จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย(kristsingto)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 123 Views

  • 2 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    12

    Overall
    123

ตอนที่ 8 : จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

SINGTO 


การเป็นนักแสดงหรือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังมันไม่ได้กันง่าย แต่ในเมืองเป็นแล้วก็ต้องทำหน้าที่นักแสดงให้ถึงที่สุด ตอนนี้คริสเองก็มีชื่อเสียงขึ้นมาแล้ว เป็นที่รู้จักของใครหลายๆคนโดยความสามารถที่มี ผมชื้นชมในสปีริตของคริสนะที่ทำตามความฝันตัวเองได้สำเร็จขนาดนี้ ยอมรับว่าคริสเก่งและรักในการแสดงจริงๆ 



วันนี้เป็นที่โครตนรกสำหรับผม และอาจจะเป็นนรกสำหรับนักแสดงทุกคนที่มีคิวถ่ายในวันนี้ด้วย เพราะวันนี้คิวถ่ายแม่งโครตของโครตยาว เรียกได้ว่า เราใช่ชีวิตวันนี้แถบจะ 1 วันเต็ม เพราะถ่ายตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เป็นเวลาตี 1 แล้วยังไม่เลิกกอง คริสเองก็อยุ่ในคิวของวันนี้เช่นกัน เราถ่ายกันเป็นสิบๆซีน มีคู่บ้างมีเดียวบ้าง ทุกคนแหมแต่ทีมงานต่างคนก็ต่างเหนื่อยและง่วงกันทุกคน เพราะวันนี้ถ่ายหลายซีนมากกว่าวันไหนๆ เพราะปกติมักจะถ่ายเสร็จก่อนเที่ยงคืนก็เลิกกองแล้ว แต่ช่วงหลังๆนี้ที่ถ่ายทำหนักมากขึ้นเพราะเราใกล้จะปิดกล้องแล้ว 



ถ่ายไปๆมาๆอีกไม่กี่ซีนก็เป็นซีนสุดท้าย ถ่ายเสร็จเลิกกองจริงๆก็เกือบจะตี 2 ครึ้งเข้าไปแล้ว หลังเลิกกองนักแสดงทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมกำลังเดินออกมาจากกองเพราะร่ำลากับพวกทีมงานกัหมดแล้ว พอเดินไปถึงจุดที่จอดรถผมคริสก็เดินตามมาหลังผมพอดี 



"คริส นายกลับยังไง?" 



"อ๋อ ผมขับรถมาอ่ะพี่"



"ขับมาเองเหรอ ปกติพี่แมนขับให้ไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมวันนี้ฉันไม่เห็นพี่แมนเลยล่ะ" 



"วันนี้พี่แมนไม่ค่อยสบายอ่ะพี่ ผมสั่งให้พี่แมนพักผ่อนเองแหละ พรุ่งนี้พี่แมนก็มารับผมเหมือนเดิมแล้ว" 



"งั้นเหรอ แล้วนายขับไหวป่าวล่ะ ดูเหนื่อยๆน่ะ" ผมพุดไปก็เดินไปใกล้เจ้าตัวแล้วจับไหล่



"เฮ้ย สบายมากพี่ แค่นี้เอง พี่เองก็ดูเหนื่อยๆเหมือนกันน่ะแหละ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ" คริสส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน



"นายแน่ใจนะ" ผมถามเพือเข้าแน่นอนและเพือความสบายใจของตัวเองอีกรอบ เจ้าก็ยังคงตอบเหมือนเดิม ผมเลยยอมให้เจ้าตัวกลับไปอย่างง่ายดาย 



"เจอกันนะพี่ หวัดดีคับ" คริสไหว้ลาผมเมือเค้าได้เข้าไปนายรถแล้ว ผมเองก็ไม่ได้ว่าอะไร ด้วยความเหนื่อยอย่างที่คริสบอกผมเลยขึ้นรถไปทันที 






ตามจริงผมไม่ได้เป็นหยิงหรือเก็กอะไรมากหรอก ที่ผมตั้งทำอย่างเพราะผมตั้งรักษาภาพลักษณ์ของผมเอง ผมไม่เคยเปิดเผยธาตุแท้ว่าจริงๆแล้วผมเป็นเฟรนลี่ มีนิสัยก็เหมือนคนอื่นทั่วๆไป ผมจะแสดงธาตุแท้ของผมแค่กับที่สนิทเท่านั้นเอง อย่างพี่เดียร์เป็นต้น เพราะพี่เดียร์อยุ่กับผมมาตั้งแต่แรกๆที่ผมเป็นนักแสดง คอยช่วยเหลือ สนับสนุนผมตลอดจนเหมือนกลายเป็นพี่ของผมอีกคน ผมเลยกล้าที่จะแสดงออก พอในตอนทำงานผมก็จะทำตัวเหมือนเดิม ยิ้มบางเวลาเจอแฟนคลับ แล้วในเวลางานหรือแสดงแสดงละคร ผมจะจริงจังเป็นพิเศษ เลยออกมาเป็นแบบว่า ผมเก็กบ้างล่ะ ไม่ค่อยคุยกับใครบ้างล่ะ หยิ่งบ้างล่ะ แต่ผมก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะผมเป็นของงผมอย่างนี้อยุ่แล้ว เพราะผมชิน 



ข้ามเรื่องของผมไปก่อนเนาะ 






วันนี้ก่อนผมไปถ่ายละครต่อ ผมต้องแวะไปทำธูระที่ตึกก่อน เพราะมีผู้ใหญ่เรียกผมเข้าไปพบ เพือคุยเรื่องอะไรสักอย่าง ระหว่างที่ผมขึ้นลิฟท์ไป เมือถึงชั้นนัดหมายแล้วผมก้าวเดินออกจากลิฟท์ไปพร้อมกับพี่เดียร์ แล้วเดินตรงไปเข้าห้องผู้ใหญ่ก่อนเป็นลำดับแรก 




"สิง เป็นไรรึป่าว ตั้งแต่ออกจากห้องมานิเห็นยอ้มไม่หุบเลยน่ะ เดี่ยวเค้าหาว่าเราบ้าหรอก" 


นั้นแหละ ตั้งแต่ผมเดินออกมาจากห้องผมยิ้มดีใจตลอด ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาเวลามีมีตอะไรแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นมีตเดี่ยวหรือคู่กับใครๆผมไม่ดีใจนะ แต่ครั้งนี้มันเดือนดีใจกันคนละแบบจริงๆอย่างบอกไม่ถุกเลย 




เพราะต้นเดือนหน้า 




ผมมีงานมีต




ครั้งแรก





กับ คริส 




ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมผมถึงยิ้มได้ขนาดนี้ ตั้งแต่รู้จักและสนิทกับคริสมา ผมรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีอะไรที่พิเศาอยุ่ในตัวนะ ผมไม่เคยทำงานกับใครแล้วอย่างร่วมงานบ่อยแบบนี้มาก่อน แต่กับคริส ผมรู้สึกว่า ถึงจะมีงานมีตกี่ครั้งกี่หนหรือกี่ประเทศอ่ะ ผมยอม ผมรู้สึกอยากร่วมงานกับคริสบ่อยๆ ไม่รู้ทำไม อยุ่ใกล้เด็กคนนี้แล้วรู้สบายใจและสุขใจแปลกๆ 





"เปล่าอ่ะพี่เดียร์ ไม่มีอะไรหรอก เดียวไปที่กองเลยใช่ป่ะ" ผมเลี้ยงที่จะตอบคำถามที่พี่เดียร์ถาม แล้วลากไปเรื่องอื่น




"ใช่ วันนี้เข้าซีนสายๆเกือบเที่ยงอ่ะ ว่าแต่สิงยังไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ ไปหาไรกินก่อนไปกองไหม" 



อันที่จริงผมอยากไปที่กอง ณ ตอนนี้เลยด้วยซ้ำเพราะคิดว่าคริสน่าจะอยุ่ จะได้บอกข่าวเรื่องงานมีตให้รู้เลย แต่พอพี่เดียร์พุดเรื่องกินข้าวท้องผมก็ร้องใหญ่ ผมยังไมได้กินอะไรมาก่อนที่จะเข้าตึกมาจริงๆนั้นแหละ ตอนนี้ชักหิวแล้ว 



"ก็ได้ครับ ผมหิวพอดี" ผมตอบพี่เดียร์ไปงั้นแล้วเดินออกจากตึกไปทันที





ถึงที่กองผมก็เห็นว่าคริสกำลังเช้าซีนอยุ่ ตอนนี้คงไม่มีเวลาคุยกันอีกละสิ ผมเลยตัดสินใจทำงานไปก่อน ถ่ายไปเรื่อยๆก็ถึงเวลาพักกองพอดี ผมเห็นคริสเดินไปนั่งอยุ่มุมหนึงของกองเลยเดินไปทักก่อน





"คริส ไม่กินข้าวเหรอ?" ผมทักทายไปแบบนั้น 





"ไม่อ่ะ ก่อนออกมาผมกินข้าวมาเรียบร้อยแล้วล่ะ ตอนนี้ยังอิ่มอยุ่เลย" 




"งั้นเหรอ"





"คับ แล้วพี่ล่ะ ทำไม่กินข้าว" 




"ฉันก็อิ่มอยุ่เหมือนกัน ก่อนมากองฉันก็กินข้าวมาแล้วเหมือนกัน"





"อ๋อ"





'คริส นายรู้เรื่องงานมีตยัง?" ผมเข้าเรื่องโดยไม่อิดอ่อน





"ยังเลย งานมีตอะไรอ่ะ" 





"ก็งานมีตแอนด์กริ๊ดเราสองคนไง ต้นเดือนหน้า ผู้ใหญ่เพิ่งเรียกฉันไปคุยเมือเช้าก่อนมากอง"





"จริงดิพี่ ทำไมเค้าไม่เรียกผมด้วยล่ะ"






"ท่านคงรู้ว่านายติดถ่ายแต่เช้าเลยเรียกฉันไปคนเดียว ทำไม นายไม่พอใจงานมีตเหรอ" ผมถามขึ้นมาเพราะเห็นสีหน้าของคริสแปลกๆไป ทำเหมือนไม่พอใจอะไรแบบนั้น





"ปล่าวพี่ ผมแคตกใจอ่ะ แล้วผมต้องทำไงบ้างล่ะ?" ได้รับคำตอบแบบนี้ทำให้ผมยิ้มออกเลย






"ไม่ต้องไรหรอก สถานที่จัดงานยังไม่แน่ใจเลยว่าที่ไหน ว่าคอนเฟริมจริงเค้าจะเรียกไปคุยอีกที"






"อ๋อ งั้นเหรอคับ"






"นายนินะ ทำอย่างกับไม่ชิน เอาน่า มีงานมีตกับฉันบ่อยๆเดียวก็ชินเอง" 






พุดจบผมรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีก่อนที่เจ้าตัวจะรู้อีกทีแล้วตะโกนเรียกผม หึหึ คริสเอ้ยยย ซื่อจริงๆ








*****TALK*****

อ่นแล้วไม่เข้าใจหรือไม่ชอบตรงไหนบอกได้น้า 
เพิ่งหัดแต่งก็เงี้ยะ5555 
จุ๊ปๆ










 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น