วรดา E-BOOK

ตอนที่ 38 : คนหลงผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 373 ครั้ง
    16 ต.ค. 62

                วรดาไม่อยากอธิบายท่าทีสองพ่อลูกสักเท่าไหร่ระหว่างทางที่เดินทางอยู่บนท้องถนน สารพัดเพลงสารพัดคำถามที่ดังก้องอยู่บนท้องถนน เกือบครึ่งชั่วโมงกว่ารถคันโก้สีดำมันวาวจะจอดที่หน้าบริษัท พาคินลงจากรถพร้อมกับวรดาที่นั่งหลังแล้วปล่อยให้พ่อลูกคุยกันด้านหน้าลงตาม พาคินเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งเปิดประตูอุ้มหนูน้อยมาไว้ในอ้อมแขนแม้จะขัดใจบ้างที่คนด้านหลังไม่ยอมให้เขาลงไปเปิดประตูให้

                “แวะโรงอาหารไหม” พาคินเอ่ยถามคนที่หิ้วกระเป๋าเป้ที่มีบรรดาของใช้ลูกสาวเอาไว้ วรดาที่มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้เพราะนานแล้วที่ไม่ได้มา ครั้งหนึ่งวรดาเคยมาที่นี่เพราะอยากทำงานในนี้แต่สุดท้ายก็ล้มความฝันนั้นลงวรดาอยากมีเสื้อผ้าแบรนด์ตัวเองและตอนนี้ความฝันนั้นก็เป็นจริงแล้วแม้ว่าเธอจะมีหนูดีก่อนเวลาที่ตั้งใจไว้ก็ตาม

                “ดาอยากได้กาแฟสักแก้วมากกว่าค่ะ คอฟฟี่ด้านโน้นยังไม่ได้ปิดใช่ไหม” วรดาตอบก่อนจะถามถึงร้านกาแฟร้านโปรดที่เธอเคยมาชิมชาเขียวที่นี่แล้วติดอกติดใจจนพาคินต้องปรามอยู่หลายครั้ง

                “อือ พี่จะขึ้นไปกับลูกก่อนตามมานะห้องเดิมของพ่อนั่นแหละ” พาคินบอกคนที่บอกจะไปหากาแฟก่อนก่อน หนูดีที่ฟังอยู่ไม่ได้พูดอะไรรู้ว่าเดี๋ยวแม่ก็ตามมา สองมือน้อยกอดคอใบหน้าซบลงที่ไหล่ของคนเป็นพ่ออย่างออดอ้อน

                “ค่ะ” วรดาพยักหน้ารับ

                “มีอะไรโทรมานะ” พาคินบอกย้ำเพราะกลัววรดาหลงทางส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่น่ากังวลมากนัก

                “นี่ของหนูดีค่ะถือไปด้วยเลย” วรดาหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองแยกากกระเป๋าเป้ก่อนจะส่งมันให้พาคินซึ่งชายหนุ่มก็รับไว้แต่โดยดี

                “เดี๋ยวแม่ซื้อขนมไปฝากนะคะเด็กดี” วรดาบอกลูกน้อยซึ่งหนูดีก็พยักหน้ารับเห็นอย่างนั้นจึงปลีกตัวเดินออกมาแล้วลัดออกไปทางด้านหลังเพื่อไปยังร้านกาแฟทันที ระหว่างทางคนที่แอบขี้ลืมก็อุทานออกมาเมื่อนึกได้ว่าเธอลืมโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นก็ต้องตะลึงงั้น

            Woradaวรดาสะกดตัวอักษรบนป้ายร้านที่เป็นตัวเขียนบนแผ่นไม้ขนาดกลางแต่อักษรชัดเจน ร้านคอฟฟี่ที่ตกแต่งโทนสีน้ำตาลเข้ม ริมฝีปากบางของหญิงสาวก็แย้มขึ้นก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในร้านที่เป็นกระจกแทบจะทุกด้าน เคาเตอร์ด้านหน้าขนาดใหญ่สีดำมีเครื่องชงกาแฟและบรรดาเครื่องชงเครื่องดื่มมากมายวางเรียงอย่างสวยงาม ด้านบนเป็นชื่อร้านที่ถูกทำเป็นป้ายไฟสีเหลืองเข้มขนาดใหญ่ ใหญ่กว่าหน้าร้านเสียอีก

                “สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ” เสียงของพนักงานร้องถามขึ้นเมื่อเห็นลูกค้ารายแรกเดินเข้ามาในร้านเพราะร้านเพิ่งเปิดเมื่อสักครู่นี่เอง แต่ทว่าคนถูกถามกลับจมดิ่งไปในห้องความทรงจำเสียแล้ว

                “พี่คินๆ ร้านนี้อร่อยจังถ้าดามีเงินนะจะซื้อเป็นของตัวเองจะได้กินทุกวัน” วรดาในร่างวัยรุ่นสาวสวยพูดกับพี่ชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง พาคินได้ฟังก็ส่ายหน้า แค่อยากกินกาแฟจำเป็นต้องซื้อร้านเลยหรือ เด็กคนนี้เวิ่นเว้อ พาคินได้แต่ว่าคนตรงหน้าในใจ

            “ทำหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง” หญิงสาวแหวถามพี่ชายเมื่อเห็นหน้าเอือมระอาใส่ตนเอง พาคินที่ถูกทำเสียงดังยักไหล่

            “ฝันเอาเถอะ ไม่มีคนบ้าที่ไหนซื้อให้เราหรอก” พาคินไม่ตอบคำถามของวรดาแต่เลือกที่จะพูดให้คนตรงหน้าเจ็บช้ำน้ำใจ

            “ดาก็ไม่ได้ว่าให้ใครซื้อให้นี่นา แต่ถ้าวันนั้นมีนะดาจะรักให้หมดหัวใจเลย” วรดาบอกแล้วยิ้มแป้นจนพาคินอดที่จะเอื้อมมือไปยีผมยาวสลวยของสาวเจ้าไม่ได้

            “ก็คงจะรักแบบไม่ลืมหูลืมตา หลงผิดมากเลยล่ะ” พาคินตอบกลับยิ้มๆ วรดาได้ยินอย่างนั้นก็ยู่ปากก่อนจะหันไปสั่งเมนูของตัวเองที่ชอบนักชอบหนา

            “คุณครับ” คนที่อยู่หน้าเคาเตอร์เรียกอีกครั้งเมื่อเห็นลูกค้าทำหน้าเหม่อลอย วรดาสะดุ้งกับเสียงเรียกที่ทำให้เธอหลุดจากภวังค์ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มให้พนักงาน

                “ชาเขียว 1แก้วค่ะ” วรดาตอบ ใบหน้าของเธอยังแต้มรอยยิ้มก่อนที่ดวงตาจะมองไปยังตู้เค้กทีมีขนมมากมายเรียงรายอยู่

                “เค้กแครอท...ปกติหากินยากมากเลยค่ะ” วรดาพูดขึ้นเมื่อเห็นเค้กโปรดวางอยู่ในชั้นเค้ก พนักงานที่กำลังคีย์ออเดอร์หันไปมองพร้อมกับแนะนำ

                “ครับ คนไม่เคยกินจะไม่ซื้อแต่ถ้ากินแล้วติดใจทุกราย ปกติเจ้าของร้านต้องกินเลยเอามาขายประจำครับ” พนักงานตอบ วรดายิ้มพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสั่งเค้กมาสองชิ้นเพราะนี่ก็เป็นของโปรดของหนูดีเช่นกัน

                “อ้าว นั้นคุณดาหรือเปล่าครับ” ทัศนัยที่ลงมาเอากาแฟกับขนมให้เจ้านายทุกเช้าเป็นประจำเอ่ยทักเมื่อเดินเข้ามาเห็นวรดายืนสั่งเครื่องดื่มและเค้กอยู่ เลขาหนุ่มเหลือไปมองกล่องเค้กแล้วยิ้มน้อยๆ

                “ของโปรดคุณหนูดีหรอครับ” ทัศนัยถาม วรดามองไปยังกล่องเค้กที่ถูกบรรจุใส่ถุงเรียบร้อยแล้วก็พยักหน้าบอกไม่ได้พูดอะไร ทัศนัยได้คำตอบก็อมยิ้ม

                “จริงๆ เจ้าของร้านนี้เขาจะเลิกกิจการเพราะจะกลับไปอยู่ต่างจังหวัดเจ้านายเลยซื้อไว้” ทัศนัยเปรยขึ้นหลังจากที่เป็นธุระในเรื่องนี้เมื่อหลายปีก่อน ตอนแรกงุนงงอยู่บ้างเรื่องชื่อร้านรวมทั้งปากกาที่ถูกสั่งทำพิเศษล้วนเป็นชื่อเดียวกันแต่เมื่อไม่นานมานี้เลขาหนุ่มก็ถึงบางอ้อ

                “คงหลงผิดน่ะค่ะ” วรดาพูดใบหน้ามีแต่รอยยิ้มเมื่อนึกถึงพาคินที่เคยพูดในอดีตก่อนจะตัดสินใจเอาเค้กก้อนหนึ่งส่งให้ทัศนัยเพื่อเอาไปให้หนูน้อยและอีกก้อนหนึ่งก็นั่งกินอยู่ที่ร้าน อยากดื่มดำบรรยากาศอีกสักหน่อยทบทวนวันเวลาที่เธอร่วมทุกข์และสุขกันพาคินในวันวานจนเวลาผ่านไปสักพักวรดาก็ได้ยินเสียงพนักงานของบริษัทของพาคินเดินเข้ามาในร้านพูดคุยกันเรื่องงานเสียงเคร่งเครียดก่อนจะเดินออกไป

                “พี่ครับ พี่ใช่คนในรูปไหมครับ” เสียงพนักงานเดินมาพร้อมกับเอ่ยถาม วรดาหันไปมองพนักงานในชุดสีขาวคลุมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลกางเกงสแล็คสีดำ ผมถูกเซ็ทอย่างเป็นระเบียบ

                “หืม” วรดาทำเสียงก่อนจะมองไปยังในโทรศัพท์ก็พบว่าเป็นรูปตัวเองที่ยืนคู่พาคินและหนูดีในข่าวสังคมไฮโซ คิ้วของวรดาเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลายลง

                “ค่ะ” วรดาตอบออกไป พนักงานหนุ่มได้ฟังก็ยิ้มก่อนจะถาม

                “ชาเขียวรสชาติเหมือนเดิมใช่ไหมครับ” คำถามนั้นทำเอาคิ้ววรดาผูกเป็นโบว์อย่างไม่เข้าใจคำถามนั้นสักเท่าไหร่ เธอเหลือบไปมองแก้วชาเขียวที่รูปทรงแก้วเปลี่ยนไปแต่รสชาติ...ใช่สิมันไม่ได้เปลี่ยนไปเลย สิ่งเล็กๆ ที่วรดามองข้ามไป

“คุณคินเคร่งครัดมากเลยครับเรื่องรสชาติ พนักงานทุกคนต้องชงชาเขียวเป็นรสนี้ยกเว้นลูกค้าจะสั่งรสชาติลดเพิ่มเอง” พนักงานหนุ่มเล่า วรดาได้ฟังหัวใจเต็มตื้อไปหมด เธอพูดไม่ออกกับสิ่งที่ได้รับรู้ ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ที่อกจนเธอพูดไม่ออก นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พาคินทำเพื่อเธอ อาจจะตั้งแต่ก่อนจะรู้เรื่องทุกอย่างด้วยซ้ำ ไม่ว่าเธอจะเลวร้ายขนาดไหนไม่มีเลยสักนาทีที่เขาจะไม่จดจำเธอ วรดาน้ำตาไหลออกมาอย่างช้าๆ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจแต่เพราะดีใจ หัวใจของเธอรู้สึกดีกับสิ่งที่รับจนเต็มตื้นไปหมด


พาคินอาจจะไม่เคยพูดคำว่ารักให้วรดาได้ฟัง แต่การกระทำบอกได้อย่่างดีว่าหลงผิดขนาดไหน อร้าย เขิน   คนแต่งเขินแทนนุ้งดา

ปล. นิยายจะจบแล้วจ้า คืบคลานมาถึงบทสุดท้ายแล้ว และที่สำคัญ เค้าได้กันแล้วค้าได้กันแล้ว สปอยว่าในห้องน้ำก็ได้ไรงี้55555 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 373 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. #215 น้ามมม (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 19:55

    ซึ้งงงง พี่คินนน รักแบบหลงมาก

    #215
    0
  2. #207 เก๋ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 10:12

    รักๆๆๆๆ

    #207
    0
  3. #206 Dadaprim (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 22:26

    รออยู่นะคะ

    #206
    0
  4. #205 162608 (@162608) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 18:11
    หนูดีอยากมีน้องแล้วคะไรท์555
    #205
    0
  5. #204 prim1106 (@prim1106) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 11:44
    อย่ารีบจบเลยน้าาา
    #204
    0
  6. #203 รานังคูลัส (@nmpt) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:15

    ซื้อร้านกาแฟร้านโปรด แล้วตั้งชื่อเราเป็นชื่อร้าน

    ดาไม่ใจอ่อนตอนนี้ ก็ไม่รู้จะอ่อนตอนไหนแล้ววววว

    #203
    0
  7. #202 Namthip4991 (@Namthip4991) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 07:41
    อยากอ่านต่อแล้ว
    #202
    0
  8. #201 jaa11 (@jaa11) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 07:39
    อยากได้ebookคร่า
    #201
    0
  9. วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 07:36
    ความรักของเค้าสองคนมันเป็นรักที่หยั่งรากลึกมาก

    ซึ้ง

    จะร้องไห้
    #200
    0
  10. #198 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 03:58
    แหม...พอนึกถึงตอนที่พี่พูดขึ้นมา แล้วอยากจะเห็นหน้าตอนนั้นกับตอนนี้
    #198
    0
  11. #197 supaporn12345 (@supaporn12345) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 02:37
    พึ่งจะกลับมาดีกันทำมัยจะรีบจบละคะ?
    น่าจะยืดช่วงหวานอีกสักนิดนึง
    เพราะช่วงดราม่าก็เกือบทั้งเรื่องแล้ว
    ไหนจะแทรกพาทอดีต
    สลับไปมาอีก พ่อแม่ลูกพึ่งเจอกัน ยังไม่อยากให้จบเลย
    อีกหน่อยนะน๊าาาาาา
    ที่เขียนมาซะยาวคือไม่อยากให้รีบจบนั่นเอง
    กำลังหลงรักหนูดีเลย
    #197
    2
    • #197-1 fhrdf41 (@fhrdf41) (จากตอนที่ 38)
      17 ตุลาคม 2562 / 03:57
      เค้าน่าจะหมายความว่านิยายเขาแต่คงใกล้จบไรงี้ล่ะมั้ง ปมตั้งเยอะจบก็คงจะงงเด้ๆ
      #197-1
  12. #196 IamAtom (@IamAtom97) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:46
    อ่านไปอ่านมาชักจะติด
    #196
    0
  13. #195 aomsinPT (@aomsinPT) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:27

    เเทบอดใจรอไม่ไหวเลยค่ะ
    #195
    0
  14. #194 DangBenchamas (@DangBenchamas) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 00:17
    มาเร็วๆนะค่ะรออ่านค่ะ
    #194
    0