DON'T TOUCH ME มือผม คุณห้ามจับ

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,929 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

“อย่าบังคับให้ผมต้องเลือกเลยครับ อย่าบีบบังคับผมให้ต้องทำอะไรที่ไม่อยากจะทำ” อินทัชปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำระหว่างเขาและต้นสายที่ติดต่อมาอยู่หลายลมหายใจเข้าออก ก่อนจะพูดออกมา

 

พูดด้วยความรู้สึกอัดอั้น พูดด้วยความรู้สึกอยากจะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง

 

พูดจบแล้วก็กดตัดสายทิ้งทันทีแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจจะดูทิศทางว่ามันจะไปร่วงหล่นอยู่ที่ตรงไหน

 

โชคดีที่พื้นบ้านถูกปูด้วยพรมที่มีความหนานุ่มอยู่พอประมาณ โทรศัพท์ของอินทัชจึงไม่แตกพังไปเสียก่อน

 

ตัวคนที่โยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจอะไรแล้วยังคงเงยศีรษะพิงพนักโซฟา ดวงตาคู่สวยยังคงซ่อนตัวอยู่ภายใต้เปลือกตาสีมุก ปิดบังแววตาของคนเอาไว้

 

ภายในใจที่ยุ่งเหยิงของอินทัชกำลังตีกันอย่างไม่จบไม่สิ้น เขายังคงตัดสินใจไม่ได้ว่าตอนนี้เขาจะทำอย่างไรต่อไปดี

 

พุ่งชนทุกสิ่งทุกอย่างเลยดีไหม ไม่ต้องกังวลแล้วว่าชีวิตจะเป็นยังไง

 

เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ทำทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการจะทำ ใช้ชีวิตของตัวเองให้คุ้ม แล้วจะตายเร็วตายช้าก็ช่างมัน

 

“แกร๊ก!” เสียงแกร๊กที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังจะตัดสินใจพังทุกเกาะป้องกันที่สร้างขึ้นมาลืมตาโพลง สะบัดหน้าไปยังทิศทางประตูอย่างรวดเร็ว

 

เขากำลังถูกบุกรุกบ้านโดยใครก็ไม่รู้!

 

อินทัชลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ประสาทสัมผัสและสมองเขาตื่นตัวด้วยความหวาดระแวง

 

คนที่ผ่านประตูรั้วบ้านเขาเข้ามาถึงในนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา

 

อินทัชสอดมือเข้าไปใต้โซฟาเบดตัวยาว กดปุ่มปลดล็อกปุ่มหนึ่งจนเสียงดังคลิกและหลังจากนั้นเพียงเสี้ยววินาทีก็มีวัสดุชิ้นหนึ่งตกอยู่ในมือของเขา

 

อินทัชดึงมือกลับออกมาจากใต้โซฟา กระชับวัสดุสีดำด้านที่อยู่ในมือจนแน่นน

 

เขาจะยิงก่อนที่จะถามแน่นอน

 

“พรึบ!” สิ้นความคิดอินทัชก็รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าคนที่บุกรุกนั้นได้มาอยู่ทางด้านหลังเขาแล้ว เจ้าของบ้านหมุนตัวอย่างรวดเร็ว มัจจุราชกระบอกสั้นในมือที่หวังจะใช้ป้องกันตนเองถูกจ่อส่งไปในทิศทางที่มีผู้บุกรุกอย่างรวดเร็ว

 

แต่เร็วไม่เท่าคนที่บุกรุกบ้านคนอื่นเข้ามา

 

ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือเรียวเล็ก เอาอาวุธปืนที่อยู่ในมือไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนเจ้าของตั้งตัวไม่ทัน

 

“ช้าเกินไป” น้ำเสียงราบเรียบพูดเหมือนกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่การออกอาวุธช้า แต่เป็นการกินข้าวช้าเกินไป

 

คนพูดมาได้อย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิด

 

แต่ผู้บุกรุกไม่ใส่ใจไม่ได้แปลว่าเจ้าของบ้านจะไม่ใส่ใจด้วย

 

“คุณเข้ามาได้ยังไง!” อินทัชกระชากเสียงถาม หัวใจยังคงเต้นรัวเร็วจนน่ากลัวว่ามันจะระเบิดออกมานอกอก โชคดีที่จังหวะคนแย่งปืนไปไม่ได้สัมผัสโดนมือเขา

 

มองคนที่บุกรุกบ้านคนอื่นอย่างหน้าตาเฉย ทั้งยังปลดอาวุธป้องกันตัวของเขาไปโยนเล่นเหมือนเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง

 

ไม่สิ สำหรับคนที่เกิดมาในตระกูลที่ค้าขายอาวุธสงคราม ปืนหนึ่งกระบอกก็คงไม่ต่างอะไรกับของเล่นจริง ๆ

 

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะใส่ใจ สิ่งที่เขาควรจะสนใจนั่นก็คือคำถามที่เขาเพิ่งจะส่งออกไปนั่นมากกว่า

 

คิงเข้ามาในบ้านเขาได้ยังไง บุกรุกเข้ามาเพื่ออะไร!

 

“ฉันกดกริ่งเรียกหลายครั้งแล้ว” นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำตอบที่อินทัชต้องการเท่าไหร่นัก

 

คนที่วันนี้เผชิญหน้ากับความเครียดและความกดดันมาทั้งวันสูดลมหายใจเข้าปอดยาว ๆ เพื่อหวังระงับอารมณ์โกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาของตัวเองให้มันบางเบาลง แต่มันเหมือนจะไม่ช่วยอะไรสักนิด มือเรียวกำเข้าหากันแน่น แน่นจนเล็บจิกเข้าไปที่ฝ่ามือ

 

ความเจ็บที่ฝ่ามือได้รับ ไม่ได้ทำให้คนที่ทั้งโกรธ ทั้งสับสน ทั้งกดดันรู้ตัวเลยสักนิดจนกระทั่ง

 

“โกรธก็ไปลงกับคนที่ทำให้นายโกรธ ฉันไม่อนุญาตให้นายทำร้ายตัวเอง” คนก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอีกรอบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คว้าเอาที่ข้อมือของคนที่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของตัวเอง

 

คำพูดยืดยาวและสัมผัสอุ่นร้อนที่ข้อมือทำให้อินทัชได้สติ เขาสะดุ้งตัวสุดแรงเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสภาวะที่เป็นอันตราย

 

“อย่าจับมือผม!” อินทัชแทบจะตะโกนออกมาทั้งยังสะบัดข้อมือของตัวเองจนหลุดออกจากการเกาะกุม

 

หัวใจที่ยังไม่ทันจะได้เต้นเป็นปกติดีเต้นรัวเร็วขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันมากกว่าเดิม

 

เขาเกือบจะพลาดไปอีกแล้ว

 

“นายควรระวังตัวให้มากกว่านี้” คนบุกรุกบ้านคนอื่นพูดหน้าตาเฉย มองเจ้าของบ้านที่เบิกตากว้างจ้องมายังตนเองนิ่ง มองอยู่ชั่วครู่หนึ่งแล้วพาตัวเองไปนั่งลงบนโซฟาโดยที่เจ้าของบ้านมาต้องเชิญ

 

ขนาดบ้านของเจ้าตัวเขายังเชิญตัวเองเข้ามาได้ นับประสาอะไรกับแค่นั่งโซฟาต้องรอคนมาเชิญ

 

“คนที่ผมควรจะระวังตัวเป็นคนแรกเลยก็คือคุณนั่นแหละ บอกผมมาว่าเข้ามาบ้านผมได้ยังไง” อินทัชกระชากเสียงถาม อารมณ์ที่พยายามข่มกลั้นตัวเองนั้นหลุดกระจายจนหาไม่เจอแล้ว

 

วันนี้เขาโดนกดดัน โดนบีบคั้นมากเกินไปแล้ว!

 

“ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการแล้วไม่ได้”

 

“รวมถึงการบุกรุกบ้านคนอื่นด้วยน่ะเหรอครับ” อินทัชสวนกลับไปทันที ความหวาดเกรงใด ๆ ล้วนหายไปสิ้น

 

“ก็ถ้าฉันต้องการ” มาร์คตอบเสียงเรียบเรื่อย และท่าทางเรียบเรื่อยเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิดของตัวเองนั่นยิ่งทำให้อินทัชอยากจะเขวี้ยงอะไรสักอย่างใส่หน้า ทำให้หน้าน้ำแข็งนั่นแตกละเอียดไปซะ

 

“แล้วคุณบุกรุกบ้านผมเข้ามาทำไม” คิดได้แต่ทำจริงไม่ได้ อินทัชจึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าออกยาว ๆ กัดฟันถามและเน้นที่คำว่าบุกรุก

 

“หิว”

 

“อะไรนะ!” อินทัชถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง คนให้เหตุผลที่บุกรุกบ้านเขาว่าอะไรนะ

 

“หิว” คนตอบย้ำคำเดิม ทั้งยังเอนตัวพิงกับพนักโซฟาด้วยท่าทางเกียจคร้าน

 

อินทัชมองคนที่ย้ำคำตอบเขาพร้อมทำตัวสบาย ๆ เหมือนอยู่บ้านตัวเองด้วยอารมณ์ที่สับสนมึงงไม่หมด ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรู้สึกเช่นไร ควรจะทำยังไงดี

 

ไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาควรจะได้อยู่กับตัวเอง เพื่อคิดหาวิธีรับมือกับเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นหรอกเหรอ

 

“เผื่อคุณจะลืมไปว่าที่นี่คือบ้านของผม ไม่ใช่ร้านอาหาร” คนที่คิดถึงปัญหาของตัวเองขึ้นมาได้ อารมณ์ก็พุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง กัดฟันตอบโต้กลับเสียงเข้ม

 

“ฉันรู้” คนบุกรุกบ้านคนอื่นด้วยเหตุผลว่าหิวพยักหน้ารับรู้

 

“รู้แล้วคุณมาทำไม” อินทัชที่ตอนนี้อารมณ์เหนือทุกความกลัวต่าง ๆ ถามกลับไปอีกครั้ง

 

“น้ำพริกกุ้งเสียบ”

 

“ถ้าผมให้แล้วคุณจะกลับไปใช่ไหม” อินทัชหลับตาแน่นแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ก่อนจะถามไปแบบนั้น

 

ถ้าเขาให้แล้วคนจะกลับบ้านตัวเองไป เขาจะยกให้ทั้งกระปุกเลย ช่วยรีบ ๆ กลับไป ปล่อยให้เขาได้มีเวลาคิดหาวิธีรับมือกับปัญหาสักนิด

 

“รอเดี๋ยว” เห็นคนมองนิ่งไม่ตอบอะไรกลับมาอินทัชก็ตีความไปเองว่าคนรับข้อเสนอแล้วจึงได้เอ่ยปากบอกให้รอแล้วจึงหมุนกายเดินไปยังห้องครัวเพื่อจัดการนำน้ำพริกที่ยังเหลืออยู่มาให้คน

 

ไม่รู้ว่าติดใจอะไรนักหนา ถึงขนาดบุกรุกบ้านคนอื่นเพื่อน้ำพริกกระปุกเดียว

 

พูดถึงเรื่องบุกรุกบ้าน เห็นที่ว่าเขาจะต้องหาวิธีป้องกันการบุกรุกที่ได้ผลมากกว่านี้

 

อินทัชคงไม่รู้ ไม่รู้ว่าวิธีป้องกันที่เขาใช้อยู่นี่มันดีที่สุดแล้ว เพียงแต่มันยังไม่สามารถรับมือกับความสามารถของมาร์คได้ก็เท่านั้น

 

อย่างที่คนมีอำนาจและอิทธิพลพูด ไม่มีอะไรที่เจ้าตัวอยากได้แล้วไม่ได้

 

 

“เอ้า ได้ของแล้วก็เชิญกลับไปได้แล้ว” อินทัชที่กลับมาพร้อมกับน้ำพริกกระปุกใหญ่ในมือ วางของลงบนโต๊ะให้กับคนที่นั่งสบายอยู่บนโซฟา พร้อมทั้งพูดบอกให้คนกลับออกไปได้แล้ว

 

“บอกเมื่อไหร่ว่าจะกลับ” คนถามโดยไม่ปรายตามองของที่ถูกวางไว้บนโต๊ะเลยสักนิด

 

และคำถามนั้นถึงกับทำให้เจ้าของบ้านโมโหจนหน้าแดง

 

เขาชักจะอดทนไม่ไหวแล้ว

 

และไม่อยากจะอดทนแล้วด้วย!

 

“คิดว่าเป็นคนที่มีอำนาจอยู่ในมือแล้วจะทำอะไรก็ได้ทุกอย่างเลยงั้นเหรอ ไม่คิดถึงใจ ไม่คิดถึงความต้องการของคนอื่นเลยสักนิดเลยเหรอ” อินทัชถาม ถามอย่างคนที่อยากจะได้คำตอบจริง ๆ

 

มันเป็นคำถามที่ไม่ใช่แค่เพียงต้องการถามคนตรงหน้านี้เท่านั้น แต่เป็นคำถามที่เขาต้องการถามทุกคนที่ใช้อำนาจของตัวเองมาขู่บังคับเขาด้วยเช่นกัน

 

“ตราบใดที่ความต้องการของตัวเองยังไม่ถูกเติมเต็ม ทำไมจะต้องไปใส่ใจความต้องการของคนอื่น”

 

ไร้ใจ นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนคนนี้ถูกกล่าวขานว่าเป็นคนไร้ใจ

 

คำตอบนี้ของคนเป็นสิ่งที่พิสูจน์คำพูดได้ดี

 

นั่นสิ ในเมื่อความต้องการของตัวเองยังไม่ถูกเติมเต็ม แล้วทำไมจะต้องใส่ใจความต้องการของคนอื่น

 

แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนั้นไม่ได้ ทำไมเขาถึงเป็นคนที่ยึดหลักนั้นไม่ได้

 

ทำไมเขาถึงต้องเป็นคนที่เกิดมาเพื่อทำให้ความต้องการของคนอื่นสมหวัง ทั้ง ๆ ที่ความต้องการของเขายังไม่เป็นจริงเลยสักอย่าง

 

ทำไมกัน!








นี่เป็นนิยายเรื่องแรกของเราเลยที่บรรยากาศโทนเรื่องมันอึมครึมขนาดนี้ แถมนายเอกของเรายังตกเป็นรองคนอื่นเขาขนาดนี้ 


แหะ จริง ๆ ค่อนข้างจะแต่งยากเหมือนกันเพราะเรื่องอื่น ๆ ที่ผ่านมานายเอกของเราค่อนข้างจะเป็นต่อคนอื่นเขาพอสมควร แถมยังมีคนคอยซัพพอร์ตสนับสนุน ดังนั้นเรื่องนี้ลองฉีกออกมาสักหน่อย อาจจะขัดใจใครหลาย ๆ คน แต่เราจะพยายามทำออกมาให้ดีที่สุดนะคะ 


ฝากด้วยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.929K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23,201 ความคิดเห็น

  1. #23183 ButterFlyTyu (@ButterFlyTyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 22:52

    สงสารน้องงงงง

    #23,183
    0
  2. #23170 0984363270 (@0984363270) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 23:31

    น้องเลือกอะไรไม่ได้สักอย่างงงงแง้วววววววววววววววววววววววว

    #23,170
    0
  3. #23059 Fang-thailand (@Fang-thailand) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 19:17

    สนุกมากเลย หนูว่ามันไม่ขัดใจนะค่ะ
    #23,059
    0
  4. #23057 Bodi-Zhange (@Bodi-Zhange) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 21:04
    คือสงสารน้องจนน้ำตาคลอเลยอ่ะ แงงงงงงง
    #23,057
    0
  5. #23034 mildHottest2PM (@mildHottest2PM) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 19:44
    เราชอบนิยายเเนวนี้นะ ชอบมาก อ่านวนอยู่นั่นเเหละ
    #23,034
    0
  6. #22388 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 10:03
    น้องจะระเบิดแล้ว
    #22,388
    0
  7. #22120 panitin (@panitin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 06:19
    เครียดมาก อ่านแล้วกดดันมากๆ ดีที่ไม่อ่านตอนช่วงก่อนนี้เพราะเป็นดีเพรส ไม่งั้นคงดิ่งกว่านี้ เพราะกระทบอารมณ์ คืออินมากไปกับน้อง เขียนสนุกค่ะ
    #22,120
    0
  8. #21179 NoneCoffee (@NoneCoffee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 14:58
    พี่ๆๆ อีกนิดก็จะคุกคามเป็นโจรละนะ 5555 คราวหน้าไม่เอานะๆๆ น้องยุคนเดียว
    #21,179
    0
  9. #20777 แจนมงกุน (@wwinter15) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 10:57
    พี่อย่ากดดันน้องงงㅠㅠㅠㅠㅠ
    #20,777
    0
  10. #16622 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 21:19
    น้องงง ใจเย็นๆก่อนน้าา~
    #16,622
    0
  11. #15042 Carmmingmay (@carmmingmay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 01:25
    โอยยย สุดยอดเลยค่ะ
    #15,042
    0
  12. #14990 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:18
    อึดอัดแทนน้องอินเลยค่ะ
    #14,990
    0
  13. #14687 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 00:47
    คิงก็รอๆไปเถอะน่า สองเดือนเองเนี่ย
    #14,687
    0
  14. #14289 Moimase (@Moimase) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 18:53
    555เกินไปนะบุกรุกบ้านเฉย
    #14,289
    0
  15. #14200 d_nutss0648 (@d_nutss0648) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:14
    ขมวดคิ้วทั้งตอนไปเลยจ้าาา บุกรุกบ้านคนอื่นขนาดนี้เเบบเกินทนนะ ถ้าเป็นอินทัชจะสวมถุงมือเเล้วหายไปเลย ไม่ก็ตัดมือทิ้งเเล้วเอาเเขนเทียมมาใส่- เหอๆ
    #14,200
    0
  16. #12474 chompoo--- (@chompoo---) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 17:21
    ไรท์สู้ๆ
    #12,474
    0
  17. #12187 Som_TIPP (@Som_TIPP) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 16:37
    อ่านไปก็จุกๆไปนะฮะ ตะเตือนไตอ่ะ จะร้อวก็ร้องไม่ออก คือเข้าถึงอารมณ์มาก
    #12,187
    0
  18. #12111 sjhyj94 (@sjhyj94) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 20:44
    มีคำผิดบ่อยมากเลยค่ะไรท์ แต่เนื้อเรื่องสนุกมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #12,111
    0
  19. #12078 ilyyy (@krinigt88) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 05:23
    เข้าใจความรู้สึกอินทัชนะ ;~; น้องง
    #12,078
    0
  20. #11957 Benyapa Thubtimnak (@ben-a11137) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 02:48
    อ่านน้ำพริกกุ้งเสียบทีไร คือหิวค่ะ 5555
    #11,957
    0
  21. #11265 pumiw (@pumiw) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:27
    สงสารน้อง
    #11,265
    0
  22. #10873 ployly16 (@ployly16) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 15:57

    รุ้สึกอยากกินน้ำพริกกุ้งเสียบเลย
    #10,873
    0
  23. #10733 MayI_MayBe (@ThararatFirst) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:13
    สนุกมากกกกกกกกกกกกก ไรท์บรรยายดีมากๆ รู้สึกหน่วงไปกับอินทัชเลยน่าสงสารมากๆ แต่คำพูดมาร์คนี่แอบเกินไปนิสรึป่าว กระแทกกลางใจอินทัชเลยนะนั่น
    #10,733
    0
  24. #10468 linji9 (@linji9) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 14:49

    ชอบนิยายแนวนี้มากกกกกกกแต่แบบนี้อีกนะไร
    #10,468
    0
  25. #9598 Marsmoonzzz (@Marsmoonzzz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:26
    นิยายเรื่องนี้ทำให้ฉันหิวข้าว แล้วฉันจะหาน้ำพริกกุ้งเสียบจากไหนกิน แงงงงงงงงงง
    #9,598
    0