วรดา E-BOOK

ตอนที่ 21 : ถูกทิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    3 ส.ค. 62

                วรดาเข้าใจท่าทีของพาคินดี เขามาอยู่ที่นี่ได้เกือบอาทิตย์แล้วและคงต้องกลับไปที่ที่เขาจากมาสักที วันนี้เค้าจึงมาเผชิญหน้ากับเธอทั้งที่ปกติไม่ค่อยจะคุยกันเท่าไหร่นอกจากเรื่องหนูดี เธอเงยหน้าจากเค้าเตอร์สบตากับคนที่เธอรู้จักนิสัยเปรียบเสมือนนิสัยตัวเอง

                “ต้องไปทำงานนี่ ไปเถอะถ้าคิดถึงหนูดีก็มาได้ เดี๋ยวดาจะบอกลูกว่าพี่ไปทำงานแล้วจะรีบกลับมา” วรดาเอ่ยกับคนที่ยืนตรงหน้า พาคินที่ได้ยินวรดาพูดอย่างนั้นก็ส่ายหน้าน้อยๆ แววตาฉายแววเป็นกังวลอย่างชัดเจน

                “พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งลูก” พาคินเอ่ยออกไป วรดาได้ยินสะตั้นไปชั่วขณะหนึ่ง คำสัญญาที่ออกจากปากพาคินทำให้เธอนึกถึงอดีตและสิ่งที่ตัวเองได้รับ เพราะวรดาเป็นคนที่ถูกเคยทิ้ง ทิ้งตั้งแต่เด็กจนโต

                “ดา ดา!” พาคินเอ่ยเรียกคนที่ยืนเหม่ออยู่หลายครั้ง

                “คะ” วรดาตื่นจากภวังค์เงยหน้ามองคนที่เรียกชื่อเธออีกครั้ง ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งแต่แววตาทอดแสงอ่อนแรงจนพาคินเห็นได้ชัด

                “อยากกลับไปด้วยกันไหม ไปหาลุงบุญไง” พาคินเอ่ยถามวรดา คนที่ได้ยินชื่อที่ไม่มีใครเรียกก็น้ำตาตื้นเต็มตาจนพร่าเลือนมองเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ชัดเจน วรดาเป็นคนที่อ่อนแอมาก เธอร้องไห้ทุกวันตอนท้องแต่พอมีหนูดีเกิดมาวรดาได้แต่บอกให้ตัวเองเข้มแข็ง กำแพงที่เธอตั้งไว้สูงลิ่วแต่แล้วพาคินก็เดินเข้ามาในชีวิตเธอ มันทำให้ความเข้มแข้งทะลายลงช้าๆ หัวใจของเธอเจ็บปวดเหลือเกิน

                “ดาไม่อยากเดินกลับไปหาอดีต” วรดาเอ่ยเสียงสั่น เธอเดินหนีออกมาแล้ว อยากให้ทุกอย่างมันจบลงที่ตรงนั้นไม่อยากที่จะรื้อสิ่งที่เธอตั้งใจเก็บเอาไว้ออกมาอีก
                “อะไรก็ตามแต่ที่กำลังหนี เลิกหนีมันได้แล้ว เพราะไม่ว่าอย่างไรสักวันเราก็ต้องเผชิญมัน เหมือนเรื่องหนูดีนี่ไง” พาคินบอกก่อนจะค่อยๆ เอื้อมือไปเกลี่ยน้ำตาที่เปรอะแก้มให้หญิงสาว มองดูความเสียใจของวรดาพาคินก็ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมเขาถึงปกป้องเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลยสักครั้ง ต่างกันเป็นเขาที่วรดาปกป้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า และสุดท้ายก็อดที่จะดึงร่างบางมากอดเอาไว้ในอ้อมกอดไม่ได้และวรดาเองก็ไม่ได้ขัดขืนกลับกันวรดาหลับกอดตอบกลับพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างหมดความอดทน กำแพงความอดทนทุกอย่างพังทลายลงเพียงเพราอ้อมกอดแข็งแกร่งนี้................

                สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดสำหรับวรดาคือการให้พาคินกลับไปกรุงเทพเพื่อไปทำงานและหน้าที่ของตัวเองโดยปฏิเสธว่าจะไม่ไปด้วยหากเขาคิดถึงลูกให้มาหาได้ทุกเมื่อแต่สิ่งที่ยากที่สุดตอนนี้คือเด็กน้อยตัวเล็กที่เอาแต่นั่งร้องไห้งอแงเมื่อรู้ว่าพ่อของตัวเองไปทำงาน

                “หนูดี” วรดาเดินกลับเข้าไปคุยกับลูกสาวอีกครั้งเมื่อคิดว่าหนูดีใจเย็นลงแล้วหลังจากที่พยายามเข้าไปลูกสาวก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม ร่างบางนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าลูกสาวที่ตอนนี้มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาไร้แรงสะอื้น

                “คุณพ่อทิ้งหนูดี” เด็กน้อยพูดเสียงสั่นเบะปากคล้ายจะร้องไห้อีกรอบ วรดาที่ได้ฟังยิ้มออกมาน้อยๆ พอพ่อของแกกลับไปทำงานเจ้าตัวก็เปลี่ยนจากป๊ามาเป็นคุณพ่อทันที

                “คุณพ่อไม่ได้ทิ้งค่ะลูก คุณพ่อคินไปทำงานหาเงินซื้อขนมให้หนูดีไงคะ” หญิงสาวพูดปลอบยกมือเช็ดน้ำตาที่เปรอะแก้มให้บุตรสาวก่อนจะชะงักเมื่อนึกถึงสัมผัสที่พาคินทำให้กับเธอก่อนที่สติจะกลับมาเพราะเสียงสะอื้นของลูกสาว

                “มามี้โทรไปบอกคุณพ่อได้ไหมคะว่าไม่ต้องทำงาน หนูดีจะทำงานหาตังค์กินขนมเองค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือบวกกับแววตาและคำพูดของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่น้ำตาร่วงเผาะอย่างไม่อาจห้ามปราม

                “เมื่อวานหนูดีบอกเพื่อนจะเอาคุณพ่อไปอวดอีก มีแต่คนบอกว่าคุณพ่อหนูดีหล่อ ไม่มีใครล้อว่าหนูดีไม่มีพ่อแล้วค่ะ” เด็กน้อยพูดไปร้องไห้ตามแม่ของตัวเอง วรดาที่ได้ฟังก็ยิ่งเจ็บปวด สิ่งที่ลูกเธอรู้สึกนั้นเธอเข้าใจดี

                “แม่ขอโทษนะคะ” วรดาพร่ำขอโทษลูกสาวแล้วรั้งร่างเล็กเข้ามากอด ทุกวันนี้เธอพยายามเข้มแข็งและทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแม้รู้ว่าสถานะแม่อย่างเธอไม่อาจจะทำหน้าที่พ่อด้วยได้สมบูรณ์ แต่วรดาพยายามแล้ว พยายามทุกอย่างจริงๆ

                “คุณตาก็ไม่โทรมาหาหนูดีเลย ไม่มีใครรักหนูดีเลยใช่ไหมคะ ทุกคนทิ้งหนูดีไปหมดเลย” เสียงสั่นสะอื้นจนตัดโยนบอก วรดาได้ฟังก็ยิ่งเจ็บปวด เธอได้แต่กอดลูกพร่ำขอโทษซ้ำๆ หัวใจของเธอสุดจะช้ำ น้ำตาไหลออกมาเหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด สิ่งที่เธอกำลังหนีกำลังทำร้ายเธอและไม่เพียงแค่เธอ รวมไปถึงทุกคนที่เธอรักด้วย............


ปมของเรื่องค่อนข้างเยอะและละเอียดอ่อน ต้องใช้พลังมหาศาล(ลุกเปิดคอม) เพื่อให้ได้แต่ละตอน อาจจะมาช้าแต่จะแต่งให้จบค่ะ
ก็ได้แต่ขอให้ทุกคนรอกันหน่อยเนอะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. #114 Lisanarak (@alisa18122531) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 17:00
    รอค่ะ รอติดตามอยู่นะค่ะ
    #114
    0
  2. #113 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 16:59
    เห็นแจ้งเตือนนี่รีบกดอ่านทันทีเลยนะคะ

    ยังรอ ยังรออยู่ค่า
    #113
    0