[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 15 : Special Part 2 Puppy, Me and You [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 670 ครั้ง
    31 มี.ค. 62




Special Part 2

Puppy, Me and You

 



“ครับแม่ เดี๋ยวแบมบอกอีกทีนะครับว่าจะเอายังไง แบมขอคุยกับมาร์คก่อน”


” มาร์คละสายตาจากถนนชั่วครู่เพื่อหันไปมองคุณหมอที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


“ครับ สวัสดีครับ รักแม่เหมือนกันครับ”


แบมกดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น ท่าทางเหมือนคนคิดไม่ตก


“ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” มาร์คถามไถ่ด้วยความห่วงใย


ร่างสูงตบไฟเลี้ยวแล้วหมุนพวงมาลัยรถเข้าลานจอดรถของเพนท์เฮ้าส์ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว มาร์คพึ่งไปรับหมอกลับมาจากที่ทำงาน ยังไม่ได้กินข้าวเย็นทั้งคู่ เพราะคิดว่าจะกลับมาทำกินกันเองที่บ้าน


“แม่บอกว่ารถถังไปทำผู้หญิงท้องครับ”


มาร์คหลุดหัวเราะออกมา และเขาก็เอ็นดูประโยคนั้นจนอดที่จะยกมือลูบศีรษะกลมของแบมไม่ได้ คนน่ารักพูดอะไรก็ฟังดูน่ารักไปหมดจริง ๆ เลย


“แล้วเป็นยังไงบ้างครับ บ้านฝ่ายหญิงมาเรียกร้องอะไรไหม”


แบมหันขวับไปมองคนตัวโตที่มาล้อเลียนเขา ริมฝีปากอิ่มบึนขึ้นน้อย ๆ แสดงอาการขัดใจ


ก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรเลย ชอบแซวแบมยังไงก็ยังเป็นอย่างนั้นตลอดมา


“ลูกรถถังมีสี่ตัวครับ” คิ้วสวยขมวดมุ่นยามพูดถึงลูกสุนัขที่พึ่งได้ออกมาดูโลกเมื่อไม่กี่วันก่อน “เพื่อนบ้านบอกว่าเขาเลี้ยงทั้งหมดไม่ไหว จะเก็บไว้ตัวเดียว ส่วนอีกสามตัวจะยกให้คนอื่น”


“หมออยากเลี้ยงใช่ไหมครับ”


แค่ทำหน้าเศร้าพร้อมน้ำเสียงเหงาหงอยนิดหน่อยมาร์คก็รู้แล้วว่าหมอเสียดาย ไม่อยากจะยกลูกของรถถังให้ใคร และคงกังวลอยู่ว่าจะเอายังไงดี


“อยากครับ แต่กลัวไม่มีเวลาให้มัน”


แบมทำงานบางวันก็ไม่ได้กลับบ้านเลยด้วยซ้ำ มาร์คเองบางครั้งก็บินไปดูงานที่ต่างประเทศหรือต่างจังหวัดบ่อย ๆ แบมกลัวว่าถ้าเอามาเลี้ยงจะไม่มีเวลาดูแล ไม่มีเวลาเล่นด้วย แล้วถ้าเกิดลูกรถถังโตมาแบบไม่มีคุณภาพจะทำยังไงล่ะ


“หรือให้แม่เอาไปเลี้ยงที่บ้านเป็นเพื่อนรถถังดีครับ”


“แม่บอกว่าตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะรับเลี้ยงเพิ่มดีไหม เพราะช่วงนี้พี่แม่บ้านเขาลาคลอดน่ะครับ ถ้าได้ก็คงได้แค่ตัวสองตัว ยังไงอีกตัวคงต้องให้คนอื่นไป”


เสียงซึม ๆ ของหมอทำให้มาร์คหดหู่ใจไปด้วย หมอชอบหมา รักเจ้าสัตว์สี่ขามากมาร์ครู้ดี ยิ่งเป็นลูกของรถถังหมอคงไม่อยากให้มันไปไหนไกลหูไกลตา


“แล้วหมอคิดว่าจะทำยังไงดีล่ะครับ”


แบมกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะส่ายหน้าไปมา


“ไม่รู้เหมือนกันครับ ไว้ค่อยคิดดีกว่า ตอนนี้แม่มันยังไม่ปล่อยลูกเท่าไร”


“หมอว่ายังไงผมก็ว่าตามหมอนะ”


มาร์คยกมือลูบศีรษะกลมของคนรักเบา ๆ ถ้าหมออยากเลี้ยงมาร์คก็พร้อมจะหาทางให้หมอเอามาเลี้ยงให้ได้ ที่เพนท์เฮ้าส์นี้เลี้ยงสัตว์ได้ แต่อาจจะติดตรงคนคอยดูแลอยู่สักหน่อย เอาเป็นว่าให้เวลาหมอคิดสักนิดก่อนก็แล้วกัน เผื่อจะมีหนทางอื่น ๆ


“ครับ” แบมพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออกเมื่อรถจอดนิ่งสนิทแล้ว


มาร์คลงจากรถเดินไปเปิดประตูหลัง หยิบกระเป๋าของแบมมาถือให้แล้วจึงกลับมาจับจูงมือคุณหมอที่ยืนรออยู่ให้เดินไปขึ้นลิฟต์พร้อมกัน


เป็นวันทำงานที่ยาวนานแต่ก็ไม่ได้สูบพลังชีวิตมากเท่าไร เพราะมีถังเอนเนอจี้ของตัวเองอยู่ข้าง ๆ


..


คืนนั้นแบมนอนพลิกตัวไปมา เขาหลับไม่ลงเพราะครุ่นคิดแต่เรื่องของหมาที่บ้าน รู้อยู่หรอกว่าจะให้ทุกอย่างในโลกใบนี้เป็นดั่งใจมันก็คงไม่ใช่ อาจจะเสียใจอยู่สักหน่อยที่ต้องปล่อยลูกรถถังไปหนึ่งตัว แต่ไม่นานแบมก็คงจะทำใจได้เองมั้งนะ


“หมอเป็นอะไรครับ”


มาร์คเองก็ไม่ใช่ว่าจะนอนหลับ เห็นคนที่รักกระวนกระวายใจเขาก็ไม่แพ้กัน เมื่อเย็นหมอกินข้าวไปนิดเดียวแล้วก็เอาเวลาไปนั่งทำหน้ายุ่ง เดี๋ยวส่ายหัว เดี๋ยวทำตาแดงเหมือนคนจะร้องไห้ ถ้าทนเห็นจนถึงเช้าได้มาร์คคงกลายเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย


“นอนไม่หลับครับ”


ได้ยินหมอตอบอย่างนั้นมาร์คก็ถอนหายใจออกมา ร่างสูงลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองฝ่าความมืดไปยังคนข้างกาย


“งั้นเดี๋ยวผมไปหาอะไรอุ่น ๆ มาให้หมอดื่มนะ”


“ขอบคุณครับ”


แบมพยักหน้ารับพลางพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียงบ้าง มาร์คลูบศีรษะกลมเบา ๆ ก่อนจะกดเปิดไฟข้างเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป


เวลาผ่านไปสักพักแบมก็ตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนบ้าง เพราะรอมาร์คตรงนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร คุณหมอเดินไปโซนห้องครัว แปลกใจนิดหน่อยที่เห็นลูกน้องของมาร์คสามคนยืนอยู่ด้วย


“สวัสดีครับคุณแบม เห็นนายบอกว่าคุณแบมนอนไม่หลับ”


“ก็ครับ”


แบมยิ้มบาง ๆ ให้ลูกน้องของมาร์ค ปกติเห็นแต่ใส่สูทผูกไทน์ วันนี้มาแบบชุดนอนมุ้งมิ้งก็แปลกตาอยู่เหมือนกัน


แบมยืนมองมาร์คอุ่นนมสองแก้วจนได้ที่ ร่างสูงยกมาวางบนเคาน์เตอร์ให้แฟนตัวเล็กหนึ่งแก้ว ของเขาอีกหนึ่งแก้ว มาร์คเท้าคางดูหมอดื่มจนหมดแล้วก็ยกยิ้มอ่อนโยนให้


“เดี๋ยววันอาทิตย์หน้าเรากลับบ้านกันนะครับ”


“กลับทำไมครับ?” แบมเลิกคิ้วสงสัย


“ดูแล้วหมอคงหลับไม่ลงแน่ ๆ ถ้าไม่ได้เลี้ยงลูกของรถถัง”


“คุณจะเอามาเลี้ยงหรือครับ”


ใจแบมเต้นตึกตัก ความดีใจวิ่งแล่นเข้ามาแทนที่ความกลัดกลุ้มกังวลที่เคยมีก่อนหน้า ถ้ามาร์คบอกว่าได้ ในโลกนี้ก็ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ทั้งนั้นแหละ แสดงว่าแบมมีหวังแล้วใช่ไหม ไม่ได้หลอกให้ดีใจเก้อหรอกใช่หรือเปล่า


“ก็หมออยากเลี้ยงนี่ครับ”


มาร์คเอื้อมมือไปไล้นิ้วลงบนแก้มใสของคนรักเบา ๆ หมอคงไม่กล้าตัดสินใจอะไรคนเดียวเพราะเกรงใจมาร์คที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ไหนเจ้าตัวจะเป็นคนคิดมากนู่นนี่นั่นอยู่แล้วอีก แบบนั้นให้มาร์คตัดสินใจเองดีกว่า เขาทนให้หมอเครียดต่อไปไม่ไหวแล้ว มาร์คอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่หมอมีความสุขในทุกขณะที่อยู่ข้าง ๆ เขาก็พอ


“ถ้าผมไปทำงาน คุณไปทำงาน แล้วใครจะดูแลมันล่ะครับ”


แบมกังวลเรื่องนี้ที่สุด ตั้งแต่รถถังแล้วที่แบมอยากเอามาเลี้ยงที่คอนโดเพราะเป็นคนชอบหมามาก ๆ แต่พอแม่ถามว่าตอนแบมไม่อยู่ใครจะดูแลมัน คุณหมอจึงล้มเลิกความตั้งใจนั้นไป


“เยอะแยะไปครับ”


มาร์คมองไปยังเหล่าลูกน้องของตนเองให้แบมได้มองตาม ทุกคนต่างยิ้มยินดีทำตาเป็นประกายชอบใจ เพราะจะได้มีโอกาสเลี้ยงเจ้าลูกสุนัขพันธุ์ไทยบางแก้วแท้ ๆ บ้างแล้ว


“เดี๋ยวพวกผมช่วยเลี้ยงเองครับ คุณแบมไม่ต้องเครียดนะครับ”


“จริง ๆ ผมก็เลี้ยงชิสุอยู่สองตัวนะครับคุณแบม ดีเลย ลูก ๆ ผมจะได้มีเพื่อน”


“ผมก็เลี้ยงปอมอยู่ตัวหนึ่งเหมือนกันครับ”


แต่ละคนที่ถูกผู้เป็นนายปลุกมากลางดึกยิ้มแย้มให้แบม พึ่งจะรู้ว่าคุณหมอเป็นด็อกเลิฟเวอร์ก็ตอนคุณมาร์คคอลเรียกให้ลงมาแล้วเล่าเรื่องรถถังให้ฟัง


พอเจ้านายถามว่าถ้าเอาลูกรถถังมามีใครพอจะช่วยเลี้ยงได้บ้าง ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันพยักหน้ารับทันที รักนักล่ะ เจ้าสี่ขาหน้าขนเนี่ย


และถึงแม้จะเป็นหมาคนละพันธุ์กับที่พวกเขาเลี้ยงอยู่ก่อนก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ของแบบนี้มันศึกษากันได้ หมานิสัยยังไงก็เกิดจากคนเลี้ยงนี่แหละ เลี้ยงให้เป็นมิตรก็เป็นมิตร เลี้ยงไม่เป็นดุจนคนเขาเกลียดไปทั่วก็มีเหมือนกัน


“ทุกคนจะไม่เหนื่อยหรือลำบากอะไรใช่ไหมครับ”


มาร์คยิ้มให้คนเป็นแฟน ถึงจะพูดว่าทุกคนแต่สายตาที่มองมาที่เขาก็ทำให้ร่างสูงเดาได้ว่าคนที่หมอกลัวไม่โอเคที่สุดก็คือมาร์ค


“ไม่เลยสักนิดเดียวครับ” ร่างสูงส่ายหน้าไปมา เขาเองก็รักสัตว์ รถถังหรือก็เลี้ยงมันมาตั้งหลายเดือน รักเหมือนน้องชายในไส้เลยเถอะ


“ผมกลัวลูกรถถังซน”


“หมอซนขนาดนี้ผมยังเลี้ยงไหวเลย”


“คุณอ่ะ” แบมยกมือฟาดอกคนรักเบา ๆ คุณหมอแก้มแดงแจ๋ก้มหน้าบ่นอะไรไม่รู้งุ้งงิ้งคนเดียว ท่าทางน่าเอ็นดูเสียจนลูกน้องของมาร์คต่างก็ยกยิ้มให้ความคุณแบมไปพร้อม ๆ กับเจ้านายด้วย


“ตกลงกลับไหมครับ”


มาร์คถามคุณหมออีกครั้ง และก็ได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาทั้งรอยยิ้ม


“กลับครับ”


แบมวางแก้วนมลงบนเคาน์เตอร์ ร่างเล็กเดินเข้าไปกอดเอวมาร์คซบใบหน้าน่ารักของตนเองลงบนอกแกร่ง ความดีใจทำให้ลืมไปว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กันสองคน แต่ถึงจะนึกขึ้นได้แบมก็ไม่สนแล้วล่ะ “ขอบคุณนะครับ รักคุณจัง”


มาร์คยิ้มจนเต็มแก้ม ยกมือกอดร่างบอบบางกลับแน่น ๆ พอกัน


“รักเหมือนกันครับ”


แค่นี้แหละ แค่รอยยิ้มของหมอ ก็เพียงพอให้มาร์คสุขหัวใจได้ในทุก ๆ วันแล้ว


 

Vitamin B

 


พอวันอาทิตย์ที่รอคอยมาถึงคุณหมอก็ตื่นแต่เช้าเพื่อมาเตรียมข้าวของกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ดีที่วันนี้เป็นวันหยุดของแบมพอดี เขาลางานเพิ่มอีกหนึ่งวันเผื่อว่าจะกลับมาช้า


หลังลงจากเครื่องแล้วก็พากันเดินทางออกจากสนามบินในจังหวัดด้วยรถตู้ที่คนของมาร์คมารอรับ จนท้ายที่สุดก็มาถึงบ้านหลังใหญ่ท่ามกลางทิวทัศน์ธรรมชาติที่สมบูรณ์แบบ เจอหน้าแม่ปุ๊บแบมก็ไม่รอช้าที่จะอ้อนขอให้พาไปดูลูก ๆ ของรถถัง มาร์คเองก็ถูกคุณหมอลากไปด้วย


“เข้าไปดูลูกใกล้ ๆ สิรถถัง”


แบมนั่งยอง ๆ ลูบหัวเจ้าหมาหนุ่มประจำบ้านที่พอเจอเด็ก ๆ ก็เอาแต่ซุกขาแบมถูไปถูมา งอแงอะไรก็ไม่รู้


“รถถังมันเขินลูกมันน่ะค่ะน้องแบม ไม่กล้าเข้าใกล้เลย ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วก็ยังไม่กล้าเล่นด้วย เอาแต่มองอย่างเดียว”


แม่เล่าให้ฟัง และดูท่าจะจริงเพราะรถถังครางหงิง ๆ ตอนเจอหน้าลูก มันกระโดดไปกระโดดมาอย่างตื่นเต้นแต่กลับไม่กล้าเข้าไปดมลูกสุนัขตัวน้อยใกล้ ๆ


“เขินอะไรถัง ทีทำเขาออกมาล่ะไม่เขินเลยนะ” มาร์คก้มลงไปขยี้ขนนุ่ม ๆ ของรถถังแรง ๆ บ้าง


โตเป็นหนุ่มแล้วก็ซ่าเลย แถมยังจีบสาวข้างบ้านเลยด้วย มันร้ายได้ใครนะ


“แบมเข้าไปดูใกล้ ๆ ได้ไหมครับแม่”


“ได้ค่ะ แม่เข้าไปดูมาแล้ว แม่เด็ก ๆ ก็ไม่ดุแล้วนะคะ อุ้มได้อยู่ สงสัยมันรับรู้ได้ว่าใครมาดีมาร้าย”


แบมยิ้มพลางพยักหน้ารับก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้คอกสุนัขด้วยท่าทีระแวดระวัง มือบางไม่ลืมที่จะดึงมาร์คให้ตามเขาไปไม่ห่างด้วย หมาข้างบ้านเวลาปกติไม่ค่อยดุ แต่พอมีลูกแล้วอะไรก็เกิดขึ้นได้ โดนกัดมาก็เจ็บใช่ย่อยเหมือนกัน ระวังไว้ก่อนจะดีกว่า


“อ้วนเชียว”


มาร์คก้มลงมองเจ้าตัวกลม ๆ เล็ก ๆ สี่ตัวในคอกที่กำลังดูดนมแม่อย่างเอาเป็นเอาตาย แม่มันก็คงเหนื่อยกับลูกเอาเรื่องถึงได้หลับปุ๋ยไปแล้ว


“กินนมเก่งกันมาก ๆ เลยค่ะ ดูท่าจะโตไว” คุณป้าข้างบ้านเอ่ยบอก


“คุณป้าจะยกตัวไหนให้แบมกับแม่บ้างนะครับ”


แบมหันไปถามคุณป้าผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองของฝ่ายหญิงและก็ได้รับรอยยิ้มเป็นมิตรตอบกลับมา


“ตัวที่มีลายสีน้ำตาลอ่อนกับน้ำตาลเข้มจ้ะ ตัวลายสีดำป้าเลี้ยงเอง ที่เหลือรบกวนคุณหมอกับน้องแบมเอาไปดูแลให้หน่อยนะจ๊ะ”


“ได้ครับคุณป้า” แบมยิ้มกว้างชอบใจออกมาเมื่อเห็นลูกสุนัขตัวน้อยสี่ตัวเริ่มจะทำตาปรือ ๆ พลิกตัวหาที่นอน แต่ก็ยังไม่วายห่วงกินคาบนมแม่คาปากไว้อย่างนั้น “น่ารักจัง เบบี้รถถังทั้งนั้นเลยนะเนี่ย”


“ดีเอ็นเออยู่บนใบหน้าจริง ๆ”


มาร์คยกยิ้มเห็นด้วย เพราะพ่อแม่เป็นบางแก้วแท้ทั้งคู่ ลูกก็เลยไม่ได้มีหน้าตาหนีกันไปไหนไกลเลยสักตัว สองตัวลายเหมือนรถถังเป๊ะ ๆ อีกตัวลายเหมือนแม่ อีกตัวครึ่ง ๆ กลาง ๆ


“ชื่ออะไรดีครับ?


“หมอให้ผมตั้งหรือครับ?” มาร์คเลิกคิ้วถาม คุณหมอยิ้มหวานแล้วพยักหน้าขึ้นลงด้วยท่าทางน่ารักจนคนมองอดที่จะยิ้มตามไม่ได้


“ครับ”


ร่างสูงหันกลับไปมองเจ้าลูกสุนัขสามตัวที่กำลังจะได้มาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วก็ครุ่นคิด หันไปหารถถังมันก็จ้องมาร์คตาแป๋วส่ายหางดุ๊กดิ๊กใส่ ไม่มีความเห็นใด ๆ จากรถถังเพราะมันพูดไม่ได้


งั้นก็เอาชื่อคล้าย ๆ พ่อมันนี่แหละ


“ตัวอ้วนสุดนี้รถตู้ ตัวนี้ขายาวหน่อยรถไฟ ส่วนไอ้หนูตัวเล็กสุดนี่รถเก๋งแล้วกันเนอะ”


มาร์คจัดการตั้งชื่อให้เหล่าเจ้าตัวน้อย แบมเองก็ยิ้มเออออเห็นด้วย รถ ๆ เหมือนกันก็เก๋ไปอีกแบบ


“แม่เอารถตู้กับรถไฟไว้แล้วกันนะจ๊ะ ส่วนรถเก๋งน้องแบมกับมาร์คเอาไปเนอะ”


ได้ชื่อแล้วแม่ก็เลือกที่จะให้รถเก๋งเข้าเมืองไป รถตู้กับรถไฟก็อยู่บ้านนอกกับแม่กับรถถังนี่แหละ พื้นที่เยอะดี


“ครับ” แบมพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ตัวไหนก็ได้ อยู่กับแม่ก็ดี อยู่กับแบมก็ดี ขอแค่ได้อยู่ในครอบครัวเราก็พอแล้ว “เดี๋ยวแบมเอาไปดูแลให้นะ รถถังอยู่กับแม่กับรถตู้กับรถไฟที่นี่นะ”


แบมยกมือลูบตัวรถถังไปมา เจ้าหมาหนุ่มส่ายหางรับอย่างแสนรู้


“แม่ว่าคงต้องจับรถถังทำหมันแล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นมีมาอีกแน่ ๆ เลย มันแรดขึ้นทุกวัน”


แม่ส่ายหัวให้รถถัง ช่วงฤดูผสมพันธุ์มันก็เอาแต่ไปเดินมา พยายามจะหนีออกจากบ้านไปหาตัวเมียอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็สำเร็จมาแล้วหนึ่งครอก เห็นทีต้องทำหมันให้เป็นเรื่องเป็นราว ทีนี้จะหนีไปถึงตลาดก็เรื่องของรถถังเลย


“หล่อมาก ๆ ก็ช่วยไม่ได้เนอะ สาวก็ติดอย่างนี้แหละค่ะ”


พอคุณป้าข้างบ้านแซวเข้าหน่อยรถถังก็กระดิกหางรับแรง ๆ เหมือนฟังรู้เรื่อง มาร์คหัวเราะให้ความรถถังก่อนจะลูบหัวมันเบา ๆ


“บ้ายอนะเราเนี่ย”


ตอนมาร์คมาอยู่บ้านหมอแรก ๆ รถถังกำลังอยู่ในช่วงผลัดขนจากวัยเด็กไปสู่วัยรุ่น ตอนนั้นรถถังทั้งผอม ขนร่วง ดูไม่ได้เลย แต่ทั้งบ้านก็ช่วยกันดูแลประคบประหงมอย่างดี จนมันโตมาขนสวยนุ่มฟูโชว์สาวได้ไม่อายถึงทุกวันนี้ ยอมรับแหละว่ามันหล่อ มันสะอาด แต่ก็เจ้าชู้เอาเรื่องเหมือนกัน


“ทำก็ดีนะครับ เพราะแบมก็กลัวอยู่เหมือนกันว่าถ้ามีอีกแล้วจะหาคนเลี้ยงไม่ได้ แบบนั้นสงสารเขาแย่เลย”


“เดี๋ยวแม่พารถถังไปทำเองค่ะ น้องแบมไม่ต้องห่วงนะ”


แบมพยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าคุยกับรถถังต่อ


“รอแม่ว่างเดี๋ยวรถถังค่อยพารถตู้กับรถไฟไปกรุงเทพ ไปเยี่ยมรถเก๋งนะ”


เจ้าถังเริ่มครางหงิงวิ่งไปวิ่งมา มันได้ยินคำว่ากรุงเทพบ่อย ๆ ตั้งแต่เด็ก ๆ และทุกครั้งที่ได้ยินแบมก็จะจากไป มันเลยดูไม่ค่อยชอบเท่าไร เห็นทีแบมคงต้องพารถถังไปชมเมืองกรุงบ้างแล้ว


“ร้องอะไร ยังไม่ได้กลับวันนี้สักหน่อย พรุ่งนี้นู่น วันนี้ก็สวีทกับลูกเมียให้พอรู้ไหมถัง”


มาร์คดึงตัวรถถังมาลูบปลอบประโลม จะสัตว์หรือคนก็มีความรู้สึกเหมือนกัน เข้าใจความคิดถึงของมันเป็นอย่างดีเลยล่ะว่ามากแค่ไหน แต่จะให้รถเก๋งอยู่ที่นี่ด้วยก็ไม่ได้เพราะแม่คงเลี้ยงไม่ไหว หรือถ้าไหวแม่ก็ต้องเหนื่อยมากขึ้น


ครั้นจะเอาไปเลี้ยงเองที่กรุงเทพทั้งหมด มาร์คก็ยังนึกภาพไม่ออกว่าจะเอาเวลากับสถานที่ที่ไหนให้เจ้าบางแก้วทั้งสามวิ่งเล่นและเติบโตไปอย่างดีมีคุณภาพได้ทุกตัว


ชีวิตมันก็ต้องเลือกแบบนี้แหละถังเอ๋ย


“มันน่าจะเลิกกันนานแล้วนะคะลูก เห่ากันทุกวันเลย” แม่เล่าให้มาร์คกับแบมฟัง รถถังดูอยากเล่นกับลูกแต่ไม่เอาแม่มันเลย เจอกันทีไรแง่งใส่กันตลอด แต่ก็ไม่กัดนะ งงอยู่เหมือนกัน


“มันจีบกันหรือเปล่าครับ”


“เห่าแบบที่ไม่ชอบน่ะค่ะ” คุณป้าข้างบ้านเป็นคนตอบแบมแทนแม่ เล่นเอาทุกคนหัวเราะชอบใจออกมา


“ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะรถถัง” แบมหันไปดุรถถังนิดหน่อย มาร์คเองก็ส่ายหน้าเอือมระอาให้ด้วย


“หน้าหมาจริง ๆ เลยไอ้ถัง ฟันแล้วทิ้งใช่ไหมเนี่ย ไปเอานิสัยนี้มาจากไหน”


แบมยกยิ้มให้รถถังที่ทำหูลู่หางตกแหงนหน้ามองมาร์คตาแป๋วเหมือนไม่อยากโดนตำหนิ


นอกจากจะติดแบมกับแม่ก็มีมาร์คนี่แหละที่รถถังติดพอกัน มันจำได้ว่าใครเป็นเจ้านายเสมอ ไม่ว่าจะไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนก็ตาม


“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณป้าช่วยหาวิธีปลอบใจแม่เด็ก ๆ หน่อยนะครับ แบมกลัวมันเสียใจจนซึมเศร้า”


คุณหมอหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้ปกครองฝ่ายหญิงไว้ล่วงหน้า พรุ่งนี้คงเป็นวันที่ยากสำหรับหลาย ๆ คนและหลาย ๆ ตัว แต่คงผ่านไปได้ด้วยดี


“ได้จ้ะ แต่ยังเหลือลูกอีกตัวมันคงทำใจได้ไวอยู่ อีกสองตัวก็อยู่ข้างบ้านกันนี่เอง คุณหมอเขาก็ยังไม่รีบ ช่วงนี้ให้อยู่กับแม่กินนมแม่ก่อน รถถังก็วิ่งมาดูทุกวันแหละค่ะ เห็นอยู่ว่าเป็นน้องแบมเอาไปคงซึมไม่นานเท่าไร”


คุณป้าข้างบ้านใจดีอย่างไรก็ยังใจดีอย่างนั้น แบมคิดว่าป้าก็คงอยากเลี้ยงไว้หมดอยู่หรอก แต่เพราะตัวคนเดียวแถมลูกหลานก็อยู่ไกลเลยกลัวดูแลไม่ทั่วถึง แบบนั้นจึงยอมตัดใจยกให้ฝ่ายรถถังเกินครึ่ง


“ขอบคุณนะครับ”


“ป้าสิจ๊ะต้องขอบคุณ ให้ใครไปก็ไม่วางใจเท่าให้คุณหมอกับน้องแบมแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะลูก”


คุณป้าข้างบ้านส่งยิ้มให้ เธอเชื่อว่าบ้านคุณหมอต้องเลี้ยงเจ้าลูกสุนัขทั้งหลายได้ดีมากแน่ ๆ เพราะรถถังเองก็เติบโตมาอย่างดี ไม่ก้าวร้าว และเป็นมิตรกับผู้คน เป็นมิตรเกินไปจนไม่เคยกัดใครเลย น้องแบมยังเคยบอกเลยว่ารถถังทำได้ทุกอย่าง ยกเว้นเฝ้าบ้าน


“ยินดีครับ”


แบมยิ้มละมุน วันนี้คงต้องให้มาร์คพาไปซื้ออุปกรณ์เลี้ยงลูกสุนัขมาไว้ให้แม่ใช้สำหรับรถตู้และรถไฟก่อน ส่วนของรถเก๋งค่อยไปซื้อที่กรุงเทพ จะได้ไม่ต้องขนของเยอะ



 

Vitamin B



 

แบมกับมาร์คกลับมาทำงานที่กรุงเทพเหมือนอย่างเคย รถเก๋งยังต้องกินนม แต่ก็มีคนของมาร์คช่วยดูแลให้ในตอนที่มาร์คกับแบมไม่อยู่บ้าน


 รถเก๋งเริ่มตัวโตขึ้นเรื่อย ๆ จนเดินได้คล่อง แต่ยังขึ้นบันไดไม่ได้เพราะขายังสั้นอยู่ แบบนั้นมันเลยเดินวน ๆ อยู่แต่ชั้นล่าง แต่แค่นั้นก็กว้างมากพอให้เจ้าหมาตัวน้อยเพียงหนึ่งเดียวของเพนท์เฮ้าส์เหนื่อยได้ทุกวันแล้ว


รถเก๋งเป็นหมาที่ดูเชื่อง มันจำมาร์คกับแบมได้เป็นอย่างดี สองคนนี้กลับมาถึงบ้านทีไรมันก็วิ่งใส่จนบางทีเบรกไม่ทันมีชนกำแพงชนประตูไม่ก็หงายหลังลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บ่อย ๆ


“ว่าไงเก๋ง วันนี้ซนไหม”


เปิดประตูเข้ามาเจออะไรบางอย่างที่อ้วน ๆ กระดิกหางรอรับมาร์คก็รีบอุ้มเจ้าลูกหมาขึ้นมาฟัดพุงกลม ๆ ทันที


ใจอยากให้มันตัวเท่านี้ไปตลอด เพราะโตกว่านี้ก็จะตัวใหญ่เหมือนรถถังพ่อมัน ไม่เหลือแล้วความน่ารัก เหลือแต่ความซุกซนกวนตีนอย่างเดียว


“ซนมากครับนาย กัดหมอนขาดไปหนึ่งแล้วครับ แต่ผมไปซื้อของเล่นมาให้เขากัดแทนแล้ว ก็มีฟังอยู่บ้างนะครับ”


มาร์คพยักหน้ารับน้อย ๆ กลิ่นแชมพูหอมอ่อนยังติดอยู่กับตัวรถเก๋ง สงสัยเล่นจนเลอะ พ่อบ้านเลยอาบน้ำให้


“ขอบคุณมากเลยนะครับ” แบมยกมือไหว้ขอบคุณพ่อบ้านทั้งสองที่ช่วยทั้งทำความสะอาดห้อง และช่วยดูแลรถเก๋งตอนเขากับมาร์คไปทำงาน


“เป็นหน้าที่พวกผมอยู่แล้วครับคุณแบม”


“ไปพักผ่อนกันได้เลยนะ วันนี้ขอบคุณมาก”


มาร์คหันไปบอกพ่อบ้านทั้งสองที่ทำงานกันได้ดีไม่เคยขาดตกบกพร่องในหน้าที่เลย ให้เลี้ยงรถเก๋งก็เลี้ยงดีมาก หมาเขาไม่ดุเลยสักนิด หนำซ้ำยังเป็นมิตรกับทุกคนไปทั่ว


“ครับนาย ขอบคุณครับ”


เหล่าลูกน้องโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนายก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากเพนท์เฮ้าส์ไป ดูแลคุณทั้งสองไม่เหนื่อยเพราะมันไม่ยาก คุณมาร์คกับคุณแบมไม่ค่อยเรื่องมากและรักสะอาดกันจนพวกเขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย แต่ดูแลรถเก๋งอาจจะเหนื่อยอยู่สักหน่อยแต่ก็สนุกมาก ๆ พอกัน


“เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องพารถเก๋งไปฉีดวัคซีนนะครับ คุณอย่าลืมนะ ผมติดงานไปไม่ได้”


แบมเดินไปทางแพนทรี่หยิบน้ำมาดื่มก่อนจะป้อนมาร์คบ้างเพราะมือมาร์คไม่ว่าง อุ้มรถเก๋งอยู่


ก็แล้วทำไมไม่วางลงก็ไม่รู้


“ได้ครับ เดี๋ยวผมถ่ายรูปส่งให้หมอเป็นการยืนยันนะ”


มาร์คจะทำแบบนั้นเสมอทุกครั้งที่พารถเก๋งออกไปไหนมาไหนด้วย หมอเขาไม่ค่อยจะว่าง คนที่คอยเทคแคร์ดูแลเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยเลยกลายเป็นมาร์คเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ใช่ว่ารถเก๋งจะติดมาร์คมากกว่านะ เอาตรง ๆ คือเก๋งมันติดทุกคนเลย หมาสาธารณะมาก


“รถเก๋งกินขนมไหม”


แบมเดินไปเปิดตู้ใส่อาหารของรถเก๋ง คุณหมอกำลังจะหยิบถุงขนมมาแกะ แต่มาร์คก็รีบร้องห้ามเอาไว้ก่อน


“ไม่ต้องให้กินแล้วครับ อ้วนจนคนสงสัยแล้วว่านี่หมาหรือหมู”


ดูท่าเก๋งมันคงกินมาทั้งวันแล้ว หมอก็ยังจะเอาให้มันกินอีก ตอนนี้รถเก๋งอ้วนจนจะเป็นก้อนกลม ๆ ที่สมบูรณ์แล้ว ตอนเกิดก็ตัวเล็กสุดอยู่หรอก แต่ถ้าไปเทียบกับพี่ ๆ ตอนนี้เก๋งคงนำหน้าไปมากแน่ ๆ


“โอเคครับ” แบมยอมเก็บขนมของรถเก๋งไว้ที่เดิมเพราะก็จริงอย่างที่มาร์คว่า คุณหมอเดินเข้าไปหารถเก๋งที่อยู่ในมือมาร์ค ก้มหน้าลงไปคุยกับเจ้าหมาน้อย “มาร์คไม่ให้กิน อดไปนะรถเก๋ง”


รถเก๋งดีดขาจะหนีไปจากคนใจร้าย มาร์คหัวเราะก่อนจะยอมวางมันลงบนพื้นใกล้ ๆ ของเล่น ซึ่งรถเก๋งก็รีบรุดไปงับสะบัดไปสะบัดมาทันที


“ไอ้อ้วนเอ้ย” มาร์คก้มลงไปลูบเจ้าตัวกลมอีกที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคุณหมอหน้าใสที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่


“คุณอยากกินอะไรครับวันนี้”


“หมอจะทำหรือครับ?


ถามไปท้องก็เริ่มร้องประท้วง มาร์คกินอาหารรสเลิศมาก็หลายร้าน แต่สุดท้ายเดอะเบสท์ของเขาก็ยังเป็นอาหารบ้านคุณหมออยู่ดี


“ครับ วันนี้ไม่ค่อยเหนื่อย” แบมเดินเข้าเคาน์เตอร์ครัว คุณหมอคว้าเอาผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวมคอ มือขาวบางผูกเชือกไว้กับเอวด้วยท่าทางทะมัดทะแมง


“ขอเป็นแกงส้มกับไก่ทอดเกลือได้ไหมครับ”


มาร์คอยากกินตั้งแต่วันสองวันก่อนแล้ว แต่เพราะงานมันยุ่ง ๆ ก็เลยเลือกกินอะไรง่าย ๆ อย่างเช่นว่าก๋วยเตี๋ยวหรืออาหารตามสั่งในมื้อกลางวัน พอตอนเย็นไปประชุมกับลูกค้าก็กินแต่อาหารโรงแรม เขาคิดถึงอาหารที่บ้านจะแย่แล้ว


“ได้ครับ งั้นอีกสองอย่างผมเลือกเลยนะ”


ปกติแล้วถ้ากินข้าวกันสองคนแบมก็จะทำอาหารสี่อย่าง ต้ม ผัด แกง ทอด ตามฉบับที่เล่าเรียนมากับแม่ แต่ทำอย่างละนิดอย่างละหน่อยพอกินเท่านั้นเพราะไม่อยากเหลือทิ้ง และมาร์คก็ไม่เคยปล่อยให้เหลือเลยเหมือนกัน กินข้าวเก่ง ชมเก่งเสียจนคนทำตัวลอย


“ครับ ผมช่วยนะ”


พอแบมพยักหน้ารับมาร์คก็รีบเดินไปล้างมือให้สะอาดสะอ้านแล้วมายืนอยู่บริเวณแพนทรี่ใกล้ ๆ แบม เผื่อว่าแฟนเขาอยากให้ช่วยหยิบจับอะไร


ผ่านไปสักพักพอไม่มีอะไรให้ทำแล้วร่างสูงก็ไปนั่งรอที่เก้าอี้อย่างใจเย็น


ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหนมาร์คก็ยังคงชอบดูแบมทำอาหารมาก ๆ ดูพิถีพิถัน ดูทำอะไรก็ง่ายไปหมด แต่พอเขาลองไปทำบ้าง แค่หั่นผักยังไม่รู้เลยว่าถ้าเอาไปผัดหั่นยังไง เอาไปแกงหั่นยังไง


แบมกำลังเอาไก่ลงไปทอดในน้ำมันที่ร้อนจัด ถึงแม้จะโฟกัสกับการทำอาหาร แต่คุณหมอตัวเล็กก็รู้สึกได้ตลอดเวลาว่ามีคนที่คุณก็รู้ว่าใครเฝ้ามองอยู่


“มองอะไรครับ”


“มองแฟนครับ เวลาแฟนทำอาหารน่ารักดี” มาร์คเท้าคางตอบพลางยิ้มไม่หุบ


“คุณงี้ตลอดเลย ถ้าผมหยิบเครื่องปรุงผิดแล้วทำไม่อร่อยอย่าว่ากันนะครับ”


วันแรก  ๆ เคยเขินยังไง วันนี้แบมก็ยังคงความเขินอยู่อย่างนั้น ดูสายตากับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของมาร์คเสียก่อนเถอะ อะไรมันจะหยาดเยิ้มขึ้นทุกวันลึกซึ้งขึ้นทุกนาทีขนาดนั้น แบมมือไม้อ่อนหัวใจและร่างกายจะละลายลงไปกองที่พื้นอยู่แล้ว


“หมออร่อยที่สุดอยู่แล้วครับ”


“อาหารอร่อยสิครับ” มาบอกว่าแบมอร่อยได้ยังไง พูดแบบนี้คนอื่นเขาก็ไปไม่เป็นอีกแล้วสิ


“อาหารก็อร่อยครับ แต่หมออร่อยกว่า”


“ไม่พูดแล้ว”


มาร์คหัวเราะชอบอกชอบใจให้ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อ เขาชอบเวลาหมอเขินจนทำอะไรไม่ถูกมาก ๆ แบบนั้นเขาจึงชอบแกล้งอีกคนบ่อย ๆ


จะเรียกว่าแกล้งได้ไหมนะ เพราะทุกครั้งที่ชื่นชมหรือยกยอปอปั้นหมอ มาร์คคิดแบบนั้นจริง ๆ


..


มื้อเย็นง่าย ๆ จบลงไป หน้าที่ล้างจานยังคงเป็นของมาร์ค จริง ๆ หมอก็อยากล้างเองแต่มาร์คไม่ค่อยยอม มือหมอก็บาง ๆ นิ่ม ๆ โดนน้ำยาล้างจานเยอะ ๆ คงไม่ดีเท่าไร


แบมอาบน้ำเสร็จแล้วก็ออกมาเล่นกับรถเก๋งต่อ ความเพลิดเพลินของคุณหมอเขาล่ะ บางวันเล่นกันจนดึกดื่น ถ้ามาร์คไม่มาอุ้มไปนอนก็ไม่ยอมไป


มาร์คเดินออกมาหาแบมหลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว ทุกวันที่อยู่ด้วยกันมาร์คไม่เคยนอนก่อนแบม เขาจะรอเข้านอนพร้อมกัน ให้คุณหมอหลับสบายอุ่นกายอุ่นใจเขาถึงค่อยหลับตาม


“รถเก๋งเริ่มกินเยอะแล้วนะครับ เดี๋ยวผมจะเริ่มเปลี่ยนอาหารให้บ้างแล้ว” ตอนแบมเลี้ยงรถถังแบมอ่านคู่มือสำหรับบางแก้วมาหมดแล้ว จำได้ว่าต้องทำอะไรช่วงไหน ระวังอะไร “โตอีกนิดจะสอนให้เก่ง ๆ เหมือนรถถังเลย รู้จักไหมรถถังอ่ะ พ่อเราไงรถเก๋ง”


หมอคุยกับหมา ส่วนมาร์คก็นั่งหัวเน่าอยู่ข้าง ๆ


ตั้งแต่พารถเก๋งมาอยู่ด้วยก็เดือนกว่าแล้ว เก๋งเริ่มจะโตขึ้นและมาร์คก็พอรู้ว่าหมอใส่ใจหมามากจนบางทีก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา แต่จะไปน้อยใจก็ดูไร้สาระยังไง ๆ อยู่


รถเก๋งมันก็เปรียบเสมือนลูก จะไปอิจฉาลูกที่ได้ใกล้ชิดแม่มาร์คคงดูเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย


“หมอสนใจเก๋งมากกว่าผมอีกอ่ะ”


แต่ก็อดที่จะตัดพ้อนิดหน่อยไม่ได้อยู่ดีแหละ


“กับหมาก็ยังหวงหรือครับเนี่ย”


“กับอะไรก็หวงครับ” กับลมกับฟ้ากับเทวดาหรือคนเดินดินมาร์คก็หวงทั้งนั้น ทั้งหวงทั้งห่วงอยากจะดูหมอทำอันนั้นอันนี้ทั้งวัน การเฝ้าสังเกตการณ์หมอเป็นงานอดิเรกของมาร์คเลยก็ว่าได้


“ผมสนใจรถเก๋งก็ตอนที่เขาอยู่ต่อหน้าผม แต่ผมสนใจคุณตลอดเวลาไม่ว่าคุณจะอยู่ตรงไหนนะครับ”


มาร์คมองคนที่ก้มหน้าพูดเสียงเบาด้วยแววตารักใคร่เกินใคร ก็เป็นเสียแบบนี้ จะเอาอะไรไปน้อยใจคุณเขาได้นานกันล่ะ


“น่ารักขนาดนี้ ไม่เล่นหมาแล้วได้ไหมครับ”


มาร์คหยิบขนมมาแกะให้รถเก๋งทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าห้ามแบมไม่ให้เอาให้มันกินเพราะเก๋งอ้วนมากแล้ว ได้ขนมปุ๊บเจ้าเก๋งก็ไม่สนใจใครอีกต่อไปแม้กระทั่งหมอแบมสุดที่รักของมัน เห็นแบบนั้นมาร์คก็รีบอุ้มรถเก๋งไปวางลงบนเบาะนอนทันที


“ค..ครับ?


คุณหมอเอียงคอยกมือเกาหัวตัวเองงง ๆ เพราะยังตามไม่ทัน อยู่ดี ๆ มาร์คก็พรากรถเก๋งไปแล้วบอกว่าไม่เล่นหมาแล้วได้ไหม


“ผมอยากเล่นหมอแล้ว”


แบมว่าแล้ว


“อ๊ะ! คุณ” มาร์คอุ้มคุณหมอขึ้นมาแนบอก เล่นเอาคนไม่ทันตั้งตัวรีบคว้าคอร่างสูงเอาไว้แทบไม่ทัน คนอะไรโคตรแข็งแรงเลย จะหิ้วแบมไปไหนมาไหนก็ดูง่ายดายเหลือเกิน


It's time to sleep, baby


แบมหน้าแดงฉ่า Sleep ของมาร์คไม่เคยมีอยู่จริง ต้องผ่านขั้นตอนหลายอย่างเลยแหละกว่าจะถึงตรงนั้น


“ผมยังอยากเล่นกับรถเก๋งอยู่เลย”


“พอแล้วครับ เก๋งง่วงแล้ว เราเองก็ไปนอนกันดีกว่า” มาร์คไม่สนใจแล้ว พรุ่งนี้หมอยังต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน ถ้าไม่รีบพาเข้าห้องนอนไปทำอะไร ๆ ที่คนรักกันเขาทำกันหมอคงได้นอนดึกมากแน่ ๆ


“นอนจริง ๆ นะครับ”


เจ้าของใบหน้าติดหวานเริ่มทำสายตาทะเล้นพอ ๆ กับน้ำเสียง มาร์คก้มลงไปจูบปิดปากคุณหมอหนึ่งครั้ง ตั้งตัวได้ก็ซนขึ้นมาเลยทันที ลงโทษยังไงดีนะวันนี้


“ไม่จริงครับ”


ร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังห้องนอน มาร์ควางแบมลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาขยับตามขึ้นไปคร่อมทับคุณหมอไว้ทั้งตัว ตาคมเฝ้ามองคนใต้ร่างด้วยความเสน่หา ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบไล้แก้มใสอย่างแสนรัก


“ง่วงแล้วครับ”


“โกหกผู้ใหญ่ไม่ดีนะครับ” คนง่วงที่ไหนตายังใสแจ๋วขนาดนี้ ไหนจะยังมาส่งยิ้มหวานให้เขาอีก


“ผมก็ผู้ใหญ่แล้ว”


“เชื่อครับคุณหมอ”


แบมยกมือตีหน้าอกแกร่งของมาร์คเบา ๆ แก้เขิน พูดอย่างเดียวก็ได้ ทำไมต้องมองร่างกายแบมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นด้วยก็ไม่รู้


“คุณไม่ง่วงหรือครับ”


“ไม่มีเวลาง่วงหรอกครับเพราะเอาไปคิดถึงหมอหมดแล้ว หรือหมอไม่คิดถึงผม” ตัดพ้อเสียจนเหมือนห่างกันหลายวัน ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แบมล่ะยอมความอ้อนของคุณเขาเลย


“ไม่ใส่ร้ายกันสิครับ”


“แล้วคิดถึงหรือเปล่าล่ะครับ”


“มากกว่าคุณแน่ ๆ”


มาร์คยกยิ้มจนเต็มแก้ม เวลาคุณของเขาน่ารักก็น่ารักได้ทั้งวี่ทั้งวัน น่ารักจนนึกสงสัยว่าแม่เลี้ยงดูมายังไงถึงได้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เป็นมิตรกับคนมองได้ถึงขนาดที่ว่าอยากจะนั่งมองทั้งวัน


“พิสูจน์ยังไงดีครับ”


“นั่นน่ะสิครับ” แบมพลิกตัวขึ้นไปนอนทับตัวมาร์คซึ่งร่างสูงก็ยอมโอนอ่อนตามทุกอย่าง นิ้วเรียวสวยลากไล้ไปตามอกแกร่ง “พิสูจน์ยังไงดีน๊า”


กระดุมเสื้อนอนของมาร์คถูกมือขาว ๆ ของแบมค่อย ๆ ปลดออกจนสุดท้ายก็เผยให้เห็นหน้าอกหนั่นแน่นไล่เรื่อยลงมาจนถึงกล้ามหน้าท้องที่เป็นลอนสวยงามอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ


มาร์คเลียริมฝีปากครางเสียงต่ำออกมาเมื่อแบมกดจูบลงบนกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาจนเกิดเสียง ร่างสูงไม่คิดจะห้าม ปล่อยให้คุณหมอได้ขบกัดดูดดึงตามใจเขาเถอะ อย่าได้คิดขัดใจคุณของเขาเลย



เอาเวลาไปเฝ้ามองใบหน้าหวาน ๆ ที่ขึ้นสีแดงน่ารักน่ารังแกกว่ายามปกติ และคอยช่วยประคองศีรษะกลม ๆ ยามขยับขึ้นลงแรง ๆ จะดีกว่า




 

Vitamin B

--Happy Ending--

 


#มบย่อมาจาก


รถถังเขาจีบสาวข้างบ้าน แต่คุณมาร์คอ่ะเล่นเจ้าของบ้านเลยนะคะ ใครร้ายกว่ากันกันแน่คะหัวหน้า5555


ขอโทษที่มาช้านะคะทุกคนนน T_T จากการลืมอัพก่อนหนีเที่ยว พอกลับมาก็งานรุมมาก ๆ เหมือนดองไว้ซักสามปี - -' และพอจะอัพพรู๊ฟอีกรอบก็เกิดความลำไยแก้ใหม่อีก ยอมความนุ๊กเหมือนกันค่ะ555

#มบย่อมาจาก จะลงในเว็บอีก 1 ตอนเท่านั้นนะคะ อีก 3 ตอนไปฟินกันต่อในเล่มค่ะ อิอิอิ

เรื่องใหม่จะอัพเร็ว ๆ นี้เดี๋ยวมีมาฝากร้านแน่นอนค่ะ 555


หนังสือยังเปิดให้จองกันอยู่นะคะ ถึง 20 เมษายนนี้เท่านั้นเด้ออ สนอกสนใจกดไปตอนที่ 13 ดูรายละเอียดได้เลยนะค๊าาา


ติชม หรือ บลา ๆ ๆ ร่วมกันได้ตลอดเวลาที่ #มบย่อมาจาก


ขอบคุณทุกการอ่าน การรอคอย การติดตามและการรีวิวต่าง ๆ ขอบคุณมาก ๆ จากหัวใจฟีบ ๆ ของนุ๊กนะค๊าาา❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 670 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,931 ความคิดเห็น

  1. #1927 lek0868909108 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 18:30
    ใส่ใจหมอแบมสุดรักแบมสุด มีอิจฉาลูก แต่ที่สุดของแบมคือมาร์คอยู่ดี งื้อ
    #1,927
    0
  2. #1882 lek0868909108 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:47

    เขิลลลตามไปหมดดด ลูกก็น่ารัก พ่อแม่ก็หวานนนนนนย

    #1,882
    0
  3. #1731 khunsom08 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:41
    เขินมากอ่ะ หยอดกันตลอด
    #1,731
    0
  4. #1674 B2BAMBY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 18:52
    น่ารักมากเลยแงงง
    #1,674
    0
  5. #1634 mtbbjsg7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:38
    คิดถึงคุณหมอแล้วววว
    #1,634
    0
  6. #1633 tripleM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 01:59
    เขิงงง-///-
    #1,633
    0
  7. #1631 chawanrat4211 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 02:15
    เขินนน อ้ากกกกก
    #1,631
    0
  8. #1625 maladdai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 17:51

    ยิ้มกริ่มเลยค่ะะะะะะะะ เขินนนนนนนนน

    #1,625
    0
  9. #1616 A'Ice JiJa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:18

    รถเก๋งอยากเป็นพี่แล้วฮะะะ
    #1,616
    0
  10. #1615 KunpimookTuan9397 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:12
    น่าร๊ากกก
    #1,615
    0
  11. #1614 ploylaksi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:17
    น่ารักกกก
    #1,614
    0
  12. #1607 MB-krD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:47
    แต่ตลกรถถังอะ 555555
    #1,607
    0
  13. #1606 MB-krD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:47
    ขอน้องให้รถเก๋งอีกทีค่า 5555555
    #1,606
    0
  14. #1605 praaewaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 15:40
    อะไรคือได้เค้าแล้วไปแง่งๆใส่เค้าถัง 55555555
    #1,605
    0
  15. #1604 mtbbjsg7 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:29
    น่ารัก
    #1,604
    0
  16. #1603 Milkoooo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 03:13
    รถถังได้นิสัยมาร์คมาแน่ๆ ร้ายพอกัน 5555
    #1,603
    0
  17. #1602 Poy1a (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:23
    เขินหนักมากกกกก อุแงงงน่ารักกกกกกก
    #1,602
    0
  18. #1601 Jiberita (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:12
    เป็นการเลี้ยงหมาที่ตอนจบเราเขิยมากเลย5555
    #1,601
    0
  19. #1600 Nuthathai Por (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:10

    หมอแบมนี่ร้ายเหมือนกันนะเนี่ย

    #1,600
    0
  20. #1598 Nattitap (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 22:42
    น่ารักมากๆ เขินนนนนน
    #1,598
    0
  21. #1597 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:14
    โอ้ยยย เขินหนักมากจร้าาาา
    #1,597
    0
  22. #1596 kcwdia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:04
    เขินมากไม่ไหวแล้ววว ตอนจบทำไมน้องขี้ยั่ว .///. รอซื้ออีบุ้คนะคะ><
    #1,596
    0
  23. #1595 Spices_smile (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 17:34
    ฮื้ออแแแแแแแวบพบหบ ไรท์จ๋าต่อซีซั่นสองเลยย อยากอ่านหมอกับคุณมาร์คมีน้องตัวเล็กวิ่งเล่นกับรถเก๋ง
    #1,595
    0
  24. #1594 narapron2019 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:40
    แฮปปี้จังค่ะไรท์อ่านทีไรก็ปริ่มมากๆ
    รอติดตามเรื่องใหม่ของไรท์อยู่นะคะ
    #1,594
    0
  25. #1593 0987654309 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 13:59
    อีพี่ร้ายไม่มีใครเกินน
    #1,593
    0