จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย(kristsingto)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 124 Views

  • 2 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    124

ตอนที่ 7 : จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

KRIST


วันหยุด.....

ทำงานหนักมาตลอด พอถึงวันหยุดใครก็อยากที่จะอยุ่บ้านพักผ่อนกันทั้งนั้น แต่กลับไม่ใช่กับผม ทุกครั้งที่ผมมีวันหยุดพักจากถ่ายทำ ก็ต้องออกจากคอนโดเพือออกไปกินข้าวกับ พี่สิงโต



ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนน่ะว่าทำไม ช่วงหลังนี้พี่เค้าทำตัวแปลกกับผม พอผมมีวันหยุดเมือไหร่พี่สิงโตก็ชวนผมไปกินข้าวด้วยกันตลอดแถมทุกครั้งที่ไปกินข้าวพี่เค้าก็จะมารับผมที่คอนโดผมแล้วพาไปที่ร้านอาหาร และที่สำคัญ ทุกวันอยุดอย่างนี้ พี่เค้าจะมารับผมแค่คนเดียว ไม่มีพี่เดียร์ผู้จัดการส่วนตัวเค้าอยุ่ด้วย พอรู้น่ะว่าทำไมพี่เดียร์ไม่อยุ่ ก็เพราะว่าไม่ได้ทำงานไง นักแสดงอย่างเราๆก็มีเวลาส่วนตัวเหมือนกันนั้นแหละ ผมเองก็ไม่ได้พาพี่แมนผุ้จัดการส่วนตัวของผมไปด้วยเหมือนกัน



วันนี้ก็เช่นกัน ตอนนี้ผมเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเพือเตรียมออกไปเดท(ประชด)กับดาราที่มีชื่อเสียงโด้งดังในตอนนี้ ผ่านไปไม่ถึง 15 นาทีพี่สิงโตก็ไลน์มาบอกผมว่าถึงที่คอนโดผมแล้ว ผมเลยรีบออกจากห้องแล้วขึ้นลิฟท์ลงไปข้างล่างทันที 



ติ้งง



เสียงลิฟท์ดังขึ้นเป็นสัญญาว่าผมลงมาถึงชั้นล่างสุดแล้ว พอประตูลิฟท์เปิดออกผมก็เดินออกจากลิฟท์แล้วเดินมุ่งตรงไปที่รถของพี่สิงโตทันที 




"หวัดดีคับพี่สิง" ผมยกมือไหว้เมือตัวเองได้เข้าไปอยุ่ในรถพี่เค้า




"หวัดดี วันนี้จะไปกินที่ไหนดี ที่เดิมไหม?" พี่สิงถามผม ที่เดิมที่พี่สิงว่าคือร้านอาหารหรุ่ที่เราไม่กินกันครั้งแรกนั้นแหละครับ พี่เค้าเห็นว่าผมไม่เคยไปร้านนั้นแล้วชอบอาหารที่ั้นั้น เพราะอาหารที่นั้นอร้อยเลยพาไปตลอด 



"โห ร้านนั้นอีกแล้วเหรอพี่ พาไปร้านอื่นมั้งก็ได้" ถึงจะชอบอาหารที่ร้านนั้น แต่ถ้ากินบ่อยๆเกินไป มันก็เบือได้เหมือนกันป่ะว่ะ



"แล้ววันนี้นายอยากกินอะไรเป็นพิเศษป่ะล่ะ ?" พี่สิงโตถามผมด้วยการทำหน้าที่โครตจะกวนตีน



"พิซซามั่ง"  ผมตอบไปแบบกวนๆ 



แต่พอพี่มันได้ยินคำตอบพุดของผมเริ่มพุ้งไปที่ห้างแห่งหนึ่ง เมือถึงที่ห้างแล้วก็พาผมไปที่ร้านพิซซาทันที 



โตป่านี้แล้วยังแยกไม่ได้อีกเหรอว่ะ ว่าอันไหนพูดจริงอันไหนประชดอ่ะ แต่ก็เอาเถอะ ไม่ได้กินพิซซามานานแล้วเหมือนกัน 



ผมกับพี่สิงกินไปคุยไปตามปะสาเรื่อยๆ อยุ่ก็ต้องสดุดกับเสียงเรียกที่หวานดังขึ้นมาทางพวกเรา 



"สิง" เสียงนั้นดังอยุ่ใกล้ๆทำให้ผมกับพี่สิงโตหั่นไปพร้อมกัน 



"แพรว" พี่สิงตอบกลับไปแต่ไม่ได้เหมือนว่าจะลุกขึ้นพุ้งไปกอดเหมือนอย่างที่ผู้หญิงคนนี้เป็นอยุ่ตอนนี้ 




เธอเดินตรงมาทางพวกเราแล้วกอดพี่สิงโตจากด้านหลังเพราะพี่สิงโตไม่ได้ลุกขึ้นแต่เธอกลับก้มลงมากอดอยุ่ดี 



"ปล่อยเราก่อนน่ะ เดี่ยวมีคนมาเห็นหรอกแพรว"



"ก็แพรวคิดถึงสิงนิคะ สิงอ่ะไม่ยอมไลน์หรือโทรมาหาแพรวบ้างเลยน่ะช่วงนี้อ่ะ" แพรวพุดไปด้วยแต่ก็ยังไม่หยุดกอดพี่สิงโต ส่วนผมก็ทำไรไม่ได้นอกจากนั่งเงียบอยุ่ฝั่งตรงข้าม



"ก็รุ้อยุ่นิว่าเรายุ่งงานอ่ะ ปล่อยเถอะ" พี่สิงพุดด้วยเสียงหวนๆจนคนกอดต้องสะดุ้งนิดๆแล้วยอมปล่อยตัวพีสิงดีๆ




"สิงอ่ะ ทำไมต้องดึเราด้วยอ่ะ แล้วก็ไม่ต้องอ้างว่ายุ่งหรอกน่ะ ไม่อยากคุยกับแพรวล่ะสิไม่ว่า" เอ้าอีนี้ พี่เค้าบอกว่ายุ่งก็ยุ่งดิว่ะ งอแงเป็นเด็กไปได้ เล่นใหญ่มากบอกเลย 




"ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามคริสสิ" เอ้าไอพี่บ้า มาโยมให้ผมหน้าตาเฉย ผมกำลังจะตอบว่าใช่ แต่เหมือนคนฟังจะไม่อยากฟังน่ะ ไม่หั่นมาทางแล้วยังแทนกเข้าเรื่องอื่นไปด้วย 



"ไม่ต้องเลยน่ะ เป็นเพื่อนร่วมงานกันก็ต้องสมรู้ร่วมคิดไปด้วยสิ" เอ้า ชะจะรำใยแล้วน่ะเนี่ย รู้ด้วยเหรอเนี่ยว่าผมเป็นใคร 




"แล้วมาทำไรที่นี้ล่ะ" พี่สิงไปแบบหน้านิ่งๆ แล้วก็กินไปด้วย 




"มาเดินแถวไหนนี้แหละ  แล้วนี้ใครเหรอคะสิง" นั่งตั้งนาน เพิ่งจะมาถามเนี่ยน่ะครับ 




"คริส น้องที่ร่วมงานด้วยอยุ่ตอนนี้ คริสนี้แพรวเป็น..." พี่สิงแนะนำผมให้คนที่ยื่นอยุ่ที่พี่เค้า คำหลังๆพี่เค้าจะพุดกับและกำลังจะบอกว่าเป็นอะไรแต่เธอดันแรกจนผมต้องอึ้ง



"เป็นแฟนสิงโตจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จักน่ะคริส" นี้ไง จะไม่หายอึ้งได้ไง พี่สิงยังไม่ได้พุดเลยว่าเป็นแฟนหรือเป็นใคร ออกตัวแรงมาก อืออ แล้วผมจะสนทำไมว่ะครับ 



"อ๋อยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันน่ะ" ผมตอบไปแบบปกติ แต่ตรงกันข้ามกันอีกฝ่ายที่ค้าน 




"แพรว ไปพุดอย่างนั้นทำไม เรา...." พี่สิง




"แหมมม จนป่านี้แล้วยังเขินอีกเหรอค่ะสิงว่าเราสองคนคบกันอ่ะ" เธอแทรกอีกครั้ง 



"แพรว เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะ" พี่สิง 




"ใช่คคะ เราคุยกันเลย แต่กับน้องคริสไม่น่าจะมีปัญหาหรอกมั้งน่ะที่จะรุ้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกันอ่ะ" พี่แพรว 




"เฮ้อออออ"  พี่สิงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหั่นมาเปลี่ยนเรื่องคุยกับผมแทน





"หลังจากนี้จะไปไหนอีกหรือเปล่าคริส" 





"เปล่าน่ะ ไม่ได้ตั้งแพลนไว้อะ พี่จะไปไหนเหรอ" ผม




"สวน..."พี่สิงตอบผมแล้วเงียบไป




"สวนเหรอ แพรวไปด้วยสิ เราไม่ได้ออกไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้วนะคะสิง" 




"ไว้วันหลังน่ะแพรว" พี่สิงตอบแพรวหน้านิ่งแล้วก้มกินพิซซาต่อแบบไม่สนใจอีกคนที่ร้องโวยวายอยุ่ข้างๆ 




ผมไม่รู้จะพุดยังไงก็เลยเงียบแล้วก็กินไปด้วย จนแพรวหมดปัญญาจะอ้อนหรือโวยวายพี่สิงแล้วเดินหนีไปเองโดยพี่สิงเองก็ไม่ได้หั่นไปมองหรือมีท่าทีว่าจะสนใจ



แปลก....เป็นแฟนกันไม่ใช่อ๋อ ทำไมทำตัวงั้นว่ะ 




เฮ้ออออ ช่างเหอะ ไม่ใช่ธูระกงการของเราสะหน่อย 









"ที่นี้เป็นที่ที่ฉันมาแล้วสบายใจที่สุด" 



ตอนนี้ผมกับพี่อยุ่ที่สวนอย่างที่พี่เค้าว่าเรีบยร้อยแล้ว เราเดินมาเรื่อยๆจนเจอเก้าอี้หินอ่อนที่ว่างอยุ่ตัวหนึ่ง แล้วก็นั่งพักอยุ่ตรงนั้น



"พี่มาบ่อยเหรอ" ผมที่นั่งข้างๆพี่สิงหั่นไปถามโดยที่เจ้าตัวกำลังนั่งพิงหลังอยุ่กับหินอ่อนแล้วหลับตา



"ทุกครั้งที่ฉันเครียดหรือเหนื่อยจากการทำงาน ฉันมานั่งตรงนี้แหละ ส่วนใหญ่ฉันไม่ได้บอกใหญ่นอกจากพี่เดียร์ แล้วทุกครั้งที่มา ฉันมักจะมานั่งคนเดียว" 





"งั้นแล้วพี่พาผมมาทำไมล่ะ" 



"ทำไม?" คนถามลืมตาขึ้นมามองหน้าผมอย่างงงๆ



"ก็พี่บอกว่าพี่ชอบมานั่งคนเดียวไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงพาผมมาด้วย เมือกี้พี่แพรวขอมาด้วยพี่ก็ไม่พามา" 



"ก็ฉันอยากให้พานายมา ไม่ได้อยากพาแพรวมา" คนพุดตอบผมแล้วหั่นไปพิงหลังแล้วหลับตาต่อ 



"ผมไม่เข้าใจอ่ะ ทำไม?"




"เอาน่า เอาเป็นว่าฉันสบายใจที่จะพานายมาก็แล้วกัน..."




*****TALK*****

มันมีความพิเศษอะไรรึป่าวน้าทำไมต้องเป็นคริสที่พี่สิงพามาแล้วสบายใจมากกว่าแพรว 

แล้วแพรวเป็นใคร เป็นแฟนสิงโตจริงๆหรือเปล่า ยังไงก็รอติดต่อหน้าค้าา 

จุ๊ปๆ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น