นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,108 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

“นายเลิกนั่งจ้องหน้าฉันสักทีได้ไหม” เตกิล่าวางปากกาลงกับโต๊ะแล้วพูดกับคนที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าเขามาตลอดหลายชั่วโมงแล้ว ซึ่งถือว่าเตกิล่ามีความอดทนสูงมากที่ทนมาได้นานขนาดนี้

 

อันที่จริงเตกิล่าก็ไม่ต้องการจะทนขนาดนี้ แต่เพราะว่าเขาต้องการจะเมินลิเคียวที่ยั่วโมโหเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนมากกว่า แต่เขาก็ไม่คิดว่าลิเคียวจะใช้วิธีนี้มาเรียกร้องความสนใจจากเขา

 

ใช่ เตกิล่าเชื่อมั่นอย่างเต็มหัวใจว่าลิเคียวกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขาอยู่

 

“ไม่ได้” ลิเคียวส่ายหน้าแล้วตอบปฏิเสธเตกิล่าหน้าตาย สายตายังคงจดจ้องมองไปที่ใบหน้าของเตกิล่าอย่างไมลดละ เขาแม้กระทั่งโน้มตัวลงกับโต๊ะ นอนหนุนแขนหันหน้าไปทางโต๊ะทำงานของเตกิล่าด้วยซ้ำ

 

“ทำไมไม่ได้” เตกิล่ากัดฟันถามเสียงรอดไรฟัน ในเวลานี้นอกจากอยากจะโยนลิเคียวออกไปจากห้องทำงานของเขาแล้ว เขายังอยากจะได้อยากแก้ปวดหัวสักกระปุกด้วย

 

“หล่อมาก ไม่อยากละสายตา” ลิเคียวมองเห็นใบหน้าที่ใกล้จะคลุ้มคลั่งเต็มทีของเตกิล่าแล้วก็หัวเราะอยู่ในใจ ขยับริมฝีปากบางเฉียบของตัวเองตอบออกไปด้วยน้ำเสียง สีหน้า แววตาที่เรียบนิ่ง พยายามกลบร่องรอยในแววตาไม่ให้เตกิล่าได้รู้ว่าตอนนี้เขาอยากจะหัวเราะแค่ไหน

 

เตกิล่าที่เมื่อครู่ยังอยากจะโยนลิเคียวออกไปจากห้องทำงาน แต่เมื่อได้ยินคำตอบจากปากบางเฉียบนั่นแล้ว นี่อาจจะนับได้ว่าเจ้าตัวใช้น้ำเสียงที่เขาชอบฟัง พูดคำที่น่าฟังออกมา

 

แต่ว่าเมื่อพิจารณาจากน้ำเสียง สีหน้าและแววตาของผู้พูดแล้ว เตกิล่าก็ไม่รู้ว่าตัวเองสมควรจะดีใจดีหรือเปล่า

 

ชมใช่ไหม นั่นชมเขาถูกไหม ชมทั้ง ๆ ที่หน้าตายอย่างนั้น

 

เตกิล่ามองลิเคียวด้วยสายตาเคลือบแคลง

 

เห็นสายตาเคลือบแคลงของเตกิล่าที่มองมา ลิเคียวก็อยากจะแกล้งยิ่งขึ้นไปอีก เขาสบตากับดวงตาคู่คมแล้วกระพริบตาปริบ ๆ ใส่ ตีสีหน้ามึนงงแถมให้ด้วย

 

“หล่อมากไหม” เตกิล่าหรี่ตาถามคนที่สบสายตาเขาอย่างไม่ยอมหลบ เตกิล่ารู้สึกแล้วว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อ และเสืออย่างเขายอมไม่ได้!

 

“มาก” ลิเคียวเห็นเตกิล่าหรี่ตามองมาก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวกำลังจะตอบโต้เขา แต่ว่าก็ไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไป ยังคงตอบคำถามเตกิล่าด้วยสีหน้าตายด้านของตัวเองอยู่ดี

 

“แล้วชอบหรือเปล่า” เตกิล่าส่งคำถามต่อ สายตาเป็นประกายพาดผ่านชั่วแวบหนึ่ง 

 

“มาก” ลิเคียวพยักหน้าตอบสั้น ๆ เหมือนเคย

 

“อ้อ ชอบมากก็มาดูใกล้ ๆ นี่มา” เตกิล่ายิ้มเย็น พยักหน้าเรียกด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ มือหนาตบลงเบา ๆ ที่ตักของตัวเองเป็นเชิงบอกว่าที่ให้นั่งน่ะ นั่งตรงไหน

 

สายตาของเตกิล่าที่มองไปทางลิเคียวนั้นท้าทายมาก เตกิล่าคิดว่าคนที่ชอบยั่วแบบลิเคียวแบบนี้ พอถึงเวลาเอาจริงก็ไม่กล้า แต่ว่าเตกิล่าคิดผิด 

 

ลิเคียวมองรอยยิ้มและสายตาที่ท้าทายของเตกิล่าแล้วก็ยกยิ้มในใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่มั่นคงเป็นจังหวะไปหาคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักแกร่ง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของเตกิล่าแล้วจดจ้องสายตาไปยังใบหน้าของเตกิล่าอย่างไม่ลดละ เหมือนกับว่าเมื่ออีกฝ่ายบอกให้มานั่งมองใกล้ ๆ เขาก็ทำตามอย่างเคร่งครัดในทันที

 

เตกิล่านั้นชะงักไปตั้งแต่ลิเคียวลุกขึ้นยืนแล้ว แล้วเมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งทิ้งตัวนั่งลงบนตักเขาจริง ๆ ลมหายใจเข้าออกที่เคยเป็นจังหวะก็สะดุดไป พอสองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอ ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาในระยะประชิด เตกิล่าก็รู้สึกว่าหัวสมองตัวเองตอนนี้ว่างเปล่ามาก

 

ยิ่งกลิ่นกายหอม ๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกก็ยิ่งทำให้เตกิล่าคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อในสถานการณ์นี้ดี

 

สิ่งเดียวที่เตกิล่ารู้ในตอนนี้ก็คือหอมมาก

 

หอมแบบมาก ๆ ไม่ใช่กลิ่นหอมจากน้ำหอม แต่เป็นกลิ่นหอมที่ที่เป็นกลิ่นกายเฉพาะตัว ผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำ ซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาใช้ แต่ไม่รู้ทำไมพอมันไปอยู่บนตัวของลิเคียวแล้ว เตกิล่ารู้สึกว่ามันน่าดมกว่า

 

แล้วไม่ปล่อยให้มันเป็นแค่เพียงความรู้สึกเท่านั้น เพราะเตกิล่าเคลื่อนใบหน้าของตัวเองไปแนบชิดกับซอกคอขาว ๆ หอม ๆ ของลิเคียว สูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอดอย่างเต็มที่ เพลิดเพลินกับกลิ่นกายหอม ๆ ที่ชวนให้หลงใหลนั่น

 

เมื่อปลายจมูกร้อน ๆ สัมผัสที่ผิวเนื้อบริเวณซอกคอ ลิเคียวที่อยู่บนตักของเตกิล่าก็สะท้านกายน้อย ๆ เสียอาการเป็นครั้งแรก ก่อนที่จะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยภายใต้เปลือกตาสีมุกหลุบต่ำลง มองคนที่ทิ้งศีรษะซุกซบอยู่กับซอกคอของเขา ก่อนจะเอียงคอเปิดองศาให้เตกิล่าทำตามใจตัวเองอย่างง่าย ๆ ฝ่ามือบางที่โอบรอบคอเตกิล่าอยู่ก็ลูบไล้หลังต้นคอของเตกิล่าอย่างเบามือ และมันก็ช่วยกระตุ้นอารมณ์ปรารถนาของเตกิล่าให้มากยิ่งขึ้น หลังจากที่มีเชื้อเพลิงอยู่แล้ว

 

ฝ่ามือของเตกิล่าที่เมื่ออยู่ยังวางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ถูกเลื่อนมาวางไว้ที่สะโพกมนทั้งสองข้างของลิเคียว ก่อนที่มันลูบไล้สะเปะสะปะไปตามเนื้อตัวเนียนละเอียดของลิเคียวตามความต้องการของเตกิล่า

 

ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามร่างกาย สอดแทรกเข้าไปที่ขอบกางเกง สัมผัสสองก้อนนุ่มเด้งที่สัมผัสอยู่บนต้นขาของเขา ส่วนริมฝีปากและปลายจมูกก็ไล้เรื่อยไปตามลำคอ สองข้างแก้ม ทิ้งร่องรอยอุ่นร้อนเอาไว้ทุกตารางนิ้วที่เลื่อนผ่าน

 

ริมฝีปากร้ายกาจของเตกิล่าเลื่อนผ่านจากซอกคอหอม ๆ ของลิเคียว ไล่ขึ้นมาขนถึงกลีบปากบางเฉียบสีสดที่ไม่จำเป็นต้องแต่งแต้มสีสันใด ๆ ลงไปอีก เตกิล่าจ้องมองมันด้วยสายตาหื่นกระหายชั่วแวบหนึ่ง แล้วกดริมฝีปากร้อนชื้นของตัวเองลงไปบดเบียดเค้นคลึงทันที ฟันซี่คมขบเม้นกลีบปากบางของคนบนตักอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยเพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกลีบปากบางขอลคนบนตักเผยออ้าออกจากกัน เตกิล่าก็ส่งเรียวลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปกวาดหาความหวานภายในโพรงปากน้อย ๆ นั่นทันที

 

เรียวลิ้นร้อนชื้นของคนทั้งคู่ผลัดกันเกี่ยวกระหวัด น้ำใส ๆ ไหลเยิ้มที่มุมปาก เสียงเฉอะแฉะดังขึ้นอย่างลามก ดวงตาของเตกิล่าที่เมื่อครู่ยังมีความมึนงงแปรเปลี่ยนเป็นฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ค้างคามาตั้งแต่เมื่อคืนวาน

 

มือสองข้างที่สอดเข้าไปในกางเกงสกินนี่ที่รัดแน่นของลิเคียวก็พยายามที่จะเค้นคลึงสองก้อนเนียนนุ่มมือ

 

“ยกสะโพกขึ้นหน่อย” เตกิล่าถอนริมฝีปากของตัวเองออกมาจากริมฝีปากหวาน ๆ ของเตกิล่าอย่างอ้อยอิ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เพราะกางเกงที่รัดรูปของลิเคียวมันทำให้เตกิล่าลงมือไม่สะดวก

 

ลิเคียวที่ได้ยินคำพูดของเตกิล่าก็ลอบยิ้มอยู่ในอก ไม่ต้องก้มลงมองก็รู้ว่าส่วนสำคัญของเตกิล่านั้นมันตื่นตัวเต็มที่พร้อมใช้งานแล้ว นั่นก็เป็นเพราะว่ามันกำลังดุนดันก้นของเขาอยู่นี่เอง

 

ลิเคียวทำตามคำพูดของเตกิล่า เขายกสะโพกขึ้น แต่ไม่ใช่แค่ยกพอให้เตกิล่าถอดกางเกงของเขาได้สะดวก แต่ลุกออกจากตักของเตกิล่าเลย

 

เตกิล่ามองตามลิเคียวที่อยู่ ๆ ก็ลุกออกไปอย่างมึนงง แล้วก็คิดได้ว่าลิเคียวคงจะลุกไปถอดกางเกงของตัวเอง นั่นทำให้เขาไล้เลียริมฝีปากอย่างรอคอย 

 

ลิเคียวเห็นคนที่กำลังรอคอยเขาอยู่อย่างใจจดใจจ่อแล้วก็หัวเราะในใจ เขาหมุนตัวเดินลงไปนั่งที่โซฟา

 

“ทำอะไร” เตกิล่าที่หายใจถี่อยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานมองตามลิเคียวที่เดินไปนั่งลงบนโซฟาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมึนงง

 

ไม่ใช่ว่าจะลุกไปถอดกางเกงเหรอ หรือว่าอยากทำที่โซฟา

 

ต่อให้คิดให้ตายเตกิล่าก็ไม่คิดว่าลิเคียวจะชิ่งเขาไปแบบนี้

 

“ไม่อยากมองแล้ว เบื่อ” ลิเคียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเหมือนกับของเตกิล่า แต่มันต่างกันตรงที่นี่มันเป็นน้ำเสียงปกติของเขา แต่ของเตกิล่านั่นเป็นเพราะมันเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ความต้องการ

 

เตกิล่ามึนงงกับคำตอบของลิเคียวไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ของตัวเองขึ้นมาเขามองไปที่ลิเคียวอย่างพรึงเพริด ไม่คิดว่าอีกคนจะทำกับเขาแบบนี้

 

“ลิเคียว!” น้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความต้องการก่อนหน้านี้กลายเป็นน้ำเสียงคำรามในลำคอไปแล้ว

 

ลิเคียวมองคนที่โดนเขาแกล้งแล้วอยากจะหัวเราะออกมา

 

ให้สมความต้องการง่าย ๆ ก็ไม่พิเศษสิ

 

ได้ง่าย ๆ ก็ลืมง่าย ๆ 

 

เขาจะยากจนเตกิล่าจำได้ไม่ลืมอีกเลย

 

(ต่อ)

 

เตกิล่าที่โดนลิเคียวทำให้อารมณ์ค้างถึงสามครั้งมองลิเคียวด้วยแววตาขุ่นมัว ฟันกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเด่นชัด

 

ลิเคียวมองหน้าเตกิล่าที่มองมายังเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว มองสันกรามที่นูนเด่นเพราะเจ้าของขบมันแน่นเพื่อระงับอารมณ์ ในใจของลิเคียวมีความยอมรับในตัวเตกิล่ามากขึ้นกว่าเดิม

 

หากเตกิล่าจะดึงดันเพื่อให้ได้ตัวเขาก็ทำได้ หากดูจากขนาดตัวที่ต่างกัน เตกิล่าจะมีความคิดในเรื่องใช้กำลังบังคับก็ยังได้ แต่เตกิล่าก็ไม่ทำ

 

ฝ่ายเตกิล่านั้นเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความคิดที่ว่านั่นแวบเข้ามาในหัว แต่ว่ามันก็เพียงแวบเดียวเท่านั้นแล้วเขาก็ปัดมันทิ้งไปอย่างไม่ลังเล คนอย่างเตกิล่า เวลส์ ต้องใช้กำลังบังคับผู้อื่นด้วยเหรอ คนที่มีนอีกมากหน้าหลายตาพร้อมจะขึ้นเตียงกับเขานั่นหรือที่จะต้องใช้วิธีต่ำทรามแบบนั้น

 

เตกิล่ามีความภูมิใจในตัวเองสูงมาก ดังนั้นเรื่องที่ทำเพื่อจะลดเกียรติและศักดิ์ศรีของตัวเองเขาจะไม่ทำอย่างเด็ดขาด

 

เมื่อเตกิล่าข่มกลั้นอารมณ์ทั้งหลายที่ผสมปนเปของตัวเองได้แล้วเขาก็เมินต่อสายตาของลิเคียวที่จับจ้องมองมา หยิบปากกาที่เขาวางทิ้งไว้เมื่อครู่ขึ้นมาทำงานต่อ เสมือนว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

 

ลิเคียวเห็นว่าเตกิล่าไม่มองมาที่ตัวเองแล้ว แต่แววตาของเจ้าตัวยังคงมืดครึ้มอยู่ก็รู้ว่าเตกิล่ายังคงไม่พอใจกับการกระทำของเขาอยู่

 

ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินออกจากห้องทำงานของเตกิล่าไปอย่างเงียบ ๆ 

 

การเดินออกไปของลิเคียวทำให้เตกิล่าที่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจเหลือบสายตามองตาม แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร หันไปสนใจกับงานของตัวเองมากกว่า

 

ส่วนลิเคียวที่เดินออกมานอกห้องก็เจอเข้ากับพุฒิธรที่มีห้องทำงานของตัวเองอยู่หน้าห้องเตกิล่า แต่เป็นห้องกระจกใส สามารถมองเห็นสถานการณ์ข้างนอกข้างในได้ชัด

 

พุฒิธรที่อยู่ในห้องทำงานกระจกของตัวเองเห็นว่าลิเคียวเดินออกมาจากห้องทำงานของเจ้านายก็รีบลุกขึ้นมาหา

 

“คุณลิเคียวจะไปไหนครับ” พุฒิธรถาม โดยที่สายตาของผู้ช่วยคนอื่น ๆ ได้แต่แอบมองด้วยความสนใจ 

 

คนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องของท่านประธาน และคนที่เลขาใหญ่อย่างพุฒิธรให้ความสำคัญ จะต้องเป็นคนที่มีความสำคัญมากแน่ ๆ

 

หลาย ๆ คนแอบลอบมองลิเคียวแล้วจำใบหน้าเอาไว้ ตั้งมั่นว่าต่อไปหากพบเจอที่ไหนจะต้องเคารพนอบน้อมไว้เป็นการดี

 

“กาแฟ ของว่าง” ลิเคียวหยุดอยู่ตรงหน้าพุฒิธรแล้วตอบกลับไปสั้น ๆ

 

“หิวเหรอครับ เดี๋ยวผมให้คนไปจัดการให้นะครับ” พุฒิธรก้มมองดูเวลาก็พบว่าอีกเกือบสองชั่วโมงถึงจะได้เวลาของมื้อเที่ยง และตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาเสิร์ฟของว่างให้เจ้านายด้วยแล้วเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะใช้โอกาสนี้เสิร์ฟของว่างและกาแฟให้ลิเคียวด้วยเลย

 

“ไม่ ทำเอง ให้เขา” ลิเคียวสั่นศีรษะเบา ๆ ก่อนที่จะเพยิดหน้าไปทางห้องทำงานของเตกิล่า ทำให้พุฒธรรู้ว่า “เขา” ที่ลิเคียวหมายถึงนั่นคือใคร

 

“อ้อ ทางอย่างนั้นเดี๋ยวผมพาไปดีกว่าครับ” พุฒิธรคิดว่าลิเคียวต้องการเอาใจเจ้านายของเขาดังนั้นจึงได้คิดว่าให้ความร่วมมือหน่อยจะดีกว่า

 

พุฒิธรพาลิเคียวเดินไปยังห้องครัวที่มีไว้สำหรับเจ้านายโดยเฉพาะ เมื่อเขาพาลิเคียวเข้าไปก็พบว่าในห้องครัวมีคนอยู่แล้วหนึ่งคน เป็นผู้ช่วยเลขาสาวของกฤตินั่นเอง เมื่อเธอเห็นว่าเลขาใหญ่ของผู้ที่ถือหุ้นสูงสุดเดินเข้ามาก็ทักทายอย่างนอบน้อมทันที ก่อนที่จะลอบส่งสายตาสำรวจคนที่ยืนข้าง ๆ พุฒิธรอย่างลิเคียว

 

“เอ่อ…” ผู้ช่วยเลขาสาวส่งเสียงในลำคอพร้อมส่งสายตาไปทางลิเคียวเพื่อหวังจะให้แนะนำตัว 

 

“ถ้าคุณเสร็จธุระแล้วก็เชิญครับ” พุฒิธรพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบห่างเหิน เขาทำเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อสารมา

 

“เอ่อ ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อเห็นว่าผู้ช่วยเลขาสาวของกฤติเดินออกจากห้องไปแล้ว พุฒิธรก็หันมาพูดกับลิเคียว

 

“บอสทานกาแฟดำครับ ใส่กาแฟสามช้อน น้ำร้อนหนึ่งในสามส่วนของแก้ว ทานกับขนมปังปิ้งเปล่า ๆ” พุฒิธรพูดบอกโดยที่ไม่ได้ลงมือทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

 

ฝ่ายลิเคียวเมื่อได้ยินสิ่งที่พุฒิธรพูดก็ลงมือทำ มือเรียวสวยขยับทำเมนูที่พุฒิธรพูดอย่างคล่องแคล่วราวกับว่าทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วย ใช้เวลาอยู่ไม่นาน ขนมปังปิ้งหกแผ่น พร้อมด้วยกาแฟดำสองแก้วก็วางอยู่บนถาด พร้อมที่จะนำไปเสิร์ฟ

 

พุฒิธรมองดูลิเคียวที่ทำเมนูที่เจ้านายตัวเองทานประจำมาสองชุดก็รู้แล้วว่าชุดหนึ่งของเจ้านาย อีกชุดคือของลิเคียว

 

ชอบเหมือนกัน หรือแค่อยากกินเหมือนกัน

 

เป็นอีกครั้งที่พุฒิธรมีคำถามในใจ แต่ไม่ถามออกไป

 

ลิเคียวเดินถือถาดอาหารกลับมาที่ห้องทำงานของเตกิล่า โดยที่มีพุฒิธรช่วยเปิดประตูห้องให้ เมื่อลิเคียวกลับเข้ามาในห้องแล้ว เขาก็ไปนั่งลงยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเตกิล่า มองหาพื้นที่ว่างบนโต๊ะแล้ววางจานขนมปังกับแก้วกาแฟลงไป

 

เสียงจานกระทบกับโต๊ะพร้อมกับกลิ่นหอม ๆ ของขนมปังปิ้งกับกาแฟโชยไปกระทบจมูกของเตกิล่า ทำให้เจ้าตัวรู้ว่ามันคืออะไร

 

แต่ที่เขาแปลกใจก็คือลิเคียวเป็นคนยกมันมา

 

“กิน” ลิเคียวพูดสั้น ๆ พร้อมกับเลื่อนจานขนมปังและแก้วไปไว้ตรงหน้าเตกิล่า

 

เตกิล่ามองหน้าลิเคียวที่จ้องมองมายังเขาด้วยดวงตาแป๋วแหวว

 

อ่า บางทีมันอาจะเป็นดวงตาที่ว่างเปล่าเหมือนเดิม แต่เตกิล่าคิดไปเองว่ามันเป็นดวงตาแป๋วแหววเหมือนลูกแมวตัวน้อย

 

“กิน กินเถอะ” เมื่อเห็นว่าเตกิล่ายังคงนั่งนิ่ง ลิเคียวก็พูดขึ้นอีก น้ำเสียงคราวนี้ไม่ได้เรียบนิ่งเหมือนปกติแล้ว แต่ว่ามันเพิ่มความกระตือรือร้นเขามาอีกเอ่อ ครึ่งส่วน

 

เตกิล่าตั้งใจจะเมินเฉยกับลิเคียว แต่เมื่อเห็นสายตาที่ช้อนมองมาก็ใจอ่อน หยิบแก้วกระแฟขึ้นมาจิบ แต่สีหน้ายังคงเย็นชาอยู่เหมือนเดิม

 

ทันทีที่กาแฟสัมผัสปลายลิ้น เตกิล่าก็ชะงักไป เขารู้ได้ทันทีเลยว่ากาแฟแก้วนี้ไม่ได้มาจากฝีมือของพุฒิธรเหมือนเดิม

 

พุฒิธรเป็นหนึ่งในไม่กี่คนสามารถชงกาแฟได้ถูกลิ้นเขามาที่สุด ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีเพิ่มอีกคนแล้ว และเป็นคนที่เบียดแซงคนอื่นจนขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่ง

 

ลิเคียวเห็นดวงตาของเตกิล่าเป็นประกายขึ้นมาชั่วแวบหนึ่งก็ยิ้มอยู่ในใจ

 

เพื่อที่จะฝึกชงกาแฟให้ได้รสชาติที่เตกิล่าชอบกิน เขาต้องโดนน้ำร้อนลวกมือไปกี่ครั้ง

 

“ชอบไหม” ลิเคียวถามออกไป ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องถามเลยด้วยซ้ำ เมื่อดูจากแก้วกาแฟที่ว่างเปล่าไม่เหลือซักหยดนั่นแล้ว แล้วทีนี่ขนมปังที่ยังไม่ได้แตะจะกินคู่กับอะไรล่ะ

 

“อืม” เตกิล่าพยักหน้าแล้วส่งเสียงตอบรับเบา ๆ 

 

“ทำเอง” ลิเคียวพูดแล้วเผลอทำสายตาคาดหวังออกมา และแม้ว่าเขาจะรีบกลบเกลื่อนร่องรอยแล้วแต่ว่ามันก็ไม่ทัน เตกิล่าทันที่จะมองเห็นมัน

 

เตกิล่าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เขาเห็นอารมณ์ในแววตาของลิเคียว 

 

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคาดหวังที่จะได้คำชมของเขา เตกิล่าก็รู้ว่าถึงเวลาที่เขาจะได้เอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้ว เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจสายตาของลิเคียว แล้วก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อโดยที่มือข้างที่ไม่ได้ถือปากกาหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมาถือกินไปด้วย

 

เมื่อเตกิล่าไม่ได้ให้ความสนใจตัวเองแล้ว ดวงตาของลิเคียวก็หรี่ลง เขาลุกขึ้นยืนแล้วถือแก้วกาแฟกับจานขนมปังที่เตกิล่าหยิบไปแล้วแผ่นหนึ่งเดินไปนั่งลงที่โซฟา ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ สลับกับกินขนมปัง 

 

การกระทำของลิเคียวทำให้เตกิล่าเงยหน้าขึ้นมอง เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าที่ทำแบบนั้นคือลิเคียวกำลังงอนแล้ว 

 

งอน 

 

เจ้าคนที่ชอบแสดงออกอย่างไร้อารมณ์นั่นงอนแล้ว

 

เตกิล่าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

 

รู้สึกเอ็นดูขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว 

 

“ทำมาให้แล้วเอาคืนไปได้ยังไง ฉันยังกินไม่พอเลยนะ” เตกิล่าเอนหลังพิงกับพนักโซฟาแล้วกอดอกพูดออกมา

 

ลิเคียวตวัดสายตาขึ้นมองเตกิล่าแล้วก็เมินผ่านไป ทำเหมือนลูกแมวตัวน้อยยามมองหน้าทาสของตัวเองที่กำลังเรียกร้องความสนใจอยู่

 

เตกิล่าเห็นลิเคียวมองมาแล้วทำเมินผ่านไปไม่สนใจที่เขาพูดแล้วก็รู้สึกคัน ๆ ในอกขึ้นมา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ 

 

นิ้วเรียวกดลงบนอินเตอร์คอมของตัวเอง ต่อสายตรงหาพุฒิธรที่นั่งทำงานอยู่ด้านนอก

 

“เอาของว่างเข้ามาให้ฉันหน่อย” กรอกเสียงลงไปทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสัญญาณ 

 

เสียงของเตกิล่าที่สั่งพุฒิธรนั้นลิเคียวได้ยินมันชัดเจน เขาเงยหน้ามองเตกิล่าแล้วก้มหน้ามองจานขนมปังของตัวเองที่ยังเหลืออยู่สี่แผ่นแล้วเงยหน้ามองเตกิล่าอีกครั้ง

 

ลิเคียวที่อยากได้ยินคำชมจากเตกิล่าก็เป็นฝ่ายยอมลงให้ก่อน ไหน ๆ ก็ตั้งใจทำมาเพื่อเอาใจอีกฝ่ายหลังจากที่โดนเขาแกล้งไปแล้ว

 

ลิเคียวยกจานขนมปังขึ้นแล้วเดินเอากลับไปวางลงตรงหน้าเตกิล่า มองหน้าเตกิล่าเป็นเชิงบอกว่าให้อีกฝ่ายกินที่เขาทำมา แล้วยกเลิกคำสั่งกับพุฒิธรไป แต่เตกิล่าก้มหน้าลงทำงานไปแล้ว ไม่สนใจเขา

 

ลิเคียวเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปหาเตกิล่าเรื่อย ๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานลงไปจนประชิดตัวเตกิล่าได้ เขาออกแรงเลื่อนเก้าอี้ทำงานของเตกิล่าให้ถอยห่างออกจากโต๊ะ ให้มีช่องว่างมากพอที่จะจะแทรกตัวนั่งลงบนตักเตกิล่าได้ เมื่อนั่งลงแล้วก็หยิบขนมปังขึ้นมา จ่อมันที่ริมฝีปากของเตกิล่า

 

“กิน ตั้งใจทำ” ลิเคียวพูดเมื่อเตกิล่าเอาแต่มองมานิ่ง ๆ แต่ไม่ยอมเปิดปากรับขนมปังที่เขาจะป้อน

 

เตกิล่านั้นชะงักไปตั้งแต่ที่ลิเคียวเดินมานั่งตักแล้ว แต่ลิเคียวก็เคยนั่งตักเขามาแล้วสองสามครั้งดังนั้นเขาจึงไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก ที่ทำให้แปลกใจก็คือไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะป้อนขนมปังให้เขาต่างหาก

 

เตกิล่ารู้สึกว่าลิเคียวกำลังอ้อนเขาอยู่ หรือว่าต้องการจะเอาใจขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้

 

ดวงตาคู่คมมองค้นคว้าไปยังดวงตาคู่สวยของลิเคียว แม้ว่าจะไม่พบอะไร แต่ก็รู้สึกว่ามันมีประกายไม่ว่างเปล่าเหมือนเดิมแล้ว

 

“กินนะ กินนะ” ลิเคียวส่งเสียงแหบพร่าออกไป เพิ่มความออดอ้อนลงไปในน้ำเสียง

 

และนั่นก็ทำให้เตกิล่าพ่ายแพ้อีกครั้ง

 

ลิเคียวยิ้มในตาเมื่อเห็นว่าเตกิล่ายอมกินขนมปังที่เขาป้อนให้ และคราวนี้เขาก็ยอมให้เตกิล่ามองเห็นรอยยิ้มในแววตาของเขา

 

อืม วอดก้าบอกว่าแกล้งได้ก็ต้องอ้อนได้ ให้แกล้งสลับอ้อนไป แล้วเตกิล่าจะหนีไม่พ้น

 

ลิเคียวเชื่ออย่างเต็มหัวใจและตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่เลยทีเดียว

 

ชาตินี้เตกิล่าอย่าหวังว่าจะหนีเขาพ้นเลย

 

ที่เขาเคยบอกเมื่อสิบปีก่อนว่าโตไปจะแต่งงานกับเตกิล่าให้ได้ เขาไม่ได้ล้อเล่น!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5602 Mychumild (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 06:53
    น่ารักมากค่าาา นึ้บนิ้บมาก
    #5,602
    0
  2. #5566 oscheek (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 11:43
    แสบมากกกก555555
    #5,566
    0
  3. #5545 desbestiny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 14:16

    เด็กเทรนของวอดก้านี้เองงงง แสบไม่แพ้กัน 5555

    #5,545
    0
  4. #5464 iiวมlwรน้oe (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2563 / 21:25
    อ๋ออ สรุปคุณคนนี้ตั้งใจโยนตัวเองมามอมเมาเหล้าคนนี้สินะ
    #5,464
    0
  5. #4931 Krystal wing (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 23:20
    อืม ใครนะ
    #4,931
    0
  6. #4778 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 11:14
    อ่อออออ มันอย่างงี้เองเหรอ โอ้ยยยยยเขินว่ะ
    #4,778
    0
  7. #4398 khunsom08 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 18:54
    ร้ายๆนะเนี่ย55
    #4,398
    0
  8. #4394 khunsom08 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 18:41
    ร้ายๆนะเนี่ย
    #4,394
    0
  9. #3758 ผักน้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:38

    ยัยลิก็คือทายาทอสูรของยัยก้านี่เอง555

    #3,758
    0
  10. #3577 Rabbiitao (Su:D) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:00
    โอ้ยยยย รักยัยหนูคนนี้จังเลยยย ชอบมาก!
    #3,577
    0
  11. #3482 0984363270 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 16:16
    อยากรู้ยัยลิทำยังไงยัยก้าคนไสยถึงได้เอ็นดูววววถึงขนาดไล่มาร์ตินี่ไปนอนห้องอื่นแล้วยัยลิทำไมถึงได้เชื่อฟังยัยก้าขนาดนี้ มันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง!!!!
    #3,482
    0
  12. #3432 graceTR (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กันยายน 2563 / 21:24
    โอ้ยยย แหนะยัยก้าให้ท้ายยย แต่อย่าเยอะเกินเด้อพี่เตเค้าทรมานดีดดิ้น5555555555
    #3,432
    0
  13. #3308 Nichan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 18:43
    อยากรู้มากกว่าว่ายัยแมวทำยังไงให้วอดก้ายอมรับได้
    #3,308
    0
  14. #3189 Cup_Cakeks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 22:12
    โอ้ยยย ลิเคียวลูกกกก
    #3,189
    0
  15. #3157 PaiiKanj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 19:24
    ยัยวอดก้าเป็นคนเทรนมาจะไปไหนรอด😂😂😂
    #3,157
    0
  16. #2914 AA248 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 16:38
    อะโห ช่วยดูคนเทรนให้ด้วย ไม่รอดแล้วจ้าาา
    #2,914
    0
  17. #2904 noo_parekapoom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:20
    กรี๊ดดดดด ลูกรักแม่วอดก้าา
    #2,904
    0
  18. #2798 K_INK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 11:07
    กรี๊ดดดด พี่สะใภ้สอนน้องสะใภ้ได้ดีงามมากค่ะ!
    #2,798
    0
  19. #2770 Capricornus4 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 20:05
    กรี้ดดดดดด น่าร้ากกกกก เอาแล้วววพี่เตหนีไม่พ้นแน่ๆ
    #2,770
    0
  20. วันที่ 4 กันยายน 2563 / 15:11
    ลูกศิษย์แม่วอดก้านี่นาาาาา
    #2,740
    0
  21. #2671 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 20:59
    กรี้ดมีปมๆ
    #2,671
    0
  22. #2617 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 12:41
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #2,617
    0
  23. #2612 tang_thai°°° (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 11:17
    แงงงงงง น้องงงงงแมวว
    #2,612
    0
  24. #2602 เอริสสึ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 09:28
    นุ้งลิคือแมวเลยอ่ะ 55555
    พี่เตจงเป็นทาสแมวซะดีๆ
    #2,602
    0
  25. #2595 luvtaetaev (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 18:51
    กระโดด นุ้งร้ายมาก!!!! เลิ้ปปปปปปแม่รักหนูuwu
    #2,595
    0