทั้งรอยยิ้ม ดีใจที่เห็นแบมดูไม่จมปลัก ดีใจที่เพื่อนลืมแฟนเก่าได้และเริ่มใหม่อีกครั้ง


ชายผู้โชคดีคนนั้นจะเป็นคนแบบไหนกันนะ


“ผัวเผออะไร ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย” ปากว่าแต่หน้าก็แดงแจ๋ จินยิ้มแป้นให้ความตรงไปตรงมาของสีหน้าแบม คิดอะไรใครเขาก็รู้หมด นั่นล่ะหมอแบม


“อ้อ หรอจ๊ะ” จินโคลงหัวไปมาทำท่าล้อเลียน


“อย่ามากวนตีน”


“หน้ามึงแดง เป็นตัวแสดงว่ามึงเขินนะจ๊ะ”


“พูดมาก” พอปฏิเสธไม่ได้ก็งี้ตลอด กลบเกลื่อนตลอด


“ตอนมึงไม่อยู่แฟนเก่ามึงมาถามหาด้วยแหละ” จินทำหน้าเครียดขึ้นนิดหน่อยเมื่อพูดถึงแฟนเก่าของแบม


จินไม่เคยชอบหน้าไอ้หมอคนนั้นมาตั้งแต่มันคบกับแบมแรก ๆ แล้ว แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเพื่อน เขาเคารพการตัดสินใจของแบมเสมอ และหมอแบมมันก็ดื้องี้ล่ะ พอรักใครก็รักมากไม่ค่อยฟังคนอื่นหรอก ฟังเสียงหัวใจตัวเองล้วน ๆ


“แล้วเขาว่าไง”


แบมถามน้ำเสียงปกติ เฉย ๆ ไปแล้วกับเรื่องแฟนเก่า ตอนนี้ภูมิคุ้มกันแบมมีเยอะมากพอแล้ว พอที่จะไปต่ออย่างที่มาร์คบอกแล้ว


“มันจะมาง้อขอมึงคืนดี ขอเบอร์มึงกับกูด้วยนะ มันคิดว่ากูจะให้ง่าย ๆ หรอวะ ทำกับเพื่อนกูขนาดนั้น กูไม่กระทืบมันให้เสียหมอก็บุญแล้ว”


จินว่าเสียงเหวี่ยง เจ็บใจไม่น้อยที่ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย อยากจะลากพวกเวรสองคนบนเตียงมาตบเล่น ๆ สักสองสามทีจะแย่ “ได้ข่าวว่าเลิกกับเมียใหม่ที่เคยเย่อกันโชว์มึงรอบนั้นแล้ว คิดถึงคนมีอนาคตอันสดใสเหมือนมึงมั้งเลยอยากกลับมา”


“แล้วแฟนใหม่เขาไม่มีอนาคตหรือไง”


แบมไม่คิดว่าคนอย่างแฟนเก่าของเขาจะเลือกคนไม่เป็น เพราะตลอดเวลาที่คบกันมาอีกฝ่ายก็เป็นคนช่างเลือกพอตัว ขนาดมีกิ๊ก กิ๊กยังดูดีทุกรายเสียจนบางทีแบมก็รู้สึกสงสัยว่าทำไมถึงเลือกเขาทุกครั้ง


“ไม่เท่ามึง มันนี่ก็โคตรโง่เลยเนอะ ได้คนดี ๆ ชีวิตเก๋ ๆ อย่างมึงมาเป็นแฟนแล้วแท้ ๆ ยังเสือกทรยศได้ลงคอ”


ซื่อสัตย์ใจดีมีเหตุผลกว่าหมอแบมทั้งชีวิตนี้จินก็ยังไม่เคยเห็น อย่างเพื่อนเขานี่พูดได้เลยนะว่าหายาก หน้าตาดี นิสัยดี ที่บ้านฐานะดี แม้หมอมันจะชอบถ่อมตัวก็เถอะ ไหนจะโปรไฟล์คุณหมออนาคตไกลที่พ่วงท้ายอยู่อีก


“ปล่อยเขาไปเถอะ กูลืมไปหมดแล้ว”


“คนจริงไม่พูดเยอะ เจ็บคอสินะ”


แบมยักไหล่ไม่ใส่ใจ อะไรที่มันจบไปแล้วก็ให้มันจบไป เขาไม่ติดใจอะไรแล้ว ถือว่าเป็นบทเรียนหนึ่งของชีวิตที่ต้องผ่านมันไป และเมื่อเขาผ่านแล้วเขาก็จะแข็งแรงขึ้นเหมือนตอนนี้ไง



 

Vitamin B


50%


 

“สั่งข้าวยัง” แบมเอ่ยถามจินที่เปิดทีวีไว้แต่กลับนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น


แบมพึ่งเอาของในกระเป๋าเดินทางออกมาเก็บดี ๆ เขารีดเสื้อผ้าไว้อีกสองสามชุด คิดว่าพรุ่งนี้เช้าค่อยไปติดต่อร้านซักรีดใต้คอนโดให้มารับไปจัดการให้


ตอนนี้ฝนตก แบมกับจินเลยไม่คิดจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก จะทำกินเองในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าที่แม่บ้านที่แบมจ้างไว้มาเปลี่ยนให้ทุก ๆ อาทิตย์ แบบนั้นเลยใช้โทรศัพท์สั่งอาหารมากินที่ห้องแทน


“สั่งแล้ว ๆ เหมือนเดิมอ่ะ”


แบมพยักหน้ารับคำเพื่อนก่อนจะนั่งลงบนโซฟาบ้าง ทีวีจอแบนขนาดใหญ่กำลังออกอากาศรายการข่าวสดอยู่


จะว่าไปแบมก็ไม่ได้ดูข่าวมานานมากแล้วเหมือนกัน


[กลับมาต่อกันที่งานแถลงข่าวอย่างเป็นทางการครั้งที่สอง หลังจากการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหกเดือนก่อนของคุณมาร์ค ทายาทมหาเศรษฐีด้านอสังหาริมทรัพย์ของเมืองไทยและเจ้าของธุรกิจขนาดใหญ่หลายแห่งที่ฮ่องกงนะคะ ครั้งนี้คุณมาร์คตัวจริงเสียงจริงมาให้สัมภาษณ์เอง เพื่อเป็นการสร้างความมั่นใจให้นักลงทุนอีกครั้ง…]



ทายาทมหาเศรษฐี


ตัวจริงเสียงจริง


“คนนี้หล่อดูดีมากเลยเนอะมึงเนอะ สองสามวันนี้เห็นออกทีวีบ่อย ๆ งี้แหละ คนรวยก็เป็นที่จับตามองเป็นธรรมดา นี่ขนาดก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมาแตะอะไรที่ไทยนะ แต่เห็นว่าคราวนี้จะมาอยู่ยาวเลย”


เพื่อนสายเผือกของแบมยังทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม จินผู้รู้ทุกความเป็นไปในโลกใบนี้สาธยายสรรพคุณคนในข่าวให้แบมได้รู้บ้าง



“โปรไฟล์ก็โคตรอลังการอ่ะ กูอ่านข่าวต่างประเทศมา แบบคุณมาร์คนี่ไม่ใช่แค่เศรษฐีนะมึง ระดับมหาเศรษฐีเลยนะเว้ย เขาว่าที่ฮ่องกงอ่ะคนนี้ไม่ได้ใหญ่ธรรมดานะ โคตรใหญ่ ฟีล ๆ มาเฟียเลย อย่างเท่”


เพราะจินเห็นหมอมันนั่งนิ่งจ้องทีวีก็คิดว่าคงสนใจข่าวนี้ คิดได้ดังนั้นก็พูดไม่หยุด


เพราะเรื่องชาวบ้านคืองานของจิน


[เกี่ยวกับสาเหตุของการหายตัวไปของคุณมาร์ค อย่างที่บอกไปครั้งก่อนว่าทราบตัวคนบงการแล้วและกำลังอยู่ในขั้นตอนของกฎหมาย ดังนั้นในส่วนของรายละเอียดต่าง ๆ ที่มากไปกว่าเรื่องของธุรกิจและแผนในอนาคต ทางเราจึงยังไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้ ขอความกรุณาผู้สื่อข่าวให้ความร่วมมือด้วยนะครับ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เรามั่นใจว่าเรื่องคดีความจะไม่กระทบต่อความเชื่อมั่นในการลงทุนเหมือนช่วงที่คุณมาร์คหายตัวไปแน่นอนครับ]


ใครสักคนที่แบมจำได้ว่าเป็นหนึ่งในคนที่ไปรับมาร์คที่บ้านของเขาให้สัมภาษณ์กับสื่อ ข้าง ๆ กันนั้นมีคุณหมออาวุโสหนึ่งท่านที่โด่งดังในวงการแพทย์นั่งอยู่ด้วย


[ด้านสุขภาพร่างกาย คุณมาร์คแข็งแรงดีครับ ไม่มีส่วนไหนได้รับบาดเจ็บ สภาพจิตใจคุณมาร์คเองก็ดีมาก ๆ เหมือนกันครับ]


แน่สิ ไม่ดีได้ยังไง เขากับแม่ดูแลดีขนาดนั้น….


“กฎหมายอะไรล่ะ ป่านนี้คนทำคุณเขาคงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว เขาว่าปู่คุณมาร์คที่ฮ่องกงนี่โหดมากเลยนะ มีอิทธิพลสุด ๆ นั่นไง ๆ นั่นล่ะคุณปู่เขาล่ะ”


จินละมือออกจากจอโทรศัพท์แล้วชี้ ๆ ให้แบมดูในทีวีก่อนจะกลับไปเล่นเกมต่อ



คุณปู่ที่มาร์คเคยพูดให้แบมฟังก็นั่งอยู่ข้าง ๆ มาร์คนั่นแหละ เขาเป็นชายสูงวัยที่ดูไม่สูงวัยเลย เหมือนพ่อลูกกันมากกว่าปู่กับหลาน


แต่มันไม่ใช่เวลามาพิจารณาคนในครอบครัวมาร์คสิ แบมต้องสนใจเรื่องที่อีกฝ่ายปิดบังสถานะที่แท้จริงกับเขาไม่ใช่หรือไง?!


[เชิญคุณมาร์คให้สัมภาษณ์หน่อยนะครับ…]


แล้วผู้ชายในชุดสูทเรียบหรูดูดีทุกกระเบียดนิ้วที่แบมคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีก็ถูกสื่อหลายเจ้ารุมถามคำถามมากมาย แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าถามเรื่องที่เกี่ยวกับช่วงเวลาที่มาร์คหายตัวไป เพราะคนของมาร์คแจ้งขอความร่วมมือไปแล้ว ไม่รู้ก่อนหน้านี้จะพูดว่าขอความกรุณาทำไม ทั้ง ๆ ที่มันเหมือนเป็นการห้ามอย่างเด็ดขาดมากกว่า


วิถีคนมีอำนาจแต่ยังมีความเป็นสุภาพชนสูงหรือยังไงนะ


แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้แบมไม่สนใจแล้วว่ามาร์คจะพูดจะตอบอะไร พอมาร์คจะอ้าปากพูดปุ๊บ มือขาวบางของแบมก็หยิบรีโมทมาปิดทีวีปั๊บ


“ปิดทำไมอ่ะ”


“เปลืองไฟ”


จินพยักหน้าหงึกหงักให้แบมเพราะเขาก็ไม่ได้ดูอยู่แล้ว สายตาจินยังคงจับจ้องเกมในโทรศัพท์มือถืออยู่


“มึงรู้ไหมว่าเห็นคุณเขาหล่อขนาดนี้แต่เขายังโสดนะเว้ย ออกงานทีดารานางแบบนายแบบนี่จ้องกันตาเป็นมัน อยากได้เขามาเป็นผัวจนตัวสั่น เป็นข่าวลือกับคนนั้นบ้างคนนี้บ้างแต่ก็ไม่เห็นเขาจะยอมรับว่าคบกับใครสักคน”


แต่ปากจินก็ยังเล่าเรื่องคนในข่าวเมื่อกี้ต่อ แบมก็ไม่ได้อยากฟังหรอก แต่ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ตอนนี้เขางงไปหมดแล้ว สมองกำลังใช้ไปกับเรื่องที่ผ่านมาของเขากับมาร์ค และเรื่องที่มันมีแนวโน้มน่าจะเกิดขึ้นหลังจากนี้



“คุณเขาหายไปตั้งหกเดือนแต่พึ่งมาเป็นข่าวอาทิตย์ที่แล้วเองนะมึง ปิดข่าวกันโคตรเก่ง แต่เหมือนหุ้นหลายตัวในเครือเขาร่วงเร็วผิดปกติมาห้าหกเดือนเท่าช่วงที่คุณมาร์คหายตัวไป คนในเขาก็รู้ ๆ กันมั้ง สุดท้ายปู่ก็ออกมาแถลงข่าวว่าหลานชายคนโตถูกลอบทำร้ายแต่ปลอดภัยแล้ว นักลงทุนถึงได้โล่งใจไม่เทขายหุ้นทิ้งกันหมดก่อน”



“ถ้าหายังไม่เจอหรือคุณเขาตายจริง ๆ ไม่รู้จะออกมาแนวไหนเลย แต่ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะนะ”



“ทำไมมึงเงียบวะ” จินวางโทรศัพท์มือถือลงบนพุงของตัวเองก่อนจะหันมาถามแบมที่เงียบไป


ปล่อยเขาพูดคนเดียวเหมือนคนบ้าอยู่ได้ แล้วทีแรกทำมาเป็นสนอกสนใจ เขาก็อุตส่าห์ทำหน้าที่สายข่าวที่ดีให้


“เปล่า ร้อน ขอไปอาบน้ำก่อนนะ”


แบมร้อนจริง ๆ แต่เป็นร้อนในใจมากกว่าร้อนกาย คุณหมอตัวเล็กขมวดคิ้วหงุดหงิดยิ่งกว่าเก่าเมื่อนึกไปถึงสิ่งที่ได้ยินจากเพื่อนและจากในข่าวเมื่อกี้


ดารานางแบบนายแบบจ้องกันตาเป็นมันข่าวลือกับคนนั้นคนนี้


แหงสิ หน้าตาดีหุ่นแซ่บแถมรวยล้นฟ้าขนาดนั้นจะมองก็ไม่แปลก ใครจะสนใจใครจะอยากได้ก็ไม่แปลกสักหน่อย ไม่เห็นแปลกสักหน่อย!


แล้วทำไมแบมต้องหงุดหงิดด้วยวะ แฟนหรือก็ไม่ใช่ มาร์คก็ไม่เคยขอเป็นแฟนสักครั้ง เขาอาจจะเป็นได้แค่คนคุย สถานะยอดฮิตของยุคนี้เท่านั้นแหละ ใช่ มาร์คอาจจะแค่มีเขาไว้คุยเล่น ๆ ตอนเหงา ๆ เท่านั้นแหละ!


แต่แบมคือคนที่มาร์คบอกว่าชอบ จริงจัง คิดถึงอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ หรือจริง ๆ มาร์คก็พูดแบบนั้นกับทุกคนวะ โอ้ย อะไรรุงรังเต็มหัวไปหมดแล้วเนี่ย!


“ตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองนะ”


“อืม” แบมพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินก้มหน้าออกไปจากห้องนั่งเล่น


“เป็นอะไรของมันวะ”


จินเกาหัวงง ๆ ปกติเขาเล่นอะไรฝืด ๆ แบบนี้หมอมันต้องมีตบมุขไม่ก็ตบหัวเขาบ้างล่ะ



แบมเข้าไปอาบน้ำพักใหญ่ ออกมาอีกทีก็ตอนที่จินเรียกให้ไปกินข้าว จินสั่งอาหารไทยสองสามอย่างพร้อมข้าวสวยอีกคนละกล่อง แบมยอมกินคากล่องพลาสติกเพราะจินไม่ยอมแกะใส่จาน มันขี้เกียจล้าง ปกติแบมก็จะดุอยู่หรอก แต่วันนี้ไม่มีอารมณ์ทำอะไรแล้ว


กับข้าวร้านประจำทำไมวันนี้ทำไม่ได้เรื่องเลยนะ ไม่อร่อย ไม่อยากกินมันแล้ว!


“มึงกลับมานี่จะทำงานเลยไหม หรือพักก่อนอ่ะ”


จินเอ่ยถามแผนในอนาคตของแบมบ้าง เขาไม่คิดว่าแบมมันจะอยากกลับมาอยู่เฉย ๆ เที่ยวเมืองกรุงไปวัน ๆ อะไรแบบนั้นหรอก หมอมันบ้างาน ถ้าไม่มีอะไรให้ทำคงใจขาดตายในเร็ววันแน่


“ทำเลย พรุ่งนี้ก็ไปทำแล้ว”


“ที่ไหนอ่ะ”


“ที่เดิม รับปากอาจารย์หมอไว้แล้ว”


เพราะแบมได้รับการติดต่อมาหลายครั้งตั้งแต่กลับบ้านแล้ว ว่าอยากให้เขากลับไปทำงานด้วยกันอีก แบมเองก็ชอบที่จะทำงานในโรงพยาบาลขนาดใหญ่อยู่แล้วเลยไม่ได้ปฏิเสธอะไร ดีเสียอีกไม่ต้องมาวุ่นวายหางานใหม่


“แต่แฟนเก่ามึงยังไม่ได้ออกไปนะ”


“อื้ม รู้ ก็ให้เขาอยู่ไปดิ”


แบมก็แค่ทำงานของตัวเองไป นอกจากประชุมแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว หรืออาจจะต้องทำงานด้วยกันบ้างแต่แบมก็ไม่ได้คิดมากอะไร หมดรักก็คือหมดรัก และเขาไม่คิดจะเดินถอยหลังเหมือนครั้งก่อน ๆ


“ไม่เหลือเยื่อใยเลยสินะ” จินอมยิ้มชอบใจในความเด็ดเดี่ยวของเพื่อนรัก มันต้องอย่างนี้สิ หมอแกร่งแห่งปี “ชักอยากจะเห็นหน้าชายผู้โชคดีคนนั้นของมึงแล้วสิ ว่าแต่เขาไม่มาแล้วหรอ เห็นมึงบอกจะมา”


“ไม่มาแล้ว”


อ๋อ ไอ้ที่ทำหน้าเหมือนเมนส์ไม่มาหงุดหงิดเสียเต็มประดาเพราะแบบนี้สินะ


“อย่าโกรธเขาเลยน่า เขาอาจจะติดงาน” จินยกมือลูบไหล่แบมเบา ๆ เป็นการปลอบใจ


“อืม เขาติดงาน” งานแถลงข่าวด้วย ข่าวใหญ่เลยด้วย ออกทีวีเลยด้วยจ้า “และกูก็ไม่ได้โกรธเลยจ้ะ”


กูเครียดเครียดมากอย่างเดียวไม่มีความโกรธปะปนเลยแม้แต่น้อย


“แน่ใจ?


แบมเงยหน้าสบตาจินนิดหน่อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วก้มลงเขี่ยข้าวในกล่องของตัวเองต่อ


ไม่โกรธก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าไม่น้อยใจ แต่เหนือว่านั้นก็คือความเครียดอยู่ดี แบมรู้สึกมืดมิดคิดอะไรไม่ออก เขาหาทางไปสำหรับตัวเองไม่เจอเลย จะเดินหน้าลุยเลยก็กลัวความโหดร้ายของโลกใบนี้เล่นงานเข้าอีกครั้ง


คราวนี้แบมอาจจะตายไปเลย ไม่รอดถึงบ้านแล้ว


“ช่างมันเหอะ”


จินยักคิ้วหงึกทันทีที่ได้ยินแบมเลี่ยงแบบนั้น ชัวร์ป้าบ ทะเลาะกับผัวแล้วมาลงที่เพื่อนอย่างกูแน่ ๆ ทรงนี้ แต่แค่เขาติดงานมันจะงอนอะไรขนาดนั้นวะ ปกติไอ้หมอแบมแม่งมีเหตุผลจะตายชัก


“มีไรปรึกษากูได้นะ กูว่าง”


จะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่เรื่องรักเรื่องใคร่จินก็พร้อมจะรับฟัง พร้อมจะช่วยแบมหาทางแก้ปัญหาทั้งนั้น เขาไม่ชอบที่มันทำหน้างอแบบนี้เลย เขาชอบตอนหมอแบมมันมีความสุขมากกว่า


แบบตอนมันลงจากเครื่องแล้วบอกว่าจะมีคนแวะมาหาอ่ะ แบบแฮปปี้กับโลกใบนี้สุด ๆ แบบนั้นอ่ะ


“ตอนนี้ยัง”


เพราะแบมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน และยังไม่รู้ว่ามันจะร้ายแรงเท่าไร หรือมันอาจจะไม่ไม่ร้ายแรงไปจนถึงไม่มีอะไรเลย เรื่องของเขากับมาร์คอาจจะจบลงเท่านี้ ต่างคนต่างไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้


ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น คงมีตัวเลือกเยอะแยะ และคงมีคนที่ดีกว่าเขา คู่ควรมากกว่าเขาอีกเป็นโขยง


อยู่ดี ๆ หัวใจก็รู้สึกเจ็บ


“ตามใจมึงจ้า” จินไม่คิดจะบีบบังคับเพื่อน เขาให้เวลาแบมเสมอ ไม่ไหวตอนไหน หันกลับมาหมอมันก็จะยังมีเขาคอยให้กำลังใจอยู่ตรงนี้เสมอนั่นแหละ “เอ้อ ลืมบอก พรุ่งนี้เย็นกูไปฝรั่งเศส เอาไรไหม”


“ไปนานไหม” แบมถามเสียงหงอย ตอนนี้เขารู้สึกไม่อยากให้จินไป อยากมีเพื่อนอยู่ด้วย อย่างน้อยแค่ช่วงนี้ก็ยังดี


ทำไมพอเป็นเรื่องของมาร์ค แบมถึงได้อ่อนแอแล้วก็งี่เง่าขนาดนี้นะ


“กูต้องไปทำงานนะเว้ย อย่ามาทำหน้างี้”


ทำหน้างอแงใส่ทีไรเป็นจะยอมให้หมอมันทุกทีเลย น่ารักน่าเอ็นดูน้อยที่ไหนอ่ะมันอ่ะ


“รู้แล้ว”


“เดี๋ยวเขาก็มาหา อย่าร้องนะ” ปลอบไปจินก็ยกมือลูบศีรษะกลม ๆ ของเพื่อนไปด้วย


จินยังคิดว่าที่แบมอาการหนักขนาดนี้เพราะงอนที่ผู้ชายไม่มาหาอยู่ และเขาคิดว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร อาจจะงอนพอเป็นพิธี เดี๋ยวเขามาแล้วหมอมันก็ดีขึ้นเองแหละ


“อิ่มแล้ว”


แบมวางช้อนลงกับกล่องข้าวเพราะรู้สึกไม่หิวแล้ว ไม่เจริญอาหารใด ๆ ต่อไปแล้ว


จินมองท่าทางเศร้าซึมลงไปของเพื่อนตัวเล็กแล้วก็ขมวดคิ้วใส่ หมอมันกินไปสามสี่คำเองมั้ง ข้าวพร่องลงไปนิดเดียวเอง แต่มาอีหรอบนี้บังคับให้ตายมันก็ไม่กินต่อหรอก นอกจากแม่งจะอินดี้แล้วเรื่องดื้อหมอมันก็ที่หนึ่งเลย


“ถ้างั้นกินนมสักหน่อยไหม เดี๋ยวกูลงไปซื้อให้” จินอาสาเพราะเขากลัวว่าแบมจะปวดท้องกลางดึก แต่คนดื้อก็คือคนดื้อ ส่ายหัวทำหน้างอใส่เขาเฉย


“ง่วงนอนแล้ว”


ง่วงอะไรล่ะ ตาจะสว่างจนถึงเช้าเลยสิไม่ว่า จิตใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันว้าวุ่น วันหน่วง ๆ มันหวิว ๆ มันแปลก ๆ ไปหมดจนเหมือนอยากจะร้องไห้เลย


แต่ที่แบมเลือกที่จะเฉไฉไปแบบนั้นเพราะเขาอยากจะเลี่ยงออกไปจากตรงนี้แล้ว เขาเครียด แต่ก็ไม่อยากให้จินเป็นห่วง เพราะงั้นการหนีไปก่อนดูท่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้


“ก็ไปนอนสิไป๊”


“อืม งั้นฝากเก็บด้วยนะ”


“เออ ๆ เดี๋ยวกูจัดการเอง” จินพยักหน้ารับพลางโบกมือไล่ให้เพื่อนไปพัก


พอแบมเปิดประตูห้องนอนทำท่าจะเข้าไปจินก็รีบร้องเตือนอีกหนึ่งเรื่องก่อน ทีแรกก็ว่าจะไม่ทักหรอกเพราะรู้ว่าหมอมันก็ได้ยินอยู่ แต่มันเลือกที่จะเมิน และจินคิดว่าคนที่แบมกำลังงอนอาจจะถอดใจไปเอง แต่นี่ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดสักนิด หมอแม่งก็ไม่คิดจะหยิบติดไม้ติดมือเข้าห้องนอนไปด้วยเลย


“โทรศัพท์มึงดังหลายรอบแล้ว ทำไมไม่รับวะ”


แบมหันไปมองโทรศัพท์เครื่องสวยของตัวเองที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโซฟา ก่อนจะยืนจ้องมองมันอยู่อย่างนั้น


รู้ตั้งนานแล้วแต่แบมยังไม่พร้อมที่จะคุย


ทำไมมาร์คต้องใจร้ายมาทำให้รู้สึกมากขนาดนี้ แล้วเขาดันเป็นประเภทที่รู้สึกไปแล้วมันเลิกยากด้วย


แล้วก็ต้องมานั่งครุ่นคิดนั่งเครียดอยู่อย่างนี้ว่าจะทำยังไง


และตอนนี้แบมก็ยังคิดอะไรไม่ออกเลย


“ยังไม่อยากรับ”


“ก็ปิด ๆ เครื่องไปดิ กูสงสารมันอ่ะ ดังไปก็เท่านั้นเจ้าของมันไม่อยากรับ สั่นจนจะเดินไปจ่ายตลาดได้อยู่แล้วมั้ง”


ใช่ ทำไมแบมคิดไม่ได้นะ ปิดเครื่องไปเลย โลคงโลเคชั่นคอนโดอะไรนั่นก็เอาไว้ก่อนแล้วกัน วันนี้แบมยังไม่พร้อมที่จะเจอหรือพูดคุยกับมาร์ค



ขอเวลาให้แบมคิดก่อน

 



ขอคิดวิธีเป็นที่หนึ่งที่เดียวของมาร์คให้ได้ก่อน

 

 


Vitamin B



To be continue…

#มบย่อมาจาก



หนูห้ามยอมแพ้นะลูก หนูต้องสู้เขานะคะ หล่อรวยขนาดนี้ต้องได้เขาเร็ว ๆ นี้เลยลูก/ เสี้ยมสุด 5555

อย่าคาดหวังว่าเรื่องนี้จะมีมาม่านะคะทุกคน ไม่มีค่ะ ไม่มีจริง ๆ เด้อออ เชื่อนุ๊กกกกก ><


ติชมหรือบลา ๆ ร่วมกันได้ที่ #มบย่อมาจาก


ขอบคุณอีกครั้ง ขอบคุณอีกที ขอบคุณในความใจดีที่กดเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้กันนะค๊าาา❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,932 ความคิดเห็น

  1. #1918 lek0868909108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 01:57
    จินน่ารัก/หมอไม่ได่ยอมแพ้แค่จะหาทางเป็นที่หนึ่ง เยี่ยมม
    #1,918
    0
  2. #1901 MarkP_endear. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 02:08
    ทำงานที่เดียวกับแฟนเก่า ตายๆๆ อึดอัดแย่เลย
    #1,901
    0
  3. #1887 BMC MINTTT (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 16:40

    พี่มาร์ครีบมาให้ไวเลยนะคะ แต่น้องยังไม่ได้ส่งโลเคชั่น...😂

    #1,887
    0
  4. #1873 lek0868909108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:10

    อย่าเพิ่งกลัวไปแบมมั่นใจในตัวเอง ในตัวมาร์คนะ

    #1,873
    0
  5. #1852 De-nee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:08
    คุณแม่(ไรท์เตอร์) ต้องใจเย็นๆนะคะคูมแมมมมมมม่55555555
    #1,852
    0
  6. #1838 premmiii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 09:52
    .....หงุดหงิดว้อย
    #1,838
    0
  7. #1822 YanisaCH (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 15:04
    เค้างอนแล่ว!
    #1,822
    0
  8. #1798 sukai_3103jy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 05:23
    ม้าคคคคค

    น้องน้อยใจเเน้ววววว
    จินรับโทรศัพท์เเทนเพื่อนที
    #1,798
    0
  9. #1779 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 07:55
    น้องงงงงงงง
    #1,779
    0
  10. #1772 Moko87 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:58
    น้องแบมอย่าพึ่งน้อยใจลูก
    #1,772
    0
  11. #1722 khunsom08 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 13:19
    น้องแบมลูก
    #1,722
    0
  12. #1702 ribbonnib (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 12:03
    น้อนนนนน น้อนอยู่ในใจพี่เค้าตลอเแหละลูก แงง
    #1,702
    0
  13. #1664 Harlyquine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:46

    น้องงงงง เป็นที่หนึ่งในใจคนพี่อยู่แล้ว สู้ๆน้ะน้องแบมน่ารักที่สุดอยู่แล้วค้าบ
    #1,664
    0
  14. #1641 uromtbb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 10:38
    เป็นที่หนึ่งอยู่แล้วต้าวอ้วงงง
    #1,641
    0
  15. #1612 supassara93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 21:31
    ก็นึกว่าจะโกรธที่มาร์คไม่บอกเรื่องงานนะ ที่แท้ก็กลัวพี่เขาจะสนใจคนอื่น อย่ากลัวไปลูก พี่มาร์คทุกวันนี้หายใจเป็นหมอแบมได้คือทำไปแล้ว
    #1,612
    0
  16. #1566 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:46
    หนูเป็นที่หนึ่งที่เดียวของพี่เขาอยู่แล้วลูก อย่าคิดมากนะคะ
    #1,566
    0
  17. #1532 Prachaya_pompam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:38
    ใช่ลูกหนูต้องเป็นที่1ที่เดียวของพิเขา
    #1,532
    0
  18. #1530 PMarkNBam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:24
    แม่ก็นึกว่าอะไร น้องดีอยู่แล้วลูกไม่ต้องทำอะไรเลย
    #1,530
    0
  19. #1508 lovemarkbam_got7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 13:43
    อย่าเพิ่งคิดไปเองสิคะคุณหมออออออ
    #1,508
    0
  20. #1498 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 12:54
    หนูน่ะเป็นที่หนึ่งของพี่เค้าเสมอแหละคับบบ
    #1,498
    0
  21. #1368 Nuthathai Por (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:10

    อย่าพึ่งน้อยใจลูก เดี๋ยวให้พี่เค้ามาง้อน๊า

    #1,368
    0
  22. #1352 Kattyแฟนหมี (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 16:14
    ุึงจะมีคู่แข่งมากมาย แต่พี่เขาสนใจหมอคนเดียว อิอิ
    #1,352
    0
  23. #1337 Noiifuji (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:58

    ก็น่าน้อยใจอยู่นะ มาร์คเป็นใครทำมาหากินอะไรแบมแบมไม่เคยรู้เลย มารู้จากสื่อนี่แหล่ะเป็นใครก็น้อยใจ

    #1,337
    0
  24. #1282 Sunsun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 14:15

    น้องแบมลูกกกกก.... จะอะไรยังไงล่ะที่นี่ คราวนี้รู้แล้วว่าพี่เขาเป็นใคร แล้วไหนจะอิแฟนเวรนั่นมาขอคืนนี้แถมยังต้องกลับไปทำงานที่เดียวกันอีก ปวดหัวแทนน้องมากแต่น้องเก่งอยู่แล้ว สู้ๆนะคะคนเก่ง พี่มาร์คมาง้อน้องเร็ว น้องกำลังน้อยใจ

    #1,282
    0
  25. #1276 BloodA93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 12:20
    รับโทรศัพท์พี่หน่อยน้าาา
    #1,276
    0