นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 39 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,699 ครั้ง
    5 ต.ค. 63

“บอสครับ เป็นไปตามที่คาดการณ์กันเอาไว้ครับ ตอนนี้ทางฝั่งของอาวองการ์ดกำลังพยายามจะสืบข้อมูลทางการเงิน และแผนการธุรกิจของเราครับ ซึ่งผมก็ได้ปล่อยข้อมูลบางส่วนออกไปแล้ว” เตกิล่าที่ตอนนี้กลับมาจากเกาะเอ็มแล้ว และตอนนี้ก็กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานของตัวเองฟังการรายงานจากพุฒิธรด้วยสีหน้าแววตาพึงพอใจ เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนเอาไว้

 

“ปล่อยให้แนบเนียนล่ะ อย่าให้พวกนั้นจับได้ว่าจงใจให้ข้อมูล” เตกิล่าสั่งย้ำในสิ่งที่พุฒิธรเองก็รู้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นคำสั่งนี้ของเตกิล่าจึงเป็นสิ่งที่ลูกน้องทำกันก่อนหน้านี้แล้ว 

 

“ทราบครับ จะไม่ให้เกิดความผิดพลาดครับ” พุฒิธรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้ว่าถ้าเกิดเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ไม่ใช่แค่แผนการของเรื่องอัลมาสตีเท่านั้นที่จะพัง แต่เป็นเรื่องของการทำเงินบนเกาะที่วอดก้าประมูลมาในนามของตระกูลหลงด้วย

 

ในนามของตระกูลหลง วอดก้าและมาร์ตินี่ประมูลเกาะมาได้เกาะหนึ่ง ซึ่งเป็นเกาะที่เขาแย่งชิงประมูลมากับเจ้าชายรัชทายาทของประเทศอีเมื่อก่อนหน้านี้ และเป็นการประมูลที่เกิดข้อวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างมากทีเดียว เมื่อในสายตาของคนนอก เงินที่ใช้ประมูลนั้นมีมูลค่ามากกว่าเกาะที่ได้รับการประเมินมูลค่าจากผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย ซึ่งคนพวกนั้นไม่ได้รู้เลยว่ามันมีมูลค่าที่แท้จริงมากกว่านั้น 

 

และขั้นตอนแรกของการจะทำเงินบนเกาะนั้นจะต้องมีการระเบิดบนพื้นที่หนึ่งของเกาะเสียก่อน ทว่าการจะทำการระเบิดได้นั้น แม้ว่าจะเป็นพื้นที่บนเกาะของตัวเอง แต่จะต้องมีการทำเรื่องประสานงานและขอไปยังเขตแดนประเทศอื่นก่อนด้วย เนื่องจากเป็นข้อกฎหมายบังคับเพราะว่าการระเบิดนั้นอาจจะส่งผลกระทบต่อระบบสิ่งแวดล้อมและด้านอื่น ๆ ในพื้นที่ใกล้เคียง 

 

ทว่าจากการสำรวจและประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญแล้ว การกระเบิดบนพื้นที่เกาะของวอดก้านั้นจะไม่ส่งผลกระทบต่อดินแดนใกล้เคียงอย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้นหากไม่ต้องขออนุญาตก็จะเป็นเรื่องที่ดีกว่า ในแง่ของการป้องกันไม่ให้คนอื่นไหวตัวทัน และยื่นมือเข้ามามีส่วนร่วมกับผลประโยชน์นี้ด้วย ทว่าหากทำการระเบิดเลยแบบจงใจ ย่อมผิดกฎหมายแน่นอน ดังนั้นเพื่อผลประโยชน์ในเรื่องนี้ ตระกูลหลงและมาร์ตินี่จึงได้พูดคุยกับมิฮาอิลเจ้าของอัลมาสตีและบิดาของลิเคียวโดยตรง เพื่อเสนอแผนการการใช้พื้นที่ตรงนี้ เนื่องจากตามแผนการของลิเคียว หากว่าอาวองการ์ดลงมือผลิตอาวุธตามแบบแปลนที่ขโมยไป เมื่อถึงขั้นตอนหนึ่งที่ลิเคียวจงใจแก้ไขแบบให้มีความผิดพลาด จะเกิดการระเบิดขึ้นมา นั่นจึงเป็นการเหมาะเจาะกับแผนการใช้ประโยชน์พื้นที่บนเกาะของวอดก้า 

 

เป็นการระเบิดเกาะโดยไม่ถือว่าจงใจทำผิดกฎหมาย และเนื่องจากไม่มีใครรู้ว่าบนเกาะที่วอดก้าประมูลไปนั้นมีประโยชน์ยังไงกันแน่ มีขุมทรัพย์อะไรซ่อนอยู่ในนั้น จะทำให้ไม่มีใครเกี่ยวโยงไปถึงเป้าหมายที่แท้จริงของการร่วมมือกันระหว่างสามตระกูลแน่นอน

 

และแผนการนี้ก็ได้รับการเห็นชอบจากมิฮาอิล

 

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงได้ยอมรับแผนการนี้ และขอความร่วมมือจากนาย” เสียงของเจ้าพ่อขีปนาวุธแห่งประเทศอาร์ ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมา หลังจากที่เตกิล่าโทรไปรายงานถึงสถานการณ์ในตอนนี้

 

ใช่แล้ว เตกิล่าโทรหามิฮาอิลเพื่อรายงานสถานการณ์และบอกถึงความเป็นไปกับแผนการที่วางกันเอาไว้ ซึ่งลิเคียวก็ไม่รู้ว่าเตกิล่าและพ่อของเจ้าตัวนั้นมีการติดต่อกันในลักษณะนี้อยู่ด้วย

 

“เพราะว่าต้องการปกป้องความรู้สึกของเขา” แน่นอนว่า ‘เขา’ ที่เตกิล่าหมายถึงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลิเคียว และที่แน่นอนยิ่งกว่านั้นก็คือเหตุผลที่เขาใช้เป็นคำตอบในการคำถามของมิฮาอิลนั้น ก็เป็นเหตุผลเดียวกับการที่ทำให้เขาโดดมามีส่วนร่วมในเรื่องนี้อย่างเต็มตัว และทุ่มเทลงแรงกับมันไปมากมาย

 

ทุกอย่างก็เพื่อปกป้องความรู้สึกของลิเคียว

 

เตกิล่าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกอยากปกป้องลิเคียวในใจของเขามันจะมากมายถึงเพียงนี้

 

“ใช่ เพื่อปกป้องความรู้สึกของเด็กคนนั้น แม้ว่าสิบปีที่ผ่านมานี้เขาจะเก่งขึ้น จะสามารถลงมือกับศัตรูได้อย่างเยือกเย็น ทว่านั่นไม่ได้รวมถึงกับคนอื่น ๆ หรือคนที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายของเขา” มิฮาอิลพูดมาถึงตรงนี้ก็เงียบไปสองชั่วลมหายใจ ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ และเตกิล่าก็ตั้งใจฟัง

 

“จากแผนการของเขา เขาจงใจสร้างความผิดพลาดบนแบบแปลน และมันเป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงมาก ระเบิด การระเบิดในพื้นที่ที่มีชนวนมากมายแบบนั้นจะต้องเป็นระเบิดที่สร้างความเสียหายเป็นวงกว้างอย่างแน่นอน คิดดูว่าถ้าเกิดไปอยู่บนพื้นที่ที่ไม่เหมาะสม หรือไปอยู่ในพื้นที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่จะต้องมีกี่คนที่ได้รับผลกระทบไปด้วย นี่ยังไม่รวมถึงคนงานของอาวองการ์ดด้วย” มิฮาอิลพูดถึงสิ่งที่ลิเคียวมองข้ามไป 

 

ลิเคียวในวัยยี่สิบสามปี แม้ว่าจะผ่านการฝึกฝนมากอย่างหนักหน่วงตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมา และเขามีความฉลาดที่เกิดกว่าคนธรรมดาทั่วไป แต่ก็ต้องยอมรับว่าบางอย่างที่สำคัญเขาก็มองข้ามไป อย่างเช่นเรื่องนี้ ลิเคียวคิดแต่จะสร้างความเสียหายให้กับอาวองการ์ด ทว่าลืมคิดไปถึงผลกระทบต่อผู้บริสุทธิ์ด้วย

 

เดิมทีมิฮาอิลอยากให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนแก่ลูกชายของตัวเอง ให้เขาได้ล้ม ได้เจอเรื่องราวที่เหนือการควบคุม ทว่าเขาก็ตัดใจไม่ลง ด้วยรู้นิสัยของลูกชายตัวเองดี หากว่าเขาไม่ยื่นมือเข้ามาเพื่อจัดการบางอย่าง ลูกชายของเขาจะต้องตกอยู่ในความรู้สึกผิด และมันจะไม่ใช่บทเรียนที่ดี แต่จะกลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนลิเคียวไปตลอดชีวิต

 

ลิเคียวจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขไปได้ยังไง ถ้าเกิดว่าเขาจะต้องกลายเป็นผู้ที่มีส่วนสำคัญในการทำให้ผู้บริสุทธิ์หลายคนต้องเสียชีวิต

 

มิฮาอิลคิดถึงมันในแง่ที่ว่าอาวองการ์ดสร้างโรงงานผลิตอาวุธตามแบบแปลนของลิเคียวในสถานที่ที่ไม่ได้ห่างไกลจากแหล่งที่พักอาศัยของประชาชนคนอื่นมากพอ

 

เตกิล่าหลับตาลงเมื่อได้ยินสิ่งที่มิฮาอิลพูด แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งเดียวกับที่เขาคิด หลังจากที่เขารู้แผนการของลิเคียว ซึ่งเขารู้สึกโชคดีมากที่เขารู้ทันมัน รู้สึกขอบคุณที่อาวองการ์ดติดต่อมาขอความร่วมมือกับเขา และขอบคุณตัวเองที่ติดต่อไปถามเรื่องนี้กับมิฮาอิล และขอบคุณที่มิฮาอิลเชื่อใจเขา ยอมเปิดเผยเรื่องนี้ให้เขาได้รู้

 

“ฉันอยากให้เขาได้มีบทเรียน แต่ไม่ต้องการให้เขาจ่ายค่าตอบแทนบทเรียนของชีวิตด้วยความสุขทั้งหมดทั้งชีวิตของเขาหลังจากนี้ ดังนั้นฉันต้องขอบใจนายที่พยายามจะช่วยปกป้องและรักษาความสุขของเขาเอาไว้” ประโยคท้ายนี้ของมิฮาอิลนั้นมีการลดเสียงลงเล็กน้อย เหมือนกับว่าเจ้าตัวรู้สึกเคืองปากเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องพูดประโยคนี้ออกมา

 

เตกิล่าส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นวิบวับแวววาวทันที

 

“ตอบแทนผมด้วยการยอมรับผมเป็นลูกเขยสักทีสิครับ ลูกเขยที่ดีขนาดนี้อาเทียซไม่ใช่ว่าจะไปหาจากที่ไหนได้แล้วนะครับ” เตกิล่าพูดประโยคนี้ด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง เสมือนว่าก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องแผนการสำคัญอันเคร่งเครียดมาก่อน

 

“อย่ามาเรียกฉันว่าอาเทียซ มันยังเร็วไปที่นายจะได้เรียกฉันอย่างนั้น” 

 

เตกิล่ากลั้วหัวเราะในลำคอทันทีที่ได้ยินคนปลายสายตอบกลับมาด้วยคำพูดพวกนี้ เขาจินตนาการได้เลยว่าตอนนี้มิฮาอิลจะต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด นวดกระตุกยิก ๆ อย่างแน่นอน

 

คนคนนี้ เมื่อหลายปีก่อนหวงลูกชายยังไง ตอนนี้ก็ยังคงหวงอยู่แบบนั้นสินะ

 

“ก็ได้ครับ ไม่เรียกอาเทียซตอนนี้ก็ได้ ว่าแต่คุณว่าที่พ่อตายังไม่ลืมสัญญาของพวกเราใช่ไหมครับ แต่ว่าถึงคุณว่าที่พ่อตาลืมไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมจำได้แล้ว เดี๋ยวผมจะเป็นฝ่ายเตือนความจำให้เองครับ เอาให้ครบทุกประโยคที่คุณว่าที่พ่อตาพูดให้สัญญากับผมเอาไว้เลย” เตกิล่าพูดแล้วก็หัวเราะเสียงดังลั่นทันทีหลังจากได้ยินเสียงสบถดังตอบกลับมายาวเหยียดจาก ‘คุณว่าที่พ่อตา’ ของเขา

 

ฝ่ายมิฮาอิล เจ้าพ่อขีปนาวุธที่ใคร ๆ ต่างก็กลัวเกรงและเกรงใจนั้น ตอนนี้หนวดเครา คิ้วกระตุกไปกับสรรพนามที่เตกิล่าใช้เรียกเขาแบบย้ำ ๆ แล้ว สบถถ้อยคำมากมายออกมาจากลำคอโดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ลูกน้องแต่ละคนที่ยืนรายล้อมอยู่พากันถอยเท้าหนีกันไปเกือบเป็นเมตรแล้ว ด้วยกลัวว่าจะโดนลูกหลงจากพายุอารมณ์แล้วต้องไปว่ายน้ำเล่นกับจอร์จ จระเข้ลูกรักของผู้เป็นนายแทนคนที่อยู่ไกลอีกประเทศหนึ่ง

 

“หึ ทำเป็นปากดีไปเถอะ ฉันอุตส่าห์หลงดีใจคิดว่านายจะลืมไปตลอดชีวิตแล้ว” มิฮาอิลที่หยุดสบถ สงบจิตสงบใจลงได้จากการลูบแขนปลอบใจของผู้เป็นภรรยาก็พูดขึ้นมา

 

เตกิล่าหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดประโยคนี้ของมิฮาอิล

 

“คนที่โชคชะตากำหนดมาแล้วว่าจะต้องเป็นของผม จะช้าจะเร็วก็ต้องเป็นของผมอยู่ดีนั่นแหละครับ” และสำหรับคนที่พิเศษแบบลิเคียว ต่อให้เขาลืมลิเคียวไปอีกกี่ครั้ง มันก็แค่ความจำที่หายไป แต่ความรู้สึกยังคงอยู่

 

เก็บซ่อนอยู้ในส่วนลึกของจิตใจ

 

เตกิล่าพูดเพียงแค่ประโยคแรกเท่านั้น ส่วนประโยคอื่น ๆ นั้นเขาเพียงแค่เก็บมันไว้ในใจของตัวเอง

 

เอาไวเขาได้พูดมันให้ลิเคียวได้ฟังเสียก่อน คนอื่น ๆ จึงต้องรอฟังหลังจากนั้น

 

มิฮาอิลนิ่งเงียบไปกับคำพูดของเตกิล่า ทว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจขึ้นมา

 

“คิดจะบอกเรื่องนั้นกับมิคาอิลหรือเปล่า” เรื่องนั้นที่มิฮาอิลพูดถึงก็คือเรื่องที่ข้อตกลงและคำสัญญาที่เขากับเตกิล่าทำไว้ด้วยกันเมื่อแปดปีก่อน

 

“ไม่ครับ ไม่เคยคิด และจะไม่คิดด้วย” เตกิล่าพูดเสียงเข้ม 

 

“ทำไม รู้ใช่ไหมว่าการที่นายลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับลูกชายฉันไปมันกลายเป็นแผลในใจของเขา แม้ว่ามันเล็กมาก ๆ แต่มันก็ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ถ้านายบอกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อแปดปีก่อนออกไป มันจะช่วยรักษารอยแผลเล็ก ๆ นั่นได้” มิฮาอิลเหมือนว่าลืมไปแล้วว่าตัวเองหวงลูกชายขนาดไหน แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่เขาพูดแนะนำเตกิล่าแบบนี้ ก็เพื่อหัวใจของลูกชายเขาทั้งนั้น

 

เตกิล่าเหม่อสายตามองออกไปยังนอกหน้าต่างหลังจากที่ได้ยินมิฮาอิลพูดมาแบบนั้น

 

“ผมรู้ แต่ผมจะใช้วิธีอื่นเพื่อรักษามันเอง” วิธีการที่มิฮาอิลเสนอมานั้น เตกิล่าไม่คิดว่ามันจะเป็นวิธีรักษา แต่ยังกลัวว่ามันจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดบาดแผลในใจของลิเคียวขึ้นมาอีก

 

นอกจากนี้ ยังมีพี่ชายฝาแฝดของเขา

 

เรื่องที่จะทำให้คนที่รักเขาทั้งสองคนต้องเสียใจ เตกิล่าไม่คิดที่จะพูดออกไป เมื่อมันเป็นความลับ ก็ปล่อยให้เป็นความลับที่ตายไปพร้อมกับเขาจะดีกว่า

 

“ตามใจนาย ขอแค่เพียงลูกชายของฉันไม่เสียใจก็พอแล้ว” มิฮาอิลรู้ถึงความเด็ดเดี่ยวของเตกิล่าตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อนแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าต่อให้พูดโน้มน้าวอีกมากแค่ไหน เมื่อเตกิล่าตัดสินใจแล้ว จะต้องไม่เปลี่ยนใจอย่างแน่นอน

 

“เอาไว้ เรื่องอาวองการ์ดจบแล้ว นายก็มาหาฉัน มาพร้อมกับลูกชายฉันนั่นแหละ” มิฮาอิลพูดประโยคนี้ก่อนจะวางสายไป 

 

เตกิล่ายกยิ้มที่มุมปาก รู้ดีเลยว่าการที่มิฮาอิลพูดประโยคนี้ขึ้นมาก็แปลว่าเจ้าตัวยอมรับเขาแล้ว

 

(ต่อ)

 

“อีกสองวันคุณลิเคียวต้องถ่ายนิตยสารเดอะไทม์แล้วนะครับ” แดนพูดเตือนความจำของลิเคียว พวกเขากลับมาจากเกาะเอ็มได้หลายวันแล้ว และหลายวันที่ผ่านมานี้ลิเคียวก็ยุ่งวุ่นวายกับการแก้แบบแปลนอาวุธที่ผู้เป็นพ่อส่งมาให้แก้ไข ขังตัวอยู่ในห้องของตัวเองที่ซื้อให้ลูกน้องใช้พักอาศัยขณะที่อยู่ที่นี่ แทบจะไม่ได้กลับมาที่ห้องของเตกิล่าเลยด้วยซ้ำ มีครั้งนี้ที่เขามาปรากฏตัวต่อหน้าแดน หลังจากที่แก้ไขแบบแปลนไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว จึงคิดที่จะพักผ่อนสักเล็กน้อย

 

“ขอรายละเอียดให้ผมด้วย” ลิเคียวนิ่งไปสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะพยักหน้ารับและพูดขอรายละเอียด เขารู้ว่าแดนจะต้องไปบรีฟงานกับทางนิตยสารมาแล้วอย่างแน่นอน

 

“ได้ครับ นายแบบยังเป็นเจ็ดคนเหมือนเดิมนะครับ รวมคุณลิเคียวด้วย แต่ว่ามีสองคนที่ถูกเปลี่ยนออกไปและมีคนใหม่มาแทนที่” แดนพูดพร้อมกับส่งแฟ้มเอกสารที่เขาเตรียมมาด้วยให้กับลิเคียว

 

“ใครที่ถูกเปลี่ยน” ลิเคียวถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามาจากแฟ้มที่รับมาจากแดน ที่เขาเห็นก็คือแบบเสื้อผ้าที่จะใช้ในการถ่ายนิตยสารครั้งนี้ รวมถึงรายละเอียดและคอนเซ็ปต์ต่าง ๆ 

 

“โรเบิร์ตจากประเทศเอและเฉินเซียวหนานจากแผ่นดินใหญ่ครับ” แดนพูดสองชื่อนี้ออกมา

 

ลิเคียวได้ฟังแล้วคิ้วก็ขมวดไปเล็กน้อย เนื่องจากเขาพยายามจะนึกว่าสองคนที่แดนเอ่ยชื่อมานั้นคือใครในนายแบบอีกหกคนที่เขาเคยเจอวันลองถ่ายหน้ากล้องวันนั้น ทว่าลิเคียวพบว่าเขานึกไม่ออกเลย

 

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้เก็บหกคนนั้นมาใส่ใจ ไม่สิ ที่จริงแล้วก็มีอยู่คนหนึ่งที่ลิเคียวพอจะนึกออก ก็คือนายแบบจากประเทศอี ซึ่งเจ้าตัวมีท่าทางเป็นมิตรต่อลิเคียวมากกว่าคนอื่น และบุคลิกที่อยู่ไม่ค่อยจะนิ่งของเจ้าตัว เหมือนกับหมาไซบีเรียนตัวโต ๆ

 

“ทำไมถึงโดนปลดล่ะ” ในตอนแรกลิเคียวคิดว่าจะไม่ถามคำถามนี้ออกไป แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะถาม เมื่อคิดว่ามันอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเอง หรือว่าหากรู้ไว้ก็จะดีกว่าเพื่อไม่ให้ซ้ำรอยกับสองคนนั้น

 

ถึงยังไงเขาก็ต้องรักษาผลประโยชน์ของเตกิล่าเอาไว้

 

ในใจของลิเคียวก็มีแต่เตกิล่าเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นทายาทบริษัทค้าอาวุธสงครามแบบเขาจะมาเป็นนายแบบเพื่ออะไรกัน

 

“คือ พวกเขาพยายามที่จะเล่นงานคุณลับหลัง ปล่อยข่าวลือไปยังนิตยสารว่าคุณได้รับโอกาสมาแทนที่เรียวตะก็เพราะว่าคุณเป็นคนของคุณเตกิล่า และก็ที่เรียวตะเกิดอุบัติเหตุแท้ที่จริงแล้วไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุจริง ๆ แต่เป็นเพราะคุณบงการอยู่เบื้องหลัง” แดนลังเลเล็กน้อยที่จะพูดเรื่องนี้ออกมา แต่ที่สุดแล้วเขาก็พูดออกมา เมื่อคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องปิดบัง และเมื่อลิเคียวไปกองถ่ายยังไงก็ต้องมีเสียงซุบซิบนินทาดังมาเข้าหูอย่างแน่นอน

 

“เพราะเรื่องนี้สองคนนั้นเลยถูกถอดออกเหรอ ไม่น่าจะใช่ ทางนิตยสารต่อให้ไม่เชื่อเรื่องที่สองคนนั้นพยายามจะใส่ร้ายผม ก็ไม่น่าจะถึงขั้นยกเลิกสองคนนั้น เพราะยังไงก็เป็นสองคนที่คัดเลือกมาอย่างดีแล้ว หรือจะบอกว่าเป็นฝีมือของเจ้านายของคุณ แต่เขาไม่น่าจะมีอิทธิพลพอจะสั่งให้นิตยสารถอดสองคนนั้นได้หรือเปล่า” ลิเคียวขมวดคิ้วแล้วพูดออกมาด้วยความสงสัย 

 

“บอสไม่มีอิทธิพลสั่งนิตยสารจริงครับ แต่ว่าบอสอยู่เบื้องหลังการสั่งปลดก็จริงยิ่งกว่า เขาสั่งนิตยสารไม่ได้แล้วยังไงล่ะครับ แต่เขาสามารถทำให้สองคนนั้นถูกนิตยสารปลดออกจากโปรเจ็กได้จริง ๆ มันก็มีหลายวิธีนี่ครับ” แดนหรี่เสียงของตัวเองลงขณะที่พูดประโยคนี้กับลิเคียว 

 

ลิเคียวพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วไม่ถามต่ออีก เขาคิดว่ารู้เพียงแค่นี้ก็พอแล้ว รู้เพียงแค่ว่าเบื้องหลังเขา เตกิล่าปกป้องเขาจากใครบ้างก็พอแล้ว

 

รู้เพียงแค่นี้ หัวใจของเขาก็อบอุ่นไปหมดแล้ว

 

รอยยิ้มบางเบาประดับริมฝีปากบาง ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อย ๆ เลือนหายออกไปจากริมฝีปากเมื่อเห็นว่าโลเคชั่นที่จะใช้ถ่ายนิตยสารนั่นก็คือที่ประเทศเอ

 

“ต้องไปประเทศเอเหรอ” ลิเคียวช้อนสายตาขึ้นมองแดนแล้วพูดถามออกมา ทว่าแดนยังไม่ทันจะได้พูดตอบอะไร เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นก่อน

 

“หลับตาลง” น้ำเสียงห้วนเป็นคำสั่งอย่างชัดเจน ลิเคียวและแดนหันหน้าไปมองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพียงด้วยความงุนงงว่าเตกิล่ากำลังสั่งให้ใครหลับตากันแน่

 

เห็นว่าสายตาจับจ้องมองมาที่ลิเคียว ลิเคียวก็ชี้นิ้วเข้าที่อกของตัวเองเป็นคำถาม

 

“หมายถึงหนูเหรอ” ลิเคียวเอียวคอพร้อมกับถามด้วยความสงสัย 

 

อยู่ ๆ มาสั่งให้เขาหลับตาทำไมกัน

 

“ที่หลังอย่าทำแบบนี้เอง” เตกิล่าไม่ตอบคำถามของลิเคียว แต่เดินมาประชิดตัว ดึงตัวลิเคียวเข้าไปไว้ในอ้อมอกแล้วกดริมฝีปากหนัก ๆ ลงบนสองข้างแก้มและริมฝีปากบางอย่างที

 

แดนรีบหันหน้าหนีทันทีที่เจ้านายเข้าถึงตัวของลิเคียว แต่ว่าแม้ว่าเขาจะไม่เห็นภาพการกระทำของเตกิล่า แต่เสียงกดริมฝีปากก็ยังดังเข้าหูของเขาอยู่ดี อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงด้วยความเขินอายแทนลิเคียว

 

ลิเคียวนั้นแม้ว่าแดนจะอายแทนไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงเขินอายอยู่ดี ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อยิ่งกว่าแดนเสียอีก 

 

“ทำ ทำแบบไหน” แม้ว่าลิเคียวจะอาย แต่เขาก็ยังมีความสงสัยกับคำพูดของเตกิล่าอยู่ ดังนั้นเขาจึงได้พูดถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

 

เตกิล่ามองคนที่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรขัดใจเขาลงไป ก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม ก่อนจะดึงลิเคียวให้นั่งลงบนตักของตัวเอง แล้วใช้มือเชยคางมนให้แหงนเงยใบหน้าขึ้นมองเขา

 

ลิเคียวช้อนสายตาขึ้นมองเตกิล่า

 

“แบบนี้ อย่าไปมองใครแบบนี้อีก” เตกิล่าไล้ปลายนิ้วของตัวเองไปที่เปลือกตาสีมุกของคนบนตัก

 

เขาหวง เขาไม่ชอบให้ลิเคียวช้อนตามองใครเหมือนที่ใช้มองเขา

 

แดนที่หันหน้ากลับมาแล้ว มองเห็นว่าลิเคียวช้อนตามองเจ้านายของตัวเองอยู่ และได้ยินคำพูดจากปากของเจ้านาย เขาก็รู้แล้วว่าเตกิล่ากำลังหมายถึงอะไร

 

อ่อ ก็คือหวงเมีย

 

แดนนินทาเจ้านายของตัวเองอยู่ในใจ

 

แต่จะว่าไป จังหวะที่โดนช้อนสายตาใส่ เขาก็ใจเต้นแรงไปชั่วแวบหนึ่งเหมือนกันแหละ รู้สึกเหมือนมีแผ่นดินไหว 

 

อ่า สายตาพลังทำล้างสูงเหมือนกันนะ รู้สึกเหมือนจะโดนขโมยลมหายใจ

 

แดนนึกถึงสายตาของลิเคียวเมื่อครู่แล้วก็คิดแบบนี้ขึ้นมา ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อเห็นสายตาโหดเหี้ยมของผู้เป็นนายที่มองมาเหมือนกับว่าล่วงรู้ความคิดของเขา

 

อืม ถ้าสายตาของลิเคียวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกขโมยลมหายใจ สายตาของบอสก็เหมือนกับว่าจะทำให้เขาหมดลมหายใจ

 

เพราะหลงใหลเหรอ หึ เพราะจะฆ่าเขาที่ไปหลงเมียของเจ้าตัวน่ะสิ

 

แดนคิดแล้วก็เดินถอยหลังไปอีกหลายก้าว ยืนอยู่ในระยะที่คิดว่าจะวิ่งหนีทันหากเจ้านายลงมือเล่นงานตัวเองขึ้นมา

 

ในขณะที่แดนคิดไปร้อยแปดเรื่องราวแล้ว ลิเคียวก็ขมวดคิ้วมุ่น กระพริบตาปริบ ๆ มองคนที่สั่งไม่ให้เขาใช้สายตาแบบนี้ไปมองใครที่ไหน

 

“จำเป็นต้องห้ามด้วยเหรอ สายตาแบบนี้หนูก็มีไว้มองพี่คนเดียวนั่นแหละ” สงสัยยังไง ลิเคียวก็พูดออกมาแบบนั้นเลย

 

หากแดนคิดว่าสายตาของลิเคียวมีพลังงานทำลายล้างสูงแล้วล่ะก็ เขาก็ได้รู้ว่าคำพูดของเจ้าตัวนั้นมีพลังทำลายล้างสูงยิ่งกว่า

 

ดูได้จากเจ้านายของเขาที่เหมือนว่าจะหัวใจวายกับคำพูดน่ารัก ๆ นั่นแบบไม่ได้ตั้งใจของลิเคียวไปแล้ว

 

“พี่ดู สายตาแบบนี้หนูใช้มองพี่คนเดียว” ลิเคียวใช้สองมือประกบเข้าไปที่สองข้างแก้มของเตกิล่า จับใบหน้าของเตกิล่าให้ตรงกับตัวเอง แล้วสบสายตาเข้ากับดวงตาคู่คม

 

ตึก ตึก ตึก

 

เตกิล่าหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ และเขาก็หมดความอดทนที่จะคุยกับลิเคียวต่อไป ตวัดแขนแกร่งโอบเข้าที่รอบเอวคอด มืออีกข้างก็ใช้รองเข้าที่สองก้อนนุ่มเด้ง เดินอุ้มคนตัวเบาเดินเข้าห้องไปต่อหน้าต่อตาลูกน้องอย่างแดน

 

แดนมีสีหน้าเหรอหราไปทันที คิดไม่ถึงว่าเจ้านายจะทำอย่างนี้ เขาหันซ้ายหันขวา ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงต่อ

 

บอส กลับมา!

 

ผมยังคุยเรื่องงานไม่จบครับ

 

แน่นอนว่าแดนได้แต่ร้องเรียกอยู่ในใจ ไม่กล้าที่จะส่งเสียงออกไปจริง ๆ

 

อืม เขายังรักชีวิตของตัวเองอยู่ คนจะสวีทกับเมีย ใครจะไปกล้าขัด โบนัสน่ะจะเอาไหม

 

 

“งั้นพรุ่งนี้เช้าผมเข้ามาคุยธุระใหม่นะครับ ไม่สิ ไม่ เดี๋ยวผมเข้ามาสาย ๆ หน่อยดีกว่า” แดนทิ้งท้ายคำพูดไว้แบบนั้นก่อนที่จะรีบพาตัวเองออกจากห้องไป ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคำพูดของเขาไม่มีใครสนใจแล้ว 

 

 

“มองพี่สิ มองให้พี่เห็นว่าสายตาแบบไหนที่หนูใช้มองพี่คนเดียว” เสียงแหบพร่าเพราะแรงอารมณ์นั้นดังขึ้น ห้ามไม่ให้คนที่นอนสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขาหลับตา

 

ลิเคียวที่ถูกเล่นงานจนร่างกายอ่อนแรงไปหมด ค่อย ๆ ลืมตาอย่างยากลำบากมองคนที่เคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายของเขา พอเห็นแววตาร้อนแรงและเต็มไปด้วยความปรารถนาของเตกิล่า เขาก็หลบสายตาวูบทันที ไม่อาจทนสบตาคู่คมแบบนั้นได้

 

สายตาที่เหมือนกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวนั่น

 

เพราะลิเคียวหลบสายตาไป จึงไม่อาจทันได้เห็นว่าในดวงตาคู่คมนั้น นอกจากจะมีความปรารถนาอันร้อนแรงแล้ว มันยังมีความรักซุกซ่อนอยู่อีก และคราวนี้เจ้าของมันก็เก็บเอาไว้ไม่มิด เผยออกมาให้ได้เห็น ขอเพียงแค่ลิเคียวหันไปมองก็เท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใกล้จบแล้ววววววววว ในส่วนของเรื่องอาวองการ์ดเราจะจบปมไว้เพียงเท่านี้ (คิดว่าแก้ปมแบบนี้น่าจะโอเคแล้วเพราะไม่ได้ตั้งใจวางให้มันเป็นปมหลัก แต่เหมือนเขียน ๆ ไปจะกลายเป็นปมหลักของเรื่องไปแล้ว แงงงงงง) หลังจากนี้จะไปโฟกัสที่การทำงานถ่ายนิตยสารของลิเคียว กับความกุ๊กกิ๊กของสองเหล้านะคะ 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.699K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5623 Bodi-Zhange (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:53
    ถ้าวันไหนลิเคียวหายไปโปรดรู้ไว้ว่าอยู่กับชั้นเองจ้าาา น้องงงง อยากลักน้องกลับบ้าน//โดนเตกีล่ายิง
    ปล.หาเมียให้บรรดาพี่เลขาเถอะ สงสาร555
    #5,623
    0
  2. #5542 9peony (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 13:45
    แล้ว 8 ปีที่แล้วนั่นอะ จะเฉลยบ่
    #5,542
    0
  3. #5136 071727 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:51
    สายตาแบบนี้หนูก็มีไว้มองพี่เพียงคนเดียวเท่านั้นแหละ ชอบจัง หนูน่ารักจริงๆเลย
    #5,136
    0
  4. #5130 Krystal wing (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 15:14
    8ปีนั่นอะไรน้า
    #5,130
    0
  5. #5108 เดี้ยนเองค้าาาาาาา (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 23:04
    อยากให้พอครบสัญญาเจ็ดปี แล้วน้องแกล้งบอกว่าหมดสัญญาล่ะอ่ะ อยากเห็นพี่เตโดนน้องแกล้งเท5555555
    #5,108
    0
  6. #5093 philipthomp19y7 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 20:23

    สงสารแดนเขานะคะ//แดนนนน ออกมาลูกกกก ผัวเมียเขาจะสวีทกันนนนนนนนนนนนนนนนน

    #5,093
    0
  7. #5065 kanmarch (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 13:53
    รออ่านต่อ
    #5,065
    0
  8. #5064 PaRe-MeAn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 13:17
    หวงเก่งจังค้าบบบ
    #5,064
    0
  9. #5063 dayit-123 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 12:59
    หนูอย่างนั้นหนูอย่างนี้

    กุน้วยเเล้วค่ะ
    #5,063
    0
  10. #5062 ampspt123 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 11:37
    อิพี่เตคลั่งรักไม่ไหวแล้ววว 55555555
    #5,062
    0
  11. #5061 noo_parekapoom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 10:15
    มองงค่ะ มองงง เดียวช่วยมอง
    #5,061
    0
  12. #5059 PaiiKanj (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 09:50
    เอ็นดูความหวงเมียของพี่เค้านะคะ
    #5,059
    0
  13. #5058 gologoso (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 09:41
    555 เจอลูกอ้อนหนูเข้าไปพี่ก็ต้องตายคาอกหนู
    #5,058
    0
  14. #5057 xวาuxวาu (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 08:19
    ตอนนั้นเฮียเตแกล้งถูกจับตัวรึป่าวน้อ
    #5,057
    0
  15. #5056 bp_borba (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 08:19
    ยัยลูกทำไมน่ารักจัง เหมือนจะเฟี๊ยวแต่ก็แอบอมหวาน มันมะกรุบมะกริบดีแท้ มันเป็นอยากหอมหัวยัยลิเคียวววว
    #5,056
    0
  16. #5055 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 07:56
    น่ารักเป็นที่สุดวงวารแดน555
    #5,055
    0
  17. #5054 Phakchira_Ice (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 07:55
    อยากให้บอกเรื่องสัญญาง่ะะ
    #5,054
    0
  18. #5053 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 07:26

    อยากเผือกเรื่องสัญญา พ่อตากับลูกเขยเค้าอ่าไรท์!

    #5,053
    0
  19. #5052 summer12342 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 06:44

    ใกล้จะจบแล้วหรอคะ🥺 แต่ก็ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาสนุกมากเลยค่ะ
    #5,052
    0
  20. #5051 inmyhoood (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 04:04
    อยากรู้เรื่องแปดปีก่อน แล้วก้จุดจบของอาวองกาดดดแงงงงง
    #5,051
    0
  21. #5050 zezeuiaz (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 02:39

    ภาคนู้น กวินน่าสงสารมาก เพราะต้องรับศึกหลายด้าน ภาคนี้ แดนน่าสงสารแทนสินะ แต่ก็ยังเบากว่ากวิน...มั้ง

    #5,050
    0
  22. #5049 Bee_Bee_1225 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 02:02
    เรื่องเมื่อแปดปีก่อนมันยังไงอ่ะเราอยากรู้ แล้วทำไมเฮียเตถึงกลัวจนต้องเก็บไว้เป็นความลับต่อไปล่ะ แถมยังกลัวน้องกับเฮียมาร์เสียใจอีก งื้อออ เราอยากรู้จังเลย
    รู้สึกสงสารแดนยังไงไม่รู้ 55555 เอ็นดูพี่แดนจริงๆเลย
    #5,049
    0
  23. #5048 Kinwah (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 01:58
    น้องงงงหันไปมองตาพี่เขาาาาา รอค่าาา
    #5,048
    0
  24. #5047 gurcruz (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 00:56
    เรื่องแปดปีก่อนคือยังไงงง หรือว่าที่ต้องทำเป็นจำน้องไม่ได้ด้วยหรือเปล่า แต่มันก็เกี่ยวกับพี่มาร์ด้วย แงงอยากรู้แล้วๆๆๆ
    #5,047
    0
  25. #5046 khunsom08 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 00:13
    เป็นน่ารัก
    #5,046
    0