[ MARKBAM ] ⎮V I T A M I N B ⎮#มบย่อมาจาก [END]

ตอนที่ 12 : Chapter 12 Darling, you look perfect tonight (END) [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,064 ครั้ง
    4 มี.ค. 62



Chapter 12 End

Darling, you look perfect tonight




 

 

ต้องยอมรับเลยว่าความรักครั้งนี้กับคน ๆ นี้มันดีกว่าที่แบมเคยจินตนาการเอาไว้มาก


แบมไม่ได้คาดหวังว่าหนทางของเขากับมาร์คจะไม่มีขวากหนามหรือทางลูกรัง จังหวะชีวิตของคนเรามันก็มีช่วงราบรื่นและช่วงอุปสรรคปน ๆ กันไปเป็นเรื่องธรรมดา แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของเราเองมันก็มีช่วงที่ดีกันและทะเลาะกัน แต่ก็ผ่านมันมาได้เพราะหันหน้าคุยกันทุกครั้ง


แบมคิดว่าเป็นความโชคดีของเขาที่มีมาร์คเป็นแฟน และเพราะเป็นมาร์ค ความรักครั้งนี้ของแบมเลยดี


มาร์คเป็นคนใจเย็น มีเหตุผล มีความเป็นผู้ใหญ่สูง มาร์คตั้งใจฟังและพยายามทำความเข้าใจแบมทุกเรื่องเสมอไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะดูไร้สาระและดูเด็กแค่ไหนก็ตาม


อะไรที่ยอมให้กันได้มาร์คก็จะเป็นฝ่ายยอมก่อนตลอด แต่ก็ไม่ใช่ว่าแบมจะไม่ลงให้เลยสักอย่าง อะไรที่แบมผิด แบมก็ยอมรับผิด ยอมขอโทษ ยอมฟังคำสอนของมาร์คและปรับปรุงแก้ไขแต่โดยดี


มาร์คทำให้แบมเป็นคนที่ดีขึ้น มีทัศนคติที่กว้างขึ้น เติบโตขึ้นโดยที่ไม่สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองเลยสักนิดเพราะมีอีกคนคอยซัพพอร์ตอยู่ตลอดเวลา



ดีมากจริง ๆ



“ว่าไงจิน”


แบมเอ่ยทักคนที่โทรเข้ามาหาเขาในเวลาพักกลางวัน และแบมกำลังจะไปกินข้าวเที่ยง


[เย็นนี้ว่างไหม จะชวนไปดูละครเวที]


“ไม่ว่างอ่ะ มีนัด” จินถอนหายใจดังมาตามสาย หมอมันยังไม่ถามสักคำว่าเรื่องอะไร


[กูหมาตลอด]


“กูไปด้วยก็ไม่เคยสนใจกูอยู่แล้วไหม”


จินมันอะไร ๆ ก็พี่เจ แบมไปด้วยทีไรก็เหมือนไม่ได้ไป จินกับพี่เจสร้างโลกสีชมพูอยู่กันสองคนตลอด


[มีน้อยจงน้อยใจ]


“ไม่มีเลยจ้ะ”  หมั่นไส้มันล้วน ๆ ครับบอกตรง ๆ คู่นี้คบกันมาจะแปดปีแล้วมั้งแต่ก็ยังหวานเหมือนข้าวใหม่ปลามันกันอยู่ แบมเคยถามถึงเคล็ดลับที่ทำให้คบกันนาน จินมันก็ตอบมาเป็นคำคมว่า คนที่ใช่ทำอะไรก็ถูก


หลังจากนั้นแบมก็ไม่เคยคิดที่จะถามมันอีกเลย ปล่อยเขาไปตามบุญทำกรรมแต่งเถอะ


[นัดกับใครวะ]


แบมว่าจินมันก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะ แต่เดาว่าที่มันถามเพราะกะจะหาเรื่องแซวเขาเหมือนทุกทีนั่นแหละ


“แฟน”


[อั๊ยยะ เดี๋ยวนี้หมอแบมเป็นคนร้าย ๆ แล้วนะฮะ] จินผิวปากวี้ดวิ้วเข้าให้ หลัง ๆ มานี้แบมค่อนข้างที่จะเปิดเผยมาก ๆ คิดอะไรก็พูดออกมา แฟนหมอก็แฮปปี้ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเชียวล่ะ


“มีอาจารย์ดีก็แบบนี้แหละครับ”


[ขอบคุณอาจารย์ยังจ๊ะ]


“ขอบคุณครับ” จินหัวเราะคิกคักรู้สึกภูมิอกภูมิใจที่แบมตอบกลับแบบนั้น ปั้นมากับมือครับคนนี้


[เออ ๆ ไม่เป็นไร ลองชวนดูเฉย ๆ เผื่อมึงว่าง ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร กูไปดูกับแฟนกูสองคนก็ได้]


“ไว้คราวหน้านะ”


จินรู้ว่าคราวหน้าที่แบมว่ามีเสมอ ถ้าหมอมันจะไม่ว่างมันก็ไม่เคยรับปากส่ง ๆ ถ้าบอกว่าคราวหน้าจะไปด้วยคือจะไปด้วย ไม่มีผิดคำพูดแน่นอน


[โอเค อย่าลืมกินข้าวล่ะมึง]


เพราะแบมมันชอบทำงานเพลินจนลืมกินข้าว ดูแลคนอื่นน่ะเก่งแต่กับตัวเองไม่ได้เรื่อง แต่หลัง ๆ จินก็ไม่ค่อยห่วงเท่าไรแล้วล่ะ เพราะตอนนี้หมอมันมีคนดูแลแล้ว ดูแลดีมากเสียด้วยสิ


“เหมือนกันนะจิน บาย”


แบมวางสายจินไปแล้ว คุณหมอกำลังจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แต่พอนึกถึงนัดเย็นนี้ได้ก็กดโทรศัพท์โทรออกไปยังเบอร์ต่างประเทศที่คุยกันไปล่าสุดคือเมื่อเช้านี้ก่อน


“กินข้าวยังครับ”


พอคนที่แบมโทรหารับสาย ร่างเล็กก็ยิงคำถามไปทันที


[เรียบร้อยแล้วครับ หมอล่ะ]


“กำลังจะไปโรงอาหารครับ” เดินไปแบมก็ก้มศีรษะยิ้มทักทายคุณหมอคนนั้นคุณพยาบาลคนนี้ไปตามทางด้วย


[เลทครึ่งชั่วโมง จะอธิบายยังไงครับคุณหมอ?]


“ก็มันติดเคสนี่ครับ คุณอย่าดุสิ”


แบมเอ่ยน้ำเสียงติดอ้อน มาร์คดุขึ้นทุกวัน เขากินข้าวไม่ตรงเวลาแค่ห้านาทีก็ทำเสียงเข้มใส่แล้ว ไหนจะเรื่องอื่น ๆ ที่ดุจนเหมือนจะเป็นแด๊ดดี้จริง ๆ ขึ้นทุกทีอีก…


แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่ออ่ะนะ


แต่แบมจะไม่ยอมเรียกให้อีกฝ่ายได้ใจหรอก ทุกวันนี้แบมก็โดนรังแกบ่อยจะแย่แล้ว ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวให้เมื่อย


[ที่ดุก็เพราะรักหมอนะครับ ช่วงเช้าหมองานเยอะไหม]


“พอตัวครับ คุณล่ะ” แบมถามกลับ แม้จะรู้อยู่แล้วว่ามาร์คก็งานเยอะทุกวัน แต่การถามไถ่สารทุกข์สุกดิบในแต่ละวันของพวกเขากลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว


[ของวันนี้เรียบร้อยแล้วครับ ผมกำลังเตรียมตัวกลับแล้ว]


“คุณจะถึงสนามบินกี่โมงครับ”


ห้าวันก่อนมาร์คต้องกลับฮ่องกงไปจัดการงานอะไรสักอย่างที่แบมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ยากกว่าเป็นหมอสำหรับแบมก็คือการทำธุรกิจนี่แหละ


[น่าจะทุ่มนึงครับ คุณปู่มีของฝากให้หมอเยอะแยะเลย]


“ฝากขอบคุณคุณปู่หน่อยนะครับ”


แบมคิดว่าเดี๋ยวเลิกงานจะโทรศัพท์ไปขอบคุณด้วยตัวเองอีกที ตั้งแต่รู้จักคุ้นเคยกันมาคุณปู่ก็ใจดีกับแบมมากมาตลอด ไปเที่ยวที่ไหนไกลเท่าไรก็ส่งของฝากนู่นนี่มาให้แบมเสมอ เยอะล้นห้องไปหมดจนต้องเรียกจินให้มาช่วยเอาไปบริจาคบ่อย ๆ


[ครับ วันนี้เรามีนัดกันนะ]


“ผมไม่ลืมหรอกน่า”


คุณหมอยิ้มหวานเสียจนคนไข้กับพยาบาลแถวนั้นเหลียวหลังมองตาม ๆ กัน


ตั้งแต่หมอแบมคบกับแฟนคนปัจจุบันก็ดูมีความสุขขึ้นทุก ๆ วัน รอยยิ้มสวย ๆ ของหมอเป็นยาใจชั้นเลิศ คนไข้หลายคนต่างก็ติดอกติดใจความน่ารักของหมอ มาทีไรก็ถามกันแต่ว่าหมอแบมอยู่ไหมตลอด


“คุณหมอแบม เย็นนี้จะไปปาร์ตี้ด้วยกันไหมคะ”


“ขอโทษครับ คงไปไม่ได้ พอดีว่ามีนัดสำคัญ” แบมขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหูนิดหน่อยพลางหันไปยิ้มตอบคุณพยาบาลที่เดินสวนกัน


วันนี้ตอนค่ำ ๆ เห็นว่าที่โรงพยาบาลจะมีงานเลี้ยง แต่แบมขอบายเพราะเขาคงไปร่วมไม่ได้จริง ๆ


“กับคนสำคัญที่หล่อ ๆ คนนั้นหรือเปล่าคะ” สายตาล้อเลียนแบบนั้นแบมเห็นบ่อยจนเริ่มจะชินแล้วล่ะ รู้กันไปทั่วแล้วว่าแฟนแบมเป็นใคร มาร์คมารอรับที่โรงพยาบาลทีไรพี่ ๆ ก็ชอบแวะมาแซวแบมตลอด


“ครับ”


“เขินแทนคุณหมอแล้วเนี่ย” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ทำท่าอายม้วน ก่อนจะเดินเลี่ยงไปเม้าท์มอยกับพยายาลคนอื่นต่อ แบมเองก็กลับมาคุยกับมาร์คในโทรศัพท์เหมือนกัน


“ขอโทษครับ พอดีพี่พยาบาลเขาทักน่ะ”


[ดีใจจังได้เป็นคนสำคัญของหมอ] มาร์คตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทะเล้น หัวใจฟูจนอีกนิดจะลอยกลับกรุงเทพฯได้แบบไม่ต้องพึ่งเครื่องบินแล้ว


“คุณก็เป็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือครับ” ไม่ใช่แค่สำคัญ แต่ยังสำคัญมากเลยด้วย


เดี๋ยวนี้คุณหมอหัดเป็นคนจริงคิดอะไรก็แสดงออกมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้ว และแบมก็รู้สึกดีด้วย พอได้พูดได้บอกอะไรที่คิดก็โล่งดีเหมือนกัน


[คิดถึงหมอจังเลยครับ ไม่เจอกันหลายวันผมแทบแย่เลยนะ นอนไม่ค่อยหลับเลยครับ]


“คิดถึงคุณเหมือนกันครับ ผมไปรับคุณได้ไหม” แบมถาม จะว่าไปแล้วพอไม่ได้เจอมาร์คหลายวันก็เหงาจนเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วพอกัน อยากเจอหน้าไว ๆ อยากกอด


[ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวหมอเหนื่อย อีกอย่างนะ ผมไปถึงหมออาจจะยังไม่เลิกงานก็ได้] มาร์คคิดว่าเผลอ ๆ เขาน่าจะเป็นฝ่ายได้ไปรอรับคุณหมอเอง หมอเขาทำงานหนัก ไม่เคยจะได้เลิกงานตรงเวลาสักทีหรอก


“อยากไปรับคุณจัง”


[เดี๋ยวเจอกันแล้วครับ ไม่งอแงนะครับคนเก่ง]


“งอแงอะไรเล่า” มาร์คหัวเราะออกมาให้ได้ยิน สนุกเหลือเกินที่ได้แซวแบมแบบนี้


[ไปกินข้าวได้แล้วครับ กินเยอะ ๆ อย่าลืมกินผักด้วยนะครับ ถึงแล้วเดี๋ยวผมจะโทรหาหมอนะ]


ร่างสูงเอ่ยเตือนอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตอนเขาไม่อยู่หมอจะดื้อบ้างไหม แต่เท่าที่ลูกน้องรายงานก็มีดื้อไม่กินผักอยู่ แต่ก็ไม่ได้ดื้อแอบเข้าเวรติด ๆ กันอะไร


“รับทราบครับ”


คุณหมอรับคำแข็งขันก่อนมาร์คจะขอวางสายเพราะใกล้เวลาที่ต้องออกไปสนามบินแล้ว



อีกไม่กี่ชั่วโมงความคิดถึงก็จะได้รับการเติมเต็มแล้ว


 

Vitamin B


 

เมื่อเลิกงานแล้วแบมก็ขอให้คนขับรถพาแวะไปเอาของที่ร้านที่เขาสั่งทำไว้ ก่อนจะกลับคอนโดไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาหามาร์คที่โรงแรม


วันนี้มาร์คจองชั้นบนสุดที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงได้รอบด้าน รวมทั้งยังเหมาห้องอาหารทั้งหมดให้แบมอีกต่างหาก


ดนตรีคลาสสิคที่คลอเบา ๆ เคล้าไปกับบรรยากาศดี ๆ ทำให้คุณหมอยิ้มกว้างออกมาทันทีที่มาถึง


“คุณรอนานไหมครับ”


แบมมาถึงทีหลัง แต่เขาไม่รู้ว่าทีหลังแค่ไหน อาจจะนานจนมาร์คหิวข้าวแย่แล้วก็ได้


“นานแค่ไหนก็รอได้ครับ ผมบอกแล้วว่าจะไปรับหมอก็ดื้อ คิดถึงจังครับ”


มาร์คที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วลุกขึ้นยืน เขาจับตัวคุณหมอมากอดจนเต็มรัก กดจมูกหอมซอกคอขาว แล้วผละออกมาจูบแก้มใสเรื่อยไปจนถึงหน้าผากสวยอย่างแสนห่วงหา บ่นคิดถึงซ้ำไปซ้ำมาจนพอใจ ท้ายที่สุดก็ยอมขยับตัวออกเพื่อไปเลื่อนเก้าอี้ให้แบมนั่ง


“กลัวคุณหิวนี่ คิดถึงเหมือนกันครับ”


“มาถึงก่อนก็ไม่กล้ากินก่อนหรอกครับ รอกินพร้อมหมอ อร่อยกว่าเยอะ” มาร์คนั่งลงข้างกันพร้อมยื่นช่อดอกไม้ช่อเล็ก ๆ พอดีมือให้คนรัก รู้ว่าแบมคงไม่ค่อยพิศวาสดอกไม้เท่าไร แต่เขาก็อยากให้ในวันสำคัญแบบนี้อยู่ดี “Happy anniversary นะครับหมอ”


Happy anniversary ครับ ขอบคุณนะ”


แบมรับดอกไม้ที่ถูกจัดช่ออย่างน่ารักขึ้นมาเชยชม ก่อนจะวางมันไว้ข้าง ๆ ตัวแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานส่งให้มาร์ค


“ไวเนอะ” คนตัวสูงว่า รอยยิ้มหล่อเหลาก็ประดับอยู่บนใบหน้าคมคายไม่จางหาย


หนึ่งปีที่คบกัน เกือบสองปีที่รู้จักกัน วันที่ได้เจอกันครั้งแรกเหมือนพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง หมอของมาร์คน่ารักขึ้นทุกนาที เขาแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่ไม่เคยเบื่อหมอเลยสักนิด ยังอยากจะทำตัวติดกันอยู่ทุกเวลา


“นั่นสิครับ” แบมยิ้มตอบ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นมาร์คหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมายื่นให้เขา “อะไรครับ?


“ของขวัญไงครับ”


“ผมเองก็มีมาเหมือนกัน” แบมหยิบของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้มาร์คออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทบ้าง


“ทำไมร้านเดียวกันเลยล่ะครับ”


มาร์คมองของในมือเขากับมือแฟน ทั้งโลโก้ทั้งสีกล่องเหมือนกันเป๊ะไม่พอ เปิดออกมายังเห็นแหวนทรงเกลี้ยงเกลาเรียบ ๆ คล้ายกันอีก


“ผมไม่รู้ว่าคุณจะสั่งร้านเดียวกับผมนะ” แบมสาบานได้เลยว่าไม่รู้มาก่อนจริง ๆ เขาแค่ชอบแหวนจากร้านนี้มาก ๆ เลยสั่งทำมาให้มาร์ค แต่ใครจะไปรู้ว่าแม้กระทั่งรสนิยมการเลือกเครื่องประดับ เขากับมาร์คก็ยังใจตรงกัน


“เนื้อคู่กันก็ชอบทำอะไรเหมือน ๆ กันแบบนี้แหละครับ” พูดไปก็ยิ้มกรุ้มกริ่มชอบใจไปด้วย


“เกี่ยวด้วยหรือครับ”


มาร์คพยักหน้าเป็นการยืนยันว่าเกี่ยวแน่นอน ร่างสูงยื่นมือมาข้างหน้าสบสายตาแบมพลางยกยิ้มหล่อ


“ขอมือซ้ายของหมอหน่อยนะครับ”


แบมยื่นมือไปวางบนฝ่ามือใหญ่ตามคำขอ มาร์คหยิบแหวนวงสวยออกมา บรรจงสวมใส่นิ้วของแบมให้อย่างเบามือ เรียบร้อยก็จุ๊บหลังมือขาวเป็นการปิดท้าย


“ขอบคุณครับ”


“หมอมือสั่น”


“ผมดีใจ” มาร์คหัวเราะเมื่อได้ยินคนรักพูดแบบนั้น ร่างสูงขยับตัวเข้าไปกดจูบหน้าผากแบมเบา ๆ


เวลาแบบนี้คุณหมอของเขาน่าเอ็นดูเป็นพิเศษเลย


“ผมไม่ได้ให้ไว้แทนใจอย่างเดียวนะครับ ผมเอามาหมั้นหมอไว้ด้วยเลย” ร่างสูงเอ่ยบอกจุดประสงค์อีกข้อของการเลือกแหวนเป็นของขวัญวันครบรอบหนึ่งปีของเรา


“ก็ไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อยนี่ครับ” แบมก้มหน้างุดพึมพำบอกมาร์คเสียงเบา มือไม้สั่นเท่าไร ใจก็ไม่ได้ต่างกัน


“หมอไม่ตกใจหรือครับ หมั้นเลยนะ”


“ยังไงก็ต้องมีวันนี้ไม่ใช่หรือครับ”


มาร์คยิ้มให้คำตอบนั้น ก็จริงของหมอ ยังไงหมอก็ต้องถูกเขาตีตราจับจองไว้อยู่แล้ว


“งั้นแต่งเลยแล้วกันครับ”


“ใจเย็นก่อนครับ” แบมหัวเราะออกมาด้วยท่าทางน่ามอง มาร์คขยับนิ้วไล้มือนุ่มของแฟนตัวเองเบา ๆ ด้วยความรู้สึกทะนุถนอมคนตรงหน้ามากกว่าสิ่งใด


“ยังไงก็ต้องมีวันนั้นอยู่แล้วนี่ครับ”


มาร์คคิดถึงวันนั้นไว้อยู่แล้ว และภาพในหัวของเขาก็ชัดเจนมากเสียด้วย แต่หมอยังไม่รีบเขาเองก็จะไม่เร่ง รอหมอพร้อมกว่านี้ค่อยมาวางแผนกันว่าหมออยากได้แบบไหนยังไง


“เราให้เวลากันและกันอีกสักปีดีกว่านะครับ”


มาร์คยังยุ่งกับงานมาก ๆ แบมเองก็วุ่นวายกับทั้งงานทั้งต่อเฉพาะทาง แบบนั้นจึงคิดว่ารออีกสักนิดกันดีกว่า ถ้าปีหน้างานยังไม่น้อยลงก็คงแต่งแหละ ไม่น่าจะรอแล้ว


“ได้ครับ ปีหน้าไม่ให้เลื่อนแล้วนะครับ”


“ถ้าคุณเลื่อนผมก็ไม่ยอมเหมือนกันนะ”


“หมอน่ารัก”


มาร์คยิ้มให้คนเป็นแฟน ยอมรับเลยว่าเขาหลงหมอมาก หมอทำอะไรเขาก็เอะอะ ๆ น่ารักตลอด


“แต่ว่าตอนนี้ขอมือซ้ายคุณบ้างนะครับ”


แบมหยิบแหวนแบบเดียวกันกับที่อยู่บนนิ้วนางของเขาออกมา ก่อนจะสวมให้มาร์ค แต่ไม่ได้จุ๊บปิดท้ายหรอกนะ แบบนั้นอาการเขินเกินไปของแบมอาจจะกำเริบก็ได้


แหวนวงใหญ่พอดีนิ้วของมาร์คเสียจนคนตัวโตอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เคยคิดว่าถ้าหมอทำอะไรน่ารัก  ๆ ให้ เขาคงจะรู้สึกดีมากแน่ ๆ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะดีได้ถึงขนาดนี้


“ขอบคุณนะครับหมอ” มาร์คสบสายตาคนรักพลางเอ่ยเสียงหวาน


ขอบคุณที่หมอตอบแทนความรักของมาร์คมาอย่างดีเยี่ยมโดยตลอด ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันมาจนทุกวันนี้ ขอบคุณที่จะอยู่ด้วยกันต่อไปในอนาคต


“ยินดีครับ”


“หมอชอบที่นี่ไหมครับ”


มาร์คมองสำรวจห้องอาหารที่ตั้งใจพาแบมมาวันนี้ก่อนจะหันกลับมามองหน้าร่างเล็กด้วยสายตาคาดหวัง เขาให้เลขาช่วยจัดการจองที่นี่ให้ แต่ก็เป็นคนกำหนดเองทุกอย่างว่าอยากได้ประมาณไหน เขาอยากให้หมอประทับใจ


“ชอบครับ ทุกอย่างเลย”


ที่จริงที่ไหนที่มาร์คพาแบมไปเขาก็ชอบทั้งนั้น สำคัญกว่าบรรยากาศคือคนที่ไปด้วยกันต่างหาก


“ผมดีใจที่หมอชอบนะ”


“คุณให้อะไรผมก็ชอบทั้งนั้นแหละครับ”


เพราะแบมรู้ว่ามาร์คตั้งใจกับความสัมพันธ์ของเราขนาดไหน ร่างสูงจดจำได้ในทุกอย่างที่แบมชอบ เฉย ๆ จนกระทั่งไม่ชอบ ทั้งยังพยายามทำให้ทุกวันของเราเป็นวันพิเศษ พยายามที่จะดูแลแบมอย่างดีจนเขาชักจะเคยตัวกับการถูกดูแลแล้ว


“ดีใจยิ่งกว่าเดิมอีกครับ” มาร์คยิ้มหวานสบสายตาคุณหมอ หัวใจเต้นแรงตึกตักอยู่ในอกเพราะยินดีที่ความตั้งใจของเขาไปถึงผู้รับอย่างสมบูรณ์ “วันนี้หมอแต่งตัวน่ารักอีกแล้ว”


ตาคมสำรวจร่างกายแฟนตัวเอง วันนี้หมอแบมอยู่ในชุดสูทสไตล์อังกฤษสีเลือดนก ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพื้น ๆ ไม่มีเนคไท แต่เพียงแค่นั้นก็ดูดีมากแล้ว มากจนละสายตาไม่ได้เลยล่ะ


“ชุดที่คุณช่วยเลือกไงครับ”


แบมจำได้ว่าเขาถ่ายรูปส่งให้มาร์คดูตอนที่ไปซื้อชุดนี้กับจินเมื่อสองวันก่อน อันที่จริงมีหลายสี แต่มาร์คบอกว่าสีนี้สวยเหมาะกับแบม แบมก็เลยเลือกสีนี้


“คุณหมอของผมใส่อะไรก็ดูดีอยู่แล้วครับ” มาร์คยกมือขึ้นลูบแก้มใสของแบมเบา ๆ ร่างเล็กก็เอียงหน้ารับสัมผัสอบอุ่นจากเขาอย่างเต็มใจ จวบจนอาหารเริ่มเข้ามาเสิร์ฟถึงได้ยอมปล่อยมือเพราะต้องตักอาหารให้คุณหมอ “หมอกินเยอะ ๆ นะครับ”


“คุณเองก็เหมือนกัน”


“ดูหมอกินผมก็อิ่มแล้วครับ”


ถึงมาร์คจะว่าอย่างนั้นแบมก็ยังคงตักอาหารให้มาร์คหลายอย่างอยู่ดี พอกินข้าวกันพออิ่มแล้วมาร์คกับแบมก็นั่งจิบไวน์กันต่อ


เรื่องราวในสี่ห้าวันที่ไม่ได้เจอกันถูกหยิบยกมาเล่าสู่กันฟัง แม้บางเรื่องจะเล่าผ่านโทรศัพท์แล้วก็ไม่ได้ทำให้ทั้งคู่เบื่อหน่ายอะไร ออกจะสนุกออกรสออกชาติมากกว่าเดิมเสียอีก


วันดี ๆ บรรยากาศดี ๆ ไวน์รสเลิศ กับคนที่รักสุดหัวใจนี่มันดีจริง ๆ


“เต้นรำกันไหมครับ”


“ผมไม่ได้เต้นรำนานแล้วครับ” แบมยกมือเกาแก้มตัวเองเขิน ๆ จำไม่ได้แล้วว่าครั้งล่าสุดที่เต้นรำคือเมื่อไร อาจจะเป็นตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาลืมจังหวะจะโคนไปหมดแล้ว


“ไม่เป็นไรครับ มีผมอยู่”


มาร์คยิ้มให้คุณหมอวางใจ เขาเองก็ไม่ค่อยได้เต้นรำเหมือนกัน ออกงานบ่อยก็จริง แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะไปนั่งเฉย ๆ ไม่กล้าเต้นกับใครเพราะเกรงใจแฟนที่บ้าน แต่ถามว่าเต้นเป็นไหม คงเป็นกว่าคุณหมอเขาพอตัวเลยล่ะ


“ก็ได้ครับ”


พอแบมพยักหน้าตกลงมาร์คก็ลุกขึ้นไปโค้งศีรษะขอหมอเต้นรำ แบมยิ้มรับวางมือบางของตนลงบนมือใหญ่แล้วเดินไปกับมาร์ค ร่างสูงโอบกอดคนรักพาน้องโยกตัวเบา ๆ ไปตามจังหวะเพลงคลาสสิคแสนหวาน แรก ๆ ก็มีสะดุดอยู่บ้าง ผ่านไปสักพักทุกอย่างก็ลงตัว


“หมอครับ”


“ครับ?


มาร์คก้มลงสบสายตาแฟนตัวเล็ก ตัดสินใจพูดถึงเรื่องที่ครุ่นคิดมาโดยตลอดออกไป



“ย้ายมาอยู่ด้วยกันดีไหมครับ”



ถึงแม้ว่าจะเคยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมาแล้ว และหลาย ๆ ครั้งเขากับหมอก็ค้างคืนที่ห้องของอีกฝ่ายบ่อย ๆ อยู่แล้วก็ตามที แต่มาร์คก็ยังอยากอยู่ด้วยกันฉันคนรักกับหมออย่างเป็นทางการ ไม่มีบ้านของมาร์ค ไม่มีบ้านของแบม มีแต่บ้านของเรา


คงจะดีไม่น้อยถ้าทุกวันที่ตื่นขึ้นมาเขาได้เห็นหน้าหมอก่อนไปทำงาน ได้จุ๊บหมอก่อนนอน มาร์คอยากใช้เวลาว่างทุก ๆ วินาทีอยู่กับแบม


“ที่ไหนดีล่ะครับ”


แบมไม่คิดปฏิเสธเพราะเขาก็ชอบที่จะอยู่กับมาร์คเช่นกัน อย่าทำอะไรให้มันยากนักเลย ชีวิตก็สั้นแค่นี้เอง


“คอนโดหมอเล็กเกินไป เพนท์เฮ้าส์ของผมดีไหมครับ หรือซื้อใหม่เลย หมอชอบเป็นบ้าน ห้องคอนโด เพนท์เฮ้าส์ หรืออะไรอย่างอื่นครับ”


ปู่ย้ำเตือนให้มาร์คพาหมอมาอยู่ด้วยได้แล้ว ปู่ไม่อยากให้น้องแบมอยู่คนเดียวในห้องแคบ ๆ เป็นไปได้ก็ให้จับน้องหมั้นแล้วแต่งงานไปเลย กับแม่ของหมอปู่ขอมาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งฝั่งนั้นก็ยินดีอย่างมาก แต่เมื่อกี้มาร์คแอบถามไปแล้วก็พอรู้ว่าเรื่องแต่งงานหมอคงต้องการเวลาอีกสักหน่อย ซึ่งมาร์คก็ไม่รีบเรื่องนั้น แต่เรื่องดูแลหมอ ให้หมอมาอยู่ด้วยกัน เขารีบมาก ๆ


“เปลืองเงินเปล่า ๆ ครับ ไม่ใช่ถูก ๆ”


ถึงมาร์คจะรวยจนไม่รู้ว่าชาตินี้ทั้งชาติจะใช้เงินหมดไหมก็ตาม แต่แบมก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายฟุ่มเฟือยไปกับอะไรที่ไม่จำเป็น


“นอกจากหมอ ชีวิตผมก็ไม่มีอะไรแพงแล้วครับ” แบมหัวเราะเบา ๆ เห็นแบบนั้นมาร์คก็พลอยยิ้มกว้าง ๆ ไปด้วย


“อยู่เพนท์เฮ้าส์คุณก็ได้ครับ”


เพราะแค่นั้นก็ไม่รู้จะใหญ่ยังไงแล้ว เพนท์เฮ้าส์สองชั้นมีครบครันทุกอย่าง ระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม และบอดี้การ์ดมาร์คก็อยู่คอนโดชั้นล่าง ถ้าย้ายไปที่อื่นลูกน้องก็จะพลอยเดือดร้อนต้องย้ายตามไปด้วย


“งั้นผมสั่งตกแต่งใหม่เลยนะครับ เอาโทนที่หมอชอบ”


มาร์ควาดวางแผนในหัวอย่างรวดเร็ว เขาจะสั่งปรับปรุงใหม่อย่างเร่งด่วน ให้มีทุกอย่างที่หมออยากให้มี และมาร์คก็กำลังคิดว่าจะโอนเป็นชื่อของหมอไปเลย


“ที่มีอยู่ก็ดีแล้วครับ”


“ให้ผมได้เอาใจหมอเถอะนะครับ สักนิดก็ยังดี” มาร์คเอ่ยเสียงอ้อน และแบมก็แพ้มันราบคาบ


“ก็ได้ครับ”


ร่างสูงยิ้มหวานเมื่อแบมยอมทำตามใจเขา ไม่ใช่แค่มาร์คที่แพ้ทางหมอหรอก หมอเองก็ไม่ได้ต่างกันเลย


มาร์คขยับใบหน้าเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะประทับจูบลงไปที่แก้มใสเพื่อให้รางวัล ดนตรีเพลงคุ้นเคยดังคลอมาตามลม แม้ไม่มีเสียงร้องก็รู้ว่าเนื้อหาโรแมนติกแค่ไหน


Baby, I'm dancing in the dark with you between my arms. Barefoot on the grass, listening to our favorite song. When you said you looked a mess,…



และมาร์คก็ทำให้มันโรแมนติกยิ่งขึ้นด้วยการเปล่งเสียงทุ้มต่ำร้องเพลงเบา ๆ ไปตามจังหวะให้แบมฟัง นัยน์ตาคมแพรวพราวมองสบตาคนรักหวานซึ้ง เล่นเอาเจ้าของร่างบอบบางหน้าแดงเพราะความเขินอายได้ไม่ยาก


I whispered underneath my breath. But you heard it, darling, you look perfect tonight.



เกินไปหัวใจแบมทำงานหนักเกินไปจนแทบจะหลุดออกมาเต้นนอกอกแล้ว


“หมอรู้ไหมว่าหมอเหมือนวิตามินที่ชีวิตผมขาดไม่ได้เลย”


มาร์คว่าเขาน่าจะเป็นโรคขาดหมอไม่ได้แบบเรื้อรังแล้วล่ะ รักษาไม่หายแน่ ๆ และมาร์คก็ไม่คิดจะรักษาด้วย


“ยังไงครับ”


“หมอทำให้ผมมีแรงตื่นขึ้นมาทำอะไร ๆ ในทุก ๆ วัน หมอทำให้โลกของผมมีแค่หมอคนเดียว”


“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ”


มาร์คยิ้มให้แฟนตัวเองที่หลัง ๆ ชงเก่งเหลือเกิน ตอนแรกจีบพอเขินหมอก็ชอบเปลี่ยนเรื่องอยู่หรอก หลัง ๆ มานี่เริ่มเล่นกันเขาแล้ว


“เป็นแค่ภาพเบลอประกอบฉาก”


“ก็เว่อร์ไปครับ” เจ้าของใบหน้าเนียนนวลแต้มสีแดงระเรื่อยิ้มเขิน เขารู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่บนอากาศ การได้เป็นโลกทั้งใบของใครสักคนมันดีอย่างนี้นี่เอง


“หมอทำให้ผมเข้าใจว่าการรักใครสักคนมันเป็นยังไง ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตผมเกิดมาเพื่ออะไร”


หมอทำให้มาร์ครู้ว่าเขาเองก็มีหัวใจ และระบบการทำงานของมันไม่เคยล้มเหลวตั้งแต่ที่ได้รักหมอ


“คุณเองก็เป็นเหตุผลหลาย ๆ อย่างของผมเหมือนกัน” ฝ่ามือนุ่มนิ่มของหมอขยับมาลูบใบหน้าหล่อเหลาของมาร์คเบา ๆ พูดได้เต็มปากจากหัวใจเลยว่ารักมาร์คมาก


มาร์คเอียงหน้าไปกดจูบฝ่ามือสวยของแบม แหวนในนิ้วนางข้างซ้ายของหมอเรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากเขาได้อีกระลอกใหญ่


“มีคู่หมั้นแล้ว ห้ามไปอ่อยใครแล้วนะครับ”


“ผมไม่เคยทำอย่างนั้นเลยนะ” คนตัวเล็กทำตาโตใส่มาร์คเมื่อถูกกล่าวหา เขาไม่ใช่คนอัธยาศัยดีกับคนอื่นไปทั่วเลยด้วยซ้ำ มาว่าเขาอ่อยได้ยังไง


“หมอน่ารัก”


“มันเกี่ยวอะไรกันครับ” แบมถามกลับเสียงเง้างอน


“เพราะหมอน่ารัก ไม่อ่อยก็เหมือนอ่อย อยู่เฉย ๆ ก็ยังมีแต่คนจ้องจะจีบ ผมหึงนะแต่ต้องอดทนไว้กลัวหมอหาว่าผมงี่เง่าแล้วทิ้งผมไป”


“เกินเบอร์ตลอด” แบมส่ายหัวให้แฟนตัวเอง พูดไปอย่างนั้นแหละว่าอดทน เห็นหึงเขาทีไรแบมก็เป็นคนที่เดือดร้อนทุกทีทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย


มาร์คน่ะชอบหาเรื่องรังแกเขาจะตายชัก นิดหน่อยเป็นลงโทษ ๆ บางวันจนเช้าเขาแทบลุกมาทำงานไม่ไหว


ไม่รู้ไปหลงรักคนบ้ากามอย่างนี้ได้ยังไง แต่รักไปแล้วก็แล้วไปแล้วกัน


“รักหมอจัง”


แล้วก็แบบนี้ทุกครั้ง พอเขาตั้งท่าจะดุก็มารักหมอ ๆ ตลอด แล้วแบมจะทำอะไรได้นอกจากยิ้มแล้วก็


“รักคุณเหมือนกันครับ”


มาร์คยิ้มให้คนในอ้อมกอดเป็นรอบที่ล้านของวัน หมอคือสิ่งมีชีวิตที่รวบรวมทุกอย่างที่เขารักและคลั่งไคล้ไว้ในคน ๆ เดียว แค่มีหมอ มาร์คก็เหมือนมีทุกอย่างที่ชีวิตจำเป็นต้องมีแล้ว


“จูบได้ไหมครับ”


“ถ้าไม่อายลูกน้องคุณนะ” มาร์คยักคิ้วเล็กน้อย หากหมอคิดว่าเขาจะเป็นแบบนั้น หมอควรคิดมาตั้งนานแล้ว


“ไม่เคยอยู่แล้ว”


เพราะถ้าจะให้นับว่ามาร์คจูบหมอต่อหน้าลูกน้องมากี่ครั้ง เขาคงนับไม่ไหว….


ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มที่เย้ายวนหัวใจเขาเสมอมา แบมแหงนหน้ารับจูบอย่างเต็มใจ เกลียวลิ้นร้อนชื้นเกี่ยวตวัดกันไปมาอย่างวาบหวาม หวานต้านทานยากอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นไม่เปลี่ยน นานกว่าทั้งคู่จะผละออกจากกัน


“ผมเคยบอกหรือยังว่าชอบจูบของหมอมาก”


จูบที่เป็นจูบจริง ๆ จูบที่แฝงความรู้สึกรักไว้มากมาย


“แต่ผมชอบทุกอย่างของคุณนะ”


“หมอชนะครับ ผมแพ้แล้ว” ร่างสูงหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงน่าฟัง


กับคนนี้มาร์คยอมให้แล้วทุกอย่าง ถึงมีทางชนะเขาก็ไม่คิดจะทำ เขามีความสุขที่ได้แพ้หมอแบบนี้


” คุณหมอไม่ตอบอะไรเอาแต่ยิ้มมองมาร์คอยู่อย่างนั้น ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ให้หน้าผากเขาและแบมชนกัน ลมหายใจอุ่น ๆ ที่รินรดยิ่งทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ


“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมในวันนั้นนะครับ” มาร์คเอ่ยกระซิบชิดใบหน้าน่ารัก ความรู้สึกสุขมากมายอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบล้นทะลักออกมา เขารู้สึกอย่างนี้บ่อย ๆ ตั้งแต่ได้รู้จักกับหมอ และเขาก็ชอบมาก “ผมรู้สึกว่าได้ชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นมากจริง ๆ”


แบมยิ้มหวาน ตาคมที่ส่องประกายอยู่ใกล้ ๆ ทำให้รู้สึกตกหลุมรักมาร์คอีกครั้ง


“ขอบคุณเหมือนกันครับ”


“ขอบคุณเรื่องอะไรครับ”


“ทุกเรื่องเลย โดยเฉพาะ” แบมขยับริมฝีปากไปจุ๊บมาร์คอีกครั้งก่อนจะเอ่ยต่อ “ขอบคุณที่ขุดหลุมรักไว้ใหญ่และลึกขนาดนั้น ผมถึงได้ตกลงไปง่าย ๆ แต่ขึ้นยากมากเลย”


“หมอไม่อยากขึ้นเองมากกว่า”


ใช่ แบมเดินตกลงไปเองแบบไม่มีใครเรียกเลยด้วยซ้ำ และต่อให้มันมีทางให้อ้อมไปเพื่อที่จะไม่ตกหลุมนั้น แบมก็ยังคิดว่าเขาจะไม่เปลี่ยนใจอยู่ดี


“เพราะในนี้ก็สบายดีครับ”


มาร์คมองคุณหมออย่างอ่อนอกอ่อนใจในความน่ารักของอีกฝ่าย ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะมีคนที่ทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำ ๆ ได้ แต่วันนี้มาร์คก็มีแล้ว


“อย่าพึ่งเบื่อที่จะฟังเลยนะครับ แต่ผมรู้สึกรักหมอมากขึ้นอีกแล้ว”


“รักคุณเหมือนกันครับ”


เขามีคน ๆ นั้นเป็นของตัวเองแล้ว


“อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะครับคุณหมอ”


รักกันแล้วมาร์คก็อยากจะให้เราสองคนอยู่ใช้ชีวิตด้วยกันไปนาน ๆ ผ่านความทุกข์ ความสุข ความเศร้า ไปด้วยกัน เติบโตไปด้วยกัน



“คุณมาร์คก็อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ เหมือนกันนะครับ”

 


แก่เฒ่าไปด้วยกัน

 



เพราะมาร์คคงไม่มีแรงจะตื่นมาทำอะไรถ้าไม่มีวิตามิน



วิตามินที่เป็นหมอหน้าตาน่ารัก ๆ

 



วิตามินของมาร์ค ที่มีชื่อว่า แบม

 




Vitamin B

 

--Happy Ending—

#มบย่อมาจาก



 เดินทางมาจนถึงตอนท้ายแต่ไม่ท้ายสุดกันแล้วค่า กู๊ดตั้งแต่ต้นจนจบจริง ๆ ค่ะเรื่องนี้ 

ยังไงรออ่านสเปเชียลอีกหนึ่งร้อยตอนก่อนนะคะ (ก็เว่อร์ 555) จะมีสเปลงเว็บอีก 3  ตอนนะคะ ใครที่คิดถึงรถถังเดี๋ยวพี่แกกลับมาในตอนสเปค่ะ อิอิอิอิ

ส่วนเล่มเดี๋ยวนุ๊กมาลงรายละเอียดให้เร็ว ๆ นี้นะค๊า^^

เรื่องใหม่ สปอยล์แค่ว่า ลืมคุณมาร์คผู้แสนดีจากเรื่องนี้ไปได้เลยค่ะ /ยิ้มอ่อน


ขอบคุณที่ติดตามกันมาอย่างใจเย็นนะคะ เป็นอีกเรื่องที่เหมือนจะสั้นแต่ก็ไม่สั้น งงเหมือนกัน555 เรื่องนี้นุ๊กใช้เวลาแต่งไม่นานค่ะ แต่ใช้เวลาพรู๊ฟนานมาก ถถถ

ขอบคุณทุก ๆ การติดตามทุก ๆ กำลังใจ ทุก ๆ การอ่าน ทุก ๆ คอมเม้นต์เลยนะคะ

หากผิดพลาดไม่ถูกใจกันประการใดขออภัยจริงๆ ค่ะ


ติชมหรือบลา ๆๆ ร่วมกันได้ตลอดที่ #มบย่อมาจาก


ขอบคุณทุก ๆ กำลังใจทุก ๆ การอ่านทุก ๆ คอมเม้นต์อีกครั้งนะคะ 

ด้วยรัก จากนุ๊กกุคนเดิมของพี่มาร์คค่า❤️

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.064K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,932 ความคิดเห็น

  1. #1925 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 13:58
    จบรอบสี่ รักฟิคเรื่องนี้ อยากได้เล่มมีเหลือไหมคะไรท์งือออออ
    #1,925
    0
  2. #1912 MarkP_endear. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 15:13
    พี่มาร์คโคดน่ารักกกกอ้ะ งื้ออออ
    ตั้งแต่อ่านมารู้สึกว่าแบมเลือกคนไม่ผิดจริงๆ (อิจฉา 5555)
    ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านกันนะคะ <3
    #1,912
    0
  3. #1894 BMC MINTTT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 17:04

    อยากได้เล่มจังค่ะ ได้มาอ่านเรื่องนี้ช้าเกิน อดเลย

    #1,894
    0
  4. #1880 lek0868909108 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 21:12

    จบรอบสามรักฟิคเรื่องนี้มาก ละมุนอบอุ่นใจ ขอบคุณสำหรับฟิคดีดีนะคะ

    #1,880
    0
  5. #1866 keyprince (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 02:32
    เป็นฟิคที่เป็นวิตามินสมชื่อจริงๆค่ะ อ่านแล้วมีแต่ความสุข ยิ้มทั้งเรื่องเลยค่ะ5555 เห็นทั้งคู่มีความสุขเราก็มีความสุขไปด้วย เป็นฟิคฟีลกู๊ดที่ดีอีกเรื่องนึงเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคคุณภาพค่ะ
    #1,866
    0
  6. #1863 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 11:22

    รักฟิคเรื่องนี้ อ่านรอบสองละต่อวามสี่แน่นอน

    #1,863
    0
  7. #1848 StandbyBam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 07:23
    เรื่องนี้อบอุ่นมาก บางทีฟิคก็ช่วยเยียวยาหัวใจในวันที่เหนื่อยล้านะ
    เราได้ยิ้ม ได้มีความสุขกับตัวละคร กับตัวหนังสือที่ไรท์บรรยาย
    บางทีชีวิตเทาๆในวันนึง ก็ยังมีฟิคฟีลกู๊ดที่เยียวยา
    ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่านนะคะ
    #1,848
    0
  8. #1847 premmiii (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 16:03
    ไรท์ค้าบ สนุกมากคับ!! นๆป่ไนหสยฟยกสก ฮื่ออ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ ♡ ที่แต่งมาอ่านให้อ่าน ลัฟยู♡
    #1,847
    0
  9. #1833 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:07

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีดีนะคะอ่านละมีความสุขมาก??’???’?????

    #1,833
    0
  10. #1832 NJ2018 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:27
    เรื่องนี้ฟีลหวานโอบล้อมมากเว่อไม่มีเรื่องมือที่สามกวนใจ ฟีลกู้ดมั่กมากก
    #1,832
    0
  11. #1813 KaPongPang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 20:46

    เป็นฟิคที่อ่านแล้วอบอุ่นทั้งเรื่องชอบมากค่ะ????

    #1,813
    0
  12. #1809 icezps (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:51
    เรื่องนี้เป็นฟิค แต่ภาษาดีมากๆเลย จะติดตามต่อไปนะคะ
    #1,809
    0
  13. #1807 ButterMT93 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 00:15
    ดีมากกกกกกก เขินสุดแล้ว><
    #1,807
    0
  14. #1792 hiddenhills (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    หวานมากกกกกกกกกกก
    #1,792
    0
  15. #1750 LMTBB (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:03
    ดีมากเลยค่ะแง ชอบมากๆเลย
    #1,750
    0
  16. #1737 dreamy_iy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:29
    อื้อออ ฟิคแรกที่ไร้ดราม่าแต่ไม่น้ำเน่า
    #1,737
    0
  17. #1736 lovelymomosan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:24
    ชอบอ่าาา
    #1,736
    0
  18. #1729 khunsom08 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 12:16
    อิจฉานะคะเนี่ย
    #1,729
    0
  19. #1716 uromtbb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:59
    จบแล้ว
    บอกเลยว่าเห็นอินโทรไม่คิดว่าเนื้อเรื่องจะวิเศษขนาดนี้ คือแบบฟินหวานละมุนมาก คือเขินไปหมด น่ารักทุกตอนคือดีมากบรรยายทั้งคู่ให้เรารู้ว่าเขารักกันมาก นานๆทีจะเจอฟิคแบบนี้ขอบคุณไรท์มากๆจร้า
    #1,716
    0
  20. #1710 ribbonnib (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:40
    ขอบคุณที่ทำให้ใจน้อยๆ ดวงนี้ มีความสุขทุกตอนที่ได้อ่านเลยจริงๆ แม้จะเข้ามาอ่านแบบไม่ได้รออัพ แต่ก็สนุกทุกตัวอักษร เพลิดเพลินกับการเขียนของไรท์ คุณคือนักเขียนที่ดีคนนึงเลย เป็นกำลังใจในทุกก้าวของไรท์นะ ขอบคุณที่มีฟิคดีๆ แบบนี้ให้อ่าน เฮ้ยย ขอบคุณแบบแมนๆ เลย ขอบคุณที่มีไรท์บนโลกใบนี้ ไม่ได้เกินเบอร์นะ แต่จริงๆ มีนิยายไม่กี่เรื่องที่ทำให้เราชอบได้ขนาดนี้
    #1,710
    0
  21. #1636 B2BAMBY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 20:33
    ชอบมากค่ะคุณไรท์เราชอบอ่านฟิคอบอุ่นแบบนี้จริงๆ หัวใจมันฟูขึ้นมาตลอดเลย ;-; ขอบคุณคุณไรท์นะคะ ขอบคุณที่เขียนฟิคเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ 💘🙏
    #1,636
    0
  22. #1627 poonkaohom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 23:44
    อ่านรวดเดียวจบ

    เขินม้วนไปหมดทุกตอน ทั้งสนุก อบอุ่น ไรท์เขียนดีมากจริงๆ ภาษาสวย บรรยายทุกอย่างออกมาได้ดีมากจริงๆค่ะ เขียนฟิคสนุกๆออกมาอีกนะคะ รอติดตามค่ะ
    #1,627
    0
  23. #1626 Auyadi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:48
    เรื่องนี้มันดีมากจริงๆค่ะ
    #1,626
    0
  24. #1622 supassara93 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 18:24
    น้ำตาซึมเลย มันดีมาก มันอบอุ่นมาก เห็นเขารักกันแบบนี้ก็อดภูมิใจไม่ได้ ประหนึ่งเป็นแม่น้องแบม ฮึก ดีใจที่ลูกมีคนรักที่ดีแบบพี่มาร์คมากเลยค่ะ
    #1,622
    0
  25. #1563 Beaujungf (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 08:10
    ขออนุญาตรวบยอดเม้นม์นะค่าาาา
    คุณนุ๊กเก่งมากๆฟๆเลยค่าา แต่งพี่มาร์คได้ละมุนนีมากที่สุดในจักรวาลทางช้างเผือกนี้เลยค่ะ น้องแบมลูกเลาก็โชคดีมากๆๆๆที่ได้พี่เขาเป็นคู่ชีวิต
    ขอบคุณคุณนุ๊กที่สละเวลาแต่งเรื่องดีๆ อบอุ่นๆ แบบนี้นะคะ :)
    #1,563
    0