The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 9 : - 7th Rhythm " Get close " -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

______________

7th Rhythm
" Get close "
______________



Photo book  : Off Gun Go Together

          "ของกินเมื่อวานยังเหลืออยู่เลยนะลูก เดี๋ยวแม่จะแบ่งไปให้เพื่อน ๆ พนักงานที่ร้านไออุ่นด้วยดีไหม" คุณแม่ลูกสามตักอาหารใส่กล่องพลาสติก

          "ดีครับแม่ ลำพังพวกเราสี่คนกินไม่หมดแน่ ๆ" อลันช่วยจัดกล่องอาหารลงกระเป๋าผ้าใบใหญ่

          "ราโชนี่ก็ใจดีเหมือนกันน้า ลูกแม่มีแฟนดี ๆ แม่ก็หายห่วงจ้ะ" คุณแม่ยิ้มแก้มปริ ลูกชายคนโตได้แต่ตอบไม่เต็มเสียง "ก็...ไม่ถึงขั้นแฟนสักหน่อยครับแม่"

          "แหม ข่าวใหญ่โตโซฮอตขนาดนี้ ยังจะมาปฏิเสธอีกแหน่ะ" หญิงวัยกลางคนจุปาก เธอยังไม่ทราบเรื่องการเซ็นสัญญาเป็นแฟนหลอก ๆ อลันเองก็กระอักกระอ่วนเกินกว่าจะบอกผู้เป็นแม่ จึงตอบปัดไป

          "ช่างเถอะครับ แม่ก็อย่าเสพสื่อมากนักล่ะ ภาษาวัยรุ่นไปหมดแล้วเนี่ย" หนุ่มร่างเล็กส่ายหัวช้า ๆ

          "แม่ยังวัยรุ่นอยู่เลย ใครว่าแม่แก่นะ จะจับตีให้หลังลายเลย" เจ้าหล่อนทำหน้าโหด แต่กลับดูตรงข้ามเสียมากกว่า

          "กลัวแล้วคร้าบ" อลันหัวเราะเบา ๆ เธอหันมาลูบหัวเขา สายตาอบอุ่นทอดมองห่วงใย

          "เราเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น ทำอะไรคิดให้รอบคอบ ตั้งใจทำงาน พี่พอลล่าผู้จัดการส่วนตัวของราโช เขาโทร. มาขอแม่ ให้ลูกรับงานถ่ายแบบ ในอนาคตก็อาจจะมีงานอื่น ๆ ตามมาอีก เป็นประสบการณ์ที่ดี เก็บเกี่ยวไว้นะลูก"

          "นี่แม่อนุญาตให้ลันทำงานแบบนี้ได้แล้วหรอครับ" อลันแปลกใจไม่น้อยที่แม่เปิดไฟเขียวให้อย่างง่ายดาย

          "ทำไมจะไม่ล่ะลูก อีกอย่างพอถึงเสาร์อาทิตย์ ยังไงเราก็ได้เจอกันตลอดอยู่แล้ว" คำกล่าวของเธอทำให้อลันเริ่มขมวดคิ้ว

          "เสาร์อาทิตย์? แม่หมายความว่ายังไงครับ ลันก็ต้องอยู่กับแม่ทุกวันอยู่แล้วสิ" 

          "เอ้า! นี่ยังไม่รู้หรอ ลูกต้องย้ายไปอยู่คอนโดแถวสุขุมวิทวันนี้ พี่พอลล่า เขาบอกกับแม่ไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ" เธอว่า สายตาตื่น

          "ย้ายไปอยู่คอนโด? ผมจะย้ายไปทำไมละครับแม่?" คนฟังเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก และทันใดนั้น...

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

          หญิงวัยกลางคนเดินไปเปิดประตูบ้าน สิ่งที่ปะทะเข้าสู่สายตาเป็นอันดับแรก คือ รสนิยมการแต่งตัวที่ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร VOGUE เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะปังแฝงความเรียบหรู ตามด้วยเสียงดัดอันคุ้นเคย

          "ขออนุญาตนะค้า~ ว๊ายตายแล้ว สวัสดีค่า~ คุณแม่ น้องอลัน แล้วก็...แฝดสาวตัวน้อย อลินกับไอลีนด้วยน้า~ นี่พอลล่าเองค่ะคุณแม่ จำได้ไหมคะ"

          "อ่าว สวัสดีจ๊ะ มาเช้าดีจังเลยนะ คุณพอลล่า เข้าบ้านก่อนจ้า" คุณแม่ยิ้มสวย ผายมือเชิญแขก แต่พอลล่าปฏิเสธอย่างสุภาพ

          "เรียกพอลล่าเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ คุณแม่ เกรงว่าจะอยู่นานไม่ได้ ต้องรีบแล้วล่ะค่ะ ของใช้ส่วนตัวเดี๋ยวให้ทีมงานค่อย ๆ ขนไปที่คอนโด ส่วนพอลล่า ขออนุญาตรับน้องอลันไปให้ทันงานถ่ายแบบคู่ตอนสิบโมงก่อนนะคะ งานด่วนจี๋เลยค่ะ คุณโชโทร. จิกจนสายนี่ไหม้ไปหมด เรียกรถดับเพลิงจะไม่ทันแล้วค่ะ คุณแม่" ผู้จัดการส่วนตัวร่ายยาวออกรสออกชาติ

          "ไม่เป็นไรจ้ะ ๆ เรื่องงานต้องมาก่อน แม่เข้าใจ ฝากลูกชายแม่ด้วยนะ พอลล่า" หญิงสาวปัดมือ ไม่คิดข้องใจ

          "เชื่อใจพอลล่าค่ะ! คุณแม่" น้ำเสียงหนักแน่น พร้อมขยิบตาส่งให้ ส่วนคนที่กำลังจะได้กลายเป็นนายแบบมือสมัครเล่น ยืนอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

          "เออ...พี่พอลล่า...แม่ครับ...มันเรื่องอะไรกันครับ..." อลันมองสลับผู้สนทนาทั้งสอง

          "ไว้คุยกันบนรถนะคะ น้องอลัน ตอนนี้รีบไปก่อนเถอะค่ะ" ยิ่งกว่ารู้ใจ คุณแม่หยิบกระเป๋าคู่กายส่งให้อลันทันที ดันหลังเขาเป็นเชิงให้รีบขึ้นรถ

          "ไว้มาเล่าให้แม่กับน้อง ๆ ฟังนะ โชคดีจ้า" 

          "โชคดี พี่ลัน!" เสียงแฝดสาววัยอนุบาลดังพร้อมกันส่งท้าย รถตู้สีสะอาดเคลื่อนตัวออกห่างบ้านหลังขนาดกลาง มุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมาย

______

เธอรู้อะไรบ้างไหม ทุกครั้งเวลาที่เธอเดินเข้ามาใกล้ ๆ
เหมือนหัวใจฉันจะหลุด เหมือนเวลาหยุดเดินจากนี้ไป
______


          "กว่าจะมาได้ เป็นผู้หญิงรึไงชักช้าตลอด" 

          เสียงเหวี่ยงนำมาก่อนจะได้เห็นหน้า ราโชนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้โซฟาหน้ากระจกบานใหญ่ เขาสวมเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อน ทับด้วยสูทชมพูเบจจาง พร้อมกางเกงสีเขียวพาสเทลมีไม้เลื้อยประดับตัดกับดอกไม้สีขาว ชายหนุ่มหลุดออกมาจากปกนิตยสาร ตั้งแต่ยังไม่เริ่มถ่ายภาพเลยด้วยซ้ำ 

          อลันเดินตัวเกร็ง เข้าไปนั่งบนเก้าอี้ด้านข้างราโช ช่างแต่งหน้าทำผมไม่รอช้า จัดการเนรมิตหนุ่มหน้าหวาน ตามคอนเซ็ปต์งานที่ได้รับในทันที

          "หน้าบ้าน ๆ แบบเนี้ย จะถ่ายแบบไหวหรอ" คนแต่งเสร็จก่อนเริ่มก่อกวนประสาท โดยการนั่งหันข้าง เท้าศอกกับโต๊ะ เอียงคอมองหน้า ส่งยิ้มเหยาะให้ร่างเล็กกว่า

          "ถ้าผมหน้าตาไม่ดี ทำไมคุณราโชไม่ให้คนอื่นมาถ่ายแทนล่ะครับ" คนถูกหาว่าหน้าตางั้น ๆ ตอบกลับเสียงขุ่น

          "เปลือง" สั้น ง่าย ได้ใจความ พร้อมกล่าวต่อ "อีกอย่าง เขากำหนดมาว่า 'ถ่ายแบบคู่' จะไปถ่ายกับคนอื่น ให้ตกเป็นข่าวเมาท์อีกทำไม มีเตี้ยอยู่ทั้งคน ต้องใช้งานให้คุ้ม" 

          น้ำเสียงยียวน พร้อมสายตาชวนหาเรื่อง ทำให้อลันถอดใจ หันหน้าหนี แต่ก็ไม่วาย ถูกก่อกวน ถูกจ้องตลอดการแต่งหน้าทำผม

______

เธอรู้อะไรบ้างไหม ทุกครั้งที่เราใกล้กันฉันก็ลืมว่าหายใจ
เหมือนอะไรที่เป็นอยู่ บนโลกที่มีอยู่ก็ดูว่าหายใป
______


          "น้องอลันหันตัวไปทางคุณโชนะครับ แล้วหันหน้ามองกล้อง อย่างนั้นแหละครับ ดีครับ สวยครับ ขออีกรูปหนึ่งนะครับ คุณโชเอียงหน้าอีกนิดครับ เรียบร้อยครับ"

          จบประโยคช่างภาพมืออาชีพได้ไม่ถึงห้าวินาที ใบไม้แห้งซึ่งถูกใช้เป็นฉากหลัง กลับถูกคนตัวสูงใช้เป็นอาวุธ แหย่เข้าตรงคอคนตัวเล็ก อลันในเครื่องแต่งกายแบบเดียวกัน แต่สลับสีเสื้อสูทและกางเกงกับราโช ได้แต่เอามือปัด หน้ายุ่ง มองคนขี้แกล้งหัวเราะคิกคัก เรื่องแกล้งขอให้บอก ร่างสูงสามารถประยุกต์สิ่งแวดล้อมให้เป็นคลังอาวุธได้หมด

          "เดี๋ยวผมขออีกเซ็ตนะครับ คุณอลัน คุณราโช" หัวหน้ากองถ่ายโบกมือเป็นสัญญาณเปลี่ยนโลเคชั่น ให้นายแบบทั้งสองนั่งบนสนามหญ้า จัดองค์ประกอบภาพเป็นมุมสูง เห็นเสื้อผ้าแบบเต็มตัว 

          "ใกล้อีกครับ" ช่างภาพที่อยู่บนบันไดพับอลูมิเนียมส่งเสียงบอก อลันเอนตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

          "ผมขอใกล้อีกนิดได้ไหมครับ" คราวนี้เป็นเสียงจากผู้คุมงาน ราโชจึงขยับตัวซ้อนด้านหลัง พาดแขนแกร่งลงบนไหล่เล็ก เอียงคอแนบหัวอลัน สายตามองตรงไปยังกล้อง ร่างสูงดูจริงจังและตั้งใจทำงาน จนแอบคิดไปว่า เขาคงเป็นฝาแฝดของราโชปลอมตัวมา

          "จะมองอีกนานไหม มีสมาธิทำงานหน่อย" ราโชว่าเสียงดุ สายตายังคงทอดมองด้านหน้าเหมือนเดิม

          "ผมพยายามอยู่" อลันกระซิบตอบเสียงเบา ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามคล้ายจะทะลุออกมา

          "ดีครับ น้องอลันผ่อนคลายอีกนิดนะครับ ร้อนรึเปล่าครับ หน้าแดง ๆ นะ เมคอัพช่วยซับหน้าให้น้องด้วยครับ" ช่างภาพส่งสัญญาณให้ช่างแต่งหน้าเข้าดูแล

          "อากาศร้อนนิดร้อนหน่อยทำเป็นทนไม่ได้" เสียงเหน็บจากเจ้าของแขนที่ยังไม่ยอมละจากไหล่บาง แถมกดน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก

          "ที่นี่เมืองไทยนะครับ" คนถูกแกล้งเถียงเสียงเบา

          "หรือว่าเขิน?" ราโชเลิกคิ้ว ยิ้มเหยาะ เอานิ้วจิ้มแก้มสีระเรื่อเล่น

          "ผมเปล่า! อากาศมันร้อนต่างหาก" อลันปฏิเสธทันควัน เอามือปัดนิ้วคนชอบก่อกวน

          "แหม ถ้าจะสวีตกันขนาดนี้ ช่างแต่งหน้ายังจำเป็นอยู่ไหมคะเนี่ย" หญิงสาวเอ่ยแซว ซับหน้าให้คนขี้เขินซึ่งพยายามเมินราโช ใช้มือเล็กปัดป้องคนชอบแกล้งตลอดเวลา

______

จากหนึ่งคนที่เคว้งคว้าง อยู่ในโลกที่อ้างว้าง
แค่มีเธอข้าง ๆ ความเหงาก็เลือนลาง และจางหายไปทุกที
______


          ร้านไออุ่นยังคงคึกคักเช่นเคย โดยเฉพาะช่วงมื้อเที่ยง ชั้นสองจะมีลูกค้าแน่นเป็นพิเศษ กลิ่นอาหารโชยอ่อน ๆ ที่ควรจะทำให้ใครต่อใครหิว ยกเว้น...

          "งานถ่ายแบบ?" ปราการทวนคำของภาคินเสียงสูง

          "ใช่ ไอ้โชมันเล่าให้หมอฟังเมื่อวาน" คุณหมอผิวแทนว่า พลางยัดสปาเกตตีเข้าปาก

          "ดูเป็นเพื่อนสนิทกันดีนะครับ คุณหมอกับคุณราโช" เจ้าของร้านนั่งฝั่งตรงข้ามลูกค้าขาประจำ หรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

          "จะสนิทกว่านี้มาก ถ้ามันไม่โทร. มาถามทางกลับรถกับหมอ แถมด่าเป็นฝืนเป็นไฟ เหมือนไปทะเลาะกับยมบาล หมอล่ะปวดหัวกับมันมาก ทำมาดจัด ให้เขาขึ้นรถกลับเอง สุดท้ายก็ขับตามเขาซะงั้น แล้วก็อ้างรถติดนู้นนี่นั่น โว๊ะ! เข้าใจยากไปอีกเพื่อนกู เห้อ!"

          ภาคินส่ายหัว บ่นยาวเหยียด พ้นลมหายใจแรง ๆ ตบท้าย เอือมระอานิสัยปากอย่างใจอย่างของเพื่อนสนิทตัวดี ที่ไม่คิดว่าจะอาการรุนแรงขนาดนี้

          "ผมถามจริง ๆ นะ คุณราโชเป็นคนยังไงกันแน่ คุณหมอ" ปราการเอนตัวมาข้างหน้า ถามสายตาจริงจัง อดห่วงอลันไม่ได้

          "เลว" หมอหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจไม่แพ้กัน

          "เลว?!" ตรง...จนคนฟังเผลออุทานตาม

          "เจ้าเล่ห์ เอาแต่ใจ ขี้เหวี่ยงสุด  เอาใจยากโคตร กวนบาทา ปากแกว่งหารองเท้า ฟอร์ดจัดอย่างกับฉีดฟอร์มาลีน อะไรนิดอะไรหน่อยเป็นต้องขัดใจมันทุกอย่าง"

          "นี่เป็นเพื่อนกันแน่ใช่ไหม" ร่างโปร่งกลั้วหัวเราะ

          "แน่ซะยิ่งกว่าแน่อีก คุณเจ้าของร้าน" ภาคินม้วนเส้นใส่ช้อน ตักเข้าปากอีกคำ แล้วกล่าวต่อไป "อีกอย่าง ไอ้โช มันเป็นคนประหลาด บ้านมันนะ ไม่มีเครื่องเสียง ไม่มีเพลง ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับดนตรีเลย มันบอกมันไม่ชอบฟัง"

          "ตรงข้ามกับน้องลันเลยนะ ผมรู้จักกับน้องมาหลายปี รายนั้นทั้งสุภาพ แสนดี ช่างเอาใจ ทำอาหารก็เก่ง ใส่ใจรายละเอียด มีหูฟังติดตัวตลอดเพราะชอบฟังเพลงมาก แล้วก็ร้องเพลงเพราะด้วยนะ"

          "จริง?" ภาคินถามแม้อาหารจะเต็มปาก

          "จริง!" ปราการตอบพร้อมพยักหน้า

          "โห่ แล้วอยู่กับไอ้โชแบบนี้ จะรอดไหมเนี่ย" คุณหมอชักเริ่มกังวล

          "ผมก็ว่าอยู่...สงสารน้องลัน จะไปอยู่ไหวกับคนพันธุ์นั้นได้ยังไง" ปราการถอนหายใจยาว สีหน้าเครียด แต่คุณหมอตัวสูงโย่งกลับหัวเราะ ส่ายหน้าไปมา จิ้มมีทบอลเข้าปาก

          "อลันน่ะ หมอไม่ห่วงหรอก แต่ไอ้โชน่ะ มันจะรอดไหม" คำพูดเพื่อนสนิทราโช สร้างความแปลกใจให้เจ้าของร้านไออุ่น

          "คุณหมอหมายความว่ายังไง" ปราการถามออกมาในที่สุด ทว่าคำตอบที่ถูกส่งมา มีเพียงรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางเคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ ไม่ยอมพูดอะไรไปมากกว่านั้น

______

ช่วยอยู่ตรงนี้นาน ๆ ได้ไหม 
ขอให้เธอเข้าใจ 
ว่าชอบเวลาที่เราได้ใกล้กัน
______


          ติ๊ด!

          คีย์การ์ดถูกใช้งานเพื่อเปิดประตูคอนโดหรู ภายในกว้างขวางกว่าที่ตาเห็นมาก มีห้องนั่งเล่นตรงกลาง ชุดบาร์ครัวและห้องอาหารอยู่ริมซ้าย กั้นด้วยกำแพงกระจกสวยงาม ห้องนอนสองห้องถูกจัดไว้ชั้นสอง มีห้องน้ำอีกสองห้องทั้งชั้นบนและล่าง

          "อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย รับใช้นายอย่าขาดตกบกพร่อง ซักรีดเสื้อผ้า ทำความสะอาดห้อง และต้องทำอาหารให้นายท่านกินด้วย" 

          สุภาษิตบทใหม่ในพจนานุกรมราโชบัณทิตยสถาน ถูกเอ่ยลอย ๆ ขณะนั่งผิวปาก ถอดรองเท้าส่ง ๆ ไปคนละทิศคนละทาง แถมโยนเสื้อนอกใส่หัวคนตัวเล็กชิลล์ ๆ อย่างพอดิบพอดี

          "รู้หน้าที่ของตัวเองนะ มาอยู่คอนโดของคนอื่นเขา ต้องทำตัวยังไง" หนุ่มหน้าตี๋เลิกคิ้วถาม ท่าทางราวแม่เลี้ยงใจร้ายกำลังจิกหัวใช้ซินเดอเรลล่าตัวน้อย

          "ให้ผมมาอยู่ด้วย เพราะแม่บ้านทำความสะอาดห้องคุณราโชไม่ไหวหรอครับ ถึงต้องการคนเพิ่ม" อลันถามสายตาซื่อ ๆ เมื่อเห็นพฤติกรรมชายตรงหน้า

          "เดี๋ยวนี้กล้าย้อน?" ร่างสูงสาวเท้าเข้าใกล้ ใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากเล็กสองสามที

          "ผมเปล่าย้อนครับ ผมแค่อยากรู้เฉย ๆ" อลันสบดวงตาเรียวคม ใบหน้าหวานใสดูซื่อตามที่พูดจริง ๆ จนคนตัวสูงเบนสายตาไปทางอื่น กล่าวเปลี่ยนเรื่อง

          "ไม่ต้องถามมาก หิว ทำไรให้กินด้วย" จบคำ เขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้คนเพิ่งย้ายบ้านใหม่ เดินสำรวจรอบคอนโด เฟอร์นิเจอร์มีไม่มาก ส่วนใหญ่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย เน้นการใช้งาน 

          ข้าวของจำเป็นถูกย้ายเข้าห้องนอนชั้นสอง มีป้ายเล็ก ๆ แขวนชื่ออลันไว้หน้าประตูห้อง ทีมงานของพอลล่าทำงานได้ดีเสมอ ร่างเล็กชื่นชมพวกเขาในใจ ขณะอ่านจดหมายฉบับน้อยที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน

'ฝากดูแลคุณโชด้วยนะคะ น้องอลัน จุ๊บ!'
-พี่พอลล่า -

           "ให้ดูแล...หรือให้มาเป็นคนรับใช้กันแน่" อลันถอนหายใจแผ่ว เดินลงมาชั้นล่าง ก้ม ๆ เงย ๆ หาวัตถุดิบทำอาหารง่าย ๆ ให้เจ้านายเอาแต่ใจ

          กลิ่มหอมของข้าวผัดลูกเกด เบคอน ไข่ดาว และไส้กรอก อบอวลอยู่ในห้องกระจก มือเล็กตักข้าวผัดใส่ถ้วย คว่ำใส่จาน พาดเบคอนทับ โป๊ะด้วยไข่ดาว วางไส้กรอกไว้ด้านข้าง ยิ้มให้ผลงานตัวเองหนึ่งที และยกจาน หมุนตัว เตรียมนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ

          "หน้าตาใช้ได้ แต่จะกินได้จริง ๆ รึเปล่า" เสียงทุ้มกวนประสาทดังข้างหู จนจานเกือบหลุดมือ

          "คุณราโช! มาตั้งแต่เมื่อไรครับ ผมตกใจหมด" พ่อครัวจำเป็นเอามือลูบอกตัวเองเบา ๆ

          "มาตั้งนานล่ะ ขวัญอ่อนไม่เข้าเรื่อง" ร่างสูงว่าเสียงเหวี่ยง ผละห่างไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร เขาอยู่ในชุดคุมอาบน้ำ หัวเปียกหมาด ๆ

          "ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้ามาดี ๆ ล่ะครับ เดี๋ยวไม่สบาย" อลันหันไปวางจานใส่ถาด พร้อมแก้วน้ำเปล่า ยกมาวางบนโต๊ะอาหาร

          "จะให้ใส่สูทอยู่บ้านรึไงล่ะ ดูตัวเองก่อนเหอะ ผอมแห้งแรงน้อยซะขนาดนี้ ทำเป็นว่าคนอื่น" ชายหนุ่มเอ็ด

          "ผมไม่ได้ว่าครับ แล้วอาหารแบบนี้พอจะทานได้ไหม ผมไม่ได้ราดซอส หวังว่าจะทานได้" นิสัยไม่ชอบกินอะไรกับซอสที่ราโชเป็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ อลันยังคงจำมันได้ดี

          "ใครบอกให้ใส่จาน เอาไปใส่กล่องทัพเพอร์แวร์นู้น มีงานพิธีกรตอนหกโมงเย็น กินที่นี่เดี๋ยวเข้างานไม่ทัน เร็ว ๆ ด้วย" คนเอาแต่ใจพยักหน้าไปทางตู้เก็บอุปกรณ์ครัว อลันที่อุตส่าห์จัดจานมาดิบดี หน้ามุ่ยลงทันที หันหลังทำตามคำสั่งชายหนุ่ม ซึ่งแอบลอบยิ้มมุมปากตามอาการน่าเอ็นดูนั่นอยู่จาง ๆ

______

เมื่อระยะมันได้ เหมือนมันได้ 
ใกล้เธอทีไรหัวใจมันสั่น
______


          เข็มนาฬิกาบอกเวลา 22:00 น. อลันนั่งกดรีโมททีวี เปลี่ยนช่องดูรายการไปเรื่อย ๆ หลังลงหลักปักฐานกับโต๊ะทำงานในห้องนอน เสียบหูฟัง เปิดเพลงคลอเบา ๆ พลางเขียนนิยายตอนใหม่จนเสร็จ แต่กระนั้นกลับไร้วี่แววเจ้าบ้านอย่างราโช

          "ทำงานกลับดึกทุกวันแบบนี้เลยรึเปล่านะ..." คนตัวเล็กอ้าปากหาว ตากลมโตเริ่มหนักเหมือนมีอะไรมาถ่วง คอสัปหงกไปมา จนในที่สุด เขาก็กดปิดทีวี เอนหัวลงหมอนบนโซฟาตัวยาว อย่างไม่อาจฝืนได้อีกต่อไป

          มือแกร่งกดนวดหนักที่ขมับทั้งสอง ลูบหน้าให้ส่างเล็กน้อย กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของคอนโด ร่างสูงต้องตื่นเช้า ออกถ่ายแบบ ถ่ายงานโปรโมทสินค้าติด ๆ กัน ซ้ำยังพ่วงคิวงานช่วงเย็น ร่างกายที่ออกกำลังอย่างสม่ำเสมอ ช่วยให้เขาไม่เหนื่อยมาก แต่ก็ไม่สามารถปิดบังความล้าได้อยู่ดี

          ราโชกดรหัสประตูห้อง เพราะเขาทิ้งคีย์การ์ดไว้ให้สมาชิกใหม่ ซึ่งคาดว่าคงเข้านอนเรียบร้อย มือใหญ่จัดการถอดเสื้อนอก แขวนไว้กับเสาแขวนเสื้อโคท บิดกายคลายความเมื่อย เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำรินใส่แก้ว แล้วตรงมายังโซฟา

          ทว่าก่อนจะได้ทิ้งตัวลงนอนอย่างใจนึก เขาก็ต้องขมวดคิ้ว ไล่มองแฟนปลอม ๆ ของตัวเองนอนซบหน้าลงกับหมอน ลมหายใจเข้าออกเชื่องช้า บ่งบอกว่า เจ้าตัวกำลังหลับสนิท

          เจ้าของส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรค่อย ๆ ย่อตัวลงข้างโซฟา ยกน้ำขึ้นจิบ ทอดดวงตาเรียวคมมองใบหน้าหวานยามหลับใหล หากความรู้สึกสามารถส่งผ่านทางสายตา แล้วถูกกลั่นออกมาเป็นข้อความ ให้ใครต่อใครเข้าใจได้ง่าย ๆ เขาคงต้องยอมใส่แว่นดำ ปิดบังมันไว้ตลอดเวลาที่มองคนตรงหน้าแน่ ๆ

          จะให้บอกได้ยังไง ในเมื่อเขา...

          คล้ายมีแม่เหล็กดึงดูดจากใบหน้าเนียนใส มือใหญ่ค่อย ๆ เอื้อมเกลี่ยปอยผมนุ่มละเอียด แตะแผ่วเบาไล่ตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตา แก้มนิ่ม ก่อนหยุดลงที่ริมฝีปากอิ่ม

          "อืม..." เสียงครางน้อย ๆ ดังแผ่ว พร้อมคนตัวเล็กที่พลิกกายซุกใบหน้าเข้ากับพนักโซฟา ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ เมื่อเจอมุมสบาย

          "หลับสบายเชียวนะ..." ราโชกล่าวเบา ๆ กับคนที่เพิ่งพลิกตัวหันหลังให้เขา นายแบบหนุ่มถอนหายใจ สบัดหัวไล่ความคิดบางอย่างให้หลุดออก ตัดสินใจลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้โซฟาตัวตรงข้ามกับที่ร่างเล็กนอนอยู่ ทอดสายตาจับจ้องใครบางคนนิ่งนาน จนความอ่อนเพลีย กัดกินพลังงานอันน้อยนิด พรากการรับรู้ต่าง ๆ ให้เข้าสู่ห่วงนิทราในที่สุด
______

โปรดอยู่ตรงนี้นาน ๆ อีกนิด ในระยะประชิด
อีกนิดให้ใจเรานั้นได้ตรงกัน
แค่เรานั้นได้ใกล้
ให้มันได้ เป็นช่วงเวลาของเธอกับฉัน
______


          แสงแดดอ่อนยามเช้า ทำให้ดวงตากลมโตเปิดขึ้นช้า ๆ อลันพลิกกายออกจากพนักโซฟา ยันตัวขึ้นบิดขี้เกียจ เขารอคนเอาแต่ใจกลับจากทำงาน จนหลับบนโซฟาเมื่อคืน

          แต่แล้วสิ่งมีชีวิตที่กำลังนั่งไขว่ห้าง กอดอก หลับตานิ่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาตัวตรงข้าม กลับหยุดสายตาร่างเล็กไว้ไม่ให้เลยผ่าน จนต้องพึมพำออกมาอย่างนึกฉงน

          "คุณราโช? ทำไมมานั่งหลับอยู่แบบนี้..." สงสัยเขาจะได้ค้นพบนิสัยการนอนแบบใหม่ของราโช ห้องนอนดี ๆ มีไม่นอน ดันมานั่งหลับอยู่บนเก้าอี้โซฟา ซึ่งดูจากท่าคงจะเมื่อยน่าดู

          เท้าเล็กค่อย ๆ ย่องหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวสูง ลมหายใจอุ่นเข้าออกเสมอต้นเสมอปลาย ใบหน้ามักกวนอารมณ์ดูไร้พิษสงได้อย่างไม่น่าเชื่อ รอยยิ้มน้อย ๆ ผลุดขึ้นรับอรุณเบิกฟ้า

          "ถ้าตอนตื่นเป็นเหมือนตอนหลับได้...ก็คงจะดี..."

______

ยิ่งใกล้กันมากแค่ไหน ยิ่งเหมือนว่าในโลกนี้มีแค่เราเพียงสองคน
ยิ่งได้ชิดกันเท่าไร ช่องว่างของหัวใจก็ดู...ว่าน้อยลง
______






***************************************************


เจอกันตอนหน้าน้าาา~ (>__<)~
//มันก็จะชอบแอบมองน้องหน่อย ๆ//


ขออนุญาตเจ้าของภาพนะคะ



 รัก 

 N A T A 
+++++++++++++++++++++++++
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #16 A_Anut (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 21:26
    ละมุนละไมเหลือเกินนน น่ารักอ่ะ แต่งดีอ่ะไรท์ สู้ๆนะ รีบๆมาต่อนะคะ
    #16
    1
    • #16-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 9)
      12 กันยายน 2560 / 19:18
      >//////< ขอบคุณที่รักและเอ็นดูในผลงานของนาต้านะคะ จะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ
      #16-1
  2. #15 Rose_pp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:11
    หวานจัง นานก็ยังรออ่านอยู่นะ
    #15
    1
    • #15-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 9)
      4 กันยายน 2560 / 07:08
      ขอบคุณมากนะคะที่ยังคิดถึงกัน >//////<
      #15-1
  3. #14 mantra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 19:56
    สนุก สมการรอคอย รอตอนต่อไปคร้า
    #14
    1
    • #14-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 9)
      3 กันยายน 2560 / 11:29
      ขอบคุณมาก ๆ นะคะ
      มีกำลังใจขึ้นเลย ฮึบ ๆ ~! >____<~
      #14-1