นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 30 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,797 ครั้ง
    28 ก.ย. 63

“ปล่อยก่อนได้ไหม อึดอัดจัง” ลิเคียวที่โดนอีกคนกอดรัดรอบเอวของตัวเองไว้แน่นพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดจะงอแงเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบบึนขึ้นจนคนมองคนไม่ได้ที่จะยอมผละมือจากเอวของอีกฝ่ายขึ้นมาบีบที่ปากนั่น

 

ดวงตาคู่สวยตวัดใส่คนที่บีบจนปากเขาแดงไปหมด ก่อนจะออกแรงดิ้นให้คนที่กอดรัดเขาอยู่ปล่อยเขาออกจากอ้อมแขน ยิ่งดิ้นชายเสื้อเชิ้ตที่คลุมทับสะโพกอย่างหมิ่นเหม่ก็ยิ่งเลิกขึ้นสูงจนแทบจะมากองรวมกันอยู่ที่เอวแล้ว

 

“แทนตัวเองว่าหนูก่อนแล้วจะปล่อย” คนที่ชอบแกล้งหยอกคนอื่นเป็นนิสัยพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แววตาเปล่งประกายมีความสุข ออกแรงโอบรัดคนในอ้อมกอดให้เข้ามาแนบชิดมายิ่งขึ้น กดริมฝีปากของตัวเองลงบนแก้มนุ่มนิ่มของเจ้าแมวดื้อ

 

“ปล่อยหนู ถ้าไม่ปล่อยหนูจะฟ้องมาร์ตินี่” ลิเคียวยกชื่อมาร์ตินี่มาขู่ ก่อนจะรู้สึกว่ามันช่างงี่เง่าเป็นที่สุด 

 

วอดก้าจะกลัวได้ยังไงเล่า มีแต่มาร์ตินี่นั่นแหละที่กลัววอดก้า!

 

ลิเคียวผู้ใกล้ชิดกับคู่รักของคนนี้มาอยู่สักพักใหญ่ ๆ ย่อมรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร 

 

วอดก้าหัวเราะเสียงเริงร่าทันทีกับคำขู่ของลิเคียว เขายิ่งมันเขี้ยวยิ่งขึ้นไปอีก อดไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มแรง ๆ อีกครั้งจนรอยแดงเรื่อปรากฏที่สองข้างแก้มของลิเคียว ไม่ใช่เพราะความเขิน แต่เป็นเพราะรอยช้ำจากการกระทำของวอดก้านั่นแหละ

 

วอดก้าเห็นว่ามีรอยช้ำขึ้นที่สองข้างแก้มของลิเคียวก็ใช้มือลูบเบา ๆ ถอนหายใจแผ่ว ๆ ครั้งหนึ่งแล้วยอมคลายอ้อมแขนแต่โดยดี

 

เมื่อได้อิสระกลับคืน ลิเคียวก็นอนกลิ้วตัวถอยห่างวอดก้าไปสอบตลบ มองวอดก้าอย่างหวาดระแวงว่าอีกคนจะดึงเขาเข้าไปฟัดอีก

 

เขาไม่ใช่แมวสักหน่อย 

 

ลิเคียวรู้ว่าวอดก้าไม่ได้ทำแบบนั้นกับเขาเพราะว่าพิสวาทหรือมีความคิดสกปรกอื่นใดในหัว เจ้าตัวไม่ได้มองว่าเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วยซ้ำ ดีไม่ดีอาจจะไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนด้วย ก็เอาแต่เรียกว่าเจ้าแมวน้อยอยู่นั่น!

 

คนที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่งคือนายน้อยผู้ทรงอำนาจ ทว่ามาอยู่ต่อหน้าลูกชายของเพื่อนอาเทียซคนนี้ เขากลายเป็นลูกแมวน้อยไปได้ยังไงก็ไม่รู้

 

คิดอย่างนั้นแต่ว่าในใจก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร อาจจะเป็นเพราะที่ผ่านมาเขาไม่มีเพื่อน ไม่มีคนที่จะสามารถเล่นกันอย่างใกล้ชิดได้แบบนี้ และเมื่อเจอคนที่ไม่ได้เข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์ คนที่มองเขาเป็นน้องชายคนหนึ่ง เขาก็รู้สึกดีเหมือนกัน ถึงแม้ว่าเขาอยากจะเป็นพี่เพราะอายุมากกว่าก็เถอะ

 

ลิเคียวคิดอย่างนั้นก่อนที่ความคิดของเขาจะสะดุดลง เสียงข้อความดังขึ้นที่โทรศัพท์ของเขากับวอดก้า ไม่รอช้าที่จะหยิบมันมาเปิดดู

 

คนที่ส่งมาเป็นคนที่เขาคิดเอาไว้จริง ๆ ด้วย

 

เตกิล่าส่งภาพเดิมที่เขาเป็นผู้ส่งให้ไปกลับมา แต่ว่าในภาพนั้นเพิ่มมาด้วยวงกลมสีแดง ซึ่งวงเอาไว้ที่รอบตัวของเขาแล้วมีชื่อของเขาตัวโต ๆ แปะอยู่

 

เตกิล่าทายถูก!

 

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างดีใจ ดวงตาเปล่งประกายแวววาว ผิดกับอีกคนที่ส่งเสียงจิ๊ปากออกมา

 

“จิ๊ ฉลาดชะมัด” วอดก้าเซ็งไม่น้อยเลยที่อีกฝ่ายตอบถูก ถึงแม้ว่าลึก ๆ แล้วในใจจะดีใจอยู่เหมือนกันก็เถอะ

 

‘เจ้าแมวดื้อ ฉันตอบถูกแล้วก็เลิกเล่นแล้วกลับมาได้แล้ว’ ลิเคียวมองดูข้อความที่ส่งมาอีกครั้ง

 

หลังจากที่อ่านข้อความเสร็จ ลิเคียวก็หันหน้าไปมองวอดก้า เห็นว่าอีกฝ่ายยังมีท่าทีขัดใจอยู่กับการที่ฝั่งนั้นตอบถูก เขาก็เม้มปากตัวเองแน่นครั้งหนึ่ง แล้วส่งข้อความที่เตกิล่าส่งมาให้เขานั้นให้วอดก้าได้อ่าน

 

ลิเคียวเห็นวอดก้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขณะที่อ่าน และเมื่ออ่านจบก็มองเห็นรอยยิ้มร้ายกาจปรากฏอยู่ที่ริมฝีปาก

 

“ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าถ้าตอบถูกแล้วจะกลับไปทันที”

 

“หมายความว่าจะไม่กลับเหรอ” ลิเคียวหรี่ตาถาม ตัวเขานั้นอยากกลับไปกอดเตกิล่าจะแย่แล้ว แต่ว่าถ้าพูดออกไปตรง ๆ จะต้องโดนวอดก้าแกล้งแน่

 

ลิเคียวเลิกกลัวคนอื่นไปนานแล้ว เด็กที่อ่อนต่อโลกเมื่อสิบปีก่อนนั้นไม่มีแล้ว ทว่าไม่รู้ทำไม เขาถึงได้หวาดกลัววอดก้านักก็ไม่รู้

 

ลิเคียวไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพราะแม้ว่าเขาจะฝึกหนักมาตลอดสิบปีที่ผ่านมา เข้มแข็งขึ้นมากจนสามารถลงมือกับศัตรูได้อย่างไม่ยากเย็น แต่กับวอดก้า คนที่ผ่านการเคี่ยวกรำชีวิตมาอย่างหนักหน่วง คนที่ไม่ได้ฝึกฝนแต่ในสนาม แต่ทุกอันตรายคือเกิดขึ้นจริงในชีวิต และหลายครั้งที่เอาตัวแทบจะไม่รอด นั่นทำให้เขาแข็งแกร่งไปถึงจิตวิญญาณ

 

ลิเคียวก็แค่พ่ายแพ้ให้จิตวิญญาณที่แข็งแกร่งของวอดก้าก็เท่านั้น

 

“กลับสิ ถ้าเขามารับน่ะนะ” วอดก้าขยับยิ้มร้ายกาจตอบกลับไป ก่อนจะดึงลิเคียวเข้ามานอนกอดอีกครั้ง

 

“คุยเรื่องงานกันดีกว่า รู้หรือเปล่าว่าเตกิล่ามาที่นี่ทำไม” ลิเคียวกำลังจะขยับตัวดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนของวอดก้า แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดถามออกมาอย่างนั้นเขาก็หยุดดิ้นในทันที

 

“รู้แค่ว่ามาทำงาน” ลิเคียวตอบออกไป แววตาเคลือบแคลงสงสัย ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าการมาที่นี่ของเตกิล่าจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา แต่ว่าถ้าวอดก้าถามออกมาอย่างนี้ แปลว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน

 

 

ทางฝ่ายของสองฝาแฝด หลังจากที่ตอบกลับไปอย่างมั่นใจแล้วว่าฝั่งไหนกันคือคนของตัวเอง ตอนนี้ก็กำลังรอการตอบกลับมาของสองตัวแสบ

 

ทว่าเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ตามความกระวนกระวายใจของสองฝาแฝด ผ่านไปเกือบห้านาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จากอีกฝั่ง

 

ใบหน้าของเตกิล่าดำคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาคู่คมตวัดมองหน้าฝาแฝดที่เหมือนกับตัวเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

 

“ห้านาทีแล้ว คิดว่าไง ฝีมือเมียมึงอีกไหม” เตกิล่ากัดฟันกรอด ๆ ถามเสียงรอดไรฟันออกมา 

 

มาร์ตินี่มองสบตากลับไปบ้าง แววตาขุ่นมัวไม่แพ้กัน

 

“ไปเรียกคนคุมกล้องวงจรปิดมา” มาร์ตินี่คิดจะใช้วิธีบีบบังคับให้เปิดปากแล้ว

 

เตกิล่ามองหน้าพี่ชาย แล้วเคาะนิ้วลงกับโต๊ะอย่างครุ่นคิด 

 

“จริง ๆ เราไม่ต้องทำตามเกมก็ได้นี่ เขาอยากเล่นก็ปล่อยไป พวกเราก็ไปหาเล่นสนุกกันบ้าง” เตกิล่าพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

 

มาร์ตินี่มองหน้าน้องชายฝาแฝดแล้วก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดไม่อยากจะเล่นตามเกมของสองคนนั้นแล้ว และคิดที่จะหาวิธีแก้เผ็ดกลับไป ทว่าในฐานะพี่ชายฝาแฝด และในฐานะคนที่มองอะไรได้ไกลกว่า

 

“รักชีวิต อย่าคิดสู้เมีย” มาร์ตินี่ก็ทำได้แค่เพียงแนะนำแบบนี้เท่านั้น

 

คิดว่าเขาไม่มีวิธีการที่จะหาที่ที่วอดก้าอยู่จริง ๆ เหรอ คิดว่าหากเขาต้องการจริง ๆ เขาจะไม่ได้คำตอบหรือไง ที่จริงแล้วมีหลายวิธีที่จะทำได้ แต่มาร์ตินี่แค่อยากปล่อยให้คนรักได้เล่นสนุก โดยที่ตัวเองก็เล่นไปกับวอดก้าด้วยก็เท่านั้น

 

กับคนที่ทำงานมาตลอด เขาเองก็ยุ่งกับงานหลาย ๆ อย่าง เวลาที่จะผ่อนคลายแทบจะไม่มี เขามีภาระอยู่เต็มบ่า วอดก้าก็มีภาระอยู่เต็มบ่าด้วยเหมือนกัน มาวันนี้วอดก้ามีเพื่อนเล่น มีรอยยิ้มกว้าง สามารถหาเรื่องมาแกล้งเขาได้ มาร์ตินี่ก็พร้อมจะเล่นไปกับอีกคน

 

เตกิล่ามองหน้าพี่ชายที่พูดแบบนั้นออกมาก็ยักไหล่ ไม่เถียงอะไรกลับไป เพียงแต่คิดว่าเขาก็ไม่ได้จะสู้เมีย

 

อ่า อันที่จริงเตกิล่าผิดพลาดไปบางอย่าง ไม่ใช่เขาไม่คิดจะสู้เมีย แต่เขายังไม่มีเมียให้คิดสู้ต่างหาก

 

รอคอยอยู่ไม่นาน คนที่มีหน้าที่เฝ้ากล้องวงจรปิดก็มายืนอยู่ตรงหน้าสองพี่น้องฝาแฝด 

 

“ผม ผมไม่รู้ครับ” โดยที่ไม่ต้องให้เจ้านายเปิดปากถาม คนที่ถูกพาตัวมาก็สามารถรู้ได้ทันทีเลยว่าเจ้านายของตัวเองต้องการอะไร เขารีบชิงพูดออกไปก่อนทันที หลบสายตาของเจ้านาย หยาดเหงื่อหลั่งรินเต็มแผ่นหลังทั้ง ๆ ที่รู้สึกหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ

 

ทำไม ทำไมผัวเมียเล่นสนุกกัน ลูกน้องอย่างเขาต้องคอยหวาดผวาด้วย

 

ชายฉกรรจ์ตัวใหญ่แต่ใจเล็กโอดครวญอยู่ในใจ

 

“ได้ข่าวว่าคนงานล้างกรงเสี่ยวไป๋ขอลา นายไปแทนดีไหม” มาร์ตินี่เอนหลังแล้วพูดถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าเป็นคำถามที่ทำให้คนถูกถามนั้นหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที

 

เสี่ยวไป๋ คือลูกเสือโคร่งที่มาร์ตินี่เลี้ยงเอาไว้หลังคาสิโน เป็นของขวัญที่ได้มาจากเจ้าพ่อหลง และถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่เพียงลูกเสือ แต่ขนาดตัวและเขี้ยวเล็บก็เป็นอันตรายต่อคนได้แล้ว ทุกวันนี้พื้นที่ที่เสี่ยวไป๋อยู่ กลายเป็นที่หลีกเลี่ยงของคนอื่น ๆ ในคาสิโนไปแล้ว มีแค่เพียงคนที่มาร์ตินี่มอบหน้าที่เท่านั้นจึงจะสามารถเข้าไปได้

 

“ถ้านายบอกมา ฉันจะให้นายได้พักร้อนสักเดือน พร้อมกับเงินไปเที่ยวสักก้อนเป็นไง” เมื่อมาร์ตินี่ขู่ไปแล้ว เตกิล่าก็รับหน้าที่ในการเสนอทางเลือกให้

 

สองพี่น้องฝาแฝดเข้าขากันได้เป็นอย่างดี 

 

โดยที่ไม่ต้องคิดมาก ทางเลือกสองทางที่ถูกยื่นมาให้ก็ไม่ใช่ทางที่จะเลือกยาก คนที่ถูกทั้งขู่ทั้งปลอบนั้นรีบเปิดปากบอกทันที

 

สองฝาแฝดกระตุกยิ้มร้ายทันที

 

 

“พวกเขาจะหาเราเจอไหม” ทางฝั่งของสองเหล้าตัวแสบที่สร้างความปั่นป่วนให้สองฝาแฝดตอนนี้ก็กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มฤทธิ์ร้อนแรงที่ตัวเองชื่นชอบอยู่ภายในส่วนของโซนนั่งเล่น ลิเคียวเอนกายพาดแขนไว้กับพนักโซฟา ส่วนขายาวก็เหยียดยืดออก ปากก็พูดถามออกมา

 

“นายต้องถามว่าพวกนั้นจะใช้เวลานานไหมกว่าจะหาเราเจอดีกว่า” วอดก้าตอบเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาที่ใช้มองลิเคียวนั้นมีประกายบางอย่างพาดผ่าน

 

คำตอบของวอดก้าทำให้ลิเคียวตื่นตัวทันที แล้วยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้พูดอะไรกันไปมากกว่านั้น ไฟในห้องก็ดับลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

วอดก้ากระโดดคว้าลิเคียวทันทีคิดที่จะพาอีกฝ่ายไปหลบมุม ทว่ายังไม่ทันจะได้พากันไปไหน พวกเขาทั้งสองก็ถูกแยกตัวออกจากกันเสียก่อน 

 

“อ๊ะ!..” ลิเคียวและวอดก้าส่งเสียงร้องเบา ๆ ร่างกายขยับจะตอบโต้เพื่อให้หลุดออกจากการจับกุม ทว่าเมื่อถูกดึงเข้าไปกอดรัดเอาไว้แนบอก ท่าทีขัดขืนก็หยุดงะชักโดยอัตโนมัติ

 

แม้ว่าจะอยู่ในวามมืดมิด แต่ลิเคียวและวอดก้าต่างก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในเงื้อมือของใคร

 

“ห้องนี้ยกให้ ส่วนที่รัก ไป ไปให้ของรางวัลผัวคนนี้ซะดี ๆ” น้ำเสียงรื่นเริงของมาร์ตินี่ช่างเขย่าขวัญเสียจริง ๆ

 

ลิเคียวคิดพร้อมมองฝ่าความมืดไปเพื่อหวังจะได้เห็นสีหน้าของวอดก้า ทว่ามันก็เพียงไม่นานเมื่อเขาต้องสะดุ้งแล้วดึงความสนใจกลับมาอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เขากำลังถูกอุ้มจนตัวลอย แสงไฟที่กลับมาพอดิบพอดีทำให้เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มร้ายกาจของเตกิล่า

 

“รูปถ่ายที่หนูส่งไปพี่ชอบมากเลย หนูถ่ายกันท่าไหนนะ ไหนลองทำกับพี่หน่อย” สรรพนามที่แสนจะอ่อนโยนแต่สร้างความหวาดผวาให้กับคนฟัง ยิ่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ ยิ่งทำให้ลิเคียวอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล

 

วอดก้า กลับมาช่วยกันก่อน!

 

(ต่อ)

 

ร่างโปร่งบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวเพียงตัวเดียวที่คลุมทับส่วนบนอยู่นั้นถูกโยนลงบนเตียงนอนหลังกว้างอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงแกร่งของคนที่อายุเยอะกว่าจะตามลงมาทาบทับ กักขังคนที่แผ่นหลังแนบชิดกับพื้นเตียงเอาไว้ใต้ร่างของตัวเอง

 

ดวงตาคู่สวยกลิ้งกลอกไปมาอย่างหลุกหลิก พยายามิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์ในตอนนี้ 

 

เตกิล่ามองคนที่หน้าเริ่มซีดจางแล้วก็หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นยิ่งทำให้ลิเคียวหวาดผวามากยิ่งขึ้นไปอีก

 

“ได้เล่นสนุก ๆ ทั้งที ทำไมไม่เห็นนายยิ้มเลย หืม” ปลายนิ้วที่เล็บตัดแต่งอย่างดีไล้ไปตามริมฝีปากที่สั่นระริกของคนน้อง ยิ่งเห็นท่าทางหวาดผวานั่นก็ยิ่งรื่นเริงใจ

 

เตกิล่ากำลังเอาคืนจากการที่อีกฝ่ายร่วมมือกับวอดก้าทำให้เขาหัวปั่นเมื่อก่อนหน้านี้

 

“แล้วไหน ของรางวัลที่ฉันทายถูก” เตกิล่าพูดต่อ น้ำเสียงของเขานั้นเรียบเรื่อย ทว่าคนฟังรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคามอย่างบอกไม่ถูก

 

“ไม่ ไม่มี หิว ใช่ น้องหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ” ลิเคียวรีบพูดปฏิเสธจนลิ้นแทบจะพันกัน ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเมื่อคิดหาหนทางหนีรอดได้ ทว่ามันก็เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น เพราะแววตาและรอยยิ้มของเตกิล่าบอกได้เป็นอย่างดีว่าวันนี้เขาจะไม่รอดไปเหมือนทุกครั้งแน่

 

“หิวเหรอครับ หนูหิวเหรอ พี่ก็หิวเหมือนกัน” ลิ้นร้อนชื้นตวัดไล้ริมฝีปากสีเข้มของตัวเอง ดวงตาที่มองลิเคียวนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับดวงตาหมาป่าที่จ้องจะกินกระต่ายตัวน้อย 

 

ลิเคียวรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ใบหูขาว ๆ ก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สายตาที่จ้องมาอย่างกับจะกลืนกินนั่นทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเบา ๆ 

 

“งั้น..ไปหาอะไรกินกันเถอะ” ลิเคียวแม้จะรู้ว่าจุดประสงค์ของการบอกว่าหิวระหว่างเขากับเตกิล่านั้นแตกต่างกัน ทว่าเขาก็เลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 

 

“หึ ใช่ ๆ เรามากินกันเถอะ” เตกิล่าหัวเราะเสียงเขย่าขวัญ แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง ประโยคที่พูดออกมานั่นเจตนาชัดเจน

 

ลิเคียวเบิกตากว้าง ร่างกายที่สั่นสะท้ายเพราะความเขินเมื่อครู่นี้ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นหนาวสั่น เพราะไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพตกกระทบเข้าที่ผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเขา

 

ใช่ เปลือยเปล่า เพราะว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดออกจากรังจนหมด สาบเสื้อแหวกออกจนเห็นผิวขาวเนียนที่เคยถูกซ่อนเอาไว้ในร่มผ้า

 

เตกิล่าเหยียดรอยยิ้มร้าย เมื่อเห็นร่างกายคนน้องสั่นสะท้านเพราะความหนาว เขาก็ใช้ฝ่ามือร้อน ๆ ของตัวเองไล้เรื่อยไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่ม ไล้ผ่านตรงไหนก็ทิ้งร่องรอยอุ่นร้อนเอาไหวที่ตรงนั้น

 

“อ๊ะ” เสียงแหบพร่ายิ่งกว่าที่เคยถูกส่งออกมาจากลำคอเรียวระหงส์ เมื่อปลายนิ้วของเตกิล่าไล้ผ่านจุดอ่อนไหวที่อยู่บนอกด้านซ้าย 

 

ผู้เป็นเจ้าของร่องรอยสัมผัส เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าจากลำคอของคนที่นอนแนบชิดติดเตียงอยู่ใต้ร่างของตัวเองก็กระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก ตวัดปลายนิ้วเล่นกับจุดที่ไวต่อสัมผัส เรียกเสียงครางหวาน ๆ ที่เขาชอบฟังให้ดังยิ่งกว่าเดิม

 

ลิเคียวกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นเมื่อรู้ว่าตัวเองนั้นรอดยากแล้วในสถานการณ์เช่นนี้ และมุกหนีหลับนั้นก็ใช้ไม่ได้กับตอนนี้ 

 

หนีไม่ได้ก็ไม่ต้องหนีสิ สู้สิ สู้เลย

 

จิตวิญญาณความเป็นนายน้อยตระกูลออร์โลวา ยักษ์ใหญ่แห่งขุมอำนาจขีปนาวุธตะโกนก้องร้องเชียร์อยู่ในใจ

 

ดวงตาคู่สวยที่สับสนมึนงงอยู่เมื่อครู่ก็สว่างวาบขึ้นมา

 

ใช่ จะหนีทำไม ทำไมต้องหนี เขาต้องสู้ ต้องทำให้เตกิล่าอยู่ในกำมือของเขาต่างหาก

 

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ริมฝีปากบางเฉียบก็ปล่อยออกจากกัน เผยออ้าออกส่งเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ

 

เตกิล่าถูกน้ำเสียงที่เขาชื่นชอบเล่นงาน เพียงแค่เสียงแหบพร่าในลำคอกับดวงตาปรือปรอยของลิเคียวเท่านั้น ก็เล่นงานให้เขาอึดอีดจนแทบขาดใจ

 

เมื่อไม่เห็นแววตาต่อต้านในดวงตาคู่สวย เตกิล่าก็ราวกับปลดล็อคทุกสิ่งทุกอย่างที่ตีวนกันอยู่ในหัว 

 

เรียวลิ้นร้อนชื้นตวัดผ่านราวกับจะลิ้มชิมรส สัมผัสที่ช่ำชองทำเอาแผ่นอกบางลอบขึ้นกับพื้นเตียงเพราะเจ้าของนั้นรู้สึกซาบซ่านเกินจะอยู่นิ่งได้ไหว

 

ฝ่ามือบางข้างหนึ่งขยำผ้าปูเตียงจนยับย่น ฝ่ามืออีกข้างก็ยกขึ้นสอดไปนิ้วไปดึงรั้งเส้นผมของคนที่ทาบทับตัวเองอยู่ บางจังหวะก็ดังรั้งให้ถอยห่าง บางจังหวะก็กดจนปากจมูกของคนพี่ติดเนื้อนวลเนียนของตัวเอง

 

เตกิล่าเพลิดเพลินไปกับความหวานที่ได้รับ ไล้ปลายจมูกของตัวเองขึ้นสูดคมความหอมจากซอกคอขาว ๆ กดริมฝีปากร้อน ๆ ลงบนแอ่งชีพจรของคนตัวเล็กกว่า รับรู้ถึงอัตราการเต้นของมัน สัมผัสถึงการมีชีวิต และรู้ดีว่าหลังจากผ่านคืนนี้ไป เขาจะกลายเป็นผู้รับผิดชอบชีวิตของคนคนนี้

 

โดยความเต็มใจของเขา

 

ริมฝีปากหนาคลี่รอยยิ้ม ก่อนจะกดจูบหนัก ๆ ลงไปอีกครั้ง ก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากของตัวเองลงต่ำไปยังจุดอื่นต่อไป

 

ลิเคียวส่งเสียงร้องแหบพร่าอีกครั้งเมื่อฝ่ามือหนาของคนพี่เลื่อนไล้ต่ำลงจนไปถึงส่วนที่มีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวสั้นเป็นปราการด่านสุดท้าย ยิ่งเมื่อฝ่ามือร้อน ๆ ทำให้ลิเคียวสะท้านกาย

 

สัมผัสละมุนละไมทว่าแผดเผาอารมณ์รักดำเนินต่อไปตามจังหวะของมัน มีบางครั้งที่เร่งรีบ มีบางครั้งที่เอื่อยเฉื่อย ทว่าไม่มีสัมผัสไหนเลยที่ไม่สร้างความรู้สึกดี ๆ ให้กับลิเคียว

 

“ห้ามไหม ถ้ายังไม่ห้าม หลังจากนี้จะห้ามไม่ได้อีกแล้วนะ” น้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ลมหายใจหอบถี่เพราะกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้เต็มที่ถูกส่งออกมาจากร่างกายหนาแกร่งของคนพี่

 

ลิเคียวมองหน้าเตกิล่า ริมฝีปากบางเม้มแน่นเข้าหากัน ก่อนจะพยักหน้าด้วยความเขินอาย 

 

เตกิล่าขมวดคิ้ว พยายามอย่างเต็มที่ที่จะยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้รุนแรง ทว่าสุดท้ายแล้วไม่ว่าเขาจะพยายามอ่อนโยนยังไง อีกคนก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี

 

ลิเคียวส่งเสียงร้องออกมาจากลำคอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ออกปากบอกให้อีกคนหนึ่งหยุด เขาหอบหายใจเอาอากาศเข้าทางปาก กัดฟันอดทนกับความเจ็บที่ได้รับ

 

“คนเก่ง” เตกิล่าพูดชมเชยคนที่อดทน ก้มลมจูบซับหยดน้ำใส ๆ ที่หางตาของคนใต้ร่างอย่างอ่อนโยน

 

 

ท่วงทำนองแห่งความสุขดำเนินไปตามทางของมัน ช้าเร็วสลับกันไปตามห้วงอารมณ์

 

เสียงลมหายใจหอบเหนื่อยดังขึ้นอย่างแยกแยะไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร

 

“ชอบไหม” ราวกับว่าเป็นการสอบถามจากบริการหลังการขาย เตกิล่าถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ริมฝีปากหนายิ้มกว้าง

 

“อื้อ” คนที่ยังคงปรับลมหายใจไม่ทัน ยังตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความสุขสมทำได้แค่เพียงส่งเสียงในลำคอออกมา ก่อนจะต้องร้องเสียงหลง เมื่อคนพี่เริ่มขยับร่างกายอีกครั้ง

 

“จะ จะทำอะไร” 

 

“หนูชอบไม่ใช่เหรอ พี่ก็จะให้ของชอบหนูอีกครั้งไงครับ” เตกิล่าพูดด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ คนใต้ร่างก็ทำได้เพียงแค่ร้องครวญครางเท่านั้น ถูกล่อลวงจนไม่อาจหาหนทางกลับได้อีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.797K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,652 ความคิดเห็น

  1. #5526 kantiphon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 22:57
    ในที่สุดดดดดดดด งื้อออออออ
    #5,526
    0
  2. #5210 Airring (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 13:28
    ในที่สุด...เหมือนเห็นลูกสาวออกเรือน
    #5,210
    0
  3. #5133 angle-wing (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:07
    จุดพลุฉลองให้พี่เตเค้าหน่อย ไม่นกแล้ววววว
    #5,133
    0
  4. #5041 zezeuiaz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 22:33

    มาร์ได้กินวออดก้า ตอนที่เท่าไรนะ ลืมแล้ว ใครจำได้ มาตอบที

    #5,041
    1
    • #5041-1 phawinee250348(จากตอนที่ 30)
      10 ตุลาคม 2563 / 11:00
      ตอนแรกเลยอิอิ
      #5041-1
  5. #4987 Krystal wing (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 23:31
    เอ็นดู
    #4,987
    0
  6. #4874 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 08:38
    กรี๊ดดดด และในที่สุดพี่เค้าก็ไม่ต้องค้างอีกต่อไป
    #4,874
    0
  7. #4682 sevenroses (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:10

    กว่าจะได้กินน้องก็ตอนที่30แหนะ

    #4,682
    0
  8. #4463 071727 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 20:03
    พี่เตได้ยิงนกไปหมดแล้ว
    #4,463
    0
  9. #4437 khunsom08 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:53
    โดนกินแล้วเจ้าแมวน้อย
    #4,437
    0
  10. #4408 pansria (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 19:29
    อึกๆๆๆ สักทีนะค่ะ
    #4,408
    0
  11. #4376 Suraiya1874 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 15:29
    อร้าดกกกก สักทีนะ อิพี่ไม่นกเเร้ววว
    #4,376
    0
  12. #4348 Kinwah (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 20:52
    5555555 ขำค้างมาต้องแต่ตอนที่แล้วแล้ว
    พอเจอฉากเด็ดก็คือสะดุดเลย รอค่าา
    #4,348
    0
  13. #4332 noo_parekapoom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 19:24
    กรี๊ดดด ยัยพี่มันอ่อนโยนนน
    #4,332
    0
  14. #4304 I'am maimai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 17:21
    เป็นฉาก...ที่ละมุนมากอ่ะ
    #4,304
    0
  15. #4303 NuiKKS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 15:39
    เตกิล่ามีเมียแล้วเย้ๆ
    #4,303
    0
  16. #4302 Manao' MM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 14:15
    ลุ้นตั้งนาน 5555
    #4,302
    0
  17. #4301 sleepy3 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 14:10

    ในที่สุดเตกิล่าก็ได้กินลิเคียว...
    #4,301
    0
  18. #4300 1995nuun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 13:37
    กรี๊ดดดกได้กันแล้ววว
    #4,300
    0
  19. #4297 N\'noey Butter (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 10:11
    แง้ น้อน
    #4,297
    0
  20. #4296 __tha__ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 09:47
    สู่ขอลูกชั้นเด่วนี้นะ!!!!!
    #4,296
    0
  21. #4295 jijix (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 09:10
    ชอบความใจสู้ของน้อง ! ไม่นกแล้วนะพี่เต!!! อุ้กอั่ก/อาเทียซ กระอักเลือดแน้ว.
    #4,295
    0
  22. #4294 aomnion (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 07:24
    อิน้องเสร็จอิพี่แล้วววว
    #4,294
    0
  23. #4293 MoMo86_BI96 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 06:48

    ในที่สุดพี่เตก็ได้กินลิเคียว ไม่นกแล้ว
    #4,293
    0
  24. #4292 J☆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 02:37
    กี้สสสสสส พี่เตไม่นกแล้วววว555
    #4,292
    0
  25. #4291 oกิวราโซ่o (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 01:42
    กรี้ดดดดดเเเ

    ไม่รอดดเเในที่สุดเเเ
    #4,291
    0