[ FIC GOT7 : MarkBam ] | Oxygen [END]

ตอนที่ 15 : Chapter 15 - รักฉันเรียกว่าเธอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 331 ครั้ง
    16 ก.พ. 60







Chapter 15 รักฉันเรียกว่าเธอ







  





           

 

 

 

'ใครกันที่มาทำให้ฉันรัก ใครกันที่มาอยู่ในความฝัน คนที่ฉันคิดถึงอยู่อยู่ทุกวัน ก็ใครคนนั้นฉันเรียกว่าเธอ  ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม  เก็บซ่อนความรักไม่ใกล้ไม่ไกล หน้าอกข้างซ้ายตรงใจของเธอ'

 

 

 

 

 

                ก่อนสอบไฟนอลในอีกไม่กี่วัน ทางคณะสถาปัตย์ฯ ก็ได้มีการจัดแข่งขันกีฬากระชับมิตรประเพณีกับคณะวิศวกรรมศาสตร์ขึ้น ซึ่งดูเหมือนจะได้รับความสนใจไม่ใช่น้อยต่อคนในมหาวิทยาลัยเองและมหาวิทยาลัยข้างเคียง เพราะได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคณะที่มีคนหล่อรวมกันอยู่คนครึ่งมหาวิทยาลัยขนาดนั้นจะไม่ให้รอดูได้อย่างไร

 

 

                มาร์คก็ลงแข่งเช่นเดียวกัน ซึ่งกีฬาที่ลงแข่งก็ไม่ใช่อะไร รักบี้สุดที่รักนั่นเอง และในทีมรักบี้ของสถาปัตย์ฯ ก็มีแจ็คสันกับมินโฮร่วมด้วย

 

 

                "กรี๊ดดดดด น้องมาร์คหล่อมากเลยค่า"

 

                "พี่มาร์คคะ กรี๊ดดด"

 

                "พี่แจ็คสันขา~ กรี๊ดดด"

 

                "พี่มินโฮคนหล่อออ"

 

                "เดือนสถาปัตย์อย่างหล่อเลยแก" 

 

                "เพื่อนเดือนก็หล่อทุกคนอ่ะแก"

 

                "ฉันทีมสถาปัตย์ฯนะคะอปป้า"

 

                "ฉันก็ทีมสถาปัตย์ฯค่าาาา"

 

 

                เสียงกรี๊ดระงมดังไปทั่วบริเวณ ทั้งเสียงตะโกนเรียกมาร์คครั้งแล้วครั้งเล่านั้นก็ทำให้มีบ้างที่มาร์คหันไปยิ้มให้แฟนๆบนอัฒจันทร์

 

                "ไอ้มาร์คแม่ง กูไม่อยากร่วมทีมกับมึงละ กูหมองหมดไอ้สัด" มินโฮมองเพื่อนตาขวางระหว่างที่กำลังวอร์มอัพร่างกาย

 

                "ทำเป็นพูดดี ของมึงก็ใช่ย่อย" แจ็คสันตบหัวเพื่อนแทนมาร์คที่นั่งมองซ้ายมองขวาเหมือนหาใครสักคน

 

                "มึงก็เหมือนกันแหละแจ็คสัน กูก็แค่หมั่นไส้ไอ้มาร์ค แฟนคลับแม่งก็เยอะเหลือเกิน" มินโฮหน้าบูดบึ้งตอบกลับไป

 

                "อิจฉาก็บอกอิจฉา อย่ามากระแดะทำเป็นหมั่นไส้" 

 

                "เออ กูอิจฉา พอใจมึงยัง แล้วนั่นไอ้คนหล่อครับ มึงมองหาใครอยู่ตั้งนาน ไม่รู้จักเตรียมตัว" มินโฮหันไปถามเพื่อนซึ่งมาร์คก็ไม่ได้ตอบอะไรได้แต่เดินไปชะเง้อคอตรงนั้นทีตรงนี้ที

 

                "จะใครล่ะ ก็น้องแบมแบมของมันไง เนี่ยน้องบอกเรียนเสร็จบ่ายสาม นี่ก็ยังไม่มาเลย ไอ้เดือนเลยเป็นหมาหาเจ้าของอย่างนั้นไง" แจ็คสันเอ่ยคำตอบแทนมาร์คเหมือนเดิม ก่อนจะหันตัวเดินไปหายองแจที่ข้างสนาม

 

                "ชิ ของกูเมียงอนจะไม่มากูยังไม่แคร์เล้ยยยย เออ ไอ้มาร์คมือมึงโอเคนะ ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะเว้ย" มินโฮหน้าบึ้งเข้าไปอีกเมื่อนึกถึงแฟนตัวเองที่ยังไม่หายงอนจะเป็นอาทิตย์แล้ว ก่อนจะหันไปถามมาร์คที่มือยังพันผ้าพันแผลอยู่ ก็ไม่รู้ไปทำอะไรมา

 

มันไม่บอกก็ไม่อยากจะเสือก

               

"ไหวๆ ไม่เป็นไรมากแล้วว่ะ" มาร์คตอบเพื่อนก่อนจะนั่งลงข้างๆมินโฮ

               

 

 

"ทำไมไม่โทรหาล่ะวะ" 

               

 

"โทรได้ก็ดี แต่น้องไม่มีโทรศัพท์" มาร์คเอ่ยก่อนจะก้มหน้ามองพื้นอย่างนึกปลง

               

 

"อ่าว ไมไม่ซื้อให้อ่ะ" มินโฮถามต่อ

               

 

"จะซื้อแล้ว แต่น้องยืนยันว่าไม่เอาอย่างเดียว"

               

 

"มึงก็เชื่อว่างั้น? ไอ้มาร์คเอ้ย! ไอ้ลูกหมา มึงนี่เหมือนหมาจริงๆอย่างที่ไอ้แจ็คสันมันว่า ฮ่าๆๆ" มินโฮหัวเราะใส่เพื่อนเสียงดัง จนมาร์คทนไม่ไหวยกเท้าไปถีบสีข้างแรงๆ

               

 

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง ไอ้คนไม่หมา" มาร์คว่าอย่างหัวเสีย

               

"มึงก็ซื้อๆให้น้องไปเหอะ อ้อนๆให้ใช้ เขารักมึงจะตาย ยังไงเดี๋ยวก็ใจอ่อน"     

 

มาร์คได้ยินก็ถอนหายใจอีกครั้ง

               

 

เขาก็รักแบมแบมจะตายแล้วเหมือนกันเนี่ย และน้องก็ทำแบบที่มินโฮว่ากับเขามาแล้ว ไอ้ที่อ้อนๆอ่ะ แต่น้องอ้อนไม่เอาต่างหาก แล้วใครจะไปขัดใจไหว

               

"พี่มาร์ค พี่มินโฮ" เสียงเรียกที่ดังมาจากบนอัฒจันทร์ที่คนเริ่มเต็มจนจะล้นทำให้ทั้งมาร์คและมินโฮหันไปมอง

               

"น้องจินยอง แจบอม!" มินโฮเดินไปหาก่อนจะทักทาย มาร์คที่เดินตามหลังไปด้วยขมวดคิ้วมุ่น

               

"แบมแบมล่ะครับจินยอง" เดินไปถึงก็ถามเพื่อนของคนรักทันที

               

"แบมแบมบอกให้มาก่อน เดี๋ยวตามมาครับ" จินยองตอบรุ่นพี่กลับไป

               

"มึงโอเคนะมาร์ค" แจบอมเอ่ยถามเพื่อนถึงอาการมือขวาที่ยังเจ็บอยู่

               

"โอ้ย มึงไม่ต้องห่วงมือมันหรอก มันถนัดทั้งสองมือ ห่วงใจมันโน่น เริ่มไม่โอเคละกูว่า" มินโฮแซวเพื่อนอีกรอบ

               

"เดี๋ยวน้องก็มา ใจเย็นๆสิวะ"  แจบอมบอกเพื่อนขำๆ ก็ดูหน้ามันสิ เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบอย่างไรอย่างนั้น

               

มาร์คพยักหน้าก่อนจะถอนหายใจแรงๆ 

               

 

 

ก็อยากให้มาเร็วๆไม่ได้หรือไง ก็เขาอยากคุยกับน้องก่อนลงสนาม อยากเห็นหน้าใสๆให้ชื่นหัวใจก่อน ก็คนมันคิดถึง

               

 

 

ใครมันจะมาเข้าใจมาร์ค ต้วน

               

 

 

 

 

อีกไม่กี่นาทีจะเริ่มการแข่งขันแล้ว นักกีฬาแต่ละทีมก็เริ่มลงไปวอร์มอัพร่างกายให้พร้อม มาร์คเองก็เช่นกันไอ้ร่างกายมันก็พร้อมอยู่หรอก แต่หัวใจนี่แห้งเหี่ยวเสียเต็มประดา มองแล้วมองอีกคนตัวเล็กที่เขาแสนรักแสนคิดถึงก็ไม่มาสักที

               

 

 

ไปไหนนะ? แล้วจะเป็นอะไรหรือเปล่า?

               

 

 

"เตรียมตัวให้พร้อมอีกสิบห้านาทีนะ" โค้ชบอกนักกีฬาทุกคนเมื่อเดินออกจากสนามหลังประธานกล่าวพิธีเปิดเสร็จเรียบร้อย

               

 

 

มาร์คเริ่มกระวนกระวายใจเมื่อยังไม่เห็นว่าแบมแบมจะมา

           

 

 

 

น้อยใจก็น้อยใจ เป็นห่วงก็เป็นห่วง

               

 

 

 

 

ร่างสูงยืดแข้งยืดขายืดไม้ยืดมือวอร์มอัพร่างกาย วิ่งไปวิ่งมา ซ้อมนู่นนี่ แต่คอก็ยืดมองไปทางอัฒจันทร์ไม่มีละสายตา

               

 

 

 

อีกไม่กี่นาทีแล้ว

               

 

 

 

 

มาร์คถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกร่างกายไร้เรี่ยวแรงไม่อยากจะข่งไม่อยากจะแข่งมันแล้ว!

               

 

 

 

 

 

 

 

 

"พะ พี่มาร์คฮะ! แฮ่กๆ" 

 

 

 

 

เสียงเรียกชื่อเขาที่ดังมาจากอัฒจันทร์ข้างที่นั่งพักนักกีฬาฝั่งสถาปัตย์ฯทำให้มาร์คหันขวับไปมองทันที ก่อนจะเห็นว่าเป็นคนตัวเล็กที่เขาคิดถึงตั้งนานสองนานกำลังยืนหอบแฮ่กๆอยู่

               

 

 

มาร์ครีบวิ่งไปหาแบมแบมทันที

               

 

"แบมแบมไปไหนมาครับ พี่รอตั้งนาน นึกว่าจะไม่มาเสียแล้ว" ไปถึงตัวน้องมาร์คก็เอ่ยถามทันที

               

 

"ไปซื้อนี่มาให้พี่มาร์คฮะ ดื่มได้หรือเปล่า เขาให้ดื่มหรือเปล่าครับ"  แบมแบมยิ้มหวานส่งให้มาร์ค ชูมือตัวเองที่มีชาเขียวเย็นถืออยู่ก่อนจะหน้าจ๋อยลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่รู้ว่าเขาให้ดื่มหรือเปล่า

               

จะสั่งปั่นก็กลัวไม่ทันเลยได้แบบเย็นมาแทน

               

"โธ่~ ตัวเล็กของพี่ ที่หายไปนี่ไปซื้อนี่มาหรือครับ" มาร์คมองน้องอย่างยอมใจในความตั้งใจเสียจริง

               

"ฮะ ก็เห็นว่าพี่ชอบ แบมแบมก็เลย..."

               

"ดื่มได้ครับ ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์ไปซื้อมาให้พี่"  มาร์ครีบคว้าแก้วชาเขียวเย็นมาดื่มจนหมดเมื่อเห็นน้องทำหน้าหงอยๆ กลัวว่าแบมแบมจะคิดเป็นตุเป็นตะหาว่าเขาไม่ชอบใจ

 

 

ไม่อยากเห็นน้องทำหน้าเหมือนตัวเองทำอะไรผิดแบบนั้นเลยให้ตายสิ

               

 

 

แบมแบมยิ้มออกมาเมื่อเห็นมาร์คดื่มจนหมด เขาตั้งใจจะซื้อมาให้พี่เพื่อเป็นกำลังใจก่อนลงแข่ง แต่คนที่ร้านก็เยอะเสียจริงเลยทำให้มาช้า

 

 

แต่แบมแบมก็หารู้ไม่อีกแล้วว่าแค่แบมแบมมา มาร์คก็ไม่ต้องการกำลังใจที่ไหนอีกแล้ว 

               

 

 

"อร่อยไหมฮะ?" 

               

"อร่อยครับ แล้วรู้ได้ไงว่าพี่ชอบ" มาร์คยิ้มตอบน้องก่อนจะถามออกไป 

               

"พี่มาร์คชอบอะไรแบมแบมรู้หมดนั่นแหละฮะ" แบมแบมตอบมาร์คกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไร

               

 

ก็จริงนี่นา พี่ชอบทานอะไรไม่ชอบอะไรแบมแบมรู้หมดเลย 

               

 

มาร์คหุบยิ้มลงเมื่อน้องตอบออกมาแบบนั้นเพราะมันทำให้พาลนึกถึงตัวเอง

 

 

 

แล้วเขาล่ะ?...

               

 

 

เคยรู้ เคยสนใจหรือเปล่า ว่าน้องจะชอบอะไรไม่ชอบอะไร

               

 

 

"พี่มาร์ค เป็นอะไรหรือฮะ ไม่สบายตรงไหน เจ็บมือหรือฮะ?" แบมแบมเมื่อเห็นมาร์คทำสีหน้าไม่ค่อยดีก็ถามออกไปอย่างเป็นห่วงกลัวว่าพี่จะไม่สบายตรงไหน

               

 

"เปล่าครับ ไม่เจ็บแล้ว แล้วแบมแบมไปยืนต่อแถวซื้อนานหรอครับ วิ่งมาร้อนไหมเนี่ย?

 

 

มาร์คสลัดความคิดในหัวทิ้งไปก่อนจะหันไปยิ้มให้น้องเหมือนเดิมเพราะไม่อยากให้แบมแบมไม่สบายใจ มือหนายกขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าผากให้น้องเบาๆ 

               

 

"ไม่ร้อนฮะ พี่มาร์คล่ะฮะ ร้อนไหม เหงื่อเต็มเลย นี่ยังไม่ได้แข่งเลยนะ" แบมแบมยิ้มกว้างๆให้พี่ ยกมือบางๆของตัวเองไปเช็ดเหงื่อให้พี่บ้าง

               

 

กลายเป็นว่าต่างคนต่างยกมือเช็ดเหงื่อให้กันอยู่อย่างนั้น คนหนึ่งยืนอยู่บนอัฒจันทร์  อีกคนยืนอยู่บนพื้นสนาม ยื่นหน้าเข้ามาหากัน มือข้างที่ไม่ได้เช็ดเหงื่อให้กันก็จับกันไว้ ดวงตาสบกันหวานฉ่ำพอๆกับรอยยิ้มที่มีให้กัน

 

 

ภาพความละมุนละไมที่มีละอองสีชมพูกระจายฟุ้งอยู่ทั่วบริเวณทำให้คนมองอดยิ้มตามไม่ได้ 

               

 

 

"อะแฮ่ม! ไอ้มาร์คมาลงสนามได้แล้วเว้ย! มัวเล่นเอ็มวีเพลงรักอยู่นั่น กูอิจฉา ไอ่สาดดด" เสียงมินโฮดังขัดจังหวะขึ้นทำให้เกิดเสียงแซวตามมาอีกระลอกใหญ่ แบมแบมจึงได้แต่ละมือออกก้มหน้าเขินๆ

               

 

มาร์คหันไปชี้หน้าเพื่อนคาดโทษเบาๆที่ทำคนของเขาเขินหน้าแดงตัวแดงแบบนี้

               

 

"พี่ไปก่อนนะ แบมแบมรออยู่นี่นะครับ" มาร์คหันมาบอกแบมแบมที่ยังคงหลบตาก้มซ่อนใบหน้าแดงก่ำอยู่

               

"พี่มาร์คสู้ๆนะฮะ แบมแบมเป็นกำลังใจให้นะ" คนตัวเล็กเงยหน้ามาพูดให้กำลังใจอ้อมแอ้ม

               

มาร์คยิ้มก่อนจะพองลมเต็มแก้มข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้าหน้าพลางเอานิ้วชี้เคาะเบาๆ  แบมแบมเห็นดังนั้นก็หน้าแดงเข้าไปใหญ่

               

 

 

"ไอ้มาร์คโว้ยยย มึงไม่มากูไล่มึงออกจากทีม จะลงแล้วเนี่ยยย"

 

 

 

จุ๊บ!

               

 

 

 

มาร์คหันไปมองเพื่อนที่ตะโกนเรียกได้ไม่นานก็ต้องรีบหันขวับกลับมาเบิกตาโตใส่แบมแบมเล็กน้อย เมื่อน้องจุ๊บแก้มเขาเบาๆ

               

 

"ไปได้แล้วครับ เดี๋ยวโดนด่านะ"

               

"เอาใหม่ได้ไหม เมื่อกี้พี่ยังไม่ทันตั้งตัวเลย" คนตัวโตทำสีหน้าออดอ้อนเสียดาย ไม่สมกับเป็นมาร์ค ต้วน เลย

               

"รอแข่งเสร็จนะฮะ" ประโยคที่แบมแบมตอบกลับมาให้มาร์คยิ้มกว้างวิ่งลงสนามไป ไปถึงกลางสนามก็มิวายหันมาโบกไม้โบกมือให้แบมแบมอีกต่างหาก

               

 

 

"พี่มาร์คน่ารักเนอะ" จินยองเอาไหล่ชนเพื่อนแซวๆ

               

 

"ก็...น่ารักครับ"

               

 

"แต่แบมแบมน่ารักกว่า" เมื่อเห็นเพื่อนหน้าแดงไม่หายจินยองก็เอ่ยแซวอีก ก่อนจะกอดไหล่เพื่อนยืนดูอย่างตั้งใจโดยที่ข้างกายก็มีแจบอมยืนคุมไม่ห่างเหมือนกัน

               

 

 

 

การแข่งขันครึ่งแรกเป็นไปอย่างดุเดือด เมื่อนักกีฬาทั้งสองทีมต่างมีตัวท็อปที่เป็นนักกีฬามหาลัยอยู่ด้วยทั้งนั้น แต่ดูเหมือนสถาปัตย์จะได้เปรียบมากกว่า เพราะมีตัวเต็งเยอะกว่าอยู่ในทีม 

               

 

 

เวลาพักแค่สิบนาทีของนักกีฬา จึงทำให้พวกแบมแบมได้แต่ยืนให้กำลังใจอยู่ห่างๆ

 

 

 

ก่อนลงสนามครึ่งหลัง มาร์คก็ชูมือประมาณว่าไฟต์ติ้งมาให้แบมแบม แต่ก็ทำให้แฟนๆบนอัฒจันทร์กรี๊ดกร๊าดในความเท่ห์ได้ไม่ยาก

               

 

 

การแข่งขันครึ่งหลังจบลงด้วยผลการแข่งขันที่ห่างกันเพียงแค่สามแต้ม โดยทางสถาปัตย์เป็นฝ่ายชนะไป แต่นักกีฬาทั้งสองคณะก็ไม่ได้ขุ่นข้องหมองใจอะไรกันเนื่องจากที่มาแข่งก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น

               

 

 

"เห้ย! ไปฉลองกันๆ"

 

 

เพื่อนร่วมทีมสักคนเอ่ยขึ้นมาเพื่อเชิญชวนกันไปฉลองชัยชนะ รวมถึงคณะตรงข้ามที่ก็ดูจะไปด้วยกันเยอะอยู่

               

"กูขอบายว่ะ เมียงดเที่ยว" มินโฮเอ่ยหงอยๆรับน้ำมาดื่ม

 

ตอนเล่นๆอยู่เห็นเมียแว๊บๆเหมือนจะมาเชียร์ด้วย การง้อวันนี้มีแววจะสัมฤทธิ์ผล

               

"มึงไปป่ะมาร์ค" เมื่อเห็นว่าเพื่อนอีกคนบายไปแล้วแจ็คสันก็หันมาถามมาร์คที่ก็ดื่มน้ำเช็ดเหงื่ออยู่

               

"ไม่ดีกว่าว่ะ คนเยอะ ไม่อยากทิ้งแบมแบมไว้คนเดียว มึงอ่ะ" มาร์คว่า

               

"กูก็ไม่ดีกว่าว่ะ ยองแจจะติวหนังสือให้ ไม่อยากหนี" แจ็คสันตอบเพื่อน

 

พอตกลงว่าจะไม่ไปต่อกันก็พากันถอดรองเท้าถุงเท้าเปลี่ยน เก็บของเสร็จก็เดินไปข้างสนามที่มีคนรออยู่

               

"ว่าไง โคตรหล่อเลยนะพวกมึง สาวนี่กรี๊ดเต็ม" แจบอมเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสามเมื่อเดินออกมา

               

"ก็คนมันหล่อให้ทำไงวะ" แจ็คสันยักคิ้วตอบเพื่อนไป 

               

"แล้วไปไหนกันต่อวะ กูไม่ไปด้วยนะเว้ย วันนี้จะอยู่อ่านหนังสือกับแฟน" แจบอมรีบบอกเพื่อนเมื่อนึกว่าเพื่อนจะไปต่อกัน

               

"ไม่มีใครเขาไปหรอกเว้ย มีแต่คนเขาจะอยู่กับแฟน" มินโฮตอบแจบอมด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้

               

"เออๆ ดีแล้วๆ งั้นกูกับจินยองกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน"

               

 

"บาย"

               

 

"ไปนะครับ ไว้เจอกันวันอาทิตย์นะแบมแบม อย่าลืมนัดติวเรานะ" จินยองรีบโบกมือบอกแบมแบมเพราะกลัวเพื่อนลืมนัด

               

 

"ไม่ลืมครับๆ ไว้เจอกันครับ" แบมแบมเองก็โบกมือบ๊ายบายเพื่อนเหมือนกัน

               

 

"งั้นพวกกูก็กลับละนะ ไว้เจอกัน " 

               

"ไว้เจอกันครับน้องแบมแบม" 

               

แจ็คสันกับยองแจล่ำลาเพื่อนเสร็จก็จูงมือกันเดินออกไปบ้าง

               

สุดท้ายก็เหลือกันอยู่สามคนคือมาร์ค แบมแบม และก็มินโฮ 

               

 

มาร์คกับแบมแบมที่ยืนกุมมือกันอยู่หันไปมองมินโฮเล็กน้อย

               

 

"อะไรมึง ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง กูจะกลับละนะ"  มาร์คเอ่ยบอกเพื่อน อีกมือก็ยกกระเป๋าเป้ที่นำมาใส่เสื้อผ้าขึ้นสะพายไหล่

               

"เอ่อ...คือกู"

               

"อะไร มีอะไร?" มาร์คหันหน้ามองเพื่อนดีๆเมื่อมินโฮอ้ำอึ้ง

               

"เอ่อ...คือ"

               

"อะไรของมึง จะพูดไม่พูด ไม่พูดกูกลับ"  มาร์คว่าอย่างหงุดหงิดก่อนจะทำท่าจะเดินออกไป

               

"คือๆๆคือกูโดนยึดรถอ่ะ แล้วแบบว่าเมียไม่มารับ"

               

"หือ? แล้วไง?"  มาร์คหันกลับมาเลิกคิ้วงงๆ ก็แล้วไง เรื่องของเขาไหม?

               

"คือกูก็กลับบ้านไม่ได้ไง แล้วแบบว่าบ้านไกลอ่ะ แล้วแบบว่าเอ่อ..."

               

"อ๋อ พี่มินโฮจะให้พี่มาร์คไปส่งหรือฮะ" แบมแบมถามขึ้น มินโฮพยักหน้ารัวๆรับทันที

               

"ไม่ไปหรอก ไกลก็ไกล มึงนั่งแท็กซี่ไปดิ" มาร์คปฏิเสธทันที

 

คนจะกลับบ้านไปจู๋จี๋กับแฟนไอ้นี่ก็มารผจญจริง

               

"โหย แท็กซี่นานอ่ะมึง แล้วคือกูต้องรีบกลับไปง้อเมียด้วยเนี่ย นะๆ ไปส่งเพื่อนหน่อยนะ" มินโฮรีบทำหน้าอ้อนเพื่อนจนมาร์คต้องเขยิบหนี

               

"พอๆ อย่าเข้ามาใกล้ กูขนลุก"

               

"เอ้อ! จำไว้เลยนะ คำว่าเพื่อนมันก็สั้นแค่นี้แหละ" มินโฮทำหน้าง้ำหน้างอใส่เพื่อนจนมาร์คต้องถอนหายใจแรงๆ

               

จะไปส่งก็เสียเวลา จะให้มินโฮไปส่งเขากับแบมแบมแทนก็คนละทาง

               

จะให้ยืมรถไปเลยแล้วเขาจะพาแบมแบมกลับยังไง

               

 

"พี่มาร์คให้พี่มินโฮยืมรถไปเลยก็ได้ฮะ เราอยู่ใกล้ที่นี่มากกว่า เดี๋ยวเรากลับกันเองก็ได้" แบมแบมบอกมาร์ค

               

"จริงหรือน้องแบมแบม โอ้ยย ใจดีอย่างกับนางฟ้า~"  มินโฮทำท่าจะโผเข้าไปกอดแบมแบมแต่ก็โดนมาร์คดึงคอเสื้อไว้เสียก่อน

               

"น้อยๆหน่อย เดี๋ยวกูต่อยหน้าแหก"

               

"ครับๆกลัวแล้วครับ" มินโฮยกมือพ่ายแพ้ ตอนนี้อยากได้รถมันต้องยอมมันก่อนเนอะ

               

"แบมแบมโอเคแน่นะครับ" มาร์คหันไปถามความเห็นน้อง

               

"โอเคแน่นอนครับ" แบมแบมยกยิ้มพร้อมทำมือโอเคให้มาร์คยิ้มตาม

               

"งั้นมึงไปส่งกูกับน้องหน้าม. โอเคนะ"

               

"โอเคครับๆ" มินโฮฉีกยิ้มแก้มปริเมื่อเพื่อนยอมให้ยืมรถ

 

 

 

 

 

OXYGEN

 

 

 

 

 

 

                เมื่อมายืนอยู่หน้าป้ายรถเมล์กันสองคนพักใหญ่ในเวลามืดค่ำ เวลาคนเลิกงานแบบนี้รถก็ติดใช่ย่อย แท็กซี่ก็ไม่มีว่างสักคัน รถประจำทางก็ไม่มาสักที

 

 

                "ทำไมไม่มีรถมาเลยล่ะครับ" มาร์คเอ่ยถามน้อง สองมือก็ยังคงกุมกันไว้

 

 

                "นั่นน่ะสิฮะ รถติดด้วย" แบมแบมตอบพร้อมทำหน้าเซ็งๆ

 

 

                "หนาวไหมครับ เริ่มเย็นแล้วนะ รู้งี้ให้มินโฮแวะไปส่งก่อนก็ดี"  มาร์คโอบไหล่แบมแบมเข้ามาใกล้เมื่อเวลายิ่งค่ำลง ก็รู้สึกเหมือนอากาศจะเย็นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆที่ตอนกลางวันยังร้อนอยู่แท้ๆ

 

                "นิดหน่อยฮะ พี่มาร์คล่ะ ไม่หนาวหรือฮะ ทำไมไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"  แบมแบมหันไปตำหนิพี่เล็กน้อยเมื่อมาร์คยังอยู่ในชุดรักบี้สีขาวดำตัวบางๆอยู่เลย

 

                "ไม่หนาวหรอกครับ อยู่ใกล้แบมแบมแบบนี้อุ่นจะตาย" มาร์คยิ้มให้แบมแบมที่รีบเบือนหน้าแดงๆหนีสายตาเขา แต่ก็เขยิบเข้ามาใกล้เขามากขึ้น คงกลัวเขาจะหนาว

 

                "คงอีกนานกว่ารถจะมานะฮะ เราเดินกลับกันไหมฮะ คอนโดพี่มาร์คอยู่ไม่ไกลเท่าไรนะ" แบมแบมเงยหน้าขอความเห็นจากพี่ที่ก็โน้มหน้าลงมาฟังเช่นกัน

 

                "หืม จะดีหรือครับ ไม่ไกลแต่แบมแบมจะเหนื่อยหรือเปล่า" มาร์คตอบน้องออกไป

 

 

จริงอยู่ที่คอนโดเขาใกล้กับมหาวิทยาลัย เดินไปก็คงไม่เท่าไร แต่ก็คงเหนื่อยพอตัว

               

 

"ไม่เห็นเป็นไรเลยฮะ จากร้านพี่คีบอมไปคอนโดพี่มาร์คไกลกว่านี้อีก แบมแบมยังเคยเดินเลยนะฮะ อุ๊บ!" แบมแบมยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรไป 

               

 

เพราะกลัวว่ามาร์คจะคิดมาก จะคิดโทษตัวเองเหมือนที่ผ่านมา แต่ตอนนั้นแบมแบมเต็มใจทำ ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้แบมแบมก็จะทำ 

               

 

มาร์คคิ้วกระตุกทันที หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินสิ่งที่หลุดออกมาจากปากน้อง

               

 

 

"เดินจากร้านพี่คีบอมไปคอนโดพี่ เดินตอนไหน?" มาร์คยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มองน้องที่ก้มหน้าราวทำความผิดหัวใจก็สั่นไหวขึ้นมาดื้อๆ

               

 

 

"มะ ไม่มีอะไรฮะ" แบมแบมก้มหน้าก้มตาหลบสายตาคาดคั้นของพี่

               

 

"แบมแบม" เสียงทุ้มที่เข้มขึ้นทำให้แบมแบมเงยหน้ามามองมาร์ค  "แบมแบมครับ บอกพี่"

 

 

ดวงตากลมที่สั่นไหวทำให้มาร์คทนทำเสียงดุไม่ได้ ร่างสูงเอื้อมมือไปจับมือน้องมากุมไว้

               

 

 

"เอ่อ...คือแบมแบมเดินไปตอนที่...เอ่อ ตอนที่พี่มาร์คไม่สบาย แต่แบมแบมไม่เป็นอะไรนะฮะ ไม่เหนื่อยเลย พี่มาร์คอย่าคิดมากนะ อ๊ะ!"

               

 

ต้นประโยคตะกุกตะกัก แต่ท้ายประโยคแบมแบมพูดรัวๆกลัวพี่จะคิดมากแต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบมาร์คก็คว้าตัวเขาเข้าไปกอดแนบอกแน่น 

               

 

 

 

 

"พี่ขอโทษแบมแบม พี่ขอโทษ"

               

 

 

"ครับ?"  แบมแบมขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยว่าพี่จะขอโทษเขาทำไม

               

 

 

 

"วันนั้นพี่ไม่ได้เป็นอะไร พี่สบายดี พี่แค่อยากให้แบมแบมสนใจ พี่ก็เลย..."

               

 

 

"โธ่~ พี่มาร์คไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยนะฮะ บอกกันดีๆแบมแบมก็ไปแล้ว" แบมแบมตบหลังพี่เบาๆ เป็นนัยว่าเขาไม่ได้โกรธอะไร

               

 

"แต่วันนั้นแบมแบมไม่สบายด้วย พี่มันแย่ แย่จริงๆ" มาร์คเอ่ยออกมาแผ่วเบา ใบหน้าหล่อซบลงกับซอกคอแบมแบมอย่างอ่อนแรง รู้สึกเจ็บหัวใจไปหมดเมื่อนึกถึงวันนั้น ทั้งยังรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาจับใจ

               

 

"พี่มาร์คของแบมแบมไม่คิดมากนะครับ เราไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า กลับบ้านกันฮะ"  แบมแบมผละตัวออกมามองหน้าพี่ เอื้อมมือไปคลี่หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นให้คลายออกจากกัน

               

 

มาร์คยืนมองหน้าน้องนิ่งๆไม่ยอมขยับไปไหน จนแบมแบมต้องเอียงคอมองด้วยความไม่เข้าใจ

               

 

"เป็นอะไรฮะ ไม่เอา พี่อย่าคิดมากเลยนะฮะ"  แบมแบมบอกย้ำอีกครั้งหวังให้พี่สบายใจสักที

 

 

มาร์คขมวดคิ้วเหมือนคิดอะไรสักอย่างก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

               

 

"งั้นกลับบ้านกันครับ แบมแบมสะพายกระเป๋าไว้นะ"

 

 

 

มาร์คยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินอ้อมเอากระเป๋าเป้ให้น้องสะพายหลัง ช่วยปรับสายเล็กน้อย แบมแบมก็ทำตามแบบงงๆ

               

 

 

"อ๊ะ! พี่มาร์ค ทำอะไรครับ" แบมแบมอุทานอย่างตกใจที่จู่ๆมาร์คก็ย่อเข่านั่งลงตรงหน้าโดยหันหลังให้เขา

               

 

"กลับบ้านไงครับ แบมแบมขึ้นมาเร็ว พี่มาร์คจะพากลับนะครับ" มาร์คหันมายิ้มให้แบมแบมเล็กน้อยก่อนจะโยกตัวเบาๆ เป็นเชิงเร่งให้น้องขึ้นหลังเขามาได้แล้ว

               

 

"ไม่เอานะครับ แบมแบมตัวหนัก พี่มาร์คจะเหนื่อย เดินไปด้วยกันเถอะฮะ" แบมแบมทำหน้างอแงเล็กน้อยก่อนจะเดินเลยนำมาร์คไป และมาร์คก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปดักทางข้างหน้าน้องไว้

 

 

"แบมแบม ให้พี่พาแบมแบมกลับเถอะนะครับ" ร่างสูงส่งสายตาอ้อนวอนให้น้องเข้าใจว่าเขาอยากทำจริงๆ

               

"ไม่ฮะ" แบมแบมหันไปมองทางอื่นกลัวจะใจอ่อนกับสายตานั้น

               

"นะ นะครับ ถ้าแบมแบมไม่ไปกับพี่ พี่ก็จะยืนอยู่ตรงนี้แหละ ไม่กลับก็ได้" ใบหน้าหล่อเหลาแสร้งตีหน้าหงอยเล็กน้อย

               

"พี่มาร์ค" แบมแบมถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

               

"นะครับ พี่ไม่สบายใจเลย"  มาร์คยื่นมือไปจับมือน้องบีบเบาๆ

               

แบมแบมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไป

               

"ก็ได้ฮะ แต่ถ้าหนัก พี่มาร์คต้องปล่อยแบมแบมเดินเองนะ"

               

 

"โอเคครับ!"

 

 

เมื่อได้ยินดังนั้นมาร์คก็ยิ้มกว้างย่อตัวหันหลังให้น้องขี่หลังเขา ก่อนจะยืนขึ้นพาน้องเดินไปยังทางกลับบ้านของเรา

               

 

"ไม่เห็นจะหนักเลย แบมแบมตัวเบาจะตาย วันๆกินไรบ้างหึ ตัวเล็ก" มาร์คหันไปคุยกับน้องที่สองแขนเรียวก็โอบรอบคอเขาอยู่

               

"ก็กินแบบที่พี่มาร์คกินแหละฮะ" แบมแบมตอบพี่กลับไปยิ้มๆ

               

 

"พี่ขอโทษนะครับที่แต่ก่อนดูแลแบมแบมไม่ดีเลย ไม่สิ ต้องบอกว่าแต่ก่อนไม่ดูแลแบมแบมเลย" มาร์คพูดออกมา

 

 

แววตาที่แสดงออกถึงความเสียใจและสำนึกผิดนั้นทำให้แบมแบมกอดคอพี่แน่นขึ้น แก้มใสแนบลงข้างแก้มมาร์คเบาๆ จนมาร์คยิ้มออกมาอีกครั้ง

               

"ไม่เป็นไรฮะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วนะ หยุดโทษตัวเองเถอะนะฮะ พี่มาร์คหนาวไหม?"

               

"แบมแบมกอดพี่ไว้แน่นๆก็ไม่หนาวแล้วครับ" มาร์คตอบน้องออกไป

               

 

หนาวกว่านี้ก็ทนไหว ขอแค่ข้างกายมีแบมแบมก็พอแล้ว

               

 

"จะกอดแน่นๆไม่ปล่อยเลยฮะ" แบมแบมพูดก่อนจะหัวเราะคิกคัก

               

"ต่อให้อยากปล่อยก็ไม่ให้ปล่อยครับ"

               

"พี่มาร์คน่ารักจัง"

               

"แบมแบมน่ารักกว่านะ"

               

 

 

เสียงคุยกันบวกกับเสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังไปตลอดทาง ทางที่ต่อไปนี้มาร์ค ต้วน จะทำให้มันมีแต่ความสุข

               

 

"แบมแบมเป็นคนซื้อชาเขียวไปให้พี่ทุกวันเลยหรือครับ?" มาร์คเอียงหน้าไปถามน้องเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

               

"ฮะ ก็พี่มาร์คชอบ" แบมแบมก็ตอบกลับเสียงสดใส

               

"แต่ร้านนั้นที่ม.เราคนเยอะมากเลยนะ"

               

"แบมแบมรอได้ ไม่เป็นไรหรอกฮะ"

               

"แล้วเอาตังค์ที่ไหนซื้อครับ?"

               

"แบมแบมมีแล้วกันน่า แต่ว่าอยากลองชิมบ้างนะฮะ มันอร่อยมากไหมอ่ะ" คนตัวบางยู่ปากเล็กน้อยเมื่อพี่ถามต้อนเขาเรื่อยๆ

               

"ไม่เคยดื่มเองหรือครับ"

               

"แพงจะตาย ไม่กล้าดื่มหรอกฮะ"

               

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะพาแบมแบมไปชิมเลยนะครับ" มาร์คว่ายิ้มๆ

               

 

ทำไมแบมแบมน่ารักจังนะ เขาปล่อยให้คนน่ารักลอยนวลมาได้ไงตั้งหลายเดือนโคตรจะโง่เลย

               

 

 

"ไม่ต้องหรอกฮะ ไม่ต้องๆ แบมแบมเกรงใจ" แบมแบมรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันทีด้วยความเกรงใจ

               

 

"เลิกเกรงใจได้แล้ว แบมแบมเป็นแฟนพี่นะ" มาร์คเอ่ยเสียงจริงจัง

               

 

"แบมแบมไปเป็นแฟนพี่มาร์คเมื่อไรกัน" แบมแบมว่าขำๆให้พี่ไม่ทำเสียงเครียด

               

 

"นี่ไง กำลังจะขอ น้องแบมแบมจะยอมเป็นแฟนพี่มาร์คไหมครับ"

 

มาร์คเอียงหน้าไปสบตากับน้องก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำเอาคนตัวขาวหน้าแดงแจ๋

               

 

"อืมม~ ขอคิดดูก่อน" ก่อนเจ้าตัวเล็กของมาร์คจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเมื่อแกล้งทำให้พี่หน้าหงิกได้

               

 

"คิดดูก่อนหรือตัวเล็ก คิดดูก่อนหรือครับ~"

 

 

มาร์คยกยิ้มก่อนจะเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งแล้วเหวี่ยงตัวให้ร่างที่ขี่หลังเขาอยู่ให้เสียวเล่น

               

 

"อ๊ะ ฮ่าๆๆ พี่มาร์ค เดี๋ยวแบมแบมตก" แบมแบมหัวเราะเสียงใสกอดคอมาร์คไว้แน่นขึ้นเมื่อพี่กำลังทำเขากลัวว่าจะตกลงไป

               

 

"ว่าไง ตกลงเป็นไม่เป็นครับตัวเล็ก" มาร์คยังไม่หยุดวิ่งหมุนๆตัวอยู่อย่างนั้น

 

 

ถ้าแบมแบมไม่ตอบตกลงสักที เขาก็จะแกล้งอยู่นี่แหละ

               

 

"โอ๊ะ ฮ่าๆ เป็นแล้วครับๆ พี่มาร์คหยุดก่อนนน" แบมแบมรีบๆตอบพี่ไปแขนก็เกาะมาร์คไว้แน่นเพราะกลัวตก

           

 

 

 

แบมแบมคงลืมไปว่ามาร์คน่ะไม่มีทางปล่อยให้แบมแบมตกลงไปหรอกน่า

               

 

 

"ก็แค่เนี๊ยะ" มาร์คยิ้มกว้างออกมาก่อนจะหยุดวิ่งแล้วหันหน้าไปหอมแก้มเนียนแรงๆ

               

 

 

"เฮ้ออ~ นี่มันบังคับกันนี่ฮะ" แบมแบมย่นจมูกใส่มาร์คเล็กน้อย

               

 

 

"แล้วแบมแบมไม่อยากเป็นแฟนพี่หรือครับ?" มาร์คตีหน้าเศร้าเมื่อน้องทำเหมือนไม่อยากคบกับเขางั้นแหละ

               

 

 

"อยากสิฮะ โอ๋ๆ ไม่งอนนะ แบมแบมเป็นแฟนพี่มาร์คแล้วนี่ไง" เดือดร้อนคนเป็นแฟนต้องรีบง้อคนตัวโตด้วยการยื่นหน้าไปหอมแก้มสากให้หายงอน

               

 

"เป็นแฟนกันแล้ว มีอะไรต้องบอกต้องเล่าให้กันฟังนะครับ" มาร์คพูดต่อ

               

"รับทราบฮะ!" และคนตัวเล็กก็รับปากเป็นดิบดี

               

"ก่อนอื่นเลย เล่าเรื่องของแบมแบมมาให้หมดเลย"

               

"เรื่องของแบมแบมไม่น่าฟังหรอกฮะ"  แบมแบมหน้าเศร้าลงถนัดตาเมื่อนึกถึงเรื่องราวชีวิตอันแสนรันทดของตัวเอง

               

“สำหรับพี่ ถ้าเป็นเรื่องของแบมแบมพี่ก็อยากรู้หมดเลย ถ้าเป็นแบมแบม ยังไงก็น่าฟังครับ” มาร์คเอ่ยขึ้นก่อนจะกระชับร่างน้อยที่อยู่บนหลังเขาแน่นขึ้นให้รู้ว่ามาร์คจะไม่ไปไหนพี่มาร์คคนนี้จะอยู่เคียงข้างแบมแบมเสมอ

               

 

"งั้นเดี๋ยวแบมแบมเล่าให้พี่ฟังจนเช้าเลยยย~"

               

 

"งั้นเดี๋ยวพี่ก็จะฟังจนเช้าเลย~"

               

 

 

แล้วเสียงหัวเราะก็สอดประสานกันไปตลอดทาง

 

 

 

 

 

 

 

                มาร์คไม่เคยคิดว่าในชีวิตนี้เขาจะมีคนที่เขาอยากคุยด้วยตลอดเวลาแบบนี้

 

 

                ไม่เคยคิดว่าจะมีคนที่อยากอยู่ด้วย อยากดูแลได้ขนาดนี้

 

 

                ไม่เคยคิดว่าคนอย่างเขาจะรักใครสักคนนอกเหนือจากคนในครอบครัวได้มากขนาดนี้

 

 

                รู้สึกเหมือนช่องว่างในหัวใจได้รับการเติมเต็ม

 

 

                รู้สึกเหมือนหาเจอแล้ว ส่วนหนึ่งของชีวิตเขาที่ขาดหาย

 

 

 

 

 

 

 

 

                แบมแบม

 

 




OXYGEN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC…

#MBOxygen

 

 

 

มาดึกทุกวันเพราะนุ๊กกลับหอดึกทุกวันค่ะ5555 ขออภัยนะคะ

เริ่มจะฟีลกู้ดแล้ววน๊า ไม่ต้องกลัวพายุมาค่ะ ช่วงนี้นุ๊กชีวิตการเรียนนุ๊กก็ดราม่าพอแล้ว

เราจะไม่เอามาลงที่ฟิค5555(กล้าพูดดด)

ขอบคุณทุกๆคนที่ให้กำลังใจมานะคะ ขอบคุณทุกๆการอ่านทุกคอมเม้นต์เลย

พรุ่งนี้นุ๊กจะมาอัพเร็วหน่อยนะคะ สักสามสี่โมงเพราะจะกลับดึกมากๆ

แต่เราอยากจะอัพทุกวันตามที่บอกทุกคนไว้ให้ได้เหลยยย

 

รอนะคะ

 

ส่งไลน์คนหล่อมาได้ที่

Facebook fanpage : NSanta

Twitter : @JWNSA94

 

ขอบคุณมากๆนะคะ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 331 ครั้ง

2,600 ความคิดเห็น

  1. #2599 ทัศนีย์ สว่างจีนทึก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 19:38

    ดีใจกับน้องที่มีความสุขสักที รักน้องมากๆนะพี่มาร์ค????????????

    #2599
    0
  2. #2563 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:08
    พี่ต้องรักษาน้องไว้ดีๆนะ
    #2563
    0
  3. #2543 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:04
    หลังจากเสียน้ำตามานาน ตอนนี้รู้สึกเหมือนน้ำตาลขึ้นจนจะเสียชีวิตแทนแล้วค่ะ อุแง่งง><
    #2543
    0
  4. #2524 GOT7FOR7YOU (@GOT7FOR7YOU) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 15:51
    งืออ ตอนขอเป็นแฟนน่ารักมาก ๆเลย
    #2524
    0
  5. #2513 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 01:36
    ละมุนละไม~~
    #2513
    0
  6. #2489 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 15:40

    เป็นแฟนกันแล้ววววว
    #2489
    0
  7. #2472 Nong_c (@tide2537) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 09:42
    น่ารัก...น่ารักไปหมด..น่ารักทั้งคนแต่งเรื่องทั้งตัวละครในเรื่องเลยค่าาาา
    #2472
    0
  8. #2456 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:48

    น่ารักอบอุ่นมากดีใจลูกได้มีความสุขกับเขาเสียที

    #2456
    0
  9. #2412 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:02
    เป็นแฟนน้องแล้วววว อย่าทิ้งน้องนะ
    #2412
    0
  10. #2387 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 11:47

    หลังจากนี้น้องแบมคงมีความสุขมาก ๆ แน่เลย

    #2387
    0
  11. #2354 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 04:11
    มาร์คคนเฟววววว
    #2354
    0
  12. #2331 ฺBeau (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:37
    ในที่สุดพี่มาร์คก็รู้ว่าน้องเป็นคนซื้อชาเขียวให้ ดีจังค่ะ >/<
    #2331
    0
  13. #2310 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 23:42
    หน่ะะะะ เกี๊ยดดดดด
    #2310
    0
  14. #2283 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:45
    ชัดเจนสักทีนะพี่มาร์คกว่าจะรู้ใจตัวเองเนี่ยยยยย
    #2283
    0
  15. #2257 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 07:33
    คือจดีย์ กว่าจะหวานได้น่ารักขนาดนี้นี่ผ่านอุปสรรคมาเยอะ คงตอนนี้ดีเเล้วก็ดีต่อไป
    #2257
    0
  16. #2176 monokoto1122 (@monokoto1122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 04:11
    พายุชีวิตพัดผ่านไปแล้วสินะคะ กว่าจะผ่านไปได้เข้านานเหลือเกินนะพายุลูกนี้
    #2176
    0
  17. #2155 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 17:59
    ถ้าพี่จะรักน้องมากขนาดนี้ก็ไม่คิดเสียดายน้ำตาที่เสียไปเลยค่ะ^^
    #2155
    0
  18. #2138 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 16:08
    น่ารักกกกกกก
    #2138
    0
  19. #2095 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 00:19
    แฮปปี้แล้วดีเวอร์
    #2095
    0
  20. #2076 nam_ioz (@nam_ioz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 23:42
    งื้ออออออ ดีแล้ว แบบนี้แหละ ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ ฮือออออ
    #2076
    0
  21. #2057 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 17:43
    ดีต่อใจมากๆเลยย
    #2057
    0
  22. #2049 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 02:15
    ดีงามมากกกในที่สุดเด้ออ
    #2049
    0
  23. #2031 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 09:41
    มันหวานเกินไปแล้ววว แงงง

    ....แต่ถ้าเราเป็นมาร์คคงเจ็บน่าดูเลย เฮ้อออ ใจร้ายกับแบมได้ยังไงนะเรานี่ไม่ไดเรื่องเลย งี้55+

    แบมแบมโชคดีมากอ่ะ เหมือนฝันเลย เป็นคนที่แอบชอบมาตั้งนาน เจ้าชู้ก้เจ้าชู้ ใจร้ายก้ใจร้าย แต่สุดท้ายเค้าก้ดีขึ้นเพื่อเรา กลายเป็นคนที่เราแอบรัก กลับมารักเรามากพอๆกัน ฮรืือออออ คิดว่าเปนเราคงมีความสุขมากเลย แต่ไม่เคยสมหวังอ่ะ555+
    #2031
    0
  24. #1986 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 16:54
    งือน่ารักกกกกกกกก
    #1986
    0
  25. #1960 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 16:10
    อยากให้มาร์ครู้ไวๆจังว่าทำไมแบมถึงรักมาร์คขนาดนี้
    #1960
    0