[Fanfic Kimetsu No Yaiba/KNY] Iyangwa

ตอนที่ 2 : 01 | เจ้าของคฤหาสน์และเสาหลักบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    27 ส.ค. 63

01 | เจ้าของคฤหาสน์และเสาหลักบ้าน

“งืมๆ ท่านกิยูหล่อมว้ากกกค่าาา งืมม” เสียงละเมอของหญิงสาวดังขึ้นในคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่โดนจับกุมเอาไว้ มือทั้งสองข้างโดนเชือกหมัดหนาแน่น นอนคว่ำแถมยังฝันสบายจนน้ำลายไหลยืดออกมา แต่ก็คงไม่ปกปิดรูปงามของสาวผู้นี้ได้เลย

ทำเอาบุคคลที่อยู่รอบข้างที่กำลังพูดคุยเกี่ยวกับทันจิโร่และเนซึโกะที่เป็นอสูรที่โดนทดสอบเตรียมจะเข้าไปพักรักษาตัวที่คฤหาสน์ผีเสื้ออยู่แล้วเชียว

แต่ดันลืมไป… ว่ายังมีอีกปัญหาหนึ่งอยู่ คือหญิงสาวที่กำลังละเมออะไรไม่อยู่ อยู่ในคฤหาสน์ ข้างกายเจ้าของคฤหาสน์

“เราต้องปลุกเธอแล้วละ!!” เสียงของเสาหลักเพลิง เร็นโงคุ เคียวจูโร่

“ช่างเป็นแม่หญิงที่แปลกจริงๆเลยนะ พุทโธ่” ตามมาด้วยเสียงของเสาหลักแห่งหินผา ชายตาบอด ฮิเมจิมะ เกียวเม

“การแต่งตัวของแม่นางผู้นี้ช่างฉูดฉาดซะจริงๆ!!” ชายร่างกำบึนเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นพลางมองไปยังที่หญิงสาวที่กำลังนินน้ำลายยืดอยู่ เขาก็คือเสาหลักเสียง อุซุย เท็นเก็น

“เอ๋ เมื่อกี้เธอกำลังละเมอถึงคุณด้วยละค่ะ คุณโทมิโอกะ” ตามมาด้วยเสียงของหญิงสาวที่กำลังเยาะเย้ยใครสักคน เธอก็คือเสาหลักแห่งผีเสื้อ ชิโนบุ โคโจว

“นะเนซึโกะ?” ทันจิโร่เอ่ยเรียกน้องสาวของตัวเองที่เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่

จึกๆ

เนซึโกะใช้นิ้วจิ้มแก้มของหญิงสาวทันที เพื่อปลุกให้อีกฝ่ายตื่น

“งืมๆ ขอนอนต่ออีกแปปค่าขุ่นแม่ที่เคารพรัก” ยังจะละเมอไม่พอ หันหน้าหนีอีกต่างหาก

ท่าทางจะหลับลึก…

“เฮ้ย! ตื่นสิเว้ย! ท่านเจ้าของคฤหาสน์รออยู่นะโว้ย!” เสียงตะโกนดังอย่างไม่พอใจและเกรี้ยวกราดของผู้ชายที่มีแต่แผลเป็น เขาก็คือเสาหลักวายุ ชินาสึกาวะ ซาเนมิ

“ง่ำๆ สายไหมอาหยอย ลาบ ต้มแซบจ๋า เนื้อย่าง ชาบู~” ถ้าจะละเมอขนาดนี้ ตื่นชาติหน้าเถอะ…

ทำเอาคนที่พูดอยู่ถึงกับหัวร้อนหนักกว่าเดิม

“หา!?! บังอาจมาเมินคำพูดของข้างั้นหรือ!?”

“ใจเย็นก่อนชินาสึกาวะ เธอคงเหนื่อยกับการเดินทางก็เป็นได้นะ” บางทีท่านเจ้าของคฤหาสน์ก็คิดซะโลกสวย…

“ครับ แต่ยังไงต้องปลุกเธอผู้นี้เพื่อเรียกคุยนะครับ”

“อ่า…” 

“เดี๋ยวๆ เอาจริงติชินาสึกาวะ” 

“ทำแบบนี้กับผู้หญิงไม่ได้นะครับ!! เนซึโกะ! ถอยออกมาาา!”

“ชินาสึกาวะข้าว่าไม่ควรทำแบบนี้นะ!!!" ขนาดคนพูดเสียงดังยังไม่สามารถทำให้หญิงสาวตื่น…

“ข้าเห็นด้วยกับคุณเร็นโงคุนะคะ”

ซ่าส์!

“เชี่ย! ไฟไหม้ๆๆ! เอ๊ะ ไม่ใช่ น้ำนี่หว่า เฮ้ยๆๆ! น้ำท่วมเหรอวะ!?” ไม่ทันทีที่จะมีใครเอ่ยห้ามชินาสึกาวะทั้งๆที่มีเนซึโกะค่อยขู่ใส่ชินาสึกาวะ ชินาสึกาวะก็ยังคงสาดน้ำใส่หญิงสาวทันที

ส่วนหญิงสาวที่ตื่นเต็มก็อุทานอย่างตกใจก่อนจะตั้งสติและมองรอบข้างอย่างงงๆ เมื่อตนเองก็เปียกเหมือนลูกหมา เปียกขนาดนี้นึกว่าน้ำท่วม 

“กว่าจะตื่น!!” เสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างเกรี้ยวกร้าดและโมโห ทำเอาลิซ่าถึงกับสะดุ้งอย่างตกใจ ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจอีกรอบ

ภาพตรงหน้าที่เธอเห็นคือ ได้พบกับเสาหลักทั้งเก้าและเจ้าของคฤหาสน์ที่กำลังส่งยิ้มมาให้อย่างอบอุ่น ตามด้วยทันจิโร่และเนซึโกะที่กำลังจ้องเธออย่างงนงง

เอ๊ะ ฉากนี้ฉากที่เสาหลักพาทันจิโร่กลับมาคฤหาสน์นี่หว่า

“โอ้… พระเจ้า นี่ฉันกำลังดูอนิเมะแบบHD สามมิติในโรงหนังเหรอฟ่ะ…?” ลิซ่าพึมพำอย่างสงสัยพร้อมมองไม่กระพริบตา

ทำเอาทุกคนถึงกับงงกว่าเดิมกับคำพูดของเธอ…

“หา!? พูดอะไรของเจ้า!?” ชินาสึกาวะเอ่ยอย่างไม่พอใจ ตั้งแต่เมื่อกี้ที่ละเมอแล้ว

“ใจเย็นๆก่อนชินาสึกาวะ เธอคนนี้อาจจะกำลังกลัวพวกเราอยู่ก็ได้ ก่อนอื่นพวกเจ้าไปแก้มัดเชือกให้เธอสิ” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยสั่ง

“แต่ท่าน! เธอผู้นี้อาจจะเป็นอสูรก็ได้นะครับ!? เธอมีไฟสีดำอาจจะเป็นมนตร์อสูรพวกข้างขึ้นก็ได้นะครับ!?”

“ไม่เป็นไร เธอผู้นี้สามารถอยู่ท่ามกลางแสงแดดได้ แถมยังจัดการอสูรด้วย ข้าเชื่อใจว่าเธอผู้นี้ไม่มีอันตรายต่อเราแน่ชินาสึกาวะ” 

“คะ ครับ” สิ้นคำพูดของเจ้าของคฤหาสน์ เหล่านักล่าอสูรก็ทำการปลดเชือกให้ลิซ่า ส่วนลิซ่าก็…

เพี๊ยะ!!

“เฮ้ย!?! ทำอะไรของเจ้า/คุณ ครับ/คะ!?” เสียงตะโกนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แม้เจ้าของคฤหาสน์จะไม่อุทานก็ตามแต่เขาก็ตกใจในการกระทำของหญิงสาวปริศนาตรงหน้าที่อยู่ก็ตบหน้าตัวเองเสียงดัง

ส่วนกิยูก็ยังคงเอ๋อแดกให้กับการกระทำของหญิงสาว

“ยังไม่ตื่น โอ้โห้ เอดวก”

ผั๊วะ!!

“เฮ้ย!?!!” จะต้องตกใจอีกรอบ เมื่อลิซ่าดันชกตัวเองนะสิ…

“ยัง ยัง ยังไม่ตื่นอีก เอ๊ะ โอ้โห้ เลือดกำเดาไหลขนาดเลือดตรูยังฝันต่อ เอ๊ะ หรือตรูมานั่งดูโรงหนังสามมิติ แต่หนังบ้านไหนมันถามคนดูได้วะ นอกจากดอลล่า” ไม่หวายยังพึมพำเหมือนคนบ้า แถมออกมาเป็นทฤษฎีคล้ายๆมิโดริยะในเรื่องมายฮีโร่อีก

“ข้าว่าพวกเราน่าจะจับคนบ้ามามากกว่านะคะ” ชิโนบุกระซิบเอ่ยอย่างสงสัย

“ช่างน่าสงสาร น่าสงสารจริงๆ นอกจากจะสติไม่ดีแล้วยังต้องอยู่ท่ามกลางอสูร ช่างน่าเวทนาจริงๆ น่าเวทนากว่าเด็กที่เป็นอสูรอีก ควรรักษาสติให้เธอแล้วละโคโจว ข้าละสงสารจริงๆ” ไม่ว่าเปล่าเกียวเมก็สงสารหญิงสาวจนน้ำตาไหล

“นั้นสิค่ะ” มิตสึริ เสาหลักแห่งความรักดันเห็นด้วยอีกคน

“เคสนี้สามารถรักษาหายไหมโคโจว?” โอบาไน เสาหลักงูเอ่ยอีกคน

“หายแน่นอนค่ะ อาจจะหายไปจากโลกนี้ก็ได้นะคะ”

“…”

“ข้าว่าเธอก็เป็นคนตลกดีใช้ได้นะ!!” 

“เจ้าชื่ออะไรอย่างงั้นหรือ? เจ็บตรงไหนหรือไหม?” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยถาม พลางเอื้อมมือเข้าไปเช็คเลือดที่ไหลออกมาจากการเพิ่งโดนต่อยไปแหมบๆ

“แปปนะ ขอต่อยตัวเองอีกรอบ เผื่อจะตื่น” 

หมับ!

ไม่ทันทีที่ลิซ่าจะต่อยตัวเองอีกรอบ อยู่ก็โดนจับข้อมือโดยชินาสึกาวะ

“ทำอะไรของเจ้า!? อยากเจ็บตัวหรือไงหา!? ท่านเจ้าของคฤหาสน์ถามก็ตอบสิวะ!” ชินาสึกาวะเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ใจเย็นก่อนชินาสึกาวะ ดูสิแม่หญิงคนนั้นกลัวเจ้าจนตัวสั่นแล้ว” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยพลางเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังตัวสั่น

แต่เธอสั่นด้วยความดีใจ

“ชิ” ก่อนที่ชินาสึกาวะจะสะบัดหน้าหนีไม่พอใจ

“กรี๊ดดดดด โดนท่านเซนามิจับมือๆๆ! สาบานว่าจะไม่ล้างมือ ฮืออออ เปงเกียรติอีหลี อ้ากกก ตายค่ะตายยย” เอ้า งงหนักกว่าเดิม…

ไม่ทันทีที่จะถามอะไรต่อ ลิซ่าก็นอนลงไปกลิ้งกับพื้นพร้อนดิ้นแต๋วๆไปมาแถมยังกรี๊ดร้องด้วยความเขินอาย ไหนจะมือทั้งสองข้างปิดหน้าอีกในขณะกลิ้ง…

ทำเอาทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์นี้อึ้ง ทึ่ง เสียว ขนาดมุอิจิโร่เสาหลักหมอกยังเหวอร้องว่าวอท? ส่วนเสาหลักวารีร้องว่าอีหยั่งนิ และคนอื่นๆที่ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก…

เป็นพวกคลั่งไคล้หรือแฟนคลับของเสาหลักหรือเปล่า..?

พอหวีดได้พอใจเหมือนลิซ่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป อยู่ๆหน้าก็แดงขึ้นก่อนจะกลับมานั่งสุภาพเรียบร้อยอย่างช่วยไม่ได้ พร้อมก้มหน้าให้กับความอายเมื่อกี้

“โอเค๊ ไม่ใช่ฝัน คือขอโทษด้วยจริงๆนะคะ!! พอดีตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย!!” ไม่หน่อยแล้วมั้ง!!

ไม่ว่าเปล่าลิซ่าก็ก้มหัวขอโทษจนแทบหัวโขกพื้นบ้าน ส่วนเนซึโกะก็ตบหลังเชิงปลอบใจ

“อ่า… ไม่เป็นไร.. ที่นี้เจ้าพร้อมตอบคำถามข้าได้หรือยังหรือ?"

โอเค๊ อลิซแกต้องจูนสมอง… อ้ะ ถ้าจำไม่ผิดเจอเนซึโกะในฉากต่อสู้รุย และคานาโอะไล่ตามนาง ที่นี้กาก็ให้เอาตัวเธอมาด้วย ตอนแรกขัดขืน พอเจอหน้าท่านกิยูก็เผลอกรี๊ดสลบ…

อนาถแท้…

“พร้อมมั่กๆคร่า เพื่อท่านเจ้าของคฤหาสน์!!” ตาประกายวิบวับนี่มันคืออะไร๊ 

“เจ้าชื่ออะไรอย่างงั้--”

“มาโมรินะ ลิซ่า ชื่อเล่นอลิซค่ะ! แต่เรียกลิซ่าก็ได้นะคะ อยากโดนเรียกแบบลิซ่าแบล็คพิงค์มานานละ ฮะ ฮะ ฮาวยูไลค์เดอะท์ ตะละเล็บเต็บๆๆ ฮาวยูไลค์เดอะท์ เดอะท์ๆๆ” ไม่ว่าเปล่าพร้อมเต้นท่าประกอบด้วย…

“เพลงอะไรของแก!? หา!?” ชินาสึกาวะเริ่มหมดความอดทนถึงกับกระชากคอเสื้อหญิงสาวทันที

“โอ๊ะโอ๋ บางทีถ้าเธอยอมใจเย็นๆแล้วฟังฉันสักหน่อย~” 

“ชินาสึกาวะ”

“ขอรับ”

“แล้วเจ้ามาจากที่ไหนกันหรือ? แล้วทำไมเจ้าถึงมีดาบนิจิรินได้ละ? ใช่เจ้าหรือเปล่าที่แต่งตัวแปลกประหลาดสังหารหมู่อสูร?”

เดี๋ยวๆๆๆ งง เราไปฆ่าอสูรตอนไหน!? 

ทำเอาลิซ่าถึงกับเหงื่อตก

“ท่านแน่ใจหรือที่จะฟังเรื่องของข้า?”

“แน่ใจสิ”

“แต่เรื่องราวของข้ามันยาวเลยนะ”

“ไม่เป็นไร”

“งั้นมานั่งจับเข่าคุยกันก่อนมะ เกรงว่าจะปวดขากัน”

“ยาวขนาดนั้นเชียวหรือ”

“เยส” 

“ไม่เป็นไร!? พวกข้ายืนได้!”

งานนี้ต้องแถร!! ไม่งั้นโดนหาว่าเป็นพวกมิดีมิร้าย!?

“เอ่อ ฉัน เอ้ย ข้าไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่งหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่ข้าจำความได้หกเจ็ดขวบพ่อแม่ข้าก็ตายไปแล้ว แถมตอนนั้นตัวข้าก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอด เพนรจร ลำบาก กินข้าวจากขยะบาง ตอนนั้นข้าได้รับผู้ปกครองใหม่ที่อบอุ่น แต่ทว่าความสุขอยู่ได้ไม่นานเมื่อตอนข้าอายุสิบห้าปี อสูรตนนั้นฆ่าครอบครัว ข้าเองก็เกือบโดนอสูรฆ่าเช่นกัน แต่มีนักล่าอสูรค่อยช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าเลยรอดมาได้ถึงแม้นักล่าอสูรคนนั้นจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ข้าก็ยังจำหน้าผู้ช่วยชีวิตคนนั้นได้ ข้าเลยเก็บดาบของเขามาไว้เพื่อป้องกันตัว ตอนนั้นข้ายังเด็กข้าเลยต้องการอะไรมาป้องกันตัว ถึงแม้การจับดาบในครั้งนั้นจะหนักก็ตาม…” ให้รางวัลตอแหลดีเด่นค่าาา แถมนักแสดงดีเด่น ที่คิดพล็อตมาได้ คิดมาไม่พอแสดงบทเศร้าจนเผลอน้ำตาแตก!!

“ช่างน่าสงสาร สงสารจนข้าแทบร้องไห้”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฆ่าก็แค่เอาดาบของท่านผู้นั้นมาป้องกันตัวเองจากอสูรและชาวบ้าน เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นเหมือนกับข้า ข้าเองก็สงสารเด็กๆที่ต้องอยู่อย่างโดดเดียวโดยที่ไม่มีพ่อแม่ บางคนรอดมาได้แต่พ่อแม่ต้องมาตายเพราะปกป้องลูกจากอสูร มันก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็นเท่าไหร่ ข้าเองก็เคยผ่านสถานการณ์เลวร้ายแบบนั้นมา ข้าเข้าใจดีนะ ข้าเลยทำำแบบนี้” เอาน้ำตาเทียมด้วยม่ะ

“แล้วไหงเจ้าทำไมถึงไม่สอบเข้าเป็นนักล่าอสูรละ!?" เร็นโงคุเอ่ยขัดถามอย่างสงสัย ลิซ่ายกยิ้มให้ทีหนึ่ง

ก็ตรูไม่ได้เป็นคนของที่นี้โว้ยยย

“ข้าว่ามันไม่จำเป็นนะ ข้าไม่ได้อยากเป็นนักล่าอสูรสักหน่อย ถึงข้าจะสังหารอสูรไปหลายตนก็ตาม แต่ข้าทำเพื่อปกป้องคนเท่านั้นเอง ข้าเองก็มีจุดประสงค์ พวกเจ้าก็มีจุดประสงค์ การจะช่วยใครจำเป็นต้องเป็นแค่นักล่าอสูรเหรอ? ก็ไม่อะ การจะช่วยใครปกป้องใครสักคนมันอยู่ที่คนเรามีน้ำใจหรือเปล่า ถึงข้าจะไม่ได้สอบก็ตาม แต่การพยายามฝึกฝนมันไม่ไร้ความหมายหรอกนะ ข้าแค่ไม่อยากให้มีคนมาตายต่อหน้าต่อตาข้าถึงรอบที่สามหรอกนะ” คำพูดเหล่านั้นทำเอาทุกคนถึงกับมีแรงฮึดขึ้นมาด้วยไม่ทราบสาเหตุ

“คำพูดของเจ้านี้!! สุดยอดจริงๆ!!”

“ฉูดฉาด!! ฉูดฉาดสุดๆ!!”

“เท่มากเลยค่ะ เท่สุดๆ”

“ไม่อยากยอมรับคำพูดพวกนั้นสักเท่าไหร่เลยเหอะ”

วอท…

คือกูโกหกแถรไปมั่วๆนะ… ไม่รู้ด้วยซ้ำเมื่อกี้พูดอะไรออกไปบ้าง…

“คำพูดดูไม่เหมาะสมสำหรับคนที่ไม่มีสติอย่างคุณเลยนะคะ”

“คำพูดเจ้าสุดยอดจริงๆนั้นแหละ ข้าเริ่มชักสนใจเจ้าแล้วละ”  ท่าคฤหาสน์เอ่ย “ข้าขอถามเจ้าอีกครา”

เอาละ คำถามต่อไปน่าจะถามเกี่ยวกับไฟสีดำ…

เตรียมแถรต่อ… บลาาา

“ทำไมเจ้าถึงรู้จักเสาหลักเหล่านี้ได้ละ..?"

อ้าว ชิบหาย ไม่ได้เตรียมแถรเรื่องนี้…

 

 

TBC.

555555555กาวก่อนนอน ความแถรยกให้นางเอก55555555 ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน555555555/5555/ โปรดอ่านเสร็จแล้วดมกาวต่อ555 ซู้ดดด

หากไม่สนุกก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยน้า อย่าลืมคอมเม้นเน้อ ภาษาอาจจะกากๆเพราะเพิ่งหัดแต่งนะคะ;-; คิดพระเอกมั่ยออก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #12 เที่ยงคืนครึ่ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 05:37

    และก็หายไปเลยยข่อมคุน

    #12
    0
  2. #11 .ToNNm. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 22:49
    สนุกอะ~หาแนวแบบนี้ยากมากเลยเธออ~
    ต่อเถ้อะ~อยากอ่านต่อ~
    #11
    0
  3. #9 ◆สล็อตจอมขี้เกียจ◆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 07:28
    เนซึโกะจังงง~~~~
    #9
    0
  4. #8 GaÌn ☆ Jin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 02:31
    ทันจิโร่คงมีงง
    #8
    0
  5. #7 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:08
    น้อนนนอย่าพึ้งรีบกมส์555555
    #7
    1
    • #7-1 DEVINDEVIN(จากตอนที่ 2)
      27 สิงหาคม 2563 / 00:08
      เกมส์*
      #7-1