วรดา E-BOOK

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

บทนำ

                อีกไม่ถึงวันจะถึงวันเข้าพิธีแต่งงานของเธอกับคนรักที่คบหากันมาเกือบปี แต่ทุกอย่างกำลังพังทลายลงหลังจากที่พนักงานโรงแรมไขเปิดประตูห้องนอนในห้องสวีตราคาแพงออก เสื้อผ้าของว่าที่เจ้าบ่าวถูกถอดแล้วเหวี่ยงกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องที่มีพรมสีเทาปูจนทั่วทางเดินพอเดินเข้าไปก็เจอเสื้อผ้าของผู้หญิงรวมทั้งรองเท้าและชุดชั้นในที่ถอดกองเอาไว้ อาจจะเรียกว่าเป็นขยะไม่ต่างจากของผู้ชายนัก “มารียา” ร่างสั่นสะท้าน สิ่งที่กองอยู่เป็นเพียงเศษซากของอารมณ์พิศวาสของชายชั่วหญิงเลวที่อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่บัดนี้มีสองร่างนอนเคียงข้างกัน ริมฝีปากบางของหญิงสาวเม้มเข้าหากันน้ำตาที่กลั้นไว้ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มนวลที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง แพขนตาขยับขึ้นลงเบาๆ ดวงตาเรียวสวยจดจ้องภาพตรงหน้า หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกน้ำกรดรินรดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                “แกเห็นความเลวของมันสองคนแล้วนี่ ยกเลิกงานแต่งซะ” เสียงทุ้มของคนที่เดินมาด้วยบอกพร้อมกับยกมือแตะที่ไหล่บุตรสาวพยายามไม่มองภาพที่อยู่บนเตียง

                “ญ่า คุณท่าน” คนที่นอนเคียงข้างชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนชายค่อยๆ  ลุกนั่ง ใบหน้าบิดเบ้เพราะความเจ็บระบมของร่างกาย มือบางไม่ลืมที่จะคว้าจับผ้านวมผืนใหญ่มาบดบังร่างบางที่บอบช้ำของตัวเอง ใบหน้าซีดเซียวแต่กระนั้นแววตากลับหยิ่งยโสริมฝีปากโค้งยิ้มเหมือนเยาะเย้ย

                “ทำไมเธอมันเลวอย่างนี้ เธอก็รู้ว่าฉันกับเขากำลังจะแต่งงานกันพรุ่งนี้แล้ว” มารียาตะคอกใส่หญิงสาวที่อยู่บนเตียง คนที่เป็นดั่งเพื่อนแท้และเพื่อนตายแต่เพื่อนที่เธอไว้ใจกำลังทำร้ายเธออย่างเจ็บแสบ สิ่งที่เจ็บไม่ใช่เพราะคนรักนอกกายแต่เพราะเพื่อนรักมาหักหลังเธอ

                “เธอมันโง่เองญ่า ฉันกับเขาทำลับหลังแกมานานแล้วก่อนที่แกจะคบกันเสียอีก” คนที่ถูกตราหน้าว่าเลวเค้นเสียงบอก ดวงตากลมกวาดมองใบหน้าเพื่อนรักที่ยืนสั่นเทาเพราะความเจ็บปวด ใบหน้าที่ซีดเซียวปั้นใบหน้านิ่งเรียบแสดงออกที่แววตาที่แสดงถึงความสะใจแม้ว่าร่างกายจะเจ็บปวดจนแทบจะร้องไห้

                “อีสารเลว” มารียาตะคอกใส่เพื่อนก่อนที่จะถลาเข้าไปหาร่างของคนที่อยู่บนเตียงอย่างเคียดแค้น มือเรียวจิกที่ผมสีน้ำตาลดำแล้วกระชาก มือเรียวอีกข้างก็ยกมือสะบัดตบเพื่อนอย่างแรง

                เพี๊ยะ!

                “พอแล้วยายญ่า” ธนากรเข้าไปรั้งบุตรสาวออกมาจากร่างบางของคนที่ถูกกระทำออกมาแล้วตะคอกเพื่อตั้งสติให้บุตรสาว

                “คนที่แกควรด่าควรตบตีคือไอ้เลวนั่นไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้” เสียงทุ้มห้าวทรงอำนาจบอกบุตรสาวแต่ทว่าคนที่เจ็บปวดกับการโดนหักหลังทั้งกับเพื่อนและคนรักกลับเอาแต่ร้องไห้สะอื้นจนน่าสงสาร

                “นี่มันอะไรกัน” คนที่หลับใหลไปเพราะพิษสวาทลืมตาตื่นขึ้นมาร้องถามเพราะเสียงดังจนนอนต่อไม่ได้ก่อนจะได้สติมองไปรอบๆ และพบว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกลับตัวเอง ดวงตาดั่งพญาเหยี่ยมสบตากับคนรักที่กำลังร้องไห้ กำลังจะถลาเข้าไปก็ต้องชะงักเพราะตอนนี้ร่างของตนเองมันเปล่าเปลือย

                “ญ่าขอยกเลิกงานแต่งของเรา ขอให้คุณสุขสมกับความร่านของเพื่อนรักของญ่า เราอย่าได้เจอกันอีกเลย” มารียาบอกก่อนจะสะบัดตัวจากการรั้งของธนากรแล้ววิ่งหนีออกไป

                “หวังว่าแกจะเข้าใจสิ่งที่ลูกสาวฉันบอก” ธนากรหันไปบอกคนที่ไม่เคยคิดจะถูกชะตาด้วย...ปรายตามองเพื่อนรักของลูกสาวเพียงเสี้ยวเดียวก่อนจะเดินหนีไปท่ามกลางความมึนงงและตกใจของชายหนุ่ม

                “นี่มันเรื่องบ้าอะไร” พาคินสบถออกมาก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาจำได้ดีว่าหล่อนเป็นใครและก็เป็นเรื่องตลกที่เขานั้นจำเรื่องราวเร่าร้อนเมื่อคืนระหว่างเขาและเธอได้ดีแม้ว่าจะค่อนข้างเมามาก

                “แพศยา พี่คินจะด่าแบบนี้ใช่ไหมคะ” วรดาเอ่ยขึ้นก่อนที่คนที่เพิ่งผ่านคืนเร่าร้อนมาด้วยจะเอ่ยด่า ใบหน้าเธอยังคงเรียบนิ่งไม่แสดงอะไรออกมาเหมือนที่เคยทำ

                “เหอะ” พาคินทำเสียงในลำคอมองหญิงสาวงข้างกายด้วยแววตาเกลียดชังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือทั้งสองกำเอาไว้แสดงถึงความเจ็บแค้นที่อัดแน่นเต็มอกของชายหนุ่ม

                “ฉันไม่เคยรังเกียจใครเท่าเธอมาก่อนเลยวรดา” พาคินต่อว่าแต่วรดากลับยกยิ้มที่มุมปากมองตาคนที่นั่งตรงหน้าเธออย่างไม่ยอมแพ้

                “รู้ค่ะ รู้เหมือนที่ดารู้ว่าพี่คินไม่มีวันจะมองดา แต่สำหรับดาถ้าดาไม่ได้พี่ก็ไม่มีใครได้พี่ทั้งนั้น ดายอมแม้จะต้องทรยศเพื่อนรักอย่างญ่า” วรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบใบหน้านิ่งๆ ทำเอาพาคินแทบอยากจะฆ่าหญิงสาวตรงหน้าให้ตายคามือ ไฟแค้นและความเกลียดชังสุมในอกจนแทบจะระเบิดรอบแล้วรอบเล่า..............

                “ไสหัวไปให้พ้นจากชีวิตฉันก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอซะ” พาคินตะคอกใส่หญิงสาว เขาเอ่ยไล่เธอแต่กระนั้นก็ลุกขึ้นจากที่นอนไปเก็บเสื้อผ้าใส่แล้วรีบออกไปจากห้องเอง ต่างจากคนที่ถูกไล่ที่ทำเพียงได้แต่นั่งนิ่งอยู่กับที่ซึมซับกับความเจ็บปวดที่ได้รับมา วันนี้แม้เธอจะต้องสูญเสียเพื่อนและคนที่เธอหลงรักไปแต่อย่างน้อยเธอก็ได้สิ่งหนึ่งมาที่คุ้มแสนคุ้มสำหรับเธอ วรดาคิดแล้วก็ปรายตามองไปยังเช็คเงินสดมูลค่า15ล้าน ที่วางอยู่ข้างหมอนที่เธอใช้หนุนนอน............................           


เม้นติชมแนะนำเค้าได้นะ อีกอย่างถ้าชอบฝากกดแอดเฟบด้วยเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

328 ความคิดเห็น

  1. #19 Olivia1112 (@Dnrd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:24
    พึ่งเข้าอ่านค่ะ ติดตามๆ
    #19
    0
  2. #1 nan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 22:07

    รออ่านค่ะ

    #1
    0