นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,771 ครั้ง
    9 ส.ค. 63

“บอสครับ” พุฒิธรส่งเสียงเรียกเจ้านายเพื่อหวังจะได้คำตัดสินจากปากของเจ้าตัว 

 

พุฒิธรคิดว่ามีความเป็นไปได้เกินกว่าครึ่งที่เจ้านายของเขาจะตัดสินใจเจรจากับลิเคียวให้มาร่วมงานด้วย ในฐานะของผู้บริหาร ความสำคัญของบริษัทก็ต้องมาเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว

 

“วอดก้ากลับไปเกาะเอ็มหรือยัง” เตกิล่าไม่ตอบคำถามของพุฒิธร แต่ถามหาคนที่เขานับเป็นพี่สะใภ้ของตัวเองแทน

 

เตกิล่ายังรู้สึกทำใจไม่ได้อยู่บ้างที่จะต้องปล่อยลิเคียวให้หลุดรอดออกไปจากการลิ้มรสของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงลองมองหาหนทางอื่นก่อน นั่นก็คือการส่งวอดก้าผู้เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ และเป็นต้นเหตุหลักที่ทำให้เกินเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ขึ้นมา

 

“กลับไปแล้วครับ กลับไปเมื่อเช้าพร้อมกับบอสใหญ่” พุฒิธรดับหนทางของเจ้านายตัวเองอีกครั้งหนึ่ง

 

เตกิล่าพ่นลมหายใจออกจากจมูกอย่างแรง เขารู้ว่าถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่วอดก้ากลับไปที่เกาะเอ็ม นั่นหมายถึงเจ้าตัวจะไม่มีเวลาว่างมาจัดการปัญหาจากทางนี้ให้เขา ธุรกิจของตระกูลหลงนั้นยุ่งเกินไป

 

“บอสครับ ทางเดอะไทม์แจ้งมาว่าถ้าเกิดว่าเราส่งคุณลิเคียวไปแทนได้ ทางนั้นจะให้คุณลิเคียวเป็นตัวหลัก” พุฒิธรพูดถึงข้อเสนอจากทางนิตยสารเดอะไทม์

 

ในข้อตกลงแรกเริ่มนั้น เรียวตะจะได้เป็นหนึ่งในนายแบบหน้าใหม่ที่จะได้เข้าร่วมโปรเจ็ค แต่ว่าทางนั้นไม่ได้พูดถึงเรื่องการได้เป็นตัวหลักเลย ทั้วยังมีข่าวลือหลุดออกมาว่านายแบบจากโมเดลลิ่งจากประเทศอีจะได้เป็นตัวหลักของโปรเจ็คนี้ ทว่าคราวนี้เมื่อเดอะไทม์เห็นลิเคียวจากแฟ้มประวัติที่ส่งไปให้คัดเลือก ถึงกับยื่นข้อเสนอนี้มาเอง และมันเป็นข้อเสนอที่เย้ายวนเสียจนไม่อาจจะทำใจปฏิเสธได้จริง ๆ

 

“ไปหาทางติดต่อเขามาก็แล้วกัน” เมื่อที่สุดแล้วไม่มีเหตุผลที่ดีพอจะไม่ติดต่อลิเคียวมาร่วมงาน เตกิล่าก็จำใจต้องปล่อยเหล้ารสหวานให้หลุดมือออกไป

 

“ครับ บอสจะให้ผมติดต่อมาดามคิมหรือเปล่าครับ” พุฒิธรรับคำแล้วถามถึงมาดามคิม เขาหวังว่ามาดามคิมจะมีคนที่สามารถปลอบใจเจ้านายของเขาได้

 

ถ้าเจ้านายอารมณ์ดี เขาก็มีวันดี ๆ แล้ว

 

“ไม่ต้อง” เตกิล่าโบกมือปฏิเสธ เขาหมดอารมณ์ที่จะไปหาความสุขกับเรื่องนั้นในตอนนี้

 

พุฒิธรเมื่อเห็นว่าเจ้านายปฏิเสธสิ่งที่เขาเสนอให้ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากขอตัวไปจัดการเรื่องที่เพิ่งจะได้รับมอบหมายมา

 

เมื่อกลับออกมานอกห้องพุฒิธรส่งเรื่องต่อให้กับผู้ช่วยของเขา สั่งให้จัดการติดต่อลิเคียวเพื่อเข้าไปพูดคุยกันที่เวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์

 

หลังจากที่จัดการมองหมายธุรนี้ให้กับลูกน้องไปแล้ว พุฒิธรก็จัดการสะสางงานของตัวเอง จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ลูกน้องของเขาจึงได้มาแจ้งด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจว่าไม่สามารถติดต่อลิเคียวตามเบอร์โทรศัพท์ที่แนบมากับประวัติได้

 

พุฒิธรขมวดคิ้วทันที เขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วลองโทรหาเองบ้าง ก่อนจะพบว่าเขาไม่สามารถติดต่อทางนั้นได้เหมือนกัน

 

“ติดต่อหาเฉินซูแทน ถามเขาว่าลูกชายบุญธรรมของเขาอยู่ที่ไหน” คราวนี้พุฒิธรพุ่งเป้าไปยังเฉินซูผู้ปรากฏรายชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมของลิเคียว เฉิน

 

“ไม่ต้องแล้ว เดี๋ยวฉันติดต่อเอง” ยังไม่ทันที่ผู้ช่วยของเขาจะได้ลงมือ พุฒิธรก็เปลี่ยนใจเสียก่อน เขาหยิบประวัติของลิเคียวขึ้นมาดูอีกครั้งเพื่อที่จะหาเบอร์โทรศัพท์ของเฉินซู

 

พุฒิธรกดหมายเลขโทรศัพท์ลงบนโทรศัพท์ของเขา ก่อนจะกดโทรออก

 

เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังมาตามสาย

 

“สวัสดีครับคุณเฉิน ผมพุฒิธรตัวแทนจากเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์มีเรื่องอยากจะรบกวนสอบถามคุณเฉินสักเล็กน้อย หวังว่าจะไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไปนะครับ” พุฒิธรกรอกเสียงลงไปแล้วพูดด้วยประโยคที่เต็มไปด้วยความเป็นทางการและมากมารยาท

 

หลังจากที่แนะนำตัวออกไปพุฒิธรสังเกตว่าทางปลายสายเงียบไปหลายวินาที บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ากำลังงงว่าเขาคือใคร หรือไม่ก็อาจจะรู้จักเขา แต่สับสนว่าเขาติดต่อไปเรื่องอะไร 

 

“คุณเฉินสะดวกคุยหรือเปล่าครับ” พุฒิธรถามออกไปอีกครั้งหนึ่ง น้ำเสียงนั้นนำเสนอความเกรงใจเอาไว้ ก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากเมื่อเฉินซูตอบกลับมาว่าเขาสามารถพูดคุยธุระของเขาได้เลย

 

“คุณเฉินครับ ทางเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์มีความสนใจอย่างยิ่งที่จะร่วมงานกับคุณลิเคียว ทว่าเราไม่สามารถติดต่อคุณลิเคียวได้จากเบอร์โทรศัพท์ที่เขาเคยให้มา ดังนั้นเลยอยากจะรบกวนสอบถามคุณเฉินว่ามีช่องทางอื่น ๆ ในการติดต่อคุณลิเคียวบ้างหรือเปล่าครับ” พุฒิธรพูดถามออกไป โดยใช้ความกำกวมในถ้อยคำที่ส่งออกไป เขาจงใจจะทำให้เฉินซูคิดว่าลิเคียวเคยให้เบอร์ติดต่อพวกเขาไว้โดยตรงแล้ว ทว่าความเป็นจริงแล้วเขาได้มันมาจากการที่เจ้าตัวกรอกใบสมัครเป็นสมาชิกที่คลับต่างหาก

 

“ถ้าหากว่าคุณเฉินไม่เชื่อใจ ผมสามารถเดินทางไปหาคุณเฉินได้เพื่อพูดคุยเรื่องนี้นะครับ หรือจะให้ผมส่งหลักฐานยืนยันตัวตนให้ก็ได้” พุฒิธรพูดเจรจาต่อเมื่อทางนั้นเงียบไปหลังจากที่เขาพูดประโยคก่อนหน้านี้จบ

 

หลังจากที่พุฒิธรพูดจบเขาก็สัมผัสได้ถึงการลังเลจากทางปลายสาย ฟังจากเสียงลมหายใจที่ไม่เป็นจังหวะที่มันลอดมาให้ได้ยิน พุฒิธรไม่พูดอะไรอีก เขานิ่งเงียบเพื่อรอให้ทางนั้นตัดสินใจ ซึ่งเขาถือว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีเพราะว่าในที่สุดเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของลิเคียวมา

 

ในความเป็นจริงแล้วด้วยอำนาจของเวลส์มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เขาจะสืบหาที่อยู่ของคนคนหนึ่ง แต่ว่าพุฒิธรจะใช้มันในกรณีที่เขาไม่สามารถได้มันมาจากการโทรหาเฉินซูแล้ว 

 

พุฒิธรกวาดตามองที่อยู่ที่เขาเพิ่งได้มา เขาพบว่ามันเป็นคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ภายใต้โครงการของเวลส์

 

พุฒิธรส่งต่อมันให้กับผู้ช่วยของเขา เพื่อให้เจ้าตัวเป็นคนไปขอนัดหมายมาพูดคุย หรือทางที่ดีก็ให้เจรจาด้วยเลย

 

ผู้ช่วยรับคำสั่งแล้วเร่งรีบไปดำเนินการในทันที โดยที่รู้ดีว่าไม่สามารถชักช้าได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะหมายถึงมูลล่าความเสียหายหลายล้าน ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่มีทางแบกความรักผิดชอบนี้ไหว

 

ทางด้านเตกิล่าหลังจากที่มอบหมายหน้าที่จัดการติดต่อลิเคียวให้กับเลขาคนสนิทของตัวเองไปแล้ว เขาก็ใช้เวลาปรับอารมณ์อยู่หลายนาทีจึงจะสามารถลงมือจัดการงานของตัวเองต่อได้ ทว่าภายในใจก็ยังคงมีความขุ่นเคืองอยู่ 

 

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกถูกใจใครมากขนาดนี้ แต่ว่าคนที่ทำให้เขารู้สึกถูกใจมาก ๆ นี้กำลังจะกลายเป็นคนที่เขาไม่สามารถแตะต้องได้

 

นี่มันบ้ามาก

 

คิด ๆ ไปแล้วเตกิล่าก็หัวเสียอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ปรับอารมณ์ของตัวเองอีกครั้ง เสีงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน เป็นพุฒิธรนั่นเองที่กลับมาพบเจ้านายอีกครั้ง

 

เตกิล่าเห็นสีหน้าที่มีความลำบากใจของพุฒิธรเขาก็เดาได้ทันทีเลยว่างานที่สั่งไปนั้นจะต้องมีปัญหาแน่ ๆ

 

และมันก็จริง

 

“ติดต่อคุณลิเคียวไม่ได้เลยครับ” หลังจากที่ให้ลูกน้องไปหาลิเคียวที่คอนโด ใช้อำนาจของการเป็นลูกน้องเจ้าของโครงการที่เตกิล่ามอบหมายให้ตรวจสอบกับผู้ดูแลก็พบว่าลิเคียวไม่ได้กลับเข้าคอนโดมาหลายวันแล้ว และมีแนวโน้มว่าวันนี้ก็จะไม่กลับด้วยเหมือนกัน

 

เมื่อได้รับการแจ้งจากผู้ช่วย พุฒิธรก็สั่งให้คนเฝ้าอยู่ที่คอนโดนั้นต่อไป โดยที่ตัวเองก็มารายงานปัญหากับเจ้านาย

 

เตกิล่าขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน

 

“วันนี้ไปหาที่คลับดู” เตกิล่านึกขึ้นได้ว่าตัวเองแพ้ดวลเหล้ากับเจ้าของเสียงแหบพร่านั้น และเขายังไม่ได้เสียเดิมพันให้กับอีกฝ่ายเลย บางทีคนคนนั้นอาจจะไปรอเรียกเก็บเดิมพันกับเขาที่คลับอยู่ก็ได้

 

และหลังจากที่คิดได้อย่างนี้ เตกิล่าก็ลังเลใจ เขาอยากจะไปพบลิเคียวด้วยตัวเอง แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยาก 

 

จะไปเห็นหน้าทำไม เห็นแล้วก็กินไม่ได้

 

“ผมจะสั่งคนที่คลับให้จับตาดูเอาไว้ว่าเขามาที่คลับหรือเปล่า” พุฒิธรพูดออกไป เขามั่นใจมากว่าด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นสะดุดตาของลิเคียว ลูกน้องของเขาจะต้องจำเจ้าตัวได้อย่างแน่นอน อย่างน้อยบาร์เทนเดอร์ที่บาร์ก็ต้องจำได้

 

เป็นอย่างที่เตกิล่าและพุฒิธรคิด เมื่อต่อมาในเวลาห้าทุ่มเขาก็ได้รับสายจากลูกน้องว่าคนที่พวกเขากำลังพยายามติดต่อนั้นโผล่มาที่คลับอีกแล้ว และยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมของวันก่อน

 

พุฒิธรรีบรายงานขึ้นไปให้เตกิล่าทราบในทันที

 

หลังจากที่รายงานเจ้านายแล้วพุฒิธรก็มุ่งหน้าไปยังคลับเพื่อไปพบกับเป้าหมายทันที เมื่อเจอแล้วเขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้าไปประชิดตัว โดยไม่สนใจว่าในช่วงเวลานั้นเป้าหมายของเขากำลังดวลเหล้าอยู่กับคนคนหนึ่งอยู่ โดยมีคนกลุ่มหนึ่งคอยส่งเสียงเชียร์

 

การมาถึงของพุฒิธรเรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย เมื่อนักท่องราตรีส่วนมากรู้ว่าเจ้าตัวเป็นใคร มีหลายคนเมื่อเห็นพุฒิธรแล้วก็พยายามส่องสายตาหาเจ้านายของชายหนุ่มทันทีโดยหวังว่าวันนี้ตัวเองจะได้เข้าตาของเตกิล่าบ้าง ทว่าเมื่อไม่เห็นเตกิล่าสายตาก็มีร่องรอยของความผิดหวัง

 

ในขณะที่คนอื่น ๆ พุ่งความสนใจมาที่พุฒิธร ก็ยังมีคนอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากแก้วเหล้าตรงหน้า เขายังคงส่งของเหลวสีทองเข้าปากอย่างต่อเนื่อง พุฒิธรรู้สึกว่าเหตุการณ์นี่มันคุ้นตาเป็นอย่างมาก

 

“คุณเฉิน” เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของตัวเองจัดการกับเหล้าตรงหน้าเรียบร้อยแล้วพุฒิธรจึงได้ส่งเสียเรียกออกไป โดยจงใจเลี่ยงการเรียกชื่อของเจ้าตัวเมื่อเขาคิดได้ว่าคนตรงหน้านี้ไม่สะดวกจะเปิดเผยชื่อของตัวเองให้คนอื่นได้รับรู้ เขายังจำได้ว่ายามเจ้านายของเขาถามชื่อ ชายหนุ่มหน้าเหมือนตัวร้ายในละครคนนี้เมินที่จะตอบอย่างสิ้นเชิง

 

เสียงเรียกของพุฒิธรเรียกให้ดวงตาหงส์หันมามองยังเขาได้ พุฒิธรพยายามมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอ่อนนั่นเพื่อหวังว่าจะเดาความคิดและอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ ทว่าเขากลับต้องผิดหวัง

 

มันนิ่งเรียบและเฉยชา ลึกลับเกินกว่าจะคาดเดา

 

“จะมาจ่ายเดิมพันเหรอ” เสียงแหบพร่านั่นดังขึ้นมาเรียกให้พุฒิธรหลุดออกจากความคิดของตัวเอง

 

พุฒิธรกระพริบตาถี่ ๆ อยู่หลายครั้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น 

 

คนคนนี้จำเขาได้งั้นเหรอ

 

พุฒิธรไม่คาดคิดว่าคนที่มีบุคลิกไม่สนใจใครแบบนี้จะจำเขาได้

 

“จะมาจ่ายเดิมพันเหรอ” หลังจากที่พุฒิธรไม่ตอบคำถาม เสียงแหบพร่านั่นก็ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่งด้วยประโยคเดิมแบบเป๊ะ ๆ

 

พุฒิธรคิ้วกระตุก ก่อนที่เขาจะคลี่รอยยิ้มนุ่มนวลที่มุมปาก

 

“เราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีไหมครับ” พุฒิธรฉวยโอกาสนี้เชิญคนไปพูดคุยธุระด้วยเลย

 

หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็สังเกตอีกฝ่าย มองเจ้าของเสียงแหบพร่านั่นมองหน้าเขาสักพักก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปหาคนที่นอนฟุบอยู่กับบาร์

 

เหมือนกับเจ้านายของเขาวันก่อน

 

พุฒิธรรู้สึกเห็นภาพทับซ้อนมาก

 

“แพ้แล้ว เอาของมา” น้ำเสียงแหบพร่านั่นถูกส่งไปให้กับคนที่นอนฟุบเพราะเมาจนเกินไป

 

สิ้นคำพูดของลิเคียว สายตาของทุกคนก็ย้ายจากพุฒิธรไปมองยังคนที่ชนะดวลเหล้าเป็นครั้งที่ห้าแล้ว

 

“เฮ้ เราควรจะลืมเรื่องเดิมพันนี่ไป” ประโยคนี้ถูกส่งออกมาจากปากของชายหนึ่งอีกคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของคนที่แพ้การดวลเหล้า ชัดเจนว่าน้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความข่มขู่

 

“แพ้แล้ว เอาของมา” ลิเคียวยังคงพูดประโยคเดิมด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย 

 

พุฒิธรเลิกคิ้วจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้า เขารู้สึกถึงบุคลิกที่แปลก ๆ ของลิเคียว แต่ก็พบว่ามันน่าสนใจมากจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เจ้านายของเขาจะสนใจ

 

“ไอ้เวรนี่ อุตส่าห์ใจดีด้วยแล้ว มึงไม่รู้เหรอว่าพวกกูลูกใคร” ถ้อยคำหยาบคายดังออกมาจากปากของชายหนุ่มท่าทางเสเพลคนนั้น พร้อมด้วยการเดินเข้าไปผลักไหล่เจ้าของร่างสูงโปร่ง

 

คราวนี้พุฒิธรขมวดคิ้ว เขากำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนที่เป็นสาเหตุให้เขามาที่คลับวันนี้ ทว่าเขายังไม่ทันจะลงมือทำอะไร เขาก็เห็นว่าคนร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว

 

ไม่ใช่ลิเคียว แต่เป็นคนที่ผลักไหล่ลิเคียวต่างหาก

 

พุฒิธรขมวดคิ้วมากกว่าเดิม เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้นคนที่ตัวใหญ่กว่าก็เป็นฝ่ายเสียท่า โดยที่เขาไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่ามันเป็นไปได้ยังไง

 

“แพ้แล้ว เอาของมา” คนที่ส่งชายตัวโตกว่าตัวเองเกือบเท่าตัวไปนอนกองอยู่กับพื้นไม่แม้แต่จะก้มหน้ามองคนที่นอนอยู่แทบเท้าตัวเอง แต่ส่งคำพูดประโยคเดิมออกไปเป็นครั้งที่สามราวกับว่าเปิดเทปวนไปวนมา

 

สิ้นเสียงของลิเคียว เสียงของคนอื่น ๆ ที่เมื่อครู่ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันวุ่นวายจนเรียกความสนใจจากคนอื่น ๆ ในคลับได้ พุฒิธรเห็นว่าเรื่องราวกำลังจะบานปลายเขาก็ยื่นมือเข้าไปจัดการ ส่งสัญญาณเรียกบอดี้การ์ดของคลับเข้ามาจัดการ 

 

“ยังไปไม่ได้ แพ้แล้ว เอาของมา” การ์ดคนหนึ่งที่เข้าไปหิ้วปีกชายที่ไม่ได้สติเพราะการดื่มที่เกินขนาดถูกรั้งตัวเอาไว้

 

“ของเดิมพันคืออะไรครับ ผมจะจัดการเอามาให้เอง” ปกติแล้วพุฒิธรจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเด็ดขาด ทว่าเขายังไม่ลืมเป้าหมายของตัวเอง ดังนั้นเขาจำเป็นต้องสอดมือเข้าไปช่วยจัดการ

 

“ลิ้น” เสียงแหบพร่าตอบคำถามของพุฒิธร พร้อมกับใช้ดวงตาคู่เฉี่ยวของตัวเองจ้องมองไปราวกับกำลังบอกว่าเขากำลังรอให้เจ้าตัวทำอย่างที่พูดอยู่

 

พุฒิธรต้องชะงักไปกับคำพูดของลิเคียวอีกครั้งหนึ่ง เขาหันสายตาไปมองยังบาร์เทนเดอร์เพื่อขอคำอธิบายเหตุการณ์

 

บาร์เทนเดอร์หนุ่มก็รู้งาน เดินออกมากระซิบถ้อยคำอยู่ข้างหูพุฒิธรอยู่เกือบนาทีเพื่ออธิบายถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

 

แล้วพุฒิธรก็ได้รู้ว่าวันนี้ลิเคียวถูกท้าทายดวลเหล้าจากทายาทตระกูลเศรษฐีผู้แสนจะเอาแต่ใจ และหยาบคาย ผู้มาท้านั้นต้องการให้ลิเคียวไปเป็นของเล่นบนเตียง ทั้งยังพูดจาจาบจ้วงลวนลาม ดังนั้นของเดิมพันครั้งนี้จึงเป็น ตัวของลิเคียว กับลิ้นของทายาทคนรวยผู้เอาแต่ใจ ส่วนคนที่พูดจาข่มขู่ลิเคียวนั่นก็คือพี่เขยของคนที่เอาลิ้นตัวเองเป็นเดิมพัน

 

“คุณเฉิน เรื่องนี้ผมจะจัดการให้ทีหลังได้ไหมครับ ส่วนตอยนี้ผมอยากจะเชิญคุณไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันก่อน” พุฒิธรเห็นความยุ่งยากสำหรับปัญหานี้แล้ว ทว่าเขาก็คิดว่ามันจะไม่เกินการจัดการของเวลส์

 

หลังจากที่เขาพูดออกไปก็มองเห็นแพขนตายาวกระพริบขึ้นลงถี่ ๆ อยู่หลายครั้ง จนในที่สุดศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยกลุ่มผมสีดำสนิทนั่นก็ผงกขึ้นลงสองครั้ง

 

พุฒิธรกระตุกยิ้ม ผายมือเชิญลิเคียวให้เดินนำหน้าออกไป โดยที่ก่อนจะพาลิเคียวไปหาที่คุยเขาไม่ลืมที่จะให้ลูกน้องเขาจัดการสะสางปัญหานี้ต่อ

 

“เชิญนั่งก่อนครับ” พุฒิธรพาลิเคียวมาที่ห้องทำงานของเขาเองบนชั้นสี่ของคลับ 

 

“เจ้านายคุณแพ้ผม” ลิเคียวที่นั่งลงไปบนเก้าอี้แล้วเปิดปากพูดขึ้นมา

 

พุฒิธรมีสีหน้าขมขื่นขึ้นมา

 

“ครับ คุณลิเคียวต้องการอะไรเป็นของเดิมพันครับ” พุฒิธรคิดว่าเขาต้องจัดการเรื่องนี้ก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถพูดธุระของเขาได้อย่างราบรื่น

 

“เจ้านายคุณแพ้ผม” เสียงแหบพร่าพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง

 

“ครับ ผมทราบแล้ว คุณลิเคียวต้องการของเดิมพันเป็นอะไรครับ” พุฒิธรถามด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ สวนทางกับความรู้สึกที่แท้จริง

 

“เจ้านายคคุณแพ้ผม” และเขาก็ยังคงได้คำพูดเดิมพูดตอบกลับมา

 

พุฒิธรคิ้วกระตุกกับพฤติกรรมชอบประโยคเดิมซ้ำ ๆ ของคู่สนทนา

 

เป็นนกแก้วนกขุนทองหรือไง!

 

“เจ้านายคุณแพ้ผม” ประโยคเดิมดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่แล้ว พุฒิธรรู้สึกเหมือนว่าหัวสมองของตัวเองกำลังบวม เขาคิดหาว่าคนพูดต้องการอะไรกันแน่

 

“คุณลิเคียวต้องการให้คุณเตกิล่ามาเจรจาด้วยตัวเองใช่ไหมครับ” พุฒิธรลองพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดได้ออกไป แล้วก็ลอบสังเกตสีหน้าของคู่สนทนา แล้วเขาก็พบว่าดวงตาคู่สีฟ้านั่นเป็นประกายขึ้นมา

 

“เตกิล่า จะกินเตกิล่า!”

 

 

 

 

 

ถ้า #ใครกินวอดก้า สงสารโปรดิวซ์เซอร์กับพิพัฒน์ เรื่องนี้ก็เตรียมสงสารพุฒิธรได้เลยค่ะ 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.771K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,708 ความคิดเห็น

  1. #5672 PANDORA_PANDORE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2564 / 22:36
    55555555555
    #5,672
    0
  2. #5641 munkrishear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 21:44
    ลิเคียวววววว
    #5,641
    0
  3. #5618 24TULIPS24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2564 / 16:06
    ชื่อเลขาพางงไปหมดเล้ยยย
    #5,618
    0
  4. #5606 lek0868909108 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 12:00
    ลิเคียววงลูกกก
    #5,606
    0
  5. #5535 desbestiny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 10:42

    น้องลูกกกก หนูเมา หรือหนูมึน หรือหนูซึนคะลูกกกก 5555

    #5,535
    0
  6. #5470 Fueled me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 22:27
    น้องลิ5555555555
    #5,470
    0
  7. #5459 Ladda Aew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 06:26
    นางเมาแน่นอน
    #5,459
    0
  8. #5101 JK-DD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 21:31
    อ่านตั้งแต่ตอนแรก คือ รู้เลยว่า พุฒิธร สืบทอดความน่าสงสาร ต่อจาก พิพัฒน์

    แต่เจอกันคนละแบบ น้องวอดก้าออกสายแซ่บ แสบ หน่อย แต่ น้องลิเคียว น่าจะ สายมึน 555
    #5,101
    0
  9. #4961 Natthapon_943 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 14:48
    น้องเปนโรบอทปะคะ
    #4,961
    0
  10. #4915 Krystal wing (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 22:17
    วงวารคั้บ
    #4,915
    0
  11. #4745 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 19:16
    สงสารง่า555555555666
    #4,745
    0
  12. #4381 khunsom08 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 17:08
    เลขาสู้ๆ นะ
    #4,381
    0
  13. #3580 เต่าน้ำ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:17
    เป็นเลขาของตระกูลเวลลใจต้องนิ่ง

    5555
    #3,580
    0
  14. #3041 pommys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 09:09
    5555+ กุมขมับ
    #3,041
    0
  15. #2890 noo_parekapoom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 12:36
    น่าสงสารจัดดด
    #2,890
    0
  16. #2786 PaiiKanj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 01:07
    คุณเลขานี่น่าสงสารทั้งพี่ทั้งน้องเลยค่ะ😂😂😂
    #2,786
    0
  17. #2683 littlefoolmoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 23:17
    เลขาคู่นี้ช่างน่าสงสาร55555555555555
    #2,683
    0
  18. #2133 chyanin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 16:01
    ไว้อาลัยพุฒิธรล่วงหน้า
    #2,133
    0
  19. #2116 tang_thai°°° (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 10:43
    นี่คิดว่าน้องน่าจะเป็นเด็กพิเศษมะ แงงง ทำไมดูน่ารักจังง
    #2,116
    0
  20. #1988 Chanok P. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:01

    ฝาแฝดเลขาคู่นี้จะน่าสงสารเกินไปแล้วนะ 5555

    #1,988
    0
  21. #1783 Chubbybaek (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 16:31
    เอาจริง พระรองยังไม่น่าสงสารเท่าพิพัฒน์ อังเดร พุฒิธรเลย 5555
    #1,783
    0
  22. #943 ononno (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 10:22
    ไม่ธรรมดา
    #943
    0
  23. #878 HIBen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 18:40
    พัฒน์กับพุฒช่างน่าสงสาร ทั้งเจ้านายทั้งเมียเจ้านายโอ้ยยยเงินเดือนต้องเพิ่มแล้วมั้ย
    #878
    0
  24. #835 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 23:04
    ชะตากรรมพี่น้องคู่นี้นี่มันแบบ โอ้ยน่อออ วงวารร
    #835
    0
  25. #741 Don't disappoint (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 13:51
    ของโปรดของน้องก็คือ 'เตกิล่า' เพราะฉนั้นแล้ว น้องจึงอยาก.........//ยกมือขึ้นปิดหน้าเพราะหลงเข้ามาด้วยคำโปรยล้วนๆ
    #741
    0