จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย(kristsingto)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 121 Views

  • 2 Comments

  • 9 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    121

ตอนที่ 1 : จิ้นกันนัก เดี่ยวรักเลย 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มี.ค. 62


KRIST PART




ในวันที่แสนวุ่นวายในระดับหนึง เพราะวันนี้ผมมีนัดแคสงานที่บริษัทแห่งหนึง เป็นงานแสดงครับ ซึ้งผมได้รับการเชิญมาแคสงานนี้เพราะพี่ทีมงานเค้าไดเรกมาในไอจีครับ ผมก็ไม่รู้น่ะว่าทำไมเค้าถึงสนใจในตัวผผม ผมก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึง ที่มีหน้าตาหล่อแค่นั้นเอง อ่าๆๆๆ ขำๆนะครับ นั้นแหละครับ ผมเลยต้องดิ้นรนเพื่อให้ไปถึงที่หมายให้เร็วที่สุด เพราะว่านี้ คืองานแรกของผมครับ 

เมือผมมาถึงที่บริษัท สิ่งที่ผมเห็นคือ โอ้โหหหหหห !!! คนเยอะโครต แถมมีหล่อๆกว่าผมอีกตั้งเยอะ แบบนี้มีจะแคสงานผ่านป่ะเนี้ย จริงๆผมเป็นรักในการแสดงนะครับ ผมมีดาราที่เป็นไอดอลในใจหลายคนเลย ความฝันของผมก็คือการเป็นนักแสดงนี้แหละ ผมดีใจมากที่ได้มาแคสงานแสดงแบบนี้ ผมไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ได้ แต่ถึงยังไงผมยังไม่มั้นใจเต็มร้อยหรอกนะครับ เพราะอย่างที่บอก คนที่เหมาะสมจะเป็นนักแสดง คนที่หล่อกว่า ก็มากันเพียบ เฮ้อออ เริ้มนักใจแล้วละสิเนี่ย 

ผ่านไป 1 ชม.

"หมายเลขๅ1007 คุณพีรวัส เชิญเข้าไปข้างในเลยค่ะ"

นั้นไงครับ พี่ทีมงานเรียกเลขผมแล้ว ผมเดินเข้าไปในห้องที่มีแอร์เย็นๆ และมีแต่ความเงียบ ซั้งแตกต่างจากตอนที่ผมนั่งรอข้าง เพราะคนเยอะเลยทำให้เสียงดัง แต่ทำไมผมเข้าไปแล้วรู้สึกแปลกๆแฮะ คืออาจจะเป็นเพราะผมตื้นเต้นละมั้ง 
พอผมเข้าไปก็จะเจอ พี่ผู้กำกับละครที่ผมมาแคส กรรมการ และ อีกคนหน้าจะเป็นดาราน่ะ หน้าคม ใส่แว่นดำขนาดนั้นอ่ะ หน้าจะเป็นดาราที่ผมจะร่วมงานด้วยและมั้ง ถ้าผ่านการแคสนี้น่ะ 

"แนะนำตัวหน่อยครับ" พี่ผู้กำกับครับ 
"เอ่อ...ครับ สวัสดีครับ ผมคริส พีรวัส ครับ เป็นคนกรุงเทพนี้แหละครับ อายุ 23 ปีครับผม"
"ตื่นเต้นเหรอ ทำไมดูเกรง แคสงานครั้งแรกเหรอคริส?"
"ใช่ครับ เลยตื้นเต้นนิดหน่อย"

และหลังจากนั้น พี่เค้าก็พุดถึงละครและบทบาทที่ผมกำลังจะแคสต่อหลังจาก ซึ้งฟังดูแล้วไม่น่ายากสำหรับผม เพราะตัวละครที่พี่เค้าบอกมามันคล้ายกับตัวของผมเอง คาเรกเตอร์คล้ายตัวผมมาก ซึ้งผมเองเป็นคนเข้าใจง่ายครับ และหลังจากนั้น ผมก็แคสงานตามที่พี่เค้าต้องการ แต่ระหว่างที่ผมแคสงานไป ผมรู้สึกว่า มีสายตาจ้องมาที่ผมอยุ่ตลอดเวลา มันไม่ใช่สายตาที่ผู้กำกับหรือกรรมการที่ดูผม แต่ผมรู้สึกว่า น่าจะเป็นสายตาที่มองผมผ่านแว่นของไอคนกลางนั้นก็ได้ สายตาที่จ้องมามันมีแต่ความเกรี้ยวกราดและรุ้สึกไม่ถูกชะตายังไงก็ไม่รู้ นี่ถ้าผมผ่านการแคสงานนี้ผมต้องเล่นคู่กับมันป่ะว่ะเนี่ย เฮ้ออ น่ากลัวชะมัดเลย 
พอผมแคสงานเสร็จก็ออกมานั่งรอผลข้างนอกเหมือนเดิม กว่าเค้าจะตัดสินก็อีกนาน ผมเลยออกไปหาไรทานก่อน เพราะตั้งแต่ก่อนมาแคสงานผมยังไม่ได้กินไรเลย ผมเห็นพี่ทีมงานบ้างออกไปซื้อกาแฟบ้าง ของกินบ้าง ผมเลยออกไปบ้าง และระหว่างที่ผมกำลังเดินไปด้วยและก้มเล่นโทรศัพท์ไปด้วย ผมเลยไม่ทันได้เห็นว่าผม เดินชนคน 

เฮ้ยยย!!!!

"ขอโทษครับ คือผมไม่ทันดะ ได้ มอง..........."

อึ้งไปสิครับ เพราะคนที่ผมเดินชนเมือกี้ คือคนที่อยุ่ในห้องที่ผมแคสการแสดงเมือกี้เลย ไม่ใช่พีผู้กำกับ และไม่ใช่พี่กรรมการคนนั้นด้วย แต่คือคนกลางที่ใส่แว่น คือดาราคนนั้นนั้นเองอ่ะ เชี้ยยยยยย !!! ทำไรลงว่ะเน่ย แล้วเค้าออกมาตอนไหนเนี่ย ผมไม่เห็นเลยน่ะเมือกี้นี้อ่ะ 

"มาซื้อน้ำเหรอคริส?"

โป๊ะแช๊ะ ! จำชื่อกูด้วยด้วยว่ะ 

"คะครับ....พอดีคอแห้งครับเลยมาซื้อน้ำกิน และ แล้วพี่ล่ะครับ"
"ฉันก็คนน่ะ คอแห้งเป็นเหมือนกัน อยุ่ในแอร์นานเกินไปมั้ง นายอ่ะ ทีหลังเดินให้ระวังหน่อย จะเดินก็เดิน จะเล่นมือถือก็นั่งเล่นไป " ไม่ทันไรโดนดุสะละ
"ขอโทษครับ"
"หึ" 

หึ ?????? คือไรฟ่ะ พีรวัสไม่เข้าจายยยยยยยยยยยย????? พุดหึแล้วเดินออกเฉย แถมตอนพุดเมือกี้คือ เย็นชาสะยิ่งกว่าน้ำแข็งสะอีก คนอะไรน่ากลัวชะมัดเลย 

ผ่านไปหลายชั้วโมงเหมือนจะทั้งวันของผม เวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง เวลาที่ที่พี่เค้าจะประกาศผลว่าใครได้เล่นละครเรื่องนี้คู่กับดาราหน้าหยิ่งคนนั้น ซึ้งผมคิดว่า ถ้าผมไม่ผ่านอ่ะจะดีที่สุด ถ้าผมต้องมาร่วมงานกับดาราหน้าคนนั้น งานนี้ผมขอบายก่อนดีกว่า 

"เพือไม่เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ ผมจะประกาศคนที่ได้เล่นเลยละกันนะครับ ไม่อ้อมค่อมละนะครับ คนที่ได้เล่นละครเรื่องนี้คือ หมายเลข..........................................."


"หมายเลข"







"หมายเลข 1007 คริส พีรวัส ครับ"


ว๊อทททททททททททททททททท!!!!!!!!! ผมเหรอ ผะ ผมจริงๆเหรอ เหมือนฝันไปเลยอ่ะ 

"ขอเชิญคุณพรีวัสลยครับผม"

เฮ้ออออออออออ พีรวัสจะเป็นลมละครับบบบบบบ

"รู้สึกยังไงบ้างครับที่คุณได้รับเลือกมาเป็นนักแสดงในเรื่องนี้ครับ" ทีมงานยื่นไมค์มาถามผม
"ก็รู้สึกตื้นเต้นครับ ดีใจ ไม่คิดว่าพี่ผู้ใหญ่เค้าจะเลือกผมอ่ะครับ"
"ครับ แล้วคุณรู้สึกยังไงบ้างที่ได้มาเล่นกับคุณสิงโตครับ"

สิงโต ??? ใครอาะว่ะ อ่อ หรือจะเป็นอย่างที่เราคิด ไอดาราหน้าหยิ่งคนนั้นชื่อสิงโตงั้นเหรอ 

"ก็ดีใจครับ เกร็งไหน่อยแต่ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ"
"โอเครขอบคุณคุณคริสพีรวัสมากๆ และแสดงความยินดีด้วยนะครับบบ"

ยินดีบ้าบอคอแตกอะไรละครับ เมือกี้ผมเพิ่งพุดในใจไปหยกๆว่างานนี้ขอไม่ผ่าน ดันมาผ่านสะงั้น

"ยินดีที่ได้ร่วมงานนะ ไว้เปิดกล้องเมือไรทีมงานจะติดต่อกลับละกันนะ"
"คะครับ"

แล้วเช่นเคย จบครบของผมปุ๊ป เค้าก็เดินออกไปป๊าปเลย เฮ้อออออ จะต้องร่วมงานกันจริงๆเหรอว่ะเนี้ยยยย 


ที่ห้องคอนโดคริส 

"ฮัลโหล่แม่ครับ คริสแคสงานผ่านน่ะแม่"
"จริงเหรอลุก โอ้ยตายล่ะลูกฉันกำลังจะเป็นดาราแล้วเหรอเนี้ย ดีใจด้วยน่ะลูกรัก"
"ครับแม่ ขอบคุณครับ ไว้คริสจะโทรเล่าเรื่องงานอีกทีน่ะแม่ วันนี้แคสงานที่งวันคริสเหนื่อย อยากพักก่อน"
"โอเครจ๊ะลุก พักผ่อนเยอะละกันนะ"
"คร้าบบบบบบ"

แม่ผมเป็นคนใจดีครับ ตามใจผม แถมสัพพอทความฝันของฝันให้เป็นจริงโดยไม่ขัดอะไรเลย มีแม่แบบนี้ก็โชคดีไปอีกแบบน่ะ ว่าแต่ผมยังเครียดไม่หายที่ต้องไปร่วมงานกับไอดาราหน้าหยิ่งคนนั้น ชื่อไรน่ะ สิงโตงั้นเหรอ ว่าแล้วผมรีบหาข้อมูลดาราคนนี้ในโทรศัพท์ พออ่านปรวัติเค้าเท่านั้นแหละ อยากจะเป็นลมอีกรอบ เห็นหยิ่งๆแบบนั้น แต่เค้าเป็นดารารุ่นพี่ที่ดังที่สุด แถมมีผลงานหลายอย่างมาก ล่าสุดเพิ่งไปเล่นละครที่ต่างประเทศด้วย เรียกได้ว่า ดังข้ามประเทศแบบโกอินเตอร์ที่สุดในบรรดาดาราเลยอ่ะ รุ้แบบนี้ผมยิ่งเกร็ง แถบจะถอนตัวด้วยซ้ำ ถ้าผมทำให้ผลงานพี่สิงเค้าไม่เป็นที่หน้าพอใจ มีหวัง ได้อยุ่ใต้ตีนคนทั้งประเทศแน่ๆเลย มึงตายแน่งานนี้ไอคริสเอ่ยยยยยยยยยยยยยยยย 



*****TALK*****
เป็นยังไงกันบ้างค้าอ่านสนุกไหม 
ชอบไม่ชอบตรงไหนบอกมาได้น้า เค้าจะพยายามเขียนให้ดีที่สุด 
ขอบคุณทุกคนที่อ่านน่ะคะ 
จุ๊ปๆ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น