[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 16 : Special Part 3 He said yes [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 628 ครั้ง
    21 เม.ย. 62



Special Part 3

He said yes



 

วันนี้เป็นวันที่มาร์คกับแบมหยุดตรงกันพอดี มีไม่บ่อยนัก อย่างมากก็เดือนละครั้ง อย่างน้อยเลยก็สองเดือนครั้ง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าห่างเหินอะไรเพราะกลับบ้านมาก็เจอและคุยกันอยู่ทุกวัน แม้จะวันละนิดวันละหน่อยก็ตาม


“อ้วนแล้ว ไม่ให้กินแล้ว”


มาร์คนั่งเล่นกับรถเก๋งอยู่บนพื้นพรมใกล้ครัวในขณะที่แบมกำลังทำมื้อเช้าสำหรับเราสองคน ร่างสูงถือแท่งขนมไว้ในมือหลอกล่อเจ้าหมาตัวอ้วนไปทางซ้ายทีทางขวาที พอรถเก๋งอ้าปากจะงับ มาร์คก็ยกแขนขึ้นสูง มันครางหงิงอย่างนึกขัดใจแต่ก็ยังพยายามกระโดดหวังจะกินของอร่อยให้ได้


“คุณอย่าแกล้งรถเก๋งสิครับ”


ถึงจะอยากเล่นต่ออีกสักหน่อยแต่เพราะหมอหันหน้ามาดุ มาร์คก็เลยยอมลดมือลงป้อนขนมให้เจ้ารถเก๋งกินดี ๆ


“หมอดูหน้าเก๋งสิครับ ไม่ให้แกล้งได้ยังไงไหว”


มันอ้วน ๆ กลม ๆ ตาก็แป๋วแหววซุกซนจนอดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้ง เห็นหน้ารถเก๋งทีไรหน้าหมอก็ลอยตามมาเป็นภาพถัดไปทุกที น่าทำให้ร้องไห้แล้วค่อยโอ๋พอกันทั้งแม่ทั้งลูก


“เดี๋ยวรถเก๋งก็งอนอีกหรอกครับ” แบมว่า


รถเก๋งงอนเป็นจริง ๆ บางวันหลบเข้ามุมไม่ยอมให้มาร์คเล่นด้วยเลย บางทีก็เอาแต่ซุกขาซุกตักแบมจนมาร์คทนไม่ไหว ไม่ใช่ว่ารู้สึกผิดกับรถเก๋งอะไรหรอก มาร์คอิจฉาต่างหาก หมอชอบเข้าข้างรถเก๋งเพราะมันไม่มีปากมีเสียง ส่วนมาร์คก็โดนดุไปตามระเบียบ


“โตแล้ว ไม่งอนแล้วเนอะเก๋งเนอะ” มาร์คลูบตัวรถเก๋งไปมา ชีวิตดีเหลือเกิน กิน นอน วิ่งเล่น ให้ทาสเกาหลังให้แล้วก็หลับตาพริ้ม “วันนี้เราออกไปไหนดีครับ”


ร่างสูงเงยหน้าถามสุดยอดพ่อครัว ปกติวันหยุดพวกเขาสองคนมักหากิจกรรมทำร่วมกัน อย่างเช่นว่าไปเดินซื้อของ ไปดูการแสดงต่าง ๆ ไม่ก็พารถเก๋งไปสันทนาการ


“คุณอยากไปไหนล่ะครับ”


“อยากอยู่กับหมอครับ” มาร์คลุกขึ้นจากพื้นพรม ทิ้งรถเก๋งไว้อย่างไม่ใยดีแล้วเดินเข้าไปกอดแบมจากทางด้านหลัง จมูกโด่งคมสันฝังลงกับผิวคอขาวสะอาดตา “หอมจัง”


“หมายถึงกับข้าว?


“หมอของผมต่างหากครับ”


แบมยิ้มให้คนช่างจีบ จีบอยู่ได้ทุกวัน คบกันมาจะสองปีแล้วก็ยังจีบอยู่นั่น ไม่เบื่อบ้างหรือไงก็ไม่รู้ แต่ถ้าเกิดมาร์คเบื่อขึ้นมาคงเป็นแบมนี่แหละที่แย่ ไม่เอา จีบบ่อย ๆ อย่างนี้ดีแล้ว รักของเขาจะได้ไม่เก่าลง


“เราพารถเก๋งไปเดินเล่นข้างนอกดีไหมครับ อยู่แต่บ้านมาสองอาทิตย์แล้ว เบื่อแย่เลย”


เพราะมาร์คกับแบมพึ่งจะได้หยุดจริงจัง ช่วงที่เขาทั้งคู่ไม่ว่างนั้น รถเก๋งได้ไปไกลสุดแค่ตรงสวนส่วนกลางบริเวณชั้นลอยของคอนโดโดยมีพ่อบ้านเป็นคนพาไป เจ้าหมาไฮโซคงเบื่อตึกสูง ๆ แย่แล้ว พาไปคลุกดินคลุกฝุ่นบ้างดีกว่า


“ดีครับ ผมก็อยากออกไปสูดอากาศเหมือนกัน” มาร์คพยักหน้าเห็นด้วย


“คุณเอาเชือกจูงรถเก๋งไปด้วยนะครับ เผื่อรถเก๋งซน กลัวตามจับไม่ทันแล้วไปเดือดร้อนคนอื่น”


แบมมักจะระวังมาก ๆ เวลาที่ต้องพารถเก๋งไปข้างนอกหรือมีคนมาที่บ้าน ถึงแม้จะเลี้ยงมาเองกับมือแต่ก็ไม่กล้าวางใจว่ารถเก๋งจะไม่ไปไล่กัดใคร รอให้มันโตกว่านี้อีกสักหน่อย ฝึกให้เชื่องมากขึ้นจนรู้ความค่อยปล่อย


“งั้นเดี๋ยวผมไปเตรียมไว้เลยดีกว่า เสร็จจากตรงนั้นแล้วเราไปห้างกันต่อไหมครับ เห็นเมื่อคืนหมอบ่นว่าอะไรหมดนะ”


“อ๋า~ ผมลืมไปเลยครับ” แบมทำหน้าตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ รู้สึกขอบคุณมาร์คจริง ๆ ที่เตือนเขา “ไปครับไป ของใช้ส่วนตัวหมดหลายอย่างแล้วครับ เมื่อคืนผมก็ไม่ได้ทาไนท์ครีมเลย”


ถ้าเป็นของใช้ส่วนรวมในบ้านยังพอฝากให้คุณพ่อบ้านไปซื้อให้ได้ แต่ของที่ใช้เองจะให้คนอื่นไปซื้อให้มันก็ไม่ถูกใจ แบมชอบไปเลือกด้วยตัวเองมากกว่า มาร์คก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก แบมซื้ออะไรมาเขาก็ใช้อันนั้นแหละ


“ไหนมาดูหน่อยครับ” มาร์คจับตัวแบมให้หันหน้ามาหา เขาเชยคางสวยเชิดขึ้นไล่สายตาดูหน้าคุณหมอ ไล้นิ้วลงไปสัมผัสก็รู้สึกว่ามันก็เนียนนุ่มเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน “ก็ยังปกตินะ”


“มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปนี่ครับ”


มาร์คยิ้มให้แฟนตัวเล็ก คุณหมอของเขาค่อนข้างจะเจ้าสำอางมากเลยล่ะ ไม่ว่าจะร่างกายหรือเสื้อผ้าหน้าผมก็ต้องดูสะอาดสะอ้านตลอดเวลา ของใช้ต่าง ๆ ก็ต้องผ่านมาตรฐานนู่นนี่นั่นที่มาร์คฟังหมอพูดทีไรก็ไม่ค่อยเข้าใจ หมอว่าดีเขาก็ว่าดีไปหมดทุกอย่าง


“หมอของผมหน้าใสขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องกังวลหรอกครับ”


“หน้าใสได้ก็เพราะบำรุงด้วยของพวกนั้นแหละครับ” แบมทำหน้ายุ่ง ไม่ค่อยอยากเชื่อคำพูดมาร์คเท่าไรแล้วเพราะอีกฝ่ายเอาแต่อวยเขาอยู่ทุกวัน เขาสิวขึ้นมาร์คยังบอกว่าดูน่ารักเลย


“ต่อให้หมอแก่ลงกว่านี้ เหี่ยวลงกว่านี้ ผมก็มองว่าหมอน่ารักที่สุดอยู่ดีครับ”


เพราะมาร์ครักแบมไปแล้ว อะไรที่เป็นแบมเขาก็รับได้ทั้งนั้นและยังภูมิใจในตัวแบมมาก ๆ เลยด้วย


“คนเราก็ต้องแก่กันทุกคนอยู่แล้วครับ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่แก่ อะไรที่พอดูแลได้ก็ต้องดูแลเนอะ” คุณหมอขยับเข้าไปเชยคางมาร์คขึ้นมองบ้าง “คุณก็แอบมีตีนกาแล้วนะครับ”


หางตาเรียวของร่างสูงเผยริ้วรอยบางเบา แต่เจ้าของมันก็ไม่ได้ยี่หระแต่อย่างใด


“มีเสน่ห์จะตายไปครับ”


แบมทำหน้าหมั่นไส้คุณคนมั่นใจในตัวเองที่หนึ่ง ไม่อยากจะยอมรับนักหรอกว่าก็จริงอย่างที่มาร์คว่า พอมีตีนกาแล้วท่านประธานก็ดูน่าเกรงขามขึ้นอีกสักสิบเปอร์เซ็นต์จากเดิมที่มีเต็มร้อยอยู่แล้ว


“ถ้าคิดแบบนั้นแล้วคุณสบายใจผมก็โอเคครับ”


มาร์คยิ้มบาง เขาไม่ใช่คนที่ไม่ดูแลตัวเอง ออกจะไม่เคยปล่อยปละละเลยด้วยซ้ำไป แต่พออายุมากขึ้นรวมถึงทำงานหนักด้วยมันก็มีช่วงโทรมช่วงริ้วรอยถามหาบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวหมอแบมเขาก็ไปสรรหานู่นนี่มาให้มาร์คใช้เอง ไม่เกินสามเดือนก็กลับมาหล่อเหมือนเดิมแล้ว


“งั้นผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับเตรียมของออกจากบ้านให้รถเก๋งก่อนนะครับ หมอทำกับข้าวเสร็จแล้วตักใส่จานรอได้เลยนะ ผมเตรียมแป๊บเดียวครับ”


“ครับ” แบมพยักหน้ารับก่อนจะหันกลับไปทำอาหารต่อ


มื้อเช้าของแบมกับมาร์ควันนี้เป็นข้าวผัดหมูง่าย ๆ กับซุปไก่ดำหนึ่งถ้วยใหญ่ แบมตั้งโต๊ะเสร็จแล้วก็ไปเทอาหารให้รถเก๋งต่อ เจ้าหมาอ้วนมูมมามเช่นเคย พออิ่มแล้วมันก็นอนตากแอร์เย็นฉ่ำรอมาร์คกับแบมพาไปเที่ยว


มาร์คยังคงการันตีว่าอาหารฝีมือแบมคือที่สุดสำหรับเขา พอกินหมดแล้วร่างสูงก็ทำหน้าที่ล้างจานล้างหม้ออย่างแข็งขัน นั่งรอหมออาบน้ำเปลี่ยนชุดสำหรับออกไปข้างนอกอีกสักพักก็พากันกระเตงรถเก๋งออกจากบ้าน



 

Vitamin B



 

มาร์คขับรถมาจอดบริเวณลานจอดของสวนสาธารณะ แบมเปิดประตูอุ้มรถเก๋งที่ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษลงมาวางบนพื้น แต่มือก็จับเชือกจูงไว้มั่นกันรถเก๋งวิ่งหนี


วันนี้ที่สวนสาธารณะคนไม่เยอะเท่าไรส่วนมากจะเป็นคนมาวิ่งออกกำลังกาย เล่นโยคะ เล่นหมากรุก หรือพาครอบครัวมาปิกนิกกัน


มาร์คจอดรถเรียบร้อยแล้วก็ตามคุณหมอลงมา ร่างสูงจับมือแบมเอาไว้ ส่วนแบมก็จับเชือกจูงรถเก๋งไว้อีกข้าง พวกเขาเดินเล่นกันเรื่อยเปื่อยไปตามถนนที่มีต้นไม้คอยให้ร่มเงา


“วันนี้อากาศดีนะครับ ไม่ร้อน”


แบมพยักหน้าเห็นด้วยกับมาร์ค อาจจะเพราะเป็นช่วงฤดูหนาวอากาศเลยเย็นลง แต่คงไม่เย็นไปมากกว่านี้แล้วเพราะที่นี่คือกรุงเทพฯ เมืองที่ฤดูหนาวไม่เคยมีอยู่จริง


“รถเก๋งดูเอ็นจอยมากเลยนะครับ” แบมก้มมองเจ้าลูกหมาตัวอ้วนที่เดี๋ยวพาพวกเขาแวะพุ่มไม้ตรงนั้นที ม้านั่งตรงนี้ที ดูแฮปปี้กับการได้ออกมาเที่ยวเล่นในที่กว้าง ๆ สุด ๆ


“เริ่มเล่นดินเล่นหญ้าแล้วครับ”


มาร์คหัวเราะออกมาน้อย ๆ เมื่อรถเก๋งเริ่มจะกลิ้งไปตามพื้นหญ้าเปียก ๆ และเล่นกับสปริงเกอร์รดน้ำแล้ว เขาไม่ห้ามอะไรเพราะกะว่าก่อนกลับจะพารถเก๋งไปทำหล่อที่ซาลอนอยู่แล้ว


“ไว้เราพาออกมาบ่อย ๆ ดีกว่าครับ”


แบมยิ้มอย่างนึกเอ็นดูเจ้าลูกหมา เขาคิดว่าถ้าได้กลับไปหารถถัง รถตู้ และรถไฟ รถเก๋งต้องสนุกกว่านี้แน่ ๆ ที่บ้านต่างจังหวัดมีพื้นที่ให้วิ่งเล่นเยอะ มีลำธารให้กระโดดและยังอากาศดีมาก ๆ ด้วย


“ได้ครับ”


มาร์ครับคำทั้งรอยยิ้ม เขามองหมอที่คอยเฝ้าระวังให้รถเก๋งด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความสุขในชีวิตของเขาหาได้ง่าย ๆ ตั้งแต่ได้รู้จักหมอ หมอคือคนที่มาร์คพูดกับใครต่อใครได้เต็มปากเลยว่าเพราะมีคน ๆ นี้ โลกของเขาถึงได้สดใสและน่าอยู่ขึ้น


พอรถเก๋งเล่นน้ำตรงนี้จนเบื่อแล้วแบมกับมาร์คก็พามันเดินชมนกชมไม้หวังให้ตัวแห้งขึ้นอีกสักหน่อย แม้จะเปียกไม่เยอะแต่เจ้าลูกหมาที่ใกล้เคียงคำว่าลูกหมูก็ตัวสั่นหงึก ๆ จนน่าสงสาร


เห็นแบบนั้นแล้วมาร์คก็ทนไม่ไหวต้องนั่งลงประคองตัวมันเข้ามารับสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ของเขา รถเก๋งทำหน้าแสนรู้ขึ้นมาทันทีที่มาร์คทำท่าจะอุ้ม เห็นเจ้าอ้วนกระดิกหางรับมาร์คไม่หยุดแบมก็ยิ้มจนตาหยีพลางหัวเราะน้อย ๆ ให้ความอ้อนเก่งของรถเก๋ง


อยู่บ้านทำเป็นงอนที่มาร์คแกล้ง พอถึงคราวตกยากดันคิดถึงมาร์คก่อนใครเสียอย่างนั้น รถเก๋งหนอรถเก๋ง


มาร์คเงยหน้ามองแบมไม่ละสายตา เขาเลิกสนใจรถเก๋งตั้งแต่ได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ กับได้ยินเสียงน่ารัก ๆ ของหมอแล้ว ร่างสูงยกยิ้มบางเบา แต่เป็นรอยยิ้มที่แบมเห็นทีไรก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่ามาร์คกำลังมีความสุขมาก


“หมอครับ”


 “ครับ?


“เราแต่งงานกันไหมครับ”


แบมทำตาโตก่อนจะหันมองซ้ายมองขวา ไม่มีใครสนใจพวกเขาเพราะมาร์คเพียงพูดให้ได้ยินกันสองคนเท่านั้น


“ด..เดี๋ยวนะครับ ขอกันตรงนี้เลยหรอ?”


“ไม่โรแมนติกเลยเนอะ” มาร์คยกมือเกาท้ายทอยตัวเองเบา ๆ เขาควรจะทำให้มันเป็นช่วงเวลาที่ดีกว่านี้ แต่ไม่ทันแล้ว ใจมันเต้นเร่า ๆ อยากพูดมาตลอดและเขาก็ได้พูดออกไปแล้ว ในช่วงเวลาที่มัน..ช่างไม่ได้เรื่องโดยแท้


“ไม่เอาไม่คิดมากอย่างนั้นสิครับ”


แบมสั่นศีรษะไปมา ความโรแมนติกไม่ใช่เรื่องของสถานที่หรือว่าอากาศสักหน่อย มันอยู่ที่น้ำเสียง สีหน้าและสายตาของคนที่พูดวาจาอ่อนหวานนั้นออกมาต่างหาก


สำหรับแบม แค่มาร์คพูดออกมา แค่นั้นมันก็โรแมนติกมากมายแล้ว


“ผมพร้อมนะ พร้อมแล้วทุกอย่างจริง ๆ ครับ”


มาร์คสบตากับแบมลึกซึ้ง คุณหมอของเขาหน้าแดงมาก ๆ น้ำใส ๆ ที่คลอเบ้าอยู่นั้นยิ่งทำให้อีกคนดูน่ากอดมากขึ้นไปอีก เห็นกี่ครั้งก็อยากรักให้มาก ๆ อยากดูแลไปจนตลอดชีวิต


“คุณอยากแต่งประมาณเดือนไหนล่ะครับ”


“หมอตกลง?


“ไม่ตกลง”


“ไม่ได้นะครับ” มาร์ครีบร้องประท้วง แบมหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงน่าฟังก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ ข้างมาร์คกับรถเก๋ง


“ล้อเล่นครับ ตกลงครับตกลง”


แบมไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธมาร์ค หัวใจหรือก็ให้อีกฝ่ายไปหมดตั้งนานแล้ว ร่างกายเขาหรือถามว่ามีตรงไหนที่มาร์คยังไม่ได้เป็นเจ้าของจะดีกว่า


“เดือนนี้แหละครับ อาทิตย์หน้าเลยก็ได้”


นัยน์ตาคมของมาร์คส่องประกายวิบวับ ภาพคู่ชีวิตของเขาชัดเจนมากมาตลอดตั้งแต่ที่ได้รักแบม เขาไม่คิดจะรีรออะไรอีกต่อไป พร้อมมาก พร้อมจะเป็นทางการกับคนที่เขารักสุดหัวใจคนนี้มาก ๆ


“ยังไม่ได้เตรียมอะไรกันเลยนะครับ”


“ผมทำให้ได้ทุกอย่าง หมออยากได้แบบไหนบอกผมได้เลยครับ ผมทำทันแน่”


“ใจเย็น ๆ สิครับ” แบมยิ้มหวาน เห็นคุณเขาดูรีบหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้น กระบอกตาร้อนผ่าวยิ่งกว่าเก่า มาร์คทำหน้าเหมือนรอคอยมาทั้งชีวิตเลย “เอาเล็ก ๆ แค่คนในครอบครัวก็พอได้ไหมครับ ผมไม่อยากให้ทุกคนเหนื่อย โดยเฉพาะคุณ”


“เพื่อหมอ ผมทำได้ทุกอย่างนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”


แบมรู้อยู่แล้วว่ามาร์คต้องบอกแบบนี้ ถ้าแบมบอกว่าอยากได้ ไม่ว่ามันจะยากลำบากหรือราคาแพงสักแค่ไหนมาร์คก็ไม่ปฏิเสธแน่นอน


“รู้ครับ แต่ผมอยากได้แบบนั้นจริง ๆ”


มาร์คจับมือแบมมากดจูบลงไปแผ่วเบา คุณคนดีของเขายังน่ารักเรียบง่ายไม่มีเปลี่ยน เป็นความเย็นที่ชโลมใจมาร์คให้ชุ่มฉ่ำได้ตลอดมา


“ผมตามใจหมอนะครับ หมอว่ายังไงผมก็ว่าอย่างนั้นนะ”


“ขอบคุณนะครับ”


คบกันมาก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าแบมไม่ชอบความหวือหวา อันที่จริงมาร์คก็เหมือนกัน เมื่อก่อนคบกับใครแต่ละคนก็พยายามจะทำตัวไฮโซโก้หรู ต้องมีเซอร์ไพรส์นู่นนี่นั่นแบบที่ต้องใช้เงินเยอะ ๆ คุณต้องเอาใจใส่ฉันแบบนั้นแบบนี้นะ ต้องมีแบบแผนอย่างนู้นต้องตามลำดับอย่างนี้


แต่กับหมอนั้นแตกต่างมาก หมอทำให้รอบข้างดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายไปหมด ทำให้มาร์คไม่รู้สึกว่าการรักหมอมันต้องใช้ความพยายามอะไร ใช้แค่ความรู้สึก ใช้แค่จังหวะการเต้นของหัวใจเป็นแรงขับเคลื่อน แบบนั้นมาร์คเลยไม่เคยเหนื่อยกับการรักหมอเลยสักวินาที


การได้รักคน ๆ นี้ เป็นความโชคดีของชีวิตผู้ชายอย่างเขาจริง ๆ



 

Vitamin B



 

[อาทิตย์หน้า?!]


“อื้อ ตกใจอะไร” แบมใช้หัวไหล่ช่วยหนีบโทรศัพท์แนบหูไว้ในระหว่างที่กำลังชงกาแฟไปด้วยคุยกับจินไปด้วย


ถึงแม้จะคุยเรื่องแต่งงานกันไปหยก ๆ แต่มาร์คกับแบมก็ยังคงดำเนินชีวิตในวันหยุดอย่างไม่เร่งรีบเช่นเคย เขาสองคนส่งรถเก๋งไปที่ด็อกซาลอนเพื่ออาบน้ำตัดแต่งขน ระหว่างนั้นก็ไปซื้อของใช้ส่วนตัว เรียบร้อยแล้วก็กลับไปรับรถเก๋งและกลับมาที่บ้านกัน ตอนนี้ก็พึ่งจะสี่โมงเย็น ยังพอมีเวลาให้ทำนั่นทำนี่เยอะอยู่


[คุณเขาขอมึงแต่งงานวันนี้ มึงตกลง แล้วก็จะแต่งอาทิตย์หน้านี้เลยหรอ ไวอย่างนี้เลยหรอ?]


“แล้วทำไมต้องช้ากว่านี้อ่ะ”


[กูไม่รู้จะถามอะไรต่อเลยจ้ะ] จินถอนหายใจออกมา เล่นถามเสียซื่อขนาดนี้ไปต่อไม่เป็นเลย ก็จริงของหมอมันล่ะนะ ทำไมต้องช้ากว่านี้ ในเมื่อเกินคำว่าพร้อมกันมานานแล้ว [แล้วไม่ดูฤกษ์อะไรกันหน่อยหรือวะ]


คุณหมอตัวเล็กขมวดคิ้วนิดหน่อยพลางจับโทรศัพท์มาถือดี ๆ เมื่อชงกาแฟเสร็จแล้ว แบมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมีฤกษ์ แค่ถามแม่ของแบมกับคุณปู่ของมาร์คว่าโอเคไหมแล้วทั้งสองคนตอบว่าโอเค พร้อมมาก ๆ ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?


“ฤกษ์สะไง”


[ฤกษ์สะอะไรของมึงวะหมอ]


“สะดวก”


แบมคุยกับมาร์คและครอบครัวของเราเรียบร้อยแล้ว พวกเขาไม่ได้เป็นประเภทที่ชอบทำอะไรให้มันยุ่งยากมากความ อาทิตย์หน้าที่คุณปู่กับแม่เซย์เยสนั้นมาร์คว่างพอดีเพราะเป็นวันหยุดยาวของบริษัท แบมเองก็พอจะลางานได้อยู่ จะมีอะไรพอดิบพอดีไปกว่าอาทิตย์หน้าอีกล่ะ


[มึงชิลมากอ่ะหมอ]


จินยอมให้ความชิลนี้ เหมือนจัดงานวันเกิด เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หมอแบมก็ยังคือหมอแบมที่อะไรก็ได้ง่าย ๆ มาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่


“มาร์คบอกว่าจัดทัน อยากได้แบบไหนก็บอกได้เลย แต่ต้องอาทิตย์หน้า”


แบมไม่ได้รีบหรอกนะ คนรีบน่ะมันมาร์คต่างหาก พอเขาทำท่าจะขอเลื่อนหน่อยร่างสูงก็ทำตาเศร้าน่าสงสารใส่ แบมไม่รู้จะเอาที่ไหนไปขัดใจคุณของเขาเพราะก็รักมากเหมือนกัน


[ก็แหง คุณเขาระดับนั้นแล้ว มึงจะเอาอลังการแค่ไหนอ่ะหมอ]


“เล็ก ๆ รักษ์โลก ไม่เปลืองทรัพยากรมาก”


[จริงจัง?]


นอกจากมันจะไม่มีฤกษ์อะไรแล้ว ยังไม่มีความคิดที่จะจัดงานให้ใหญ่โตโออ่าสมกับฐานะเลยสักนิด รวยขนาดคุณมาร์คกับหมอแบมรวมกัน จะเหมาโรงแรมทั้งกรุงเทพฯฉลองสิบวันสิบคืนยังได้เลย


“จิน กูเลือกที่จะจัดงานแต่งงานเพราะอยากให้เกียรติคนในครอบครัวของกูกับมาร์ค และแค่ต้องการให้คนสำคัญ ๆ ในชีวิตของเรามาร่วมแสดงความยินดีด้วยเฉย ๆ แม่กับคุณปู่ก็โอเคแบบนี้เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องใหญ่อะไรก็ได้ ไม่อยากให้เหนื่อยกันด้วย”


[มึงว่าดีกูก็ว่าดีอ่ะหมอ แค่ได้ยินว่ามึงจะแต่งงานกับคุณเขากูก็ดีใจแล้ว]


รวยล้นฟ้าแต่กลับทำตัวธรรมดากันมาก ๆ แต่เชื่อจินเถอะ ว่าถ้าเป็นคุณมาร์คกับหมอแบม ต่อให้งานเล็กแค่ไหนก็จะตราตรึงใจทุกคนที่ไปแน่นอน


“ไปนะ ต้องไปนะจิน ซองไม่ต้อง ไม่โฟกัส” แบมเน้นย้ำกับเพื่อน ที่โทรศัพท์ไปหาจินก็เพราะตั้งใจจะชวนนี่แหละ กลัวว่าถ้าชวนช้าแล้วจินจะบินไปต่างประเทศเสียก่อน ช่วงนี้ยิ่งเที่ยวเก่งอยู่ด้วย


[ไปอยู่แล้ว แล้วแม่จะมาเมื่อไรอ่ะ]


“มะรืนก็มาแล้ว แม่อยากมาช่วยดูความเรียบร้อยของงานให้อ่ะ”


อันที่จริงแม่อยากจะมาพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำแต่เพราะลางานไม่ได้เลยต้องเลื่อนไปอีกวัน แบมเองก็อยากให้แม่มาเร็ว ๆ เหมือนกันเพราะอยากพาคุณหมอใหญ่ไปตัดชุดสวย ๆ ไว้ใส่ในวันงาน


[อย่าบอกว่ามึงคิดจะจัดการเองทุกอย่างนะหมอ]


จินคิดว่าคนอย่างหมอแบมมันต้องอยากทำเองทุกอย่างแน่นอน ไม่ใช่ว่ากลัวเปลืองเงิน หมอแบมไม่ได้งกขนาดนั้น ออกจะทุ่มเทกับเรื่องที่ควรทุ่มเทมาก ๆ ด้วยซ้ำ แต่มันน่าจะกลัวออแกไนซ์เซอร์ทำไม่ถูกใจ และจินก็คิดไม่ผิด


“ใช่ กลัวจ้างแล้วงานมันแย่อ่ะ”


[งั้นเดี๋ยวกูไปช่วยมึงเตรียมงานแล้วกัน กูว่าง เรื่องจัดงานตกแต่งสถานที่อะไรกูนี่ชอบมาก]


“ขอบคุณมากนะจิน”


[อย่าพึ่งวางนะ!!] จินดักทางไว้ก่อน ธุระของหมอมันอาจจะหมดแล้ว แต่ธุระของเขายังไม่หมดสักหน่อยนี่ [ตอนขอแต่งงานคุณมาร์คเขาแบบว่าพูดว่าไงอ่ะหมอ โรแมนติกไหม เล่าให้กูฟังหน่อยสิ เล่าเร็ว]


แบมถอนหายใจให้ความคลั่งไคล้ในรสเผือกของเพื่อนจิน และก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จินจะทำไม่สำเร็จ


“ก็แค่ถามว่าแต่งงานกันไหม”


[สถานที่เกิดเหตุคือตรงไหน]


“สวนสาธารณะ ตอนนั้นพารถเก๋งไปเดินเล่นกัน” แบมยิ้มออกมาเมื่อนึกไปถึงช่วงเวลานั้น ท่าทางและสายตาของมาร์คยังติดตรึงอยู่ในหัวใจเขาอยู่เลย


[หมอออ~ กูเขิน~]


“เขินอะไร”


[ไอ้เชี่ย~ เป็นความธรรมดาที่โรแมนติกมาก พาหมาไปเดินเล่นเป็นพยานรัก จู่ ๆ นึกอยากจะขอแต่งงานก็ขอ ไม่ตรงไม่เตรียมอะไรให้มากความ คือคุณเขาคิดถึงมึงทุกลมหายใจเข้าออกจริง ๆ เว้ย เขาอยากแต่งกับมึงมาตลอด แม้บรรยากาศไม่นำพาแต่ใจมันได้ ก็ไม่เห็นต้องลังเลอ่ะ ก็คือขอตรงนั้นเลยอ่ะ คือแบบฮื่อออ~]


“เกินไปจิน เกินไป” แบมหัวเราะเบา ๆ ฟังแค่เสียงก็นึกหน้าจินออกแล้วว่าตอนนี้คงฟินมากแน่ ๆ


[ใช่ คุณเขาโรแมนติกเกินไป]


แบมยิ้มตามประโยคของจิน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่ามาร์คเป็นอย่างนั้นและแบมก็ชอบมาก ๆ


“หมอครับ มานี่หน่อย”


แบมชะเง้อคอมองตามเสียงเรียก มาร์คอยู่ในห้องนั่งเล่น ร่างสูงกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป ข้างกันนั้นมีรถเก๋งนอนเกยคางบนตักอยู่


“แค่นี้ก่อนนะจิน พอดีมาร์คเรียกแล้ว”


[ได้ ๆ ไว้เจอกันมึง] จินรับคำก่อนจะวางสายไป


แบมเดินเข้าไปหามาร์ค ร่างสูงยกมือขอดื่มกาแฟของแบมบ้างซึ่งคุณหมอตัวเล็กก็ยื่นให้โดยง่าย กินอะไรจานเดียวกัน ดื่มอะไรแก้วเดียวกัน เรื่องพวกนั้นเขาสองคนทำมานับครั้งไม่ถ้วนจนเป็นปกติไปแล้ว


“ผมลิสต์รายชื่อแขกของผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ของหมอมีแค่แม่ คุณจินคุณเจ เพื่อนที่ทำงานหมอห้าคนและก็อาจารย์หมออีกหกคนนะครับ”


“ครับ” แบมก้มลงดูรายชื่อแขกของมาร์คบ้าง น้อยกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ๆ ร่างเล็กรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ส่วนของแบมถ้าน้อยก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะเป็นคนที่ชีวิตนี้ก็สนิทกับใครไม่กี่คนเท่านั้น “ผมนึกว่าจะมีสักหนึ่งร้อยคน”


“ผมเชิญเฉพาะที่สำคัญจริง ๆ น่ะครับ”


แขกของมาร์คมีแค่คนในครอบครัว ปู่ น้องชาย น้องสะใภ้ หลาน ลูกพี่ลูกน้องรวม ๆ แล้วก็สิบกว่าคน เพื่อนที่สนิทของมาร์คอีกสิบห้าสิบหกคน ซึ่งอาจจะมีแฟนหรือลูกพ่วงติดมาด้วยบ้าง


มาร์คเลือกเชิญแค่คนสนิทที่เคารพให้เกียรติซึ่งกันและกัน อยากให้ทุกคนที่เขารักและรักเขามาเพราะว่าอยากมาจริง ๆ ไม่มีเรื่องของธุรกิจมาเกี่ยวข้องให้ต้องเครียด ไม่ต้องมาใส่หน้ากากเข้าหากันให้เหนื่อย เขามีความสุขแล้วก็อยากให้ทุกคนที่มางานมีความสุขไปด้วย


“น่าจะไม่เกินหนึ่งร้อยคนเนอะ” แบมสรุป


มาร์คพยักหน้า จากที่ลิสต์มาก็น่าจะสักหกสิบเจ็ดสิบรวมลูกน้องของเขาแล้วน่าจะเกือบร้อย แต่คงต้องเตรียมสักร้อยกว่า ๆ เผื่อเอาไว้ เหลือก็ยังดีกว่าขาด อย่างน้อย ๆ แขกของพวกเขาต้องได้รับการดูแลอย่างเต็มที่


มาร์คกับแบมวางโลเคชั่นงานแต่งงานของพวกเขาเป็นที่บ้านของคุณปู่ในเมืองกรุง ใกล้รถไฟฟ้า เดินทางง่าย มีที่จอดรถและมีบริเวณให้จัดงานเยอะแยะยิ่งกว่าโรงแรม เพียงพอแล้วสำหรับงานเล็ก ๆ ที่จะเสร็จครบถ้วนในหนึ่งวันแบบที่ทั้งสองครอบครัวต้องการ


“หมอแน่ใจนะครับว่าจะไม่จ้างออแกไนซ์เซอร์”


แบมเป็นคนบอกมาร์คเองว่าไม่อยากจ้างเพราะงานไม่ได้ใหญ่มาก แบมคิดว่าเขาน่าจะพอจัดการได้ ยิ่งได้แม่กับจินมาช่วย ยิ่งทำให้แบมมั่นใจว่าทำเองนี่แหละ ดีและถูกใจที่สุดแล้ว


“แน่ใจครับ แขกเรามีแค่นี้เอง ผมอยากทำเอง อยากดูแลเองทั้งหมดเลยครับ”


แบมอยากให้ทุกคนที่มางานประทับใจมากที่สุด อยากใส่รายละเอียดของความเป็นแบม ความเป็นมาร์ค และความเป็นเราลงไปในงานแต่งงานเพียงครั้งเดียวในชีวิตนี้


“หมอจะเหนื่อยนะครับ”


“ผมลางานไว้แล้วครับ ไม่เหนื่อยครับ”


มาร์คยิ้มจนเต็มแก้ม เขาคว้าเอวคุณหมอเข้ามากอดแน่น  ๆ พอเป็นเรื่องของเราหมอของเขาก็ดูตั้งใจขึ้นมามาก ๆ เลย แบบนี้แล้วมาร์คจะปล่อยให้คุณของเขาเหนื่อยคนเดียวได้ยังไง ยื่นใบลาเลยตอนนี้ งานอะไรเอาไว้ก่อน ขอแต่งเมียเข้าบ้านก่อน


“ผมรักหมอจังเลย”


“ผมก็รักคุณครับ” แบมก้มหน้ากดจูบศีรษะมาร์คเบา ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้าง ๆ ร่างสูง พอแบมนั่งปุ๊บรถเก๋งก็รีบย้ายข้างมาหาคุณหมอปั๊บเลย “แล้วคุณปู่จะมาเมื่อไรครับ?


“โทรมาเมื่อกี้บอกว่ากำลังจะไปขึ้นเครื่องแล้วครับ มากันทั้งบ้าน ตื่นเต้นกว่าเราสองคนเสียอีก” มาร์คตอบคำถามแบมทั้งรอยยิ้ม


ปู่ดูตื่นเต้นและดีใจมากจริง ๆ ยิ่งตอนมาร์คขอใช้บ้านปู่เป็นสถานที่จัดงานปู่ก็ยิ่งรีบตอบกลับมาว่าเอาไปเลย เอาไปทั้งบ้าน ทั้งของในบ้าน ทั้งโฉนดที่ดินเลย ปู่ยกให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ดูความอยากได้คุณหมอมาเป็นหลานสะใภ้ของปู่เขาเถอะ


“เราต้องไปรับคุณปู่ไหมครับ”


อันที่จริงแบมก็อยากไปรับคุณปู่กับคนที่บ้านมาร์คอยู่เหมือนกัน เขาเคยวีดิโอคอลกับหลานทั้งสองคนอยู่บ้าง น่ารักทั้งคู่จนอยากจะเจอตัวจริงแล้ว ไม่รู้จะจำคุณอาแบมในโทรศัพท์ได้หรือเปล่า


“ไม่ต้องครับ กว่าปู่จะมาถึงก็ดึกมากแล้ว อีกอย่างเขามีลูกน้องที่บ้านเขาไปรอรับอยู่แล้วครับ พรุ่งนี้เราค่อยเข้าไปก็ได้”


 “โอเคครับ” แบมพยักหน้ารับก่อนจะหันไปหยิบแล็ปท็อปของมาร์คขึ้นมาวางบนตัก “เดี๋ยวผมขอลิสต์รายการของที่ต้องซื้อไว้คร่าว ๆ ก่อนนะครับ”


“ได้ครับ” มาร์คคว้ากระเป๋าสตางค์ใกล้มือมาเปิด เขาหยิบบัตรเครดิตยื่นให้คนเป็นแฟน “ขาดอะไรตรงไหนหมอบอกผมได้เลยนะ”


“ผมมีแล้วครับ” แบมส่ายหน้าไปมา มาร์คเคยให้บัตรเครดิตเขาไว้ใช้จ่ายแล้วหนึ่งใบ วงเงินเยอะมากเกินกว่าจะใช้หมดด้วยซ้ำ ไม่จำเป็นต้องให้เพิ่มหรอก


“ผมกลัวหมอไม่พอใช้”


“เกินพอเลยต่างหากครับ”


มาร์คยิ้มบางก่อนจะจับมือขาวของแบมมาแบออกแล้ววางบัตรสีดำลงไปเบา ๆ


“เก็บไว้อีกใบเถอะนะครับ ช่วยผมใช้เงินหน่อย”


มาร์คอยากให้แบมใช้จริง ๆ ซื้อไปเถอะอยากซื้ออะไรก็ซื้อ อยากกินอะไรแพงแค่ไหนก็ไปกิน เที่ยวแพงแค่ไหนก็อยากให้หมอได้ไป เต็มที่เลย เงินของมาร์คก็เหมือนของหมอ จะเอาอีกเยอะแค่ไหนก็ได้ขอแค่บอกมา มาร์คพร้อมเปย์ไม่อั้น พร้อมโอนตลอดเวลา


“งั้นถ้าผมใช้หมดอย่าว่ากันนะครับ”


คุณหมอตัวเล็กยิ้มทะเล้น มาอีหรอบนี้ปฏิเสธไม่ได้หรอก ถ้าคุณเขาจะให้ยังไงมันก็ต้องมาอยู่ในกระเป๋าของแบมอยู่ดี และแบมก็ทำเป็นพูดไปอย่างนั้นแหละว่าจะใช้ อย่างเขาจะเอาเวลาที่ไหนไปใช้เงิน วัน ๆ ก็อยู่แต่โรงพยาบาลทำแต่งาน ข้าวยังไม่ต้องซื้อกินเองเลยเพราะมาร์คจัดการให้หมดทุกอย่าง บัญชีเงินเดือนตัวเองก็ไม่ได้แตะมาเป็นปีแล้วด้วยซ้ำ


“หมดก็บอกนะครับ เดี๋ยวผมให้เพิ่ม”


มาร์คยกมือลูบศีรษะกลมของคนเป็นแฟนเบา ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปช่วยแบมลิสต์รายการซื้อของด้วย


อาจจะเป็นสัปดาห์ที่ยุ่งยากกันขึ้นมาอีกสักหน่อย แต่พอนึกถึงวันนั้นที่กำลังจะมาถึงก็ทำให้ทั้งสองคนยิ้มออกมาด้วยความสุขได้ง่าย ๆ


 

Vitamin B


 

คฤหาสน์สไตล์คลาสสิคกลางเมืองกรุงของคุณปู่เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานของมาร์คกับแบมในวันนี้  รอบบริเวณบ้านหลังใหญ่ถูกตกแต่งด้วยไฟสว่างและของประดับเลอค่าอย่างสวยงาม ลีมูซีนสี่คันคอยรับส่งแขกจากลานจอดรถและสถานีรถไฟฟ้าอยู่เรื่อย ๆ


บริกรวันนี้ใส่สูทสีฟ้าอ่อนดูสบายตา มีบอดี้การ์ดคอยรักษาความปลอดภัยอยู่รอบงาน อาหารการกินรวมถึงเครื่องดื่มก็มีเชฟและซอมเมอลิเยร์ระดับแนวหน้ามาปรุงแต่งให้ ทุกอย่างดูหรูหราเสียจนแขกที่เดินเข้ามาภายในงานต่างพากันชื่นชมไม่ขาดปาก ขนาดของชำร่วยยังเป็นอัญมณีราคาแพงสมกับฐานะของเจ้าภาพเลย


เสียงดนตรีสดคลาสสิคดังคลอเบา ๆ มาจากบริเวณเวที แม้กระทั่งนักดนตรีก็ยังแต่งตัวดีมาก ๆ ทุกส่วนทุกบริเวณของงานดูน่ารักอบอุ่น ผู้คนคุยกันเบา ๆ พอให้ได้ยินกับคู่สนทนา


แบมกับมาร์คอยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาดตาพอดีตัว คัตติ้งเนี๊ยบของเสื้อผ้าเข้ากับรูปร่างสมส่วนของคนทั้งคู่เป็นอย่างดี มองมาแต่ไกลก็รู้เลยใครเป็นเจ้าของงาน อีกคนก็หล่อเหลาดูดีทุกตารางนิ้ว อีกคนก็พอดีสมส่วนไปหมด หน้าตาก็น่ารักน่ามอง ไม่มีใครแปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมมาร์คถึงได้ตกหลุมรักแบม


ทั้งเจ้าภาพทั้งแขกพากันเข้าไปทำพิธีการต่าง ๆ ภายในบ้านในช่วงเช้าก่อน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นและอบอุ่น ไม่ว่าจะเป็นการทำพิธีสงฆ์แบบไทย การเชิญสินสอด ไหว้ผู้ใหญ่ พิธีดื่มน้ำชาแบบจีน สวมแหวนแต่งงาน จนถึงการรถน้ำสังข์ อาจจะดูสมัยใหม่และกระชับไปสักหน่อยแต่ก็ถือว่าครบถ้วนดี


ในช่วงสุดท้ายของพิธีที่เป็นทางการนั้น หลังจากที่คล้องมาลัยและสวมมงคลที่ศีรษะเรียบร้อยแล้วปู่ก็ผายมือให้แม่ของแบมเป็นคนไปรถน้ำสังข์คนแรกเพราะพวกเขาเป็นประธานร่วมกัน แม่ยกมือไหว้คนแก่กว่าด้วยท่าทีนอบน้อมก่อนจะเดินเข้าไปหาแบมกับมาร์ค


ตากลมสวยหวานคลอไปด้วยน้ำใส น้ำตาแม่หยดแหมะจนจินต้องรีบเข้ามายื่นผ้าเช็ดหน้าให้พลางหัวเราะเบา ๆ


“แม่ร้องไห้ทำไมครับ”


แบมเงยหน้าถาม แม่ร้องไห้แต่ก็ยังยิ้มไปจนถึงดวงตา มองจากดาวพลูโตยังรู้เลยว่าแม่มีความสุขมาก ๆ


“แม่ดีใจที่ลูกแม่เป็นฝั่งเป็นฝากับคนที่แม่หมายมั่นปั้นมือมาอย่างมาร์คค่ะ”


แม่มองหน้าลูกชายสลับกับลูกเขย คำว่าเหมาะสมเต็มหัวไปหมด เธอค่อย ๆ รินรดน้ำเย็นลงไปบนมือแบมต่อด้วยมาร์ค พลางเอ่ยอวยพร “ดูแลกันและกันดี ๆ นะคะลูก อยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่าเลยนะคะ มีอะไรไม่เข้าใจกันก็ค่อย ๆ คุยกัน ไม่ว่าจะมีวันที่ง่ายหรือยากสักแค่ไหนก็ขอให้ลูก ๆ ผ่านมันไปได้ ขอให้ลูก ๆ ของแม่มีความสุขกับชีวิตคู่ค่ะ”


พูดได้เต็มปากจากหัวใจเลยกว่าถ้าเป็นมาร์คแม่หมดห่วง ไม่เคยมีแฟนคนไหนของน้องแบมที่จะทำให้เธอเชื่อว่าเขาสามารถรักและดูแลลูกชายเธอได้เท่าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว หนักแน่น มั่นคง ชัดเจน เอาตำแหน่งลูกเขยบ้านหมอไปครอบครองได้เต็มรูปแบบเลยตอนนี้


“ขอบคุณครับแม่”


มาร์คกับแบมเอ่ยขอบคุณผู้มีพระคุณจากหัวใจ มาร์คเคารพและนับถือแม่มาก เขารู้สึกว่าแม่เป็นคนที่ดีมาจากข้างใน ดีจนความดีนั้นส่งต่อมาให้คุณหมอของเขาโดยสมบูรณ์ แม้กระทั่งวันแต่งงานของลูกชายแม่ยังไม่หวังอะไรนอกจากเห็นแบมมีความสุขกับคนที่รัก


สินสอดสำหรับสู่ขอแบมนั้นมาร์คเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เขามอบทรัพย์สมบัติที่เขาหามาทั้งชีวิตเกินครึ่งให้คุณแม่ของแบม แต่แม่ก็มอบมันกลับคืนให้พวกเขาสองคนทั้งหมด แม่ยายประเสริฐอย่างนี้มาร์คไม่รู้จะไปหาได้ที่ไหนแล้ว


จบจากแม่ถัดมาก็เป็นคุณปู่ของมาร์ค ปู่ยิ้มตลอดวัน หายห่วงไม่แพ้แม่ของคุณหมอที่คนนั้นของหลานชายเป็นน้องแบมที่เขารู้สึกเอ็นดูตั้งแต่แรกพบ


“อันนี้เป็นของขวัญจากปู่นะครับ น้องแบมรับไว้นะ”


ก่อนหน้านี้ปู่ได้มอบแหวนประจำตระกูลให้มาร์คใช้เป็นแหวนแต่งงานแล้ว ครั้งนี้เป็นเช็คเงินสดมอบให้หลานสะใภ้ ยังไม่รวมคฤหาสน์หลังนี้ที่ปู่คิดจะมอบให้ทั้งสองคนหลังจบงาน “ปู่ขอให้หลานทั้งสองของปู่มีชีวิตคู่ที่ราบรื่นนะลูกนะ ปัญหาแม้เพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ขอให้หันหน้าคุยกันและจับมือกันก้าวผ่านมันไป ให้ความรัก ความซื่อสัตย์ ความเข้าใจ และให้เกียรติกันอย่างนี้ไปตลอดนะครับ”


“ขอบคุณครับคุณปู่” แบมกับมาร์คยิ้มรับคำอวยพร


หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านประเดิมแล้ว ผู้อาวุโสหลายท่านก็ตามมา เรื่อยไปจนถึงคนในครอบครัวของมาร์ค


หลาน ๆ ของมาร์คจำคุณอาแบมในโทรศัพท์ได้ดี มีของขวัญวันแต่งงานเป็นตุ๊กตาน่ารัก ๆ มาให้แบมด้วย น่ารักน่าเอ็นดูจนคุณหมออดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มหลานให้แต่ละคนยิ้มแป้นเพราะชอบใจ


พอมาถึงเพื่อน คราวนี้พิธีการอะไรก็เริ่มจะไม่มีอยู่จริง ได้ทีก็แซวกันใหญ่ ครึกครื้นมีแต่เสียงหัวเราะกันทั้งงาน


พอเสร็จสิ้นพิธีแล้วก็เป็นงานเลี้ยงฉลองให้กับคู่สมรสต่อเลย งานถูกจัดเป็นกึ่งเอาท์ดอร์ตรงบริเวณสวนหน้าคฤหาสน์ แบมกับมาร์คคอยรับรองแขก ส่วนแม่กับปู่ก็นั่งคุยกันอย่างออกรสออกชาติกับเหล่าอาจารย์แพทย์ เป็นโต๊ะผู้อาวุโสโดยแท้


มาร์คจับจูงมือแบมพาไปยังโต๊ะเพื่อน ๆ ของเขา แบมไม่รู้จักใครสักคนในนั้นเพราะมาจากฮ่องกงไม่ก็อเมริกากันหมด ทั้งโต๊ะคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อนมาร์คต่างพากันชื่นชมแบมไม่หยุด บอกว่าน่ารักกว่ารูปที่มาร์คส่งให้ดูเยอะเลย เห็นหมอแบมแล้วก็พากันอยากป่วยขึ้นมาทันที คุณหมอได้แต่ยิ้มไปเขินไปให้มาร์คหัวเราะน้อย ๆ เพราะเอ็นดู


มาร์คแนะนำให้เพื่อนของเขารู้จักกับจินและเจด้วย เพราะเป็นผู้ชายด้วยกันอะไร ๆ มันก็ดูง่ายดายไปหมด เพียงแค่ร่วมโต๊ะจิบไวน์ชนแก้วคุยกันไปสักพักก็คุ้นเคยกันได้ระดับหนึ่งแล้ว


เป็นอีกหนึ่งวันที่แบมกับมาร์คต้องยอมรับเลยว่าพวกเขามีความสุขและรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมาก ๆ คนที่พวกเขาอยากให้มาร่วมงานก็มากันหมดทุกคนเลย ทั้งยังมาพร้อมรอยยิ้มและดูท่าว่าจะกลับกันด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิมด้วย


“ร้อนไหมครับ”


“ไม่ร้อนครับ คุณล่ะ” แบมตอบคำถามของมาร์คทั้งรอยยิ้ม จริงอยู่ว่าพวกเขาจัดงานกึ่งเอาท์ดอร์แต่เพราะเป็นช่วงกลางฤดูหนาวอากาศเลยกำลังเย็นพอดี


“เย็นไปถึงหัวใจเลยครับ” มาร์คยกมือขึ้นจัดทรงผมให้คุณหมอเพราะมันเป๋ไปนิดหน่อยด้วยแรงลม แต่ก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่หยอกเลยเหมือนกัน


“ตรงนี้เบี้ยวนิดหน่อยนะครับ” แบมเองก็ช่วยปรับเนคไทให้มาร์คด้วย เสร็จเรียบร้อยแล้วมือเล็กก็เลื่อนไปกระชับเสื้อสูทของคุณเขาให้เข้าทรงอีกสักหน่อย วันนี้มาร์คหล่อมาก ๆ เลย


“ขอบคุณครับ” มาร์คก้มลงจูบแก้มใสของแบมเบา ๆ หลายคนที่เฝ้ามองคู่รักคู่นี้อยู่ต่างก็ยิ้มเขินไปตาม ๆ กัน “หมอง่วงไหม”


“นิดหน่อยครับ”


“อดทนอีกนิดนะครับ เดี๋ยวก็ได้นอนแล้ว”


ร่างสูงยกมือลูบหน้าลูบตาแบมไม่ห่าง คุณคนดีของเขาเตรียมงานไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันเพราะกลัวออกมาไม่ดี มาร์คบอกหลายรอบว่าไม่ให้ทำแล้วเขาจะจ้างคนมาทำแทนแบมก็ไม่ยอม ยืนยันจะทำเองจนวินาทีสุดท้าย แล้วก็มาทำตาปรือปรอยใส่เขาแบบนี้ไง


“คุณมาร์คคุณแบมครับ ถ่ายรูปรวมสักหน่อยดีไหมครับ”


ช่างภาพเดินเข้ามาถาม วันนี้ทีมงานช่างถ่ายรูปมากันห้าคน เก็บภาพเดี่ยวและภาพคู่กับแขกแต่ละโต๊ะไปเยอะแล้ว บรรยากาศภายในงานก็ถ่ายมาทุกมุมตั้งแต่เช้ามืดแล้ว แต่ยังไม่มีรูปหมู่เท่าไรเลย


“ดีครับ”


แบมกับมาร์คพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่แบมจะทำท่าถ่ายรูปส่งไปให้จินที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรอยู่กับน้องชายของมาร์คบนเวที จินยกมือโอเคแล้วประกาศใส่ไมโครโฟนเป็นภาษาอังกฤษและซับไตเติลเป็นภาษาไทยให้ด้วย


“ใครที่ต้องการถ่ายรูปหมู่ร่วมกับคู่สมรสของเราในวันนี้ เรียนเชิญที่หน้าแบ็คดรอปเลยนะคร้าบ~”


พอสิ้นเสียงเชิญชวนแขกทั้งหลายก็รีบพากันดื่มน้ำเช็ดปากแล้วลุกมาจัดเสื้อผ้าหน้าผมกันทันทีไม่เว้นแม้แต่พิธีกรทั้งสอง ไม่มีใครคนไหนเลยที่ไม่อยากถ่ายรูปกับมาร์คและแบมเพราะวันนี้ทั้งสองคนเป็นเจ้าภาพที่ดีมากจริง ๆ


“ขอแบ่งเป็นสองเซ็ตนะครับ เดี๋ยวมีคนตกกรอบ” ตากล้องเอ่ยบอก ซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ยังไงก็ได้ขอแค่ได้ร่วมเฟรมกับคู่สมรสที่เหมาะสมกันสุด ๆ อย่างมาร์คกับแบมก็พอ


“แม่มายืนข้างแบมนะครับ จินกับพี่เจมาด้วยกันเร็ว”


แบมเรียกทั้งสามคนให้เข้ามายืนข้างเขา เช่นเดียวกับมาร์คที่เรียกปู่กับครอบครัวของน้องชายให้มายืนข้าง ๆ เหมือนกัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคู่แต่งงานแทบไม่ปล่อยมือที่กุมกันไว้เลยสักวินาที


ช่างภาพจัดตำแหน่งตรงนั้นตรงนี้อีกนิดหน่อย ก่อนจะไปประจำที่ ช่างภาพมืออาชีพห้าคนเริ่มยกกล้องเก็บภาพหลากหลายมุม ได้รูปมุมเผลอที่ทุกคนมีความสุขแบบธรรมชาติกันมาก ๆ มาเยอะเลย


เซ็ตแรกเป็นแขกผู้ใหญ่ที่สนิทสนม เซ็ตที่สองเป็นเพื่อน ๆ ของมาร์คและแบม โดยที่ครอบครัวของคนทั้งสองอยู่ในทุกรูป ส่วนเหล่ารถ ๆ ทั้งสี่ตัวของแม่กับแบมนั้นติดเฟรมบ้างไม่ติดบ้างเพราะเอาแต่วิ่งซนกันไปมาให้คุณพ่อบ้านตามจับกันไม่หวาดไม่ไหว ดีที่ว่าเป็นมิตรกับทุกคนและแขกที่มางานไม่มีใครกลัวหมาเลยรอดมาได้


“ขออีกรูปนะครับ ยิ้มนะครับทุกคน Say cheese


Cheese!!!


ทุกคนในภาพต่างยิ้มแย้มแจ่มใสไปจนถึงดวงตา แม้แต่ช่างภาพเองก็ต้องยิ้มตามไปด้วยเพราะมันดูป็นภาพที่สวยงามมากจริง ๆ



และแม่ก็ได้รูปวันแต่งงานของมาร์คกับแบมไปแปะฝาบ้านอีกหนึ่งรูป คุณนายเธอมีความสุขจนยิ้มไม่หุบเลยล่ะ



Vitamin B



-- Happy Ending --






ตอนสุดท้ายที่จะลงเว็บมาแล้วค่าาา มาพร้อมกับการปิดให้จองเล่มหนังสืออย่างเป็นทางการนะคะ

นุ๊กเปิดพรีออเดอร์รอบเดียวถ้วน ไม่มีรอบรีปริ้นแล้วนะคะ และจะทำเล่มสต็อคเผื่อเคลมมา 15 เล่มค่ะ หากไม่มีเล่มที่มีปัญหาก็จะปล่อยเล่มสต็อคนะคะ 

ส่วนของ E-Book รอหลังจากส่งหนังสือครบแล้วนุ๊กถึงจะวางขายใน MEB นะคะ

กำหนดการเสร็จน่าจะประมาณ 15 วันเดี๋ยวนุ๊กต้องเช็คคิวกับโรงพิมพ์ก่อนค่ะ แต่ปกติไม่เกิน 1 เดือนหลังจากปิดจองนะคะ เดี๋ยวนุ๊กอัพเดตเรื่อย ๆ ในทวิตเตอร์ และหากได้เล่มมาแล้วจะมาอัพเดตในเด็กดีให้ค่า ^^


ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันตั้งแต่บรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้ายนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ เจอกันเรื่องหน้านะคะ เลิฟฟฟฟ ^3^


ติ ชม หรือบลาๆ ร่วมกันได้เสมอที่ #มบย่อมาจาก


ขอบคุณอีกครั้งค่า

ด้วยรัก...จาก นุ๊กเอง ^^ ♡




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 628 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,931 ความคิดเห็น

  1. #1928 Knuy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 21:56

    เพิ่งได้มาอ่าน ใจฟูมาก คุณไรท์เขียนได้อบอุ่นดีจริงๆ

    ทั้งในเรื่อง และ sp เป็นความกลมกล่อมอย่างสมบูรณ์แบบ 😊

    #1,928
    0
  2. #1913 KEHM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:42
    เป็นเรื่องที่คนอ่านเองก็ยิ้มไม่หุบเหมือนกันค่ะ รู้สึกอบอุ่น เรื่องราวชีวิตที่ผ่านๆมาของทั้งคู่ จนเเต่งงานเเล้วก็ยังอบอุ่นหัวใจมากจริงๆ เราถึงกับร้องไห้เลย มันปลื้มปริ่มที่ทุกคนยิ้มเเย้มมีความสุขมากขนาดนี้ ขอบคุณคุณไรท์มากๆเลยนะคะที่เเต่งเรื่องนี้ รักมากๆเลยค่ะ
    #1,913
    0
  3. #1896 BMC MINTTT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:09

    อบอุ่นละมุนมากๆ ชอบเรื่องนี้จังเลยค่ะ ขอบคุณไรท์ที่เเต่งให้อ่านนะคะ

    #1,896
    0
  4. #1884 lek0868909108 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 19:51

    ยิ้มตามเลยอยอุ่นหัวใจมากๆ

    #1,884
    0
  5. #1883 MTBB_COLD_Tim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 11:39

    แงงงอยากให้มาต่อภาคพิเศษตอนน้องกับพี่เขามีลูกจัง อิอิ
    #1,883
    0
  6. #1864 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 20:35

    เป็นฟิคที่ดีมากกกกกมาร์คโคตรรักแบมเกย์ทั้งความรักและเงนเอาใจใส่ ไม่มีนอกกายใจดีมากกแบมก็น่ารัก จินก็น่ารักครอบครัวคือดีหมด อ่านสองรอบยังฟินไม่ลืมไรท์บรรยายดีมาก

    #1,864
    0
  7. #1821 _liuei_js (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:01
    น่ารักที่สุดในโลกเลย
    #1,821
    0
  8. #1820 KanoonPanpanich (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:46
    เรื่องนี้น่ารักมากจริงๆค่ะ อบอุ่นหัวใจมาก ยกให้เป็นเดอะเบสท์ตั้งแต่เคยอ่านมาเลยค่า ฟิลกู๊ดมากจริงๆ
    #1,820
    0
  9. #1812 PatjiTueaitun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 04:09
    เรื่องนี้น่ารักมาก เก่งมากเลยค่ะ
    #1,812
    0
  10. #1811 eiff96 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 16:56
    น่ารักมากและก็เขินหนักมากเช่นกัน>< ไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ คือละมุนมากๆเลยฮืออ
    #1,811
    0
  11. #1793 hiddenhills (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:07
    โง้ยยยยย ฟีลกู้ดมากจริงๆค่าาาา ประทับใจมากเลยTT
    #1,793
    0
  12. #1752 JaJah9397 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเป็นฟีลกู๊ดจริงๆ ไม่มีอะไรมาระแคะระคายให้หม่นหัวใจเลย มีแต่ความน่ารักเต็มไปหมด ขนาดเรื่องที่มาร์คแบมงอนกันยังเป็นเรื่องน่ารักๆเลย เรามีความสุขที่ได้อ่านเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณไรเตอร์นะคะ :)
    #1,752
    0
  13. #1751 miew97 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 09:51
    น่ารักมากๆ เขินมากๆ
    #1,751
    0
  14. #1747 numa_bulah (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 14:54

    น่ารักฟินมากกกก

    #1,747
    0
  15. #1744 B3erry (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:37
    ชอบความหมอ ความมาร์ค ความจินมากกก ฟีลกู๊ดสุดๆ ฟินมากกก
    #1,744
    0
  16. #1741 Panidapor44 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 16:06
    ฟินนนน แต่งดีมากค่ะ อ่านไปยิ้มไปเขิลลลทุกตอน ฮือออไม่อยากให้จบเลย
    #1,741
    0
  17. #1738 LittleKINGw (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 12:11
    ตามอ่านมาตั้งแต่แรกค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้เม้นทุกตอนนะคะ แต่ปกติเราเป็นคนอ่านข้ามๆค่ะ เหมือนอ่านพอให้รู้เรื่อง แต่พอมาเรื่องนี้เราอ่านทุกคำเลย วรรคละหลายๆรอบ มันดีมากค่ะ เราใจเต้น ใจสั่น รับรู้ความรู้สึกของทุกๆตัวละครมากๆค่ะ ชอบมากๆๆๆ ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องดีๆแบบนี้มากๆเลยนะคะ เรารู้สึกในทุกๆตัวอักษรจริงๆค่ะ ชอบมากกกกจะเป็นเรื่องแรกที่เราจะรอซื้ออีบุ้คนะคะ ชอบมากๆจริง แงงงงงงงงง ติดตามเรื่องอื่นๆต่อนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้มามห้อ่านกันค่ะ ❤️❤️❤️
    #1,738
    0
  18. #1735 Tangmowannida (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 00:45
    แงงไรท์ทำดีมากเลย รู้สึกถึงความสุข ความรักและความอบอุ่น ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคเรื่องนี้ แอบน้ำตาซึมกับคำอวยพรด้วย55555
    #1,735
    0
  19. #1734 waterIce (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:08

    น่ารัก อบอุ่นหัวใจมากค่ะ
    #1,734
    0
  20. #1733 maladdai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 17:33

    เป็นงานแต่งที่อบอุ่นมากกกกก

    #1,733
    0
  21. #1732 khunsom08 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 14:11
    แฮปปี้มากเลยค่ะ
    #1,732
    0
  22. #1717 Markbam1217 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:53
    ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะ เราชอบเรื่องนี้มากๆเลยไม่มีดราม่า เป็นความธรรมดาที่อบอุ่น เป็นความสมบูรณ์แบบที่ไม่หวือหวาลงตัวแล้วยังกลมกล่อมอีกด้วย>_<

    แถมไรท์ไม่ปล่อยให้ค้างเลยมาอัพตลอดอีกต่างหาก ฮือ ขอบคุณมากๆจริงๆนะคะ รักค่ะ จะติดตามเสมอค่า❤
    #1,717
    0
  23. #1715 Beaujungf (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 07:07
    มีความสุขขขขขขขขมากเท่าจักรวาลเลยค่ะ คุณหมอแบมกับคุณมาร์ค เหมาะสมกันที่สุดมากกว่าใครในโลกนี้เลยค่ะ
    ขอบคุณสำหรับตอนพิเศษนะคะ >///<
    #1,715
    0
  24. #1714 woorebin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:14
    ฟิคของคุณไรท์ไม่เคยทำให้เราเสียใจที่อ่านเลยค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ 💕
    #1,714
    0
  25. #1711 Nuthathai Por (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:47

    เป็นความรักที่อ่านแล้วอิ่มอกอิ่มใจที่สุดเลย

    #1,711
    0