นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,779 ครั้ง
    14 ส.ค. 63

หลังจากที่โดนอีกคนชิ่งหลับไปแล้ว ทิ้งให้เขามึนงงอยู่คนเดียว เตกิล่าแทนที่จะลุกขึ้นเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปทำงานก็ขยับตัวให้อยู่ในท่าที่นอนสบายที่สุดแล้วปิดเปลือกตา นอนหลับตามไปด้วย ปล่อยให้ลูกน้องอย่างพุฒิธรมายืนรอที่หน้าห้องนอนอยู่นานสองนาน และเมื่อพุฒิธรเห็นว่าเลยเวลาที่จะเดินทางไปทำงานตามปกติแล้ว แต่เจ้านายยังไม่ออกมาจากห้องเสียที คนที่รู้ดีว่าเมื่อคืนเจ้านายพาใครกับมาด้วยก็ตัดสินใจเอาเองว่าวันนี้เจ้านายคงไม่เข้าบริษัทแล้ว

 

พุฒิธรติดต่อสั่งงานกับผู้ช่วยของตัวเอง พร้อมกับสั่งให้อีกคนเอาเอกสารมาให้ที่นี่ เห็นทีว่าวันนี้จะได้ย้ายห้องทำงานมาไว้ที่คอนโดมิเนียมแห่งนี้

 

พุฒิธรนั่งทำงานเงียบ ๆ ไปจนกระทั่งเวลาผ่านไปได้สองชั่วโมงกว่า คนที่เขารออยู่ก็เดินออกมาจากห้องนอนเล็กในสภาพที่มีชุดคลุมอาบน้ำ ๆ อยู่บนกายแบบมัดเชือกที่เอวไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกที่มีไรขนจาง ๆ

 

พุฒิธรมองตามเสียงเปิดประตูแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาแคบลงนิดหน่อย แม้เขาจะคิดว่าเมื่อคืนต้องมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเจ้านายกับคนที่เจ้านายอุ้มกลับมาแน่ ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าเจ้านายของตัวเองจะนอนด้วยยันเช้ายันสายแบบนี้

 

ปกติเจ้านายของเขาหลังจากเสร็จกิจแล้วก็ชอบแยกห้องนอนเสมอ แม้ว่าจะไม่ทันที แต่ก็ไม่มีนอนค้างยันเช้าแบบนี้แน่นอน

 

แม้ว่าจะยังไม่ได้รับคำยืนยันอย่างชัดเจนว่าในห้องที่เตกิล่าออกมานั้นมีลิเคียวนอนอยู่ในนั้นหรือเปล่า แต่การที่เตกิล่าออกมาจากห้องนอนเล็กแทนที่จะเป็นห้องนอนใหญ่ของเจ้าตัว ก็ทำให้พุฒิธรมั่นใจในความคิดของตัวเองไปแล้ว

 

“ทำไมไม่ปลุก” เตกิล่าส่งเสียงถามพร้อมกับเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ยกขายาวขึ้นไปวางเหยียดยาวบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างหน้า ไม่ได้สนใจเลยว่าชายชุดคลุมแล้วสาบเสื้อที่แหวกออกจะทำให้มองเห็นไปถึงไหนต่อไหน

 

พุฒิธรก็เคยชินกับท่าทางเช่นนี้ของเจ้านายแล้ว ดีที่ว่าเขาไม่ได้วางเอกสารไว้บนโต๊ะตั้งแต่แรก แต่ความจริงถ้าเขาวางไว้ เจ้านายของเขาก็ไม่ยกขาขึ้นมาวางแทนหรอก

 

“คิดน่าบอสจะอยากพักสักหน่อยน่ะครับ” พุฒิธรตอบคำถามไม่ตรงกับคำตอบที่แท้จริงในใจ

 

“มีเอกสารอะไรต้องเซ็นหรือเปล่า” เตกิล่าเหลือบสายตามองลูกน้องแล้วก็หาวออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะถามถึงงานของตัวเอง

 

“ยังไม่มีอะไรด่วนครับ ผมสั่งอาหารมาให้แล้วนะครับ เดี๋ยวอีกสักครู่คงจะมาส่ง บอสจะทานเลยไหมครับ” พุฒิธรมองเวลาแล้วก็พบว่ามันยังไม่ถึงเวลาของอาหารกลางวัน แต่มันก็สายเกินกว่าจะเป็นมื้อเช้าแล้วด้วยเช่นกัน

 

“เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อน” เตกิล่าพูดจบแล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินหายเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของตัวเอง ทิ้งสายตาของพุฒิธรให้มองตาม

 

หลังจากที่เตกิล่าเดินเข้าไปที่ห้องนอนใหญ่ของตัวเองได้ไม่นาน คราวนี้ประตูห้องนอนเล็กที่ก่อนหน้ามีเจ้าของคอนโดมิเนียมเปิดออกมาก่อน ก็ถูกเปิดอีกครั้ง คราวนี้พุฒิธรเห็นคนที่เมาหลับเมื่อคืนเดินออกมา

 

เหมือนกับเตกิล่าไม่ผิดเพี้ยน เสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มถูกสวมอยู่บนตัวโดยที่เอวมีเชือกมัดไว้หลวม ๆ สาปเสื้อช่วงบนแยกออกจากกันจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียน และพุฒิธรก็ตาดีเห็นรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ที่บริเวณรอบ ๆ ตุ่มไตสีหวานแวบ ๆ ยามเจ้าตัวเคลื่อนไหวร่างกาย

 

เส้นผมที่ยุ่งเหยิง ประกายตาที่ว่างเปล่านั่นทำให้พุฒิธรคิดว่าลิเคียวยังไม่ตื่นเต็มตาดี ดังนั้นนอกจากมองทุกการเคลื่อนไหวของเจ้าตัวแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรอีก ไม่ได้ส่งเสียงทักทายออกไปด้วย

 

พุฒิธรมองตามลิเคียวจนกระทั่งเจ้าตัวมานั่งลงยังตำแหน่งเดียวกันกับที่เตกิล่านั่งอยู่เมื่อครู่นี้ ม่านตาของพุฒิธรหดแคบลงกับสิ่งที่เห็น แต่เพียงพริบตาเดียวก็กลับคืนเป็นปกติ รอยยิ้มมากมารยาทปรากฏอยู่บนริมฝีปากของพุฒิธร ก่อนจะส่งเสียงทักทายออกไป

 

 “สวัสดีครับคุณลิเคียว” เมื่อทักทายออกไปแล้วพุฒิธรก็เตรียมตัวรับฟังประโยคที่จะต้องใช้พลังสมองในการแปลและจับใจความ เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อคืนสอนให้เขาเตรียมตัวเพื่อรับมือกับเจ้าเหล้าหวานคนนี้ ทว่าพุฒิธรก็เตรียมตัวเก้อ เมื่อคนที่เขาทักทายนั้นตอบกลับมาด้วยประโยคที่เป็นปกติดี

 

“สวัสดี” น้ำเสียงแหบพร่าส่งมาให้พุฒิธร พร้อมกับดวงตาสีฟ้าที่จ้องมองกลับมา

 

“เจ้านายของคุณไปไหนแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์นั้นถูกส่งออกมาอีกครั้ง 

 

“ไปอาบน้ำครับ” พุฒิธรไม่ได้พูดต่อว่าอีกประเดี๋ยวจะจัดโต๊ะอาหารแล้ว ด้วยไม่รู้ว่าเจ้านายของตัวเองจะชวนคนคนนี้ให้อยู่ทานด้วยกันหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อความรอบคอบเขาก็ได้สั่งมาเผื่อลิเคียวด้วยแล้วเรียบร้อย

 

“ไม่มีชุดเปลี่ยน” คำพูดของคนที่นั่งอยู่ด้วยกันทำให้พุฒิธรหลุดออกจากความคิดของตัวเอง คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดหนึ่งเมื่ออยู่ ๆ ลิเคียวก็พูดออกมาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว และเป็นประโยคที่ต้องใช้ความคิดตีความสักหน่อย

 

“หมายถึงอะไรครับ” แม้ว่าจะมีคำตอบที่พอจะเดาได้ลาง ๆ อยู่แล้ว แต่พุฒิธรก็ถามออกไปอยู่ดี ถามออกไปด้วยความหวาดระแวงว่าจะเป็นเหมือนเมื่อคืนหรือเปล่า พูดแต่ประโยคเดิมซ้ำ ๆ ให้เขาตีความเอาเอง

 

“อยากอาบน้ำ แต่ไม่มีชุดเปลี่ยน” คราวนี้ไม่เป็นเหมือนเมื่อคืนอีกแล้วเพราะลิเคียวพูดขยายความให้อีกหน่อย

 

พุฒิธรเผลอถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว

 

“เดี๋ยวผมให้คนเอาชุดคุณไปซักให้ครับ แล้วจะให้คนจัดชุดใหม่มาให้ด้วย แต่ว่าระหว่างที่รอคุณลิเคียวคงต้องใส่ชุดคลุมแบบนี้ไปก่อน” พุฒิธรมองดูแล้วแม้ว่าลิเคียวจะตัวสูงไม่น้อย แต่ว่าก็ยังน้อยกว่าเจ้านายเขานับสิบเซ็นติเมตรอยู่ดี อีกอย่างหนึ่งลิเคียวตัวเล็กกว่าเจ้านายของเขามากอยู่ ไม่มีทางที่จะใส่เสื้อผ้าของเจ้านายเขาได้ และที่สำคัญที่สุด ไม่รู้ว่าเจ้านายของเขาจะเต็มใจให้อีกฝ่ายยืมชุดหรือเปล่านี่น่ะสิ แม้ว่าเจ้าตัวจะดูพิเศษกว่าคนอื่น ๆ อยู่สักหน่อยก็ตาม

 

“ขอบคุณ ขออาบน้ำได้ไหม” เมื่อน้ำเสียงแหบพร่าถูกเปล่งออกมาอีกครั้ง พุฒิธรก็เผลอมองหน้าลิเคียว 

 

“ได้ครับ” พุฒิธรตอบแทนแม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่เจ้าของห้องก็ตาม

 

เมื่อได้คำตอบจากพุฒิธรแล้วลิเคียวก็เดินกลับเข้าไปในห้องที่เพิ่งจะเดินออกมา เมื่อคล้อยหลังลิเคียว ริมฝีปากของพุฒิธรก็คลี่ยิ้มบางเบา และความชอบใจในตัวของลิเคียวก็ปรากฏขึ้นมา

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยบริการคนที่ขึ้นเตียงกับเจ้านายของเขา แต่คนพวกนั้นแม้ว่าภายนอกจะพูดคุยกับเขาด้วยถ้อยคำสุภาพแต่ก็ปิดบังความเย่อหยิ่งถือตัวเอาไว้ไม่มิด ในแววตามักจะมองเขาเป็นผู้ที่อยู่ต่ำเสมอ และไม่เคยที่จะพูดคำว่าขอบคุณกับเขา แต่ว่าคนคนนี้ไม่เหมือนคนพวกนั้นเลยสักนิด

 

พุฒิธรไม่รู้ว่า แค่ลิเคียวได้นอนร่วมเตียงกับเตกิล่าถึงเช้าโดยที่ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งถึงขั้นนั้นก็นับว่าแตกต่างจากคนอื่นที่เขาเผลอนำมาเปรียบเทียบโดยไม่รู้ตัวอย่างถึงที่สุดแล้ว

 

หลังจากที่ลิเคียวกลับเข้าห้องนอนเล็กเพื่อไปอาบน้ำได้ไม่กี่นาที อาหารที่พุฒิธรสั่งไว้ก็มาส่ง พุฒิธรจัดการนำมันใส่จานแล้วจัดเตรียมลงบนโต๊ะอาหาร รอให้ผู้เป็นเจ้านายออกมาจัดการมันลงท้อง รออยู่ได้ไม่นานเตกิล่าก็เดินกลับออกมาอีกครั้งแล้วอยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีเทา กางเกงขาสั้นสีดำ เส้นผมสีบลอนด์ที่ปกคลุมอยู่บนหนังศีรษะนั้นยังคงเปียกชื้น มีหยดน้ำไหลลงมาบางจังหวะทิ้งร่องรอยเอาไว้ตามทางเดิน

 

พุฒิธรมองเจ้านายที่อยู่ในชุดสบาย ๆ ก็รู้แล้วว่าวันนี้พวกเขาจะได้อยู่แต่ในคอนโดมิเนียมแห่งนี้นี่แหละถ้าเกิดว่าไม่มีงานด่วนงานเร่งอะไรเข้ามา

 

เมื่อคิดถึงเรื่องงาน และเมื่อครู่ก็เพิ่งจะได้คุยกับลิเคียวไป พุฒิธรก็นึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้ลิเคียวมาอยู่ในคอนโดมิเนียมของเจ้านายเขาได้

 

“บอสได้คุยกับคุณลิเคียวเรื่องนิตยสารเดอะไทม์หรือยังครับ” พุฒิธรถามออกไป

 

คำถามของพุฒิธรทำให้เตกิล่าหยุดชะงักฝีเท้าไปสักครู่หนึ่ง แล้วค่อยก้าวเดินพาร่างตัวเองมาหย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาตำแหน่งเดิมอีกครั้ง มือหนายกขึ้นใช้ผ้าขนหนูที่อยู่ในมือซับหยดน้ำออกจากเส้นผมของตัวเอง ก่อนจะเปิดปากตอบ

 

“ยัง” เตกิล่าตอบเพียงคำเดียวสั้น ๆ แต่ทำให้พุฒิธรเข้าใจผิดไปไกล เขากำลังคิดว่าที่เจ้านายยังไม่ได้คุยเรื่องงานกับลิเคียวนั่นก็เพราะเจ้าตัวมัวแต่คุยเรื่องบนเตียงกันมากกว่า

 

การที่เตกิล่าและลิเคียวออกมาจากห้องเดียวกันในตอนสาย ไหนจะรอยจ้ำแดง ๆ ที่หน้าอก พุฒิธรคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เลย

 

อันที่จริงความคิดของพุฒิธรจะว่าผิดก็ไม่ผิด เพราะว่าถ้าเกิดว่าเมื่อคืนนั้นลิเคียวไม่ได้หลับไปเสียก่อน แล้วปล่อยให้เตกิล่าหัวเสียอยู่คนเดียว ความคิดของพุฒิธรก็จะกลายเป็นความจริงได้อย่างไม่ยากเย็น

 

“ทางนิตยสารขอคำตอบภายในวันนี้นะครับ” พุฒิธรเอ่ยย้ำเตือนในเรื่องนี้กับเจ้านายของตัวเอง

 

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วค่อยคุย” เมื่อเตกิล่าตอบมาอย่างนี้ พุฒิธรก็รู้แล้วว่าเจ้านายของตัวเองจะร่วมโต๊ะอาหารกับคนที่ต้องเชิญมาเป็นนายแบบในสังกัดของเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ คนที่จะช่วยรักษาหน้าตาและข้อสัญญาให้กับเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์

 

“ผมตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้วครับ คุณลิเคียวเขามาขออาบน้ำเมื่อครู่นี้ ผมให้คนเตรียมชุดกับเอาชุดเก่าของเขาไปซักแล้ว” พุฒิธรพูดรายงานถึงเรื่องนี้พร้อมกับลอบสังเกตสีหน้าของเจ้านาย เมื่อเห็นสายตานิ่ง ๆ ที่มองมาของเตกิล่า พุฒิธรก็รู้สึกเสียงสันหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง

 

“เขาออกมาข้างนอกนี่เหรอ” 

 

“ครับ ใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมา ถามหาบอสด้วย แต่ผมบอกว่าบอสไปอาบน้ำ คุณลิเคียวเลยบอกว่าอยากอาบน้ำด้วยแต่ไม่มีชุดเปลี่ยน ผมก็เลยถือวิสาสะจัดการให้ครับ” พุฒิธรพูดอธิบายพร้อมกับเน้นเสียงตรงท่อนที่บอกว่าลิเคียวถามหาเจ้านายของตัวเอง เพื่อที่จะลดความกดดันที่ส่งออกมาจากร่างของเตกิล่า โดยไม่รู้ว่าเจ้าตัวรู้ตัวหรือเปล่าว่ามีปฏิกิริยายังไงหลังจากที่เขาพูดถึงลิเคียว

 

“อ้อ” เตกิล่าพยักหน้าพร้อมกับรับคำในลำคอเบา ๆ แต่ความกดดันที่พุฒิธรสัมผัสได้เมื่อครู่นี้จางหายไปแล้วอย่างรวดเร็ว

 

หลังจากคำตอบรับในลำคอของเตกิล่า ทั้งเจ้านายลูกน้องก็ไม่มีคำพูดอะไรต่อกันอีก ทำเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ และแม้ว่าจะไม่พูดออกมา แต่ก็เป็นอันรู้กันว่ากำลังรอให้อีกคนออกมาจากห้องก่อน แล้วค่อยไปยังโซนโต๊ะอาหารด้วยกัน แต่ระหว่างที่รอลิเคียว เสียงกริ่งสัญญาณที่หน้าประตูคอนโดมิเนียมก็ดังขึ้นก่อน พุฒิธรเป็นฝ่ายยืนขึ้นแบบไม่ต้องมีคำสั่ง

 

“น่าจะเป็นกวินนะครับ” พุฒิธรที่ได้รับรู้มาก่อนแล้วว่ากวินจะมาพูดก่อนที่จะเดินไปยังประตู

 

แล้วก็เป็นกวินอย่างที่พุฒิธรคิดจริง ๆ เขาเปิดประตูแล้วเดินนำกวินเข้ามาหาเจ้านาย

 

“สวัสดีครับบอส” กวินทักทายเตกิล่าอย่างนอบน้อมครั้งหนึ่ง

 

“อืม ทำไมพี่ชายฉันถึงยอมให้นายมานี่ได้ล่ะ” หากเป็นคนอื่นมาฟัง อาจจะเผลอคิดไปว่าพี่ชายฝาแฝดของเตกิล่าอย่างมาร์ตินี่นั้นหวงกวินไม่อยากให้กวินไปไหนไกล ๆ แต่แท้ที่จริงแล้ว เพราะว่ากวินเป็นคนสนิทข้างกายของวอดก้าอีกคนหนึ่งต่างหาก และเป็นคนที่มาร์ตินี่ไว้ใจส่งไปอยู่ข้างกายคนรัก เป็นคนของเวลส์เพียงคนเดียวที่ได้ยืนอยู่ข้างกายวอดก้า นอกจากนั้นล้วนเป็นคนที่ตระกูลหลงเลือกมาให้ทั้งนั้น

 

“มีธุระสำคัญต้องมาจัดการแทนคุณวอดก้าครับ เอ่อ อันนี้ลิเคียวครับ บอสใหญ่ฝากมาให้บอส” เมื่ออยู่ต่อหน้าเตกิล่า กวินก็เรียกมาร์ตินี่ว่าบอสใหญ่แทนที่คำว่าบอสที่มักจะใช้เรียกมาร์ตินี่เมื่อยามอยู่ต่อหน้าเจ้าตัว

 

เตกิล่าเหลือบสายตามองเหล้าหวานสองขวดที่อยู่ในมือของกวิน เขาไม่ได้ยื่นมือไปรับเพราะว่าพุฒิธรที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กวินส่งมือไปรับแทนให้เขาแล้ว ทว่ากวินไม่ยอมส่งเหล้าสองขวดนั้นให้กับพุฒิธร

 

“บอสใหญ่สั่งว่าต้องส่งให้ถึงมือของบอสเท่านั้นครับ” กวินมีรอยยิ้มแตะแต้มริมฝีปากขณะที่พูด ส่งสายตาขอโทษขอโพยไปยังพุฒิธรที่เขาทำเหมือนเสียมารยาท

 

“สำคัญขนาดนั้นเลยหรือไงถึงต้องสั่งให้ฉันรับเองกับมือ” เตกิล่าหรี่ตาถามด้วยความสงสัย 

 

“บอสใหญ่บอกว่านี่เป็นของที่พ่อตา เอ่อ มิสเตอร์หลงฝากมาให้น่ะครับ มาจากเพื่อนคนสนิทของมิสเตอร์หลงน่ะครับ” 

 

“เพื่อนสนิทของมิสเตอร์หลงเหรอ” เตกิล่าถามออกมาอีกคำถามหนึ่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เขาเพิ่งได้ยินมาว่าแท้ที่จริงแล้วเจ้าพ่อหลงมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง เป็นผู้มีอำนาจในประเทศที่โด่งดังเรื่องการผลิตเหล้าวอดก้า เป็นแหล่งผลิตวอดก้ารายใหญ่ที่สุดของโลก 

 

ลิเคียวนี่เห็นบอกว่าเป็นของดี หรือว่าจะเหล้าที่ส่งมาจากคนนั้น

 

“ใช่ครับ ทางนั้นเป็นเจ้าของโรงผลิตเหล้ารายใหญ่” กวินตอบคำถามของเตกิล่า

 

เมื่อได้ยินคำตอบของกวินแล้ว ในใจของเตกิล่าก็เหมือนว่าจะมีบางอย่างติดอยู่ ทว่าเขายังไม่ทันจะหาคำตอบให้กับตัวเอง อีกหนึ่งลิเคียวก็เดินออกมาจากห้องนอนเล็กเสียก่อน

 

การปรากฏตัวของลิเคียวทำให้สามเจ้านายลูกน้องนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง ดวงตาทั้งสามคู่จดจ้องไปยังคนที่สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำออกมา แต่ว่าครั้งนี้ยังดีกว่าครั้งที่พุฒิธรเจอครั้งแรก เพราะมันอยู่ในสภาพที่ดีกว่า ไม่ใช่ผูกเชือกที่เอวลวก ๆ จนเผยให้เห็นผิวเนื้อใต้ร่มผ้าเหมือนเดิม

 

“ฮึ่ม” เสียงกระแอมไปในลำคอของผู้เป็นเจ้านายเตือนสติให้สายตาอีกสองคู่ละออกมาจากร่างของลิเคียว

 

“หิวหรือยัง” เตกิล่าถามลิเคียวพร้อมกับยืนขึ้นแล้วเดินไปหาคนที่ตัวเองถาม

 

“หิวแล้ว” ลิเคียวพยักหน้าพร้อมกับส่งเสียงตอบอย่างว่าง่าย 

 

“งั้นกินข้าวกันก่อน ระหว่างรอชุด แล้วเดี๋ยวเราจะได้คุยกัน” ท่าทางของเตกิล่ากับลิเคียวในตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติมาก เสมือนว่าเหตุการณ์เมื่อคืนและเมื่อเช้านั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

พุฒิธรและกวินไม่มีใครแปลกใจกับท่าทางของเตกิล่า เพราะเจ้านายของพวกเขาคนนี้ก็แตกต่างจากแฝดพี่ในเรื่องของการวางตัวต่อหน้าคนอื่นเป็นปกติอย่างนี้อยู่แล้ว เหมือนว่าจะเข้าหาง่ายกว่า แต่ก็อันตรายต่อใจมากกว่าด้วยเช่นกัน

 

มาร์ตินี่ชอบวางตัวเย็นชามากอำนาจ ผลักคนที่ไม่มีความกล้าให้ถอยห่างออกไป ส่วนเตกิล่าชอบวางตัวให้ดูง่ายกว่า ทำให้คนอื่นชอบเข้าหาเขามากกว่าฝาแฝดคนพี่

 

เตกิล่าหลังจากพูดจบก็ใช้มือแตะเข้าที่เอวของลิเคียวเบา ๆ แล้วพาเดินไปยังโซนของโต๊ะอาหาร

 

เมื่อทั้งคู่มาถึงเตกิล่าก็นั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ลิเคียวได้เก้าอี้ที่อยู่ ๆ ข้างขวามือ พุฒิธรและกวินยืนอยู่ด้านซ้ายมือของเตกิล่า

 

“ผมขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ” กวินที่ก่อนหน้านี้บอกว่าจะต้องส่งเหล้าในถึงมือของเตกิล่า บัดนี้วางลิเคียวสองขวดลงบนโต๊ะอาหารตัวใหญ่แล้วรีบของตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“เอ่อ ผมนึกขึ้นได้ว่ามีเอกสารที่ต้องจัดการ ขอตัวไปจัดการก่อนนะครับ แต่ถ้าบอสต้องการอะไรเรียกได้ทันทีเลยนะครับ” พุฒิธรเมื่อเห็นว่ากวินไปแล้วเขาก็พูดขึ้นมาบ้าง ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะสายตาของเจ้านายที่มองมาทั้งนั้น

 

เมื่อคล้อยหลังสองลูกน้อง เตกิล่าก็ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปยังลิเคียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

 

“บนโต๊ะนี่มีอะไรที่ไม่ชอบกินหรือแพ้บ้างหรือเปล่า”

 

“หึ ชนะทั้งหมด” ลิเคียวส่ายหน้าพร้อมกับพูดตอบ

 

คำตอบของลิเคียวทำให้เตกิล่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

 

“โอเค นายชนะอาหารบนโต๊ะที่ทั้งหมดเลยนะ” พูดเสียงกลั้วหัวเราะแล้วลงมือตักอาหารจากที่อยู่ตรงหน้าส่งให้ลิเคียวก่อนแล้วค่อยตักในส่วนของตัวเองบ้าง

 

“เป็นยังไง อร่อยหรือเปล่า” เตกิล่ายังไม่ส่งอาหารของตัวเองเข้าปาก เขามองลิเคียวที่เคี้ยวอาหารจนแก้มป่องแล้วถามออกไป

 

“อื้ม อร่อยดี” คนที่มีอาหารอยู่เต็มแก้มเคี้ยวแล้วกลืนอาหารลงคือจนหมดก่อนแล้วจึงค่อยตอบคำถาม

 

“อร่อยดี แปลว่ายังไม่อร่อยถูกปากมากเท่าไหร่สินะ” เตกิล่าพูดอ่างรู้เท่าทัน 

 

ลิเคียวมองหน้าผู้ที่พูดเหมือนกับรู้ความในใจของเขาแล้วก็ไม่พูดอะไร ทำเพียงส่งอาหารเข้าปากต่อก็เท่านั้น

 

เมื่อเตกิล่าเห็นว่าลิเคียวไม่พูดอะไรกลับมาเขาก็ลงมือจัดการอาหารในส่วนของตัวเองบ้าง บรรยากาศบนโต๊ะดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อย หลังจากที่การตอบโต้เมื่อครู่นี้จบลง นอกจากเสียงช้อนกระทบจานข้างเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีกจนกระทั่งอาหารบนโต๊ะถูกจัดการจนเรียบ

 

ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาอึ้ง ๆ มองใบหน้าเรียวสวยแล้วเลื่อนสายตามองหน้าท้องแบนราบที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำ อาหารที่เพียงพอสำหรับผู้ชายตัวโต ๆ สักสามสี่คน สองในสามส่วนนั้นถูกลิเคียวจัดการจนหมด

 

นั่นหมายความว่าลิเคียวกินอาหารบนโต๊ะมากกว่าเตกิล่าไปหนึ่งเท่าตัว เตกิล่าอึ้งมาก เขาสงสัยว่าเจ้าตัวเอาไปเก็บไว้ที่ส่วนไหนของร่างกายหมด

 

ลิเคียวมองตอบเตกิล่าที่จ้องมองมาที่ตัวเอง ดวงตาสองคู่สบกันอย่างไม่มีใครหลบสายตาไปก่อน ผ่านไปเกือบนาทีก็เป็นเตกิล่าเองที่เปิดปากพูดขึ้นมาก่อน

 

“ตอนนี้นายทำอะไรอยู่” เตกิล่ากำลังจะเข้าประเด็นที่เขาต้องการให้อีกฝ่ายเป็นนายแบบของเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ไปถ่ายนิตยสารเดอะไทม์

 

“ตอบคำถามคุณนี่ไง” หลังจากที่น้ำเสียงแหบพร่าเปล่งออกมา เตกิล่าก็นิ่งไปทันที

 

ม่านตาของเตกิล่าหดแคบลงทันทีที่ได้ยินคำตอบ

 

ไม่ใช่ว่ากำลังกวน…เขาอยู่ใช่ไหม เตกิล่าอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามนี้ในใจ แต่เมื่อเห็นสายตาของคนตอบนั้นไม่มีความหยอกเย้ากวนโมโหอยู่ในนั้น เขาก็คิดว่าเขาคิดมากเกินไป 

 

เด็กนี่อาจจะเป็นคนซื่อ ๆ

 

“ไม่สิ โอเค ฉันอาจจะถามคำถามกำกวมไปหน่อย ฉันหมายถึงว่านายเรียนหรือทำงานอยู่ ถ้าทำงานทำงานอะไร ถ้าเรียนเรียนอยู่ปีไหนแล้ว” ในประวัติที่พุฒิธรส่งมาให้ เตกิล่าจำไม่ได้แล้วว่ามีเรื่องนี้ระบุอยู่หรือเปล่า

 

“ทำงานแล้ว ช่วยพ่อขายของ” ลิเคียวตอบคำถามเตกิล่าด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่ตรงไปตรงมา

 

คำตอบของลิเคียวนั้นไม่มีความผิดปกติอะไร แม้ว่าจะมีความสงสัยอยู่ในใจ แต่เตกิล่าก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

“ชอบขายของเหรอ” 

 

“เฉย ๆ” 

 

“งั้น มีงานอื่นที่อยากทำไหม หน้าตาอย่างนายนี่เข้าวงการบันเทิงได้สบาย ไม่เคยมีใครมาชวนเข้าบ้างเหรอ” เตกิล่าหลอกถามเพื่อที่จะเข้าประเด็นของเขาในทันที

 

“ไม่มี” ลิเคียวตอบสั้น ๆ แต่เตกิล่าไม่รู้ว่ามันสำหรับคำถามไหนของเขา แรกหรือหลัง หรือทั้งสอง

 

“ไม่อยากหรือไม่มีใครชวนเข้าวงการ” เตกิล่าถามต่อเพื่อความกระจ่าง

 

“ทั้งสองอย่าง” คำตอบนี้ของลิเคียวทำให้เตกิล่ารู้สึกว่ามันไม่ง่ายขึ้นมาบ้างแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหนักใจเท่าไหร่

 

“แล้วถ้าฉันชวนล่ะ ฉันอยากให้นายมาเป็นนายแบบในสังกัดของเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์” เตกิล่าชวนออกไปตรง ๆ เขารู้แล้วว่าถ้าเขาอ้อมไปวกมา คนอย่างลิเคียวอาจจะตีความเขาไม่ออก หรือตีความผิดไปไกล

 

“คุณยังติดเรื่องแพ้เดิมพันผมอยู่นะ” เตกิล่าเห็นว่าลิเคียวนิ่งไปหลังจากที่เขาพูดชวนเสร็จก็นึกว่าเจ้าตัวกำลังตัดสินใจอยู่ แต่คิดไม่ถึงว่าลิเคียวจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

 

เมื่อลิเคียวรื้อฟื้นเรื่องนี้ เตกิล่าก็นึกถึงเหตุการณ์ที่ชวนขายขี้หน้าของตัวเอง เป็นเจ้าของคลับแท้ ๆ และทั้ง ๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องคอแข็ง สุดท้ายก็แพ้คนที่เด็กกว่าอย่างคนตรงหน้าอยู่ดี 

 

“อยากได้อะไรล่ะ” เตกิล่าถามอย่างไม่บ่ายเบี่ยง เขามีศักดิ์ศรีพอที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองแต่โดยดี

 

“อยู่นี่” 

 

“หืม คือยังไง” เตกิล่าไม่เข้าใจสิ่งที่ลิเคียวพูด

 

“อยู่นี่ ให้ผมอยู่ที่นี่กับคุณด้วย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.779K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5571 pirayamanop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 23:16
    ลูกของเพื่อนสนิทเจ้าพ่อหลงเเน่ๆ
    #5,571
    0
  2. #5539 desbestiny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 11:23

    เริ่มทะแม่งๆ หนูไม่ได้มีแผนการอะไรใช่มั้ยลูก ไม่ใช้สไปจากศัตรูใช่มั้ย หรือหนูเป็นลูกของเพื่อนสนิทเจ้าพ่อหลง ถึงได้กินเหล้าเก่งอย่างงี้

    #5,539
    0
  3. #5474 Fueled me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 22:50
    วางแผนมาดีเกิ้น5555555555
    #5,474
    0
  4. #4920 Krystal wing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 22:35
    he have a plan!
    #4,920
    0
  5. #4765 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 09:12
    เค้ามีแผนใช่มั้ยย ไม่เจ็บกันทั้งสองฝ่ายก็พอนะ 🥺
    #4,765
    0
  6. #4593 Jaylez (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 14:40
    ลูกเพื่อนพ่อตาพี่มาร์ใช่ไหม ????
    #4,593
    0
  7. #4587 RealThxnB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 09:20
    เข้าทางโจร
    #4,587
    0
  8. #4386 khunsom08 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 17:34
    น้องลิ
    #4,386
    0
  9. #3840 JanjawPukPik (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 23:35
    ป๊าดดดด หนูลูกก
    #3,840
    0
  10. #3454 Rabbiitao (Su:D) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 20:34
    ขออยู่ด้วยเลยยยย5555
    #3,454
    0
  11. #3051 pommys (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:07
    ขออยู่แบบนี้เลยยยยย
    #3,051
    0
  12. #2979 PaiiKanj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 20:26
    ยัยน้องงงงงงงง
    #2,979
    0
  13. #2893 noo_parekapoom (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 13:05
    ชัดเจนค่าา
    #2,893
    0
  14. #2691 littlefoolmoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 00:07
    เอาล่ะ พ่อขายของคือโรงงานผลิตวอดก้า แม่เป็นแม่บ้านคืออยู่บ้านไม่ได้ทำงาน ส่วนพ่อบุญธรรมคือพ่อบุญธรรม ทำงานอยู่คือช่วยพ่อทำงานขายเหล้า แน่ๆ
    #2,691
    0
  15. #2661 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 20:07
    ลูกชายของเพื่อนเจ้าพ่อหลงแน่ มาร์ตินส่งมา
    #2,661
    0
  16. #2319 CrystBlue_DeepBlue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 09:11
    ลูกเพื่อนพ่อตาพี่มาร์แน่เลยยยยย อาจจะฝากดูแลแป้ปนึง พี่เลยส่งมาป่วนน้องงง 5555
    #2,319
    0
  17. #2170 blued (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 08:53
    ส่วนตัวคิดว่าพี่มาร์น่าจะส่งลิเคียวมาให้พี่เตเพราะว่าเรื่องที่แล้วแฝดน้องก้อส่งวอดก้าไปให้แฝดพี่อะ แล้วก้อที่ฝาก้หล้ามาให้รู้สึกว่ามันมีนัยยะแอบแฝงยังไงไม่รู้อะ
    #2,170
    0
  18. #2169 blued (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 08:53
    ส่วนตัวคิดว่าพี่มาร์น่าจะส่งลิเคียวมาให้พี่เตเพราะว่าเรื่องที่แล้วแฝดน้องก้อส่งวอดก้าไปให้แฝดพี่อะ แล้วก้อที่ฝาก้หล้ามาให้รู้สึกว่ามันมีนัยยะแอบแฝงยังไงไม่รู้อะ
    #2,169
    0
  19. #2138 chyanin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 16:36
    ถ้าน้องบอกชอบห้องนี้คือจบเลยนะ 5555
    #2,138
    0
  20. #2131 QUEEN_SPW (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 15:49
    ลิเคียวกับวอดก้าเป็นลูกพี่ลูกน้อวกันเปล่า5555555555
    #2,131
    0
  21. #1996 Duckkypet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 20:28
    ชอบน้องจัง5555 น้องดูอึนมึน แต่ร้ายอะ55555 คนอย่างเตกีล่าต้องเจอแบบนี้แหละ มึนกันไปข้าง
    #1,996
    0
  22. #1994 Melanie43 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 20:18
    กรี๊ดดดดดด
    ฉันชอบเธอ ลิเคียวววว
    #1,994
    0
  23. #1979 angle-wing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 17:42
    น้องดูมึนๆอึนๆ
    #1,979
    0
  24. #1803 เม่นน้อยมีหนาม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:22
    น้องดูลึกลับและ...ไม่รู้เรื่อง5555
    #1,803
    0
  25. #1525 YanisaCH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 09:57
    แง้งงงงงง
    #1,525
    0