ซุปตาร์เกิดใหม่ (yaoi) จบแล้ว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 352,574 Views

  • 3,140 Comments

  • 15,187 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    5,223

    Overall
    352,574

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2358 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

พวกเขาเข้ามาอยู่ในป่ากันวันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ตลอดทางเดินที่ผ่านมาเริ่มเดินทางลำบากขึ้นเรื่อยๆ หิมะเริ่มตกทำให้อากาศหนาวขึ้นมากจากวันแรกที่มาถึง เมื่อคืนพวกเขาได้นอนกันในเต๊นท์ที่แบกกันมาโดยนอนห่างออกมาจากลำธารเล็กแห่งหนึ่งที่เจอในช่วงเย็นวาน

 

ตลอดสองวันที่ผ่านมาอาเรฟรับหน้าที่เป็นคนทำอาหารแล้วมีคนอื่นผลัดกันมาเป็นลูกมือเขาบ้าง แต่วันนี้ยังไม่มีใครตื่นเลยสักคน มีเพียงอาเรฟที่ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นเท่านั้น ปกติเวลาประมาณนี้ทีมงานต้องปลุกพวกเขาตื่นขึ้นมาทำภารกิจเพื่อและกับวัตถุดิบมาทำอาหารแล้ว แต่วันนี้แปลกไม่เห็นมีทีมงานมาปลุกเลยสักคน

 

อาเรฟเห็นทีมงานที่มีหน้าที่ดูแลวัตถุดิบที่พวกเขาต้องทำภารกิจเพื่อแลกมันมายืนทำหน้าตาเคร่งเครียดและเหมือนจะถกเถียงอะไรกันอยู่ เขาตัดสินใจเดินเข้าไปถามเมื่อรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับพวกเขาโดยตรง และก็จริง เมื่อทีมงานอธิบายว่าวัตถุดิบที่เตรียมมานั้นเสียหายจนไม่สามารถนำมาประกอบอาหารได้แล้ว ส่วนสาเหตุเป็นเพราะหิมะตกใส่ คืออะไร เหตุผลแบบนี้ก็ได้หรือ

 

อาเรฟอยากจะกลอกตามองบนถ้าไม่ติดว่าห่วงภาพลักษณ์ คิดหาเหตุผลที่มันแนบเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้เลยหรือไง วางแผนกันมาไม่ดีเลยจริงๆ ทำแบบนี้สู้บอกว่าวัตถุดิบหมดยังจะน่าเชื่อถือมากกว่านี้อีก

 

“หมายความว่าต่อไปนี้ต้องหาอาหารจากในป่ากันเองหรือครับ”

 

“ต้องเป็นอย่างนั้นแหละครับ พวกผมเองก็ด้วย” ทีมงานตอบอาเรฟ เขาแปลกใจที่อาเรฟไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดหรือเป็นกังวลอะไร ถ้าเป็นปกติวัยรุ่นอายุแบบนี้เจอเหตุการณ์แบบนี้น่าจะแสดงท่าทีวิตกกังวลบ้าง แต่อาเรฟกับไม่มีเลย

 

“ครับ งั้นผมขอตัวก่อน” อาเรฟไม่คิดจะถามอะไรต่อ ก็เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าทีมงานวางแผนกันมาอย่างนี้ ถามไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือพวกเขาควรไปปลุกอีกเก้าคนที่เหลือมาเพื่อให้รับรู้ถึงสถานการณ์ตอนนี้และช่วยกันคิดว่าจะทำยังไงกับมื้อเช้านี้ดี ที่จริงอาเรฟมีคำตอบในใจอยู่แล้ว แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะทำทุกอย่างเพียงคนเดียว

 

 

“งั้นเราควรแยกย้ายกันไปสำรวจว่าแถวนี้มีอะไรที่พอจะเป็นอาหารได้บ้าง” ชินกิพูดขึ้นเมื่ออาเรฟเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟังแล้ว อาหารที่พวกเขาเตรียมมาก็ถูกนำมากินกันไปแล้ว ด้วยเห็นว่ายังไงก็มีวัตถุดิบจากทีมงานเลยไม่คิดเก็บเอาไว้ ถือว่าพวกเขาประมาทไปแล้วจริงๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าอาเรฟยังมีอาหารกระป๋องเหลืออยู่อีก อาเรฟก็ไม่คิดจะบอกเพราะคิดว่าเก็บไว้เผื่อหาอะไรกินกันไม่ได้จริงๆแล้วเท่านั้นถึงจะนำออกมา

 

“เราควรแบ่งกลุ่มกันไปไหมครับ” จองมินพูดพลางหันสายตาไปทางสองนักแสดงสาวเพื่อเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงต้องไปเป็นกลุ่ม มันคงไม่ดีถ้าจะให้ผู้หญิงไปกันเอง

 

“ก็ดีนะครับ ผมขอไปกับอาเรฟฮยองนะ” ยูตะพูดขึ้น ไม่รู้ทำไมแต่เขารู้สึกว่าทั้งหมดในนี้อาเรฟฮยองสามารถเพิ่งพาได้มากที่สุด ทั้งที่ไม่รวมนูนาทั้งสอง อาเรฟฮยองก็ตัวเล็กที่สุดแล้ว เล็กกว่าเขาเสียอีกแม้เขาจะเตี้ยกว่าเล็กน้อย

 

“ผมขอไปกับอาเรฟด้วย” มูกงพูดขึ้นมาอีกคน ทำเอาจุนซาที่จะขอไปกับอาเรฟต้องชะงัก

 

“โอเค งั้นที่เหลือใครจะไปกับใครบ้าง” ตอนนี้เหลือผู้ชายห้าคนกับผู้หญิงสองคนมันคงจะไม่ดีถ้าหากผู้ชายสี่คนจะจับกลุ่มไปด้วยกันเอง ดังนั้นจุนซาเลยไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ แม้จะคิดในใจว่าทีมงานให้จับคู่บัดดี้แล้วไม่ใช่หรือแล้วทำไมเขาไม่ได้ไปกับคู่บัดดี้ของตัวเองล่ะ แต่ตอนนี้ใครจะสนใจความคิดของเขากัน

 

อาเรฟเมื่อเห็นว่าแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินไปขอยืมขวานและมีดจากทีมงาน และหยิบไม้ที่พวกเขาใช้ทำที่พักมาด้วยสองสามท่อน ท่ามกลางสายตาแปลกใจของคนอื่นๆ แต่ครู่เดียวเท่านั้นเมื่อทุกคนคิดว่าควรจะมีอุปกรณ์พวกนี้ติดตัวไปหาอาหารด้วยจริงๆ

 

“อาเรฟฮยองจะไปที่ลำธารหรือครับ” ยูตะถามเมื่อเห็นคนที่เขาขอมาด้วยเดินนำไปที่ลำธาร โดยมีมูกงเดินตามไปติดๆ

 

“ใช่ เมื่อวานตอนฮยองไปล้างหน้าถ้ามองไม่ผิดเหมือนจะเห็นมีปลาว่ายอยู่”

 

“จริงหรือครับ แต่เราจะจับปลายังไง เราไม่มีอุปกรณ์นี่นา” มูกงถามเสียงตื่นเต้น แต่เสียงอ่อยลงในตอนท้าย ตอนที่เขารู้ว่าต่อไปนี้ต้องหาอาหารเองเขารู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาเลยล่ะ แม้ตอนที่ตอบตกลงเข้าร่วมรายการเขาจะเตรียมใจไว้แล้วก็เถอะว่าต้องมาลำบาก แต่เมื่อสองวันที่ผ่านมามีวัตถุดิบดีๆให้มีคนทำอาหารอร่อยๆให้กินก็คล้ายจะลืมไปแล้วว่าก่อนจะมาต้องเตรียมใจไปเท่าไหร่

 

อาเรฟเพียงยิ้มนิดไม่ตอบคำถามอะไร เขาไม่รู้ว่านักแสดงหนุ่มใช้ชีวิตที่ผ่านมายังไงทำไมเรื่องง่ายๆแบบนี้ถึงคิดไม่ได้ เห็นเขาถือของพวกนี้มาแบบนี้น่าจะเดาได้แล้ว

 

“หรือว่า! ฮยองจะทำไอนั่นหรือฮะ ไอที่ปลายแหลมๆ ใช้เขวี้ยงไปที่ตัวปลาใช่ไหมฮะ” ยูตะถามอย่างนึกขึ้นได้ แต่เขาเรียกไม่ถูกว่าไม่ถูกว่าไม้ที่ปลายเหลาแหลมๆนั่นเรียกว่าอะไร เขาเคยเห็นมันในสารคดีเรื่องหนึ่ง

 

“ฉมวก” บอกชื่อเรียก ที่จริงจะเรียกฉมวกก็ไม่ถูกนักเพราะเขาจะทำไม้เหลาปลายให้แหลมๆไว้ใช้แทงปลา แต่ฉมวกมันทีหลายง่ามซึ่งเขาไม่มีอุปกรณ์ที่จะทำเช่นนั้นได้ แต่มันก็คือๆกันแหละน่า

 

“งั้นต้องเหลาไม่ใช่ไหม ให้ผมช่วยนะ” มูกงอาสาเหลาไม้เอง แม้ไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า แต่มันคงไม่ดีถ้าเขาจะยืนเฉยๆแล้วปล่อยให้คนอื่นทำอย่างเดียว

 

“ไม่เป็นไรครับ พวกคุณหาไปหาอะไรมาใส่ปลาดีกว่า” อาเรฟตอบปฏิเสธไป ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แต่เขามั่นใจเชียวล่ะว่ามูกงเหลาไม้ไม่ได้หรอก ขนาดตอนแรกยังเดาไม่ได้เลยว่าเขาจะใช้อะไรจับปลา ที่สำคัญนะเขานึกแค่ว่าจะมาจับปลา แต่ลืมหาอะไรมาใส่ปลาที่เขาจะจับได้!

 

“เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ” มูกงกับยูตะตอบรับเสียงหงอยๆเมื่อรู้สึกว่าตัวเองช่วยอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย

 

เมื่อเห็นยูตะกับมูกงเดินย้อนกับไปเอาอุปกรณ์มาใส่ปลา เขาก็เริ่มลงมือเหลาไม้ทันที ใช้เวลาไม่นานเขาก็ทำเสร็จ พอดีกับที่สองคนนั้นเดินถือหม้อมาพอดี

 

ยูตะไม่รู้ว่าพวกเขาเดินไปกลับช้าหรือว่าอาเรฟฮยองเก่งเกินไปถึงได้เหลาไม้เสร็จแล้ว อาเรฟเดินไปริมลำธารก่อนที่จะมองหาเหยื่อ น้ำใสแบบนี้เขาคิดว่าน่าจะมองหาได้ไม่ยาก

 

“ผมลงไปช่วยจับอีกทางไหมฮะ” ยูตะถามพร้อมกับพับขากาเกงขึ้นเตรียมจะลงน้ำ จนอาเรฟต้องรีบร้องห้าม ลงไปปลาก็หนีหมดสิ อีกอย่างน้ำขุ่นจนเขามองไม่เห็นตัวปลากันพอดี

 

“นั่น!” อาเรฟหันไปทางที่มูกงชี้ก่อนที่จะแทงฉมวกไม้ลงไปที่ตัวปลาอย่างแรง

 

“ฮยองเก่งมากอ่ะ” ยูตะร้องขึ้นอย่างชื่นชมเมื่อเห็นปลาตัวโตติดปลายไม้ด้านแหลมๆขึ้นมา

 

“รีบเอาอะไรมาใส่เร็ว” อาเรฟสั่งเมื่อเห็นสองนคนนั้นทำท่าจะชื่นชมเขาไม่หยุด ปลาก็ดิ้น

 

“พวกนายเอาไม้ทุบหัวให้มันตายเลย ทำได้ใช่ไหม” อาเรฟสั่งต่อ

 

“ได้ฮะ ผมทำเอง ให้มูกงฮยองไปช่วยฮยองมองหาปลาต่อ” ยูตะรับคำ

 

อาเรฟไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปมองหาเหยื่อรายต่อไป นั่น! เมื่อเจอก็ทำแบบเดิมคือแทงฉมวกลงไปอย่างแรง ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนคิดว่าน่าจะพอแล้วถึงได้ชวนทุกคนกลับที่พัก

 

เมื่อทั้งสามคนมาถึงก็เห็นว่าอีกเจ็ดคนนั้นกลับมาแล้ว สังเกตของที่วางตรงหน้าคนทั้งเจ็ดก็ทำเอาพวกเขาอึ้ง ไม่ใช่เยอะมากจนอึ้งนะ มันมีแค่หอยตัวเล็กๆจำนวนหนึ่งที่ถูกห่อใส่เสื้อใครสักคนมาเท่านั้น

 

“พวกฉันไม่เห็นเลยว่ามันจะมีอะไรที่พอกินได้ พวกต้นไม้ที่ขึ้นๆอยู่นี้ก็ไม่รู้จักสักอย่าง เลยไปลำธารจับหอยมาเนี่ยแหละ” อึนซงอธิบายเองเห็นสีหน้าอึ้งๆของทั้งสามคนที่มาถึงทีหลัง อาเรฟคิดว่าจุดที่อีกฝ่ายไปจับหอยพวกนี้มาน่าจะอยู่ห่างจากเขาพอสมควรถึงได้ไม่เจอกัน

 

“แล้วพวกนายได้อะไรมาบ้าง” ยองแอถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายถือหม้อใบใหญ่แต่ไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีอะไร

 

“ปลาฮะ อาเรฟฮยองเก่งมากเลยจับปลาคนเดียวได้ตั้งเยอะ” ยูตะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชมติดจะอวดๆโดยไม่รู้ตัว ทั้งเจ็ดคนที่ไม่ได้ไปด้วยเมื่อได้ยินที่ยูตะพูดก็รีบลุกขึ้นมารุมล้อมคนที่ถือหม้อใส่ปลาอยู่ เมื่อเห็นจำนวนปลาในหม้อก็หันไปทางคนที่ได้ยินว่าเป็นคนจับมาด้วยสายตาชื่นชมอีกนิดก็จะกลายเป็นเทิดทูนแล้ว เทวดามาโปรดแท้ๆ พวกเขารอดตายกันแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนคิด

 

ไม่มีใครสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าอาเรฟทำยังไงถึงได้จับปลาพวกนี้มาได้ คิดแค่ว่าอยากจะกินเต็มทีแล้ว ตอนนี้เสียงท้องพวกเขาร้องจนไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใครแล้ว

 

“เยอะขนาดนี้น่าจะเก็บไว้ได้ถึงมื้อเย็นถ้าเรากินกันประหยัดๆหน่อย” จุนซาออกความคิดเห็น ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย ตอนนี้พวกเขาคิดได้แล้วว่าควรจะประหยัดๆอาหารหน่อยเพราะไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่เหลือนี้จะหาอาหารได้แบบนี้อีกไหม

 

“งั้นพวกฉันก่อกองไฟเอง อาเรฟไปนั่งเฉยๆเถอะ” ชินกิบอกอาเรฟให้ไปนั่งรอเฉยๆ ก็อาเรฟเป็นคนหาปลาพวกนี้มาถ้าให้อาเรฟมานั่งทำให้กินเหมือนที่ผ่านมาอีก ก็ถือว่าพวกเขาหน้าหนาเกินไปแล้ว

 

ตอนนี้หลายๆคนเริ่มคิดแล้วว่าที่พวกเขาผ่านช่วงเวลาที่เกิดปัญหามาได้เพราะอาเรฟเป็นส่วนใหญ่เลยล่ะ ไม่อยากคิดว่าถ้าไม่มีอาเรฟมาด้วยอาหารมื้อนี้ของพวกเขาจะเป็นหอยตัวเล็กๆพวกนั้นใช่ไหม

 

 

“พวกนายไม่ควรพูดภาษาญี่ปุ่นกันนะ” จุนซาพูดเมื่อเห็นอาเรฟและยูตะเดินคุยกันด้วยภาษาญี่ปุ่นไม่หยุด ไม่รู้หรือไงว่ามันเสียมารยาทที่คุยกันด้วยภาษาที่ฟังรู้เรื่องกันอยู่สองคน จะบอกว่าเรื่องที่คุยนั้นเป็นความลับก็ไม่ได้หรอกในเมื่อกล้องจับอยู่อย่างนี้ยังไงออกอากาศไปก็ต้องมีคนฟังออกอยู่ดี

 

คิดถึงภาษาญี่ปุ่นนี่นา ตั้งแต่มาอยู่ที่เกาหลีก็ไม่มีใครให้พูดภาษาบ้านเกิดด้วยเลย เมื่อมาเจออาเรฟฮยองที่พูดได้และยังคุยกันถูกคออีกด้วย แม้ว่าบางครั้งอาเรฟฮยองจะเหมือนคุณลุงวัยสี่สิบมากกว่าวัยรุ่นอายุที่อายุต่างจากเขาแค่สามปีก็เถอะ

 

หลังจากทานมื้อเช้ากันเสร็จพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ ตอนนี้พวกเขาเดินมากว่าสองชั่วโมงแล้ว ยูตะชวนเขาพูดไม่หยุดจนเขารู้สึกเมื่อยหูแล้ว แต่คุยกับเด็กนี่ก็สนุกดีเหมือนได้น้องชายมาอีกคน น้องชาย ทำไมอยู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนเขามีน้องชายกัน เขาเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่โตมาก็มีลีโอคนเดียวที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่น้อง แล้วเขาจะไปมีน้องชายจากที่ไหนกัน รู้สึกไปเองล่ะมั้ง ช่างเถอะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.358K ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #3059 Choco_stick (@tawonfar) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 13:22
    ขอแก้นิดนึงนะคะ สองคำนี้พิมพ์ผิดบ่อยมากเลยค่ะ กับ>กลับ เดียง>เดียว
    #3059
    0
  2. #3055 Hummai (@15975347) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:25
    อาเรฟมีน้องชายเหรอ!?
    #3055
    0
  3. #2859 cherryme (@cherryme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 11:22
    OMG real fam?
    #2859
    0
  4. #2751 na2539 (@na2539) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 13:21
    ขอบคุณนะค๊ะที่แต่งให้อ่านเนื้อเรื่องดำเนินได้สนุกมากเลยค่ะ
    #2751
    0
  5. #2724 BlackyC (@poonyaweepengjan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 00:13
    ฮาเรฟเท่มากๆ
    #2724
    0
  6. #2691 micupcake16 (@micupcake16) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 00:35
    อาเรฟเป็นผู้ชายที่เท่มากเลยค่ะงื้อออ
    #2691
    0
  7. #2579 Ilo_harlveen (@Ilo_harlveen) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 12:29
    พระเอกอยู่หนายยยยยย
    #2579
    0
  8. #2564 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 20:02

    น่าจะเรียกว่า หลาว มั้ง ไม่ใช่ ฉมวก

    #2564
    0
  9. #2539 lovelykik (@kikka123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:32
    ยูตะน่าร้ากกกก
    #2539
    1
    • #2539-1 NOTFOREVER (@M2607) (จากตอนที่ 13)
      6 มิถุนายน 2561 / 12:16
      อยากได้ยูตะไว้ที่บ้านอ่ะ
      #2539-1
  10. #2532 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:58
    ยูตะน่ารักจังเลยลูก เจ้าเด็กน้อยยยยยย
    #2532
    0
  11. #2477 paphat_ (@paphat_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 07:39
    น้องงงงงงง เอาน้องคนนี้
    #2477
    0
  12. #1813 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 19:55
    มีทิ้งท้าย555
    #1813
    0
  13. #1598 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 18:37
    อ่าว ทิ้งปมไว้ให้กันเฉย55555
    #1598
    0
  14. #1199 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 08:26
    ยูตะน่ารักกกกก
    #1199
    0
  15. #984 ZAPDOS (@yoite18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:39
    น้องชายของอาเรฟ????
    #984
    0
  16. #947 YuNNuTJae LoVe (@nuttynut) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 23:10
    หึงหราาาาา เอาแล้วๆหรืออาเรฟจะมีครอบครัวอยู่ที่ไหนซักแห่ง
    #947
    0
  17. #824 coco i cookie (@chiffon-156) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:27
    เทวดาอาเรฟ อืมๆ! เหมาะที่สุดอ่ะ
    #824
    0
  18. #556 My Angle (@love-w) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 11:57
    ขาดอาเรฟไปนี่ร่อแร่แน่ๆเลย 
    #556
    0
  19. #371 cczeonf (@cczeonf) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 19:18
    สนุกมากกก
    #371
    0
  20. #277 แกงส้ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 13:23
    จุนซา อิจฉาคนอื่นอ่ะดิ 555
    #277
    0
  21. #160 fafajanguu (@fafajanguu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 21:23
    ชู้ป้ายไฟรัวๆๆๆๆๆๆๆ
    #160
    0
  22. #157 Scorpion Dante (@BlackRabbit1212) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:18
    มีความเอ็นดูยูตะ และมีความหมั่นไส้จุนซาอย่าเต็มเปี่ยมใครจะเป็นพระเอกก็ได้แต่ขออย่าให้เป็นจุนซาเลย สาธุ~~~~~
    #157
    0
  23. #156 Pa'yom (@family_fa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:02
    สนุกๆๆๆๆๆ
    #156
    0
  24. #155 MenMark (@lunatan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:00
    อย่ามาให้จุนซาคู่กับอาเรฟนะ เพราะอาเรฟไปได้ไกลกว่านี้ อย่าเอาจุนซามาฉุดเลย
    #155
    0
  25. #154 RayGuard (@RayGuard) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 18:55
    เข้ามาดูสามมื้อหลังอาหาร คนแต่งน่ารักที่สุดอ่ะ จุ๊ฟๆ
    #154
    0