[ FIC GOT7 : MarkBam ] | Oxygen [END]

ตอนที่ 11 : Chapter 11 - LOSER 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 318 ครั้ง
    8 ก.พ. 60












Chapter 11 -  LOSER



   





 

 

               

 

 

"เห้ย ว่าไงคุณเดือนคณะ ตอนเช้าไม่รู้จักมาร่ำมาเรียน ป้าคิมถามหามึงทั้งคาบ" 

 

มินโฮเพื่อนในคณะและเป็นกลุ่มเพื่อนที่เล่นรักบี้ด้วยกันเอ่ยทักทาย เมื่อมาร์คเดินมานั่งใต้ตึกคณะข้างๆตัวเอง ในมือก็กำลังปั่นงานเป็นระวิง

               

เพราะว่าเมื่อคืนมาร์คไม่ได้กลับห้อง แต่ก็ไม่ได้ไปไหน ก็แค่นั่งคุยกับแจบอมจนเกือบจะเช้า เรื่องของ

           

 

ปัญหาหัวใจ

               

 

"ไม่ว่าไง แล้วแจ็คสันกับยองแจอ่ะ" ถามหาเพื่อนร่วมคณะอีกสองคนที่หายหัวกันไปตั้งแต่เมื่อวาน ช่วงนี้ทำโปรเจคเลยไม่ได้เล่นรักบี้มาสักพักหนึ่งแล้ว

               

"ไม่รู้ว่ะ ทั้งวันยังไม่เห็นหัวพวกแม่งเลย แจบอมก็มาหรอวะ หวัดดีๆเว้ย"

               

"หวัดดีว่ะ  ไม่ยักรู้ว่ามึงก็ขยันเป็น"  แจบอมเอ่ยแซวเพื่อน ก็ปกติเห็นมินโฮทำอะไรที่ไหน ส่องสาว ส่องหนุ่มน้อย เล่นรักบี้  ตะแล๊ดแต๊ดแต๋ไปเรื่อย

               

"ไม่ได้ๆ เนี่ยโปรเจคไฟนอลนะเว้ย มาร์คมึงทำธีสิสตัวอาจารย์คังเสร็จยังวะ นี่กูแม่งไม่ได้นอนมาหลายวัน หมดหล่อแล้วเนี่ย" มินโฮว่าพลางขยี้หัวยุ่งๆของตัวเองให้ยุ่งเข้าไปอีก 

               

อยากจะเป็นลม เรียนสถาปัตย์ฯเหนื่อยขนาดนี้ยังอยากจะเรียน

               

"เหลือลงรายละเอียดนิดหน่อยว่ะ" มาร์คที่สภาพดูดีกว่ามินโฮนิดหน่อย ขอบตาดำคล้ำเหมือนกันแต่ไม่ถึงกับซอมบี้แบบเพื่อนเท่าไรตอบออกไป 

               

"แล้วนี่ไอ้แจบอม มึงเรียนหมอนี่ว่างมากหรือครับ เห็นลอยไปลอยมา" เห็นเพื่อนทำตัวสบายไม่ได้ มันอิจฉา เลยต้องสะกิดยิกๆ

               

"ก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น แต่ก็มีรีแลกซ์ไทม์กันบ้างสิวะ" แจบอมตอบเพื่อนไปทำหน้าหน่ายๆ

               

"เออๆ งั้นว่างๆอ่ะมึงมาช่วยกูตัดโมฯดิ้ ให้ไว" กูว่าแล้ว!

               

แจบอมจิ๊ปากเบาๆ ก่อนจะหันหน้าเข้าหาโต๊ะใหญ่ที่เพื่อนนั่งอยู่

               

"ใช้ตลอดอ่ะ ไม่ใช้ไอ้มาร์คมันบ้าง" แจบอมตอบไปก่อนถกแขนเสื้อนักศึกษา หยิบคัตเตอร์มาช่วยเพื่อนทำงาน

               

"จะใช้ได้ไง โน่น มาแล้ว สองลูกเต็มสองตากูมาแต่ไกลเลย แจ่มสาดดด"  แจบอมมองตามเพื่อนที่บุ้ยปากไปทางเป้าหมาย

               

สาวทรงโตหน้าสวยกำลังเดินร่างระหงเข้ามาหามาร์ค เสื้อนักศึกษาตัวเล็กรัดติ้ว กระดุมแทบปริ

               

"ไหนเมื่อคืนมึงบอกจะไม่แล้วไงวะ ไหนมึงบอกกูว่าทำไม่ได้อีกแล้ว" แจบอมหันมามองมาร์คด้วยสายตาตำหนิ 

               

ก็ไหนเมื่อคืนคุยกันเสียดิบดีเรื่องหัวใจ ไหนบอกชัดเจนกับน้องแบมแบมแล้ว ไหนบอกรู้สึกดีๆกับน้องเสียมากมาย พร่ำเพ้อให้ฟังจนเขาแทบไม่ได้นอนไปด้วย ไหนบอกเคยคิดจะไปกับคนอีกแต่ก็ทำไม่ได้แล้ว

               

แต่ทำไมวันนี้เหตุการณ์มันคุ้นๆวะ

               

"กูก็ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" มาร์คมองหน้าเพื่อนก่อนตอบออกไปชัดเจน

 

ก็ยังไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เขาเดินมาหาเอง มันทำเหมือนเขาเดินไปหาเสียอย่างนั้น

               

"ไอ้มาร์ค" แจบอมดึงคอเสื้อเพื่อนเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าไม่ใส่ใจของเพื่อน

               

"กูชัดเจนกับตัวเองพอแล้ว กูบอกอะไรมึงก็คือแบบนั้น" มาร์คพูดออกมาชัดเจน สายตาปะทะกับสายตาของเพื่อนว่าเขาพูดจริง ไม่ได้กวนตีนเลยสักนิด

               

"แล้วนั่นอะไร" แจบอมวางมือจากคอเพื่อนก่อนจะบุ้ยปากไปทางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จะถึงพวกเขาแล้วแต่ก็หยุดทักทายเพื่อนของเธอก่อน

               

"ก็เดิมๆ ก็กะว่าจะเลิกยุ่งวันนี้แหละ เลิกเด็ดขาด" มาร์คจัดคอเสื้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะตอบแจบอมไป

               

เขาก็เบื่อแม่สาวพวกนี้จะแย่ สลัดไปยังไงทำไมมันไม่หมดๆไปสักทีวะ รำคาญ

               

รู้อย่างนี้ไม่ไปดองไว้เยอะแบบนี้หรอก เสียเวลา

               

"กูจะเชื่อมึงนะเพื่อน อย่าทำกูผิดหวังล่ะ" แจบอมบอกมาร์คก่อนจะหันไปตัดโมเดลช่วยมินโฮที่ตั้งใจทำงานอยู่ แต่หูน่ะ พร้อมฟังเรื่องคนอื่นตลอดเวลา

               

"กูไม่ได้ทำเพื่อมึง กูทำเพื่อตัวกูเอง" มาร์คยักคิ้วตอบเพื่อนไป พลางยิ้มมุมปากน้อยๆ

               

"หึ แค่นั้นหรือวะ" แจบอมแสยะยิ้มตอบ

               

 

 

ไอ้ลูกหมา คิดว่ากูดูไม่ออก กูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งกี่ปี ไม่ใช่เพื่อตัวมึงเองหรอกมาร์ค ต้วน

 

           

 

 

ไม่ใช่แค่นั้น

 

 

 

 

 

                ".....อืม"

 

 

 

                "....."

 

 

 

 

 

            ".....กูทำเพื่อแบมแบม"

 

 

 

                แจบอมฉีกยิ้มกว้างทันทีที่เพื่อนยอมสารภาพ ก็รู้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าเพื่อนเขาจะพูดออกมา มาร์คเพื่อนเขาเป็นคนดี ตรงนี้เขารู้ ติดแค่เรื่องผู้หญิง

 

                ส่วนน้องแบมแบม เขาก็เอ็นดูเหมือนน้องคนหนึ่ง การที่คนที่เรารักทั้งสองคนรักกันก็เป็นเรื่องน่ายินดี 

 

                หากว่ามาร์คจะรักแบมแบมมากๆแบบที่ไม่เพื่อนเขาไม่เคยรักใครมากแบบนี้อย่างที่เพื่อนได้เอ่ยบอก แบมแบมจะต้องเป็นคนที่โชคดีที่สุดโลกที่มีคนรักแบบมาร์ค  เรื่องน่ายินดีนี้เขาจะต้องรีบบอกจินยองของเขา คนตัวเล็กต้องดีใจมากแน่ๆที่แบมแบมจะมีความสุขเสียที

 

                ก็ขนาดเขารักน้องแบมแบมเท่านี้ยังดีใจขนาดนี้ แล้วจินยองที่รักแบมแบมมากขนาดนั้นจะดีใจขนาดไหน

 

                นึกถึงหน้าจินยองแล้วแจบอมก็คิดถึงทันที

 

                เย็นนี้ก็เจอกันแล้ว

 

 

                "ไอ้เชี่ยมาร์ค...มึงโคตรเท่เลยว่ะ" เสียงมินโฮดังขัดความคิดแจบอมขึ้น สีหน้าอึ้งโอเว่อร์แอคติ้งของมินโฮทำเอามาร์คส่ายหัวอย่างระอา

 

                "กูพึ่งรู้ว่ามึงเป็นคนเสี่ยวขนาดนี้" แจบอมแซวเพื่อนเบาๆ

 

                "ไม่แพ้มึงหรอกแจบอม" มาร์คยิ้มตอบเพื่อนกลับไป

 

ก็ว่าแต่เพื่อน แจบอมน่ะ เจ้าพ่อมุขเสี่ยว!

               

"กูปริ่มแทนน้องแบมแบมคนสวยจริงๆ จับมือทีดิ้"  มินโฮรีบวางดินสอกับไม้บรรทัด ยื่นมือไปเชคแฮนด์กับเพื่อนอีกสองที

               

"ไปแล้ว ขอเคลียร์ก่อน" มาร์คยิ้มเอ่ยลาเพื่อนก่อนจะลุกออกจากโต๊ะ กะจะเคลียร์เสร็จแล้วขับรถกลับหอไปหาแบมแบม สมองก็ประมวลผลว่าวันนี้จะพาน้องไปทานอะไร ทำอะไรกันดี

               

"มาร์คคะ วันนี้ไปเที่ยวกับนานะนะคะ"  หญิงสาวรีบเข้าไปออดอ้อนทันทีเมื่อเห็นมาร์คเดินมาหา

               

"ขอโทษนะครับ แต่เราเลิกยุ่งกันแค่นี้เถอะ"  มาร์คปัดมือหญิงสาวออก ก่อนจะก้าวถอยออกมาพูดอย่างตรงไปตรงมา

               

หญิงสาวเบิกตากว้างทันที

               

"ทำไมละคะมาร์ค คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" เธอขึ้นเสียงใส่เล็กน้อยเมื่อไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้

               

"ผมมีแฟนแล้ว" มาร์คตอบออกไปตามตรง เขาไม่อยากจะยุ่งกับใครทั้งนั้นแล้ว เพราะตอนนี้ในหัวใจและสมองของเขามีแต่แบมแบมเต็มไปหมด

               

"เพราะอีเด็กนั่นใช่ไหมคะ ที่เขาลือกัน ช่วงหลังๆมาร์คไม่ไปกับใครเลยนอกจากเด็กนั่น เพราะมันใช่ไหมคะ?!!"  เธอเดินไปประจันหน้ามาร์คก่อนจะตะคอกอย่างเสียสติ 

               

เด็กนั่นเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาได้มาร์คไป!!

               

"อย่าพูดถึงเขาแบบนั้น ผมไม่ชอบ" มาร์คกัดฟันกร้าวก่อนจะพูดออกไป สายตาเกรี้ยวจริงจังที่มองมาทำเอาหญิงสาวรีบสงบสติอารมณ์ทันที

           

เวลามาร์คโกรธ น่ากลัวกว่าซาตานขนาดไหน ทำไมจะไม่มีใครรู้

               

เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

               

"ก็แล้วแต่นะคะมาร์ค แต่ก่อนจะไป นานะมีอะไรดีๆให้คุณดู เผื่อจะตาสว่างสักที" เธอพูดอย่างคนเหนือกว่า ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้มาร์คที่ก็รับไปดูอย่างง่ายดาย

               

ก็ถ้ามันจะทำให้เธอเลิกยุ่งกับเขา เขาก็จะดูให้

 

               

 

 

คลิปวีดิโอปรากฏต่อสายตาของมาร์ค ต้วน

 

               

 

มือใหญ่กำโทรศัพท์แน่น เขากำลังสะกดอารมณ์ไม่ให้เขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง กำแน่นจนเส้นเลือดที่มือโผล่ชัดเจน

 

               

ภาพของแบมแบมที่นั่งเล่นกีตาร์ แล้วเพื่อนของเขานั่งร้องเพลง

 

               

จะไม่อะไรเลยหากไม่ใช่เพลงรักราวคนจีบกัน หากไม่ใช่สายตาขวยเขินของเพื่อนเขาและแบมแบมเวลามองหน้ากัน  หากเพื่อนเขาและแบมแบมไม่ได้ช่วยกันเลือกของอย่างกระหนุงกระหนิง

               

ลืมไปหมดแล้วที่พูดกับเพื่อนไว้ถึงความรู้สึกของตัวเอง ตอนนี้ความโกรธความโมโหปกคลุมไปทั่วสมองของมาร์คลบเลือนความรู้สึกที่ชัดเจนก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น

               

 

โกรธที่แบมแบมไปกับคนอื่น แถมคนๆนั้นยังเป็นเพื่อนของเขาอีกต่างหาก นี่จะเอาทั้งเขาทั้งเพื่อนเขาเลยงั้นสิ!

               

 

หึ! แรด!

               

 

"มาร์คคะ ถ้ามาร์คจะเลิกกับนานะ เพราะเด็กนี่ คิดใหม่ดีกว่านะคะ ดูสิ อยู่กับเพื่อนมาร์คแล้วหน้าตาระรื่นเชียว"

               

 

"พอได้แล้ว ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน!"  มาร์คตะคอกหญิงสาวกลับไป

 

เขากำลังจมอยู่กับความคิด แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งมาย้ำความคิดด้านลบของเขาเข้าไปอีก

               

"มาร์คคะ" หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือมาคล้องแขนมาร์คเอาไว้ "ลืมเด็กนั่น แล้วไปสนุกกับนานะดีกว่าค่ะ"

 

เธอออดอ้อนถูไถใบหน้าเคลือบเครื่องสำอางกับแขนมาร์ค

 

 

พรึ่บ!

               

 

"ฉันบอกให้ออกไป ออกไปจากชีวิตฉัน พูดไม่รู้เรื่องหรือไง!"

               

 

มาร์คสะบัดแขนออกอย่างแรงโดยไม่เกรงใจหญิงสาวเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

ร่างสูงเดินไปขึ้นรถขับแล้วออกไป ทิ้งเสียงกรีดร้องขัดใจของหญิงสาวไว้ข้างหลัง

               

 

เธอไม่พอใจที่มาร์คไม่เลือกเธอ มาร์คเป็นแบบนี้เสมอกับคู่ควง ถ้าบอกให้ออกไป คือไม่มีใครได้กลับเข้ามาเป็นคู่ควงของเขาอีก

               

 

 

ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงฉายแววความโกรธและความก้าวร้าวเต็มที่เมื่อมาร์คกำลังควบคุมอารมณ์โกรธไม่ไหว เขาเป็นคนที่เวลาอารมณ์ร้อนแล้วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่ก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก

               

 

"หึ! ฉันไม่น่าหลงผิดเลยจริงๆ!"

 

 

มาร์คสบถออกมาก่อนจะเหยียบคันเร่งจนมิด เพื่อกลับไปหาแบมแบมคนโกหก

               

 

 

ไหนบอกรักเขานักรักเขาหนา

               

แต่ที่แท้ก็แผนล่อลวงให้เขาตายใจ 

               

 

อยากได้จนตัวสั่น มีคนอื่นไปทั่ว!!

               

 

มาร์คโกรธ เขาโกรธมากจริงๆ ไม่รู้ความโกรธที่มากมายนี้มาจากไหน

               

 

หรือเพราะเป็นแบมแบม คนที่มีอิทธิพลต่อหัวใจและร่างกายของเขานัก ถึงได้รู้สึกโกรธมากขนาดนี้

               

 

ทั้งๆที่วันนี้ คิดไว้ว่าจะไปรับน้องมาทานข้าว ดูหนังด้วยกัน ทำตัวให้ดีให้สมกับความรู้สึกที่น้องได้ให้มา

 

           

 

 

แต่ตอนนี้แทบมองไม่เห็น ความรู้สึกดีๆถูกความรู้สึกจอมปลอมที่มาร์คคิดอยู่ฝ่ายเดียวครอบงำจนหมดสิ้น

 

 

 

 

 

 

OXYGEN

 

 

 

 

 

               

"ฮะ ดีขึ้นเยอะเลยฮะ พี่อย่าแซวสิ  ...ไม่ได้เขินสักหน่อย อ๊ะ!" 

 

 

ภาพแบมแบมที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมห้องอาจจะไม่ได้ทำให้มาร์คโกรธมากขึ้น หากแต่เป็นเสียงหัวเราะเล็กๆ และบทสนทนา ที่มาร์คเข้าใจไปว่าแบมแบมคงคุยกับผู้ชายคนอื่นๆที่คงไปหว่านเสน่ห์เขาไปทั่วมานั่นแหละ

               

 

หึ! หน้าไหว้หลังหลอก!

               

 

"เธอทำอะไร!! แบมแบม! เธอทำอะไร!!!"

 

 

 มาร์คจับมือถือที่อยู่ในมือแบมแบมที่กำลังคุยกับพี่คีบอมอยู่ฟาดไปกับผนังอย่างแรงด้วยความโกรธ

               

 

มือถือเครื่องเล็กที่แบมแบมอุตส่าห์เพียรเก็บเงินเพื่อให้มีติดต่อสื่อสารร่วงหล่นลงพื้นห้อง เหลือสภาพเพียงเศษเหล็กเท่านั้น

               

 

"ระ รุ่นพี่..." แบมแบมหันหน้าไปมองมาร์คอย่างไม่เข้าใจในการกระทำ " แบมแบมทำอะไรหรือครับ"

 

ร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บเมื่อมาร์คบีบแขนเขาอย่างแรง

               

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นแล้วจะไม่รู้สันดานเธอนะ" แววตามาร์คฉายแววโกรธ และน่ากลัวจนแบมแบมต้องก้าวถอยหลัง

               

น่ากลัว

               

 

รุ่นพี่ตอนนี้น่ากลัวที่สุด

               

"ระ รุ่นพี่ แบมแบมไม่รู้ว่าทำอะไรผิด แต่แบมแบม ขะ ขอโทษคะ ครับ..." แบมแบมเอ่ยคำขอโทษ ทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาทำผิดอะไร แต่ถ้าพี่บอกว่าเขาผิด เขาก็พร้อมจะขอโทษ

               

 

"แรดร่านอย่างเธอไม่สมควรจะมาอยู่กับฉัน!! ไม่สมควรได้รับความรู้สึกอะไรจากฉันทั้งนั้น!!"

               

มาร์คกระชากร่างของแบมแบมเข้ามาหาตัวอย่างแรง ก่อนจะตะคอกออกไปด้วยอารมณ์โมโห เขาโกรธจนลืมแม้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้วจริงๆ 

               

 

แม้แต่ดวงตากลมใสที่น้ำตาเริ่มไหลเพราะความกลัว มาร์คยังมองไม่เห็น

               

 

"ระ รุ่นพี่ เรื่องอะไรครับ" 

               

 

"ทำหน้าซื่อตาใส เพราะอย่างงี้คนถึงหลงรูปลักษณ์ของเธอนัก อ่อยไปทั่ว!"  แบมแบมเบิกตากว้าง เมื่อคำพูดของรุ่นพี่เริ่มกัดกินบั่นทอนหัวใจเขาไปเรื่อยๆ

               

"ระ รุ่นพี่พูดเรื่องอะไร"

               

"ออกไปจากห้องของฉัน!!!"

 

 

 

 

 

แบมแบมนิ่งชะงักทันทีที่พี่พูดจบ

 

               

 

อะ อะไรนะครับ

 

               

 

ต้องไม่จริงแน่ๆไม่จริง

 

               

 

 

"ระ รุ่นพี่ แบมแบม ขะ ขอ..." แบมแบมเดินเข้าไปจับแขนมาร์คหวังจะขอโทษ หวังจะให้พี่บอกว่าที่ไล่กันเมื่อกี้ มันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

 

               

 

 

พี่แค่แกล้งแบมแบมเล่นเท่านั้น

               

 

 

ใช่ไหมครับ?

 

 

 

 

 

                "ฉันบอกให้ออกไป ออกไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก ออกไป!!!"  มาร์คผลักร่างเล็กจนแบมแบมล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง

 

 

                "ฮึก ฮืออ รุ่นพี่ ไม่นะครับ ไม่" แบมแบมรีบคลานเข้ามาหาพี่ มือเล็กกอดขาพี่เอาไว้อย่างอ้อนวอน

 

 

                อย่าไล่กันอย่างนี้

 

 

 

                แบมแบมเจ็บไปหมดแล้ว

 

 

 

 

 

 

                "ฉันเบื่อเธอจะแย่ และฉันก็เกลียดคนแบบเธอ ออกไปจากชีวิตฉัน !!!"

 

 

 

                คำพูดร้ายกาจออกจากปากคนที่แบมแบมรักที่สุด ทำให้มือบางที่กอดขามาร์คเอาไว้ร่วงหล่นลงพื้น

 

 

 

                หมดกัน

 

 

 

            หมดแม้เรี่ยวแรงจะรั้ง

 

 

 

 

 

                "ระ รุ่นพี่ ฮึก ฮืออออ " แบมแบมเอ่ยรั้งแผ่วเบาเมื่อมาร์คหันหลังจะจากเขาไป

 

 

 

ปัง!! 

 

               

 

 

 

เสียงปิดประตูเป็นสัญญาณว่าจบแค่นี้พี่ไม่ต้องการฟังอะไรจากปากแบมแบม พี่ไม่แม้แต่จะบอกว่าแบมแบมผิดอะไร

 

               

 

 

"ฮึก ฮือออ ให้แบมแบม ทะ ทำอะไรก็ได้ อย่า ละ ไล่กัน ฮึก ฮือออ"  ริมฝีปากแห้งเอ่ยออกมาราวสิ้นสติ

 

 

 

                ไม่จริงใช่ไหม

 

 

 

                พี่ไม่ได้ไล่กัน พี่ไม่ได้ไล่แบมแบมออกไปจากชีวิตพี่

 

 

 

                "ฮือออ ขอโทษครับ แบมแบมขอโทษ ฮืออออ"

 

 

 

 

                ร่างเล็กทรุดตัวลงนอนกับพื้นเย็น มือเล็กโอบกอดร่างกายของตัวเองเอาไว้ เมื่อรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บไปทั้งร่างกายและหัวใจ

 

 

 

            เจ็บไปหมดเลย

 

 

 

                "ฮึก แบมแบมผิดไปแล้ว ฮือออ ไม่เอาแบบนี้"

 

 

 

                แบมแบมร้องห่มร้องไห้จนตัวโยน พร่ำพูดคำขอโทษทั้งๆที่ไม่รู้ความผิดของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เจ็บไปหมด

 

 

 

                แบมแบมเจ็บหัวใจเหลือเกิน พี่ไม่ต้องการแบมแบมอีกแล้ว

 

 

 

                แม้แต่หน้าแบมแบม พี่ยังไม่อยากเห็นให้รกสายตา

 

 

 

                แบมแบมทำอะไรผิดร้ายแรงหรือ พี่ถึงต้องไล่กันแบบนี้

 

 

 

 

                จริงๆอาจจะไม่ใช่ จริงๆอาจจะแค่พี่เบื่อแบมแบมแล้ว

 

 

 

                พี่ไม่รักกัน

 

 

 

 

                พี่ไม่เคยรักกัน

 

 

 

 

                พี่มาร์คไม่เคยรักแบมแบมเลย

 

 

 

 

               

OXYGEN

 

 

 

 

 

 

 

                ใช้เวลาทำใจอยู่นานกว่าแบมแบมจะมีแรงเดินออกไปจากชีวิตของมาร์ค ต้วน

 

 

 

                ร่างเล็กหอบร่างกายไร้เรี่ยวแรงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อของตัวเองเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ในห้องนอนเล็ก เก็บเสื้อผ้าที่ไม่ได้มีมากมายนักใส่กระเป๋า

 

 

                ในเมื่อพี่ไม่ต้องการเขาอีกแล้ว แบมแบมก็จะไป

 

 

            พี่อยากได้อะไร แบมแบมก็ทำให้ได้ทั้งนั้น

 

 

                "ฮึก ฮือออ" มือเล็กสั่นเทาเก็บข้าวของของตัวเองพร้อมเสียงสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

 

                ขาเล็กก้าวออกมาจากคอนโดที่ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตมีความทรงจำดีๆอยู่ที่นี่อย่างอาลัย

 

 

                ไม่มีอีกแล้ว

 

 

                แบมแบมยกมือปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเดินจากมา… 

 

 

                อากาศเย็นๆเหมือนฝนจะตก ลมแรงทำให้มือบางกระชับเสื้อกันหนาวตัวบางเข้ามาแนบกาย ปลายหางตายังคงมีน้ำใสไหลออกมา

 

 

                แบมแบมไม่รู้จะไปไหน เพราะหอพักเดิมก็ย้ายออกมาแล้ว จะไปหาจินยองก็เกรงใจหากจะไปด้วยสภาพแบบนี้แล้วเพื่อนเขาจะว่ายังไง 

 

 

โทรศัพท์เครื่องเล็กพี่มาร์คก็โยนทิ้งพังไปแล้ว มอเตอร์ไซค์ก็พึ่งพังไปไม่มีเวลาไปซ่อม ถ้าจะเข็นออกมา ดึกดื่นเที่ยงคืนแบบนี้จะเอาไปซ่อมที่ไหน

               

 

แบมแบมถอนหายใจอย่างท้อใจ น้ำใสไหลออกมาอีกรอบจนต้องแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ส่งแสงจ้าจากฟ้าแลบ ผู้คนเริ่มรีบวิ่งกลับบ้านเมื่อฝนตั้งเค้าว่าจะตกลงมาในไม่ช้า ร้านรวงต่างๆ ต่างก็พากันเร่งเก็บร้านกัน เกือบครึ่งชั่วโมงที่แบมแบมยืนมองคนรอบข้างจนตอนนี้เหลือแค่แบมแบมที่ยืนอยู่คนเดียว

               

 

ตอนนี้

 

 

 

 

                มีแค่แบมแบมจริงๆ..

 

 

 

                โดดเดี่ยว

 

 

 

            อ้างว้าง

 

 

 

            ไม่รู้จะไปทางไหนดี

 

 

 

 

ซ่าาา ซ่าาา

 

               

 

ฝนตกแล้ว

               

 

บางทีแบมแบมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนะทำไม ฝนจะชอบตกเวลาที่เขาไม่มีใครแบบนี้ทุกที

               

 

เหมือนตอกย้ำความรู้สึกอ้างว้างให้ลึกลงในจิตใจของแบมแบมตอกย้ำว่าชีวิตนี้เขาไม่มีใครอยู่ข้างๆเลยสักคน

               

 

 

ร่างเล็กขยับกายชิดกำแพงตรงป้ายรถเมล์มากขึ้นเมื่อฝนเริ่มสาดเข้ามา

               

 

 

"เชี่ย แม่ง ฝนตกอีกแล้ว เสียเวลาทำมาหากินจริง"

               

เสียงสบถที่ดังใกล้เข้ามาทำให้แบมแบมหันไปมองเล็กน้อย แต่แล้วดวงตากลมก็เบิกกว้างขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

               

ชายวัยกลางคนสามคนวิ่งเข้ามาหลบฝนที่เดียวกับแบมแบม จะไม่เป็นไรเลยหากสองในสามนั้นไม่ใช่คนที่เคยกระทืบเขาไปเมื่อคราวก่อน

               

อะไรจะซวยขนาดนี้

 

 

แบมแบมรีบดึงฮู๊ดเสื้อคลุมศีรษะทันทีเพื่อไม่ให้มันสองคนจำเขาได้

               

 

ครั้งนี้ไม่มีคนช่วยอีกแล้ว

               

 

แถมยังมีฝนตกเป็นอุปสรรคในการหนี ถ้ามันจับได้ แบมแบมก็ไม่รู้ว่าเขาจะต้องเจอกับอะไร

 

               

แต่แล้วดูเหมือนพระเจ้าจะใจร้ายกับแบมแบมมากเกินไป

 

               

 

"เอ๊ะ ลูกพี่ นั่นมันน้องหน้าหวานคนนั้นนี่"

               

ชายผู้เป็นลูกน้องจดจำใบหน้าแบมแบมได้ดี เอ่ยบอกลูกพี่ให้หันมองตาม ร่างสูงใหญ่กลับหลังหันมามองแบมแบม ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

               

"โอ๊ะโอ นรกช่างเป็นใจให้เจ้าหนูโชคดีอะไรอย่างนี้ "

               

รอยยิ้มเย็นเผยออกมาจากร่างสูงใหญ่ ก่อนมันจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว ดวงตาหวานที่บวมขึ้นมาสั่นไหวรุนแรงจนน้ำตาคลอหน่วยอีกครั้ง

               

 

"ยะ อย่า"

 

 

แบมแบมเอ่ยออกไปแผ่วเบาก่อนขาเล็กจะวิ่งออกจากจุดเกิดเหตุ 

               

 

สายฝนกระหน่ำจนร่างกายเล็กสั่นเทา แต่ด้วยความกลัวจับใจทำให้แบมแบมไม่สามารถหยุดได้

               

 

"เห้ย หยุดนะเว้ย! หนียังไงวันนี้มึงก็ต้องตายคาตีนกู ไอ้ตัวซวย!" เสียงกร้าวที่ตะโกนผ่านสายฝนมา ทำให้รู้ว่าชายสามคนนั้นกำลังวิ่งตามแบมแบมมา

               

"อ๊ะ!"

               

 

พระเจ้ายังไม่เคยเข้าข้างแบมแบมเช่นเคย เมื่อเท้าเล็กรีบวิ่งมาอย่างเร็วบวกกับสายฝนที่เป็นม่านบังทางชั้นดี เลยทำให้แบมแบมสะดุดล้มลงไปกับพื้น

               

 

ร่างเล็กตะเกียกตะกายลุกขึ้น ก่อนจะเดินกระเผลกไปหยิบกีตาร์คู่ใจที่สะบัดลอยออกจากร่างกาย

 

 

 

 

หมับ!

 

 

                "หึ จับได้แล้ว"

 

 

 

                แบมแบมเบิกตากว้าง มือที่กำกีตาร์อยู่สั่นเทา แต่อีกด้านชายฉกรรจ์ก็จับไว้เช่นกัน

 

 

                "ยะ อย่าทำอะไรแบมแบมเลยนะครับ"

 

 

                ร่างบางสะอึกสะอื้นอ้อนวอนคนตรงหน้าขอชีวิต ชายวัยกลางคนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาน่าสงสารนั้น แต่แล้วก็ไม่ช่วยอะไร เมื่อแววตากลับมาเกรี้ยวกราดเช่นเดิม

 

                "จับมันไว้!"

 

 

                สิ้นคำสั่งชายสองคนที่เป็นลูกน้องก็เข้ามาล็อคตัวแบมแบมไว้ทันที

 

 

                มือหนาดึงกีตาร์ของแบมแบมมา ก่อนจะฟาดเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างแรง เพียงแค่สามทีเท่านั้น กีตาร์และหัวใจของแบมแบมก็ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี.....

 

 

                "มะ ไม่ ฮึก ฮืออออ" ร่างเล็กทรุดตัวลงร้องไห้อย่างน่าสงสาร 

 

 

                สิ่งที่เขารัก สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ โดนกระทำอย่างไม่เหลือชิ้นดี

 

 

                "ทีนี้ก็คราวมึงแล้ว ตายซะเถอะมึง อย่าหวังว่าครั้งนี้จะมีคนมาช่วยอีก!"  เจ้าของใบหน้าเหี้ยมเกรียมเยื้องย่างเข้ามาใกล้ก่อนจะดึงคอเสื้อร่างเล็กขึ้น ผลักร่างทั้งร่างชนกับโคนต้นไม้ใหญ่อย่างแรง

 

 

                "อั่ก! แค่กๆ" แรงกระแทกที่ไม่น้อยทำให้แบมแบมถึงกับกระอักเลือด เจ็บไปหมด… "ฮึก ฮือออ อั่ก!"

 

 

ฝ่าเท้าใหญ่ตามไปกระทืบร่างเล็กหวังให้แหลกสลาย

               

"ยืนมองทำซากอะไร มาช่วยกูสิ!!!"  หันไปสั่งลูกน้องสองคนที่ยืนมองเขากระทืบร่างเล็กคนเดียวอย่างน่าสงสาร  แต่ลูกน้องก็คือลูกน้อง ยังไงชีวิตตัวเองก็สำคัญกว่าชีวิตเหยื่อรายนี้

               

 

"อั่ก! แค่ก ฮึก อั่ก"

 

 

มือเล็กยกขึ้นมาป้องศีรษะตัวเองไว้ งอท้องที่โดนฝ่าเท้าซ้ำๆจนเจ็บไปหมด

               

 

 

เจ็บจนชา

               

 

 

น้ำตาแบมแบมรินไหลออกมาไม่ขาดสาย

               

 

               

 

 

 

แพ้แล้ว

           

 

 

แบมแบมยอมแพ้แล้วทุกอย่าง 

           

 

 

แพ้ให้โลกใบนี้

           

 

 

ในชีวิตเผชิญความโดดเดี่ยวมาตลอดแต่ไม่มีครั้งไหนที่แบมแบมจะรู้สึกเจ็บได้มากขนาดนี้

               

 

 

 

โดดเดี่ยวมองไปทางไหนก็ไม่มีที่สำหรับแบมแบมเลย

               

 

 

ไม่มี... ไม่มีใครอยู่ข้างแบมแบมในตอนนี้ 

               

 

 

เจ็บทั้งกายที่อ่อนล้าอ่อนแรงจนแทบไม่อยากหายใจ

               

 

 

เจ็บไปทั้งหัวใจที่ไม่มีใครต้องการ....

               

 

พี่มาร์ค...

               

 

จินยอง พี่แจบอม พี่คีบอม พี่ซึงฮยอน พี่จียง คุณแม่ดอรีน

 

               

 

พี่มาร์ค....

 

               

 

สมองของแบมแบมกำลังประมวลภาพใบหน้าคนที่เขารักและแสนดีกับเขาเหลือเกินในชีวิตนี้

               

 

มากมายจนนับไม่ถ้วน

               

 

มากมายจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรไหว

               

 

 

คนแรกและคนสุดท้ายที่นึกถึงยังคงเป็นคนๆเดิมที่แบมแบมพร้อมจะให้ทุกอย่าง

               

 

 

หัวใจร่างกายหรือแม้กระทั่ง

 

               

 

 

ชีวิต.....

 

 

 

 

 

                "........พะ พี่ครับ .....พี่มาร์ค....."

 

 

 

 

 

                เสียงเรียกสุดท้ายคลอไปกับเสียงฝ่าเท้าที่รุมกระทืบร่างกายเล็กที่ดูเล็กยิ่งนักในโลกใบนี้

 

 

 

ดวงตากลมที่มีน้ำตาไหลปรือปรอยก่อนจะปิดลง ร่างกายชุ่มไปด้วยเลือดของตัวเองเพียงผู้เดียว มือเล็กที่อ่อนแรงจะยกมาปกป้องชีวิตของตนเองร่วงหล่นลงข้างกายที่นอนจมอยู่กับกองเลือด

 

 

 

 

 

                อย่างโดดเดี่ยว...

               

 

 

 

 

ไม่มีแม้แต่สิ่งมีชีวิตใดร่วมเสียใจและเจ็บปวดไปกับแบมแบม

           

 

 

ไม่มี...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                'ก็แค่คนขี้แพ้ แค่คนที่โดดเดี่ยว แค่คนงี่เง่าที่เจ็บปวดเปี่ยมล้น  คนที่เป็นเพียงของไร้ค่า เมื่อมองในกระจกแล้ว ผมก็เป็นเพียงเท่านั้น เพียงคนไร้ค่า...

ด้วยความสัตย์จริง โลกใบนี้ไม่ใช่ที่ของผมเลยสักนิด  โลกนี้สำหรับผมผู้โดดเดี่ยว ความรักที่มีมันก็สูญสลายไปแล้ว  ความรักสำหรับผมที่เดียวดาย และถูกความรักทอดทิ้งไปนานแสนนาน

            พอกันทีกับเพลงรักแสนหวาน ทั้งคุณหรือผม ก็เป็นแค่ตัวตลกแสนเศร้าที่วิ่งวนอยู่ในฉากละครอย่างเหน็ดเหนื่อยจนกว่าละครจะสิ้นสุดลง ผมเดินทางมาไกลเหลือเกินแล้ว

ตอนนี้ผมแค่อยากจะกลับบ้านผมแค่อยากจะกลับไปยังบ้านอันอบอุ่นในวัยเด็กของผม ในบางครั้งชีวิตมันก็หนักหนาจนแทบจะหายใจไม่ออก และไม่อาจเงยหน้ามองฟ้าได้ด้วยซ้ำ 

ถึงจะยื่นมือออกไปจนสุดแต่ก็ไม่มีใครมาคว้ามือผมไปกุมไว้สักคน......'

 

<<<Translation: KIMJ1WON.

Thai  Translation : Angeliga ส้มซ่าส์ @FBBBTH>>>

 

 

 

 

 

 

 

 

OXYGEN

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC…

#MBOxygen

 

 

แงงงงง ร้องไห้หนักมากก น้องน่าสงสารเกินไปแล้ว

อิพี่ม๊ากกกกก มาช่วยน้องเดี๋ยวนี้เลย ไม่มามีเทค่ะงานนี้ ตัดจบที่นายเอกตาย (ใจร้ายเกิ๊นนนน)

 

ดราม่าอ่ะ คนเราต้องเผชิญความดราม่าอะไรเบอร์นี้หรอ ม่ายยยยT^T

 

ดักตบได้ที่

Facebook Fanpage : NSanta

Twitter : @JWNSA94

ขอบคุณนะคะ^^

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 318 ครั้ง

2,597 ความคิดเห็น

  1. #2594 Papiim (@Papiim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 02:35
    อิพี่มาร์คฉันอุตส่าเอาใจช่วยแก บอกน้องอดทนๆอีกนิดจะสมหวัง อิพี่ทำลายหมดจ้า บักห่า สงสารน้องถ้าฉันเป็นน้องคืออออ.... สิ้นหวังแทนว่ะ อิพี่เลวโตแต่ตัวผีๆๆๆ มอหอมั้กกก กรี๊ดดดด
    #2594
    0
  2. #2559 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 00:20
    มาร์ค!! -เ-้ย -!! ฮือออ ไม่เคยเห็นความีกของน้องเลยใช่รึเปล่า
    #2559
    0
  3. #2539 Markmark_tuan1a (@Markmark_tuan1a) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:24
    มาถึงตอนนี้อ่านกี่ทีก็ร้องT_T ส่วนพี่คนนั้นไม่ด่าละ เหนื่อย! งี่เง่าไม่จบไม่สิ้น
    #2539
    0
  4. #2509 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 00:57
    เจ็บไปหมด...
    #2509
    0
  5. #2485 lovemarkbam_got7 (@lovemarkbam_got7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:04

    ฮืออออ
    #2485
    0
  6. #2452 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:53

    ใจร้ายเกินไปแล้วอื้ออออ

    #2452
    0
  7. #2432 แก้วกาแฟสีใส (@Botun1botun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:20
    ไม่อดทงอดทนมันแล้วว้อย!!! ตอนนี้เราต้องได้กระทืบคนคนนั้น!!!!!!!!
    #2432
    0
  8. #2408 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:02
    หลุดพ้นแล้วนะแบมๆ หลุดแล้ว ไม่ต้องเจอคนใจร้ายอีกแล้ว
    #2408
    0
  9. #2382 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:59
    ทำไมไม่เชื่อใจน้อง ทำไมไม่ถามน้องสักคำ
    #2382
    0
  10. #2370 loveficgot7mbjjp (@loveficgot7mbjjp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 07:39
    สงสารแบมอ่าาางืออออ
    #2370
    0
  11. #2368 reehotpon19 (@reehotpon19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 03:53

    ใจร้าย????????????????????

    #2368
    0
  12. #2362 rjisubb (@rjisubb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 11:53
    ขออนุญาติหยาบนะคือกูอ่าน3รอบก้อร้องไห้3รอบฮืออออกูเป็นอะไรเนี่ย
    #2362
    0
  13. #2350 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:57
    น้องงงงงงงงงงงงงง ฮือออออ
    #2350
    0
  14. #2327 ฺBeau (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 17:44
    เผาบ้านคุณไรท์เตอร์ได้ไหมคะ
    อีพี่มาร์คว่าใจร้ายแล้ว คุณไรท์เตอร์ใจร้ายกว่ามากมายยยยย Y^Y
    #2327
    0
  15. #2306 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:56
    ทำไมหล่ะ ฮือออออออออออออ อบ่าให้น้องเป็นอะไรเลย ฮือออออ
    #2306
    0
  16. #2291 Jhaja2177 (@wansongkran2177) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 01:11
    ฮืออออหน่วงมาหลายตอนแต่ดันมาร้องไห้ตอนนี้ซะได้ สงสารน้องทำไมพี่มาร์คใจร้ายแบบนี้
    #2291
    0
  17. #2278 verynan (@verynan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 21:25
    ทำไมทำแบบนี้ ทำไมน้องต้องมาเจออะไรแบบนี้ โอ๊ยยยไม่ไหวแล้วววว
    #2278
    0
  18. #2265 may (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 02:12

    คุณคะ เราอยากชมคุณมากๆเลย ฟิคดีมากๆๆๆๆๆ หน่วง เจ็บ จุกไปหมด สงสารลูก ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา มันดีจริงๆอะ ไม่รู้จะชมยังไง แต่เราอ่านแล้วทิชชู่หมดมวนแล้วค่ะ เศรา

    #2265
    0
  19. #2253 Pht_perth (@Pht_perth) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 17:50

    อย่ามาทำน้องแบม พี่มาร์คมาช่วยน้องเร็ววว

    #2253
    0
  20. #2241 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 13:59
    โอววววว สงสารแบมและอยากกระโดดถีบพี่มาร์คกับอีเเก๊งค์สามคนนั่นมาก
    #2241
    0
  21. #2220 Bporsche_ (@Porsche_poshh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 02:41
    คือบางทีไรท์ก็เขียนเหมือนเค้าอยู่หมู่บ้านเดียวกันอ่ะ 555555 บทจะเจอกันก็เจอกันง่ายเกิ๊นนน
    #2220
    0
  22. #2215 PunchanitJuntree (@PunchanitJuntree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:46
    จุก จุก จุก
    #2215
    0
  23. #2206 Only We Know Untill (@369963nq) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 19:20
    สงสารแบมมากๆ มันกำลังจะดีแล้วแท้ๆเชียว มาร์คงี่เง่ามาก ทำไมไม่ฟังน้อง ไม่เชื่อน้อง
    #2206
    0
  24. #2196 อิ_อิ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 00:53
    จุก ฮือออออออออออออ
    #2196
    0
  25. #2172 monokoto1122 (@monokoto1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 03:24
    ม่ายย กรีดร้องงงงงงง
    #2172
    0