The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 7 : - 5th Rhythm " You're my dream come true " -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    13 พ.ค. 61

______________________

5th Rhythm
" You're my dream come true "
_____________________



OG Family


          อากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องเก็บตัวระดับ VIP สลับไอร้านของอุปกรณ์จัดแต่งทรงผม ใบหน้าหวานฉายความกังวลชัดเจน ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ายังตึกสูงใหญ่ดีไซน์โมเดิร์น มือเล็กประสานไว้หน้าตักเย็นเฉียบ วงหน้าดูดีถูกแต้มรองพื้นและลิปสติกสีธรรมชาติ เหลือเพียงทำผมอีกเล็กน้อย อลันก็พร้อมสำหรับงานแถลงข่าวเปิดตัวในฐานะแฟนของนายแบบชื่อดัง ราโช รัชชาเรศวร์

          เป๊าะ!

          มือใหญ่ใช้หัวแปรงบลัชออนเคาะลงบนหว่างคิ้วมน แม้พอลล่าผู้จัดการส่วนตัวของเขาจะซักซ้อมร่างเล็กให้ตอบคำถามอย่างรัดกุม แต่ดูเหมือนแฟนปลอม ๆ ของเขาจะตื่นคน เมื่อเห็นทีมงานเบื้องหลัง ช่างแต่งหน้าทำผม รวมถึงสตาฟคนอื่น ๆ เดินกันพลุกพล่านทั่วทั้งบริเวณ หากเจอกองทัพนักข่าวเข้าจริง ไม่เป็นลมล้มพับไปก่อนคงจะดี

          "เตี้ยแล้วยังทำหน้าเป็นไก่ไม่ได้นอนอีกนะ" น้ำเสียงยียวนเป็นเอกลักษณ์ ส่งผลให้คนตัวเล็กหันมองเขาคอเกร็ง ๆ เนื่องจากกำลังถูกดัดผมอยู่

          "ครับ?" คนฟังดูงง ๆ จนคนเล่นมุกต้องบอกเฉลยเสียเอง

          "ไก่ตื่นไง" ร่างสูงว่า พลางเอาแปรงบลัชออนแกล้งเคาะหน้าเล็กไปมา

          "แล้วคิ้วเนี่ย ผูกจนจะเป็นเงื่อนตายละ นี่มาแถลงข่าว ไม่ได้มาโดนจับต้มกิน" คนฟังหน้ายุ่ง ด้วยพยายามหลบขนแปรงนุ่มที่รบกวนใบหน้า

          แต่ไม่นาน ราโชก็ยอมละมือจากการกลั่นแกล้งเขา ยามเห็นพอลล่าผ่านกระจกแต่งหน้าบานใหญ่ ร่างสูงลุกไปคุยกับผู้จัดการส่วนตัวอยู่อีกมุมหนึ่ง ห่างจากการรับรู้ของอลัน ซึ่งคาดว่า คงไม่พ้นเรื่องเตรียมความพร้อมหน้างานแถลงข่าว พอลล่ายิ้มกว้างพยักหน้ารับคำชายหนุ่ม ก่อนเดินมาทักทายอลัน

          "น้องอลัน อีกสิบนาที เตรียมสแตนด์บายไว้นะจ๊ะ ไม่ต้องตื่นเต้น ชิลล์ ๆ คิดซะว่า คนกันเอง ตอบแบบที่พี่ซ้อมให้ ไม่มีอะไรน่ากลัวค่ะ คุณน้อง เชื่อพี่"

          เสียงดัดของพอลล่าเอ่ยปลอบ มือนิ่มอย่างผู้ชายรักสวยรักงามลูบหลังเล็กให้คลายความเครียด แม้สีหน้าอลันจะดีขึ้น แต่ยังไม่วายมือเย็นจนผู้จัดการแฟชั่นจ๋าแอบอุทานเบา ๆ

          - สามนาทีก่อนงานแถลงข่าว -

          อลันทำสมาธิ หลับตา หายใจเข้าออกช้า ๆ อยู่นาน เมื่อลืมตาอีกครั้ง เขาก็ต้องผงะไปด้านหลัง ด้วยตกใจใบหน้าเจ้านายเอาแต่ใจ ยื่นเข้ามาใกล้ ส่อแววตาสงสัยอยู่กลาย ๆ

          "นี่ตื่นเต้น จนต้องสวดมนต์เลยหรอ" ร่างสูงกลั้วหัวเราะ

          "ใครจะไปชำนาญแบบคุณล่ะ" คนฟังย้อน ราโชพ้นลมหายใจ

          "มีมือโปรฯ อยู่ทั้งคน กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง" น้ำเสียงมั่นใจ พร้อมหรี่ตายียวนอย่างที่เขาชอบทำ อลันไม่ได้โต้ตอบ ซ้ำเงียบผิดปกติ จนนายแบบหนุ่มเป็นฝ่ายกล่าวใหม่

          "นี่ เตี้ย จะบอกอะไรดี ๆ ให้เอาไหม" ท่าทางจริงจัง ปนน้ำเสียงติดเหวี่ยงนิด ๆ ทำให้ร่างเล็กยอมเงยหน้ามองคู่สนทนา 

          "ถ้าตื่นกล้อง ตื่นนักข่าว ให้ทำแบบนี้" จบประโยค มือใหญ่ก็จับล็อกแก้มนิ่มให้หันมองเขา กล่าวต่อไป "ไม่ต้องสนใจพวกนั้น แค่มองมาที่ฉันก็พอ" 

          ดวงตาเรียวคมไม่ส่อแววล้อเลียนหรือเล่นอย่างที่ผ่านมา แต่กลับจ้องลึกเข้าไปยังนัยน์ตากลมโต คล้ายต้องการสื่ออะไรบางอย่าง ก่อนคนตัวสูงจะละมือจากแก้มนวล ยืดกายตรง พูดด้วยน้ำเสียงติดเอาแต่ใจเหมือนเคย

          "อีกอย่าง ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า ไม่ชอบให้จับมือ" ราโชกอดอก อลันเพียงพยักหน้ารับง่าย ๆ แค่เห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มครั้งก่อน เขาก็จำขึ้นใจ

          "สแตนด์บายนับถอยหลังอีกสามสิบวินาทีนะครับ" สตาฟหน้าประตูเอ่ยบอกซุปตาร์มาดกวนกับหนุ่มหน้าหวาน ที่ดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ แต่เมื่อยืนคู่กัน กลับชวนมองอย่างน่าประหลาด ราโชพยักหน้ารับสตาฟคนนั้น หันมาพูดต่อกับแฟนปลอม ๆ ของเขา

          "เพราะงั้นห้ามจับมือ" ชายหนุ่มย้ำเสียงเข้ม "แต่ถ้าให้จับอย่างอื่น..." เขาเว้นคำ จ้องตาคนฟังนิ่ง มือใหญ่ฉวยข้อมือเล็กขึ้นกำไว้

          "...แบบนี้ก็ไม่มีปัญหา" ดวงตาเรียวสุขุม ยากจะได้พบยามปกติ ถูกฉายชัดออกมา 

          "ไปกันได้แล้ว...อลัน" 

          อาจเป็นเพราะชื่อที่หลุดออกมาจากปากหนัก ๆ ของเขาเป็นครั้งแรก หรืออาจเป็นเพราะสัมผัสอุ่นเหนือข้อมือ ที่ทำให้ก้อนเนื้อน้อยด้านซ้ายอุ่นซ่าน และภาพรอบด้านดูเชื่องช้าอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          นายแบบกระชับนิ้วจับข้อมือน้อยมั่น หันหน้าไปทางบานประตูกว้าง ซึ่งถูกเปิดอ้าทันทีเมื่อถึงเวลา ขายาวก้าวนำ ตามด้วยขาสั้นของคนตัวเล็ก

          แสงแฟรชจากกล้องหลายสิบตัวแข่งกันสาดเข้ามา เสียงฮือฮารอบข้างดังกลบเสียงฝีเท้าจนหูอื้ออึง แม้ทุกอย่างจะดูสับสนวุ่นวาย แต่ดวงตาไร้เดียงสาของอลัน กลับไม่สามารถละห่างจากแผ่นหลังกว้างนั้นได้เลย...

______

จากฝัน ก็กลายเป็นมากกว่านั้น 
เมื่อเธอได้เดินเข้ามา 
หนึ่งคนที่มองหาไม่เคยใช่ใคร แต่ใช่...เธอ
______


          "คุณอลันเป็นใครมาจากไหน ช่วยแนะนำตัวได้ไหมคะ" คำถามแรกถูกส่งจากนักข่าวสาว หลังพวกเขานั่ง กล่าวเปิดโต๊ะแถลงข่าวเรียบร้อย

          "เออ...ผม อลัน เมฆินทร์ ครับ อายุยี่สิบสองปี ปัจจุบันเป็นนักเขียนอิสระ ทำงานที่ร้านอาหาร แล้วก็รับจ๊อบอื่น ๆ อีกเล็กน้อยครับ"

          "ช่วยอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวอีกนิดได้ไหมครับ" นักข่าวอีกคนยกมือ หากก่อนอลันจะได้ตอบอะไร เสียงทุ้มข้างกายก็กล่าวแทรก

          "อลันเป็นลูกคนโตครับ" ความสนใจทั้งหมดถูกเบนไปยังราโช

          "คุณพ่อของอลันเสีย หลังจากน้องสาวฝาแฝดเกิดได้ไม่นาน เขาเลยต้องเลี้ยงดูคุณแม่กับน้อง ๆ ตามลำพัง เห็นตัวเล็กแบบนี้ แต่เขาทำงานหนักเกินตัวตลอดเลยนะครับ" บุคลิกกวนประสาทถูกกลืนหาย กลายเป็นสุภาพ แต้มรอยยิ้มตลอดการตอบคำถาม เหมือนมางานมงคลสมรสก็ไม่ปาน

          'คนหรือกิ้งก่าวะเนี่ย' อลันยิ้มให้นักข่าว กลบเกลื่อนความคิดตัวเอง กล่าวต่อจากราโช

          "ใช่ครับ หลังจากเรียนจบนิเทศศาสตร์ ผมก็ได้รับการตีพิมพ์หนังสือภาพเล่มที่สองพอดี แล้วก็มาเป็นนักเขียนเต็มตัว ตอนนี้เตรียมส่งต้นฉบับเรื่องใหม่อยู่ ส่วนหน้าตาจะออกมาเป็นแบบไหน ก็ต้องรอติดตามนะครับ" อลันยิ้มหวานใส่กล้องและคนข้างตัว ซึ่งส่งสายตามาเป็นเชิงว่า 'ขายของได้ถูกเวลามาก'

______

รอมาตั้งนาน แต่ละคืนก็คอยฝันไป
จะมาเมื่อไร ใครสักคนที่ใจฉันใฝ่หา
______


          "คุณอลันรู้จักกับคุณราโชได้ยังไงครับ"

          "จริง ๆ เป็นผมเองมากกว่าที่ชอบไปแอบมองอลันเขาน่ะครับ" ราโชชิงตอบ ตีหน้าแสนดีใส่แฟนปลอม ๆ 

          "ผมชอบไปดื่มกาแฟที่ร้านไออุ่น ร้านที่อลันทำงานอยู่ ส่วนเสาร์อาทิตย์ อลันจะทำงานที่ร้านสะดวกซื้อ ผมผ่านแถวนั้นช่วงเช้าทุกวัน เลยได้พบเขาทุกครั้ง และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผม...เริ่มจะละสายตาจากอลันไม่ได้" จบประโยคก็หันมาจ้องตาหวานซึ้ง จนนักแสดงมือสมัครเล่นเบนสายตาหลบการแอคติ้งขั้นเทพ

          'รู้ว่าพูดไปตามบท แต่ไม่ต้องสมจริงขนาดนั้นก็ได้มั้ง' อลันคาดโทษอยู่ในใจ เมื่อถูกจ้องด้วยสายตาแบบนั้น ยิ่งทำให้เขาไปไม่ถูก แต่พยายามต่อบทให้แนบเนียนที่สุด

          "ครับ ผมเองก็...ติดตามผมงานคุณราโชอยู่แล้ว เลยเริ่มคุยกันตั้งแต่ช่วงนั้นครับ" อลันเหล่มองคนตัวสูง ซึ่งยังไม่ยอมละสายตาจากเขาเลย

          "เริ่มเดทกันนานรึยังคะ" ตัวแทนจากนิตยสารกอสซิปยกมือถาม

          "เราเริ่มค่อย ๆ คุยกัน จากลูกค้า กลายเป็นเพื่อน จากเพื่อน ก็กลายเป็นคนรู้ใจ รวมเวลากว่าจะคบกันจริงจัง ใช้เวลานานพอตัวเลยครับ" อลันตอบ ราโชพยักหน้ารับ สายตาบอกความนัยเชิงว่า 'เก่งมากเจ้าเตี้ย' ถ้ามีกระดูก ร่างสูงคงปาให้เขาคาบแน่ ๆ

          "ประทับใจอะไรในตัวของกันและกันครับ" คราวนี้เป็นคนจากนิตยสารโมเดลลิ่งชื่อดัง

          ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือประสาทหลอนกระทันหัน ที่เห็นสายตาของราโชอ่อนลงยามตอบคำถาม "แววตา...และรอยยิ้มครับ" ร่างสูงหยุดคำนิด ก่อนกล่าวต่อด้วยท่าทีราวรำลึกความหลัง

          "ไม่ว่าต้องเจอเรื่องอะไร แววตาสดใจ รอยยิ้มจริงใจ ไม่เคยจางหายไปจากอลัน ถึงจะถูกเอาเปรียบบ่อย ๆ เพราะปฏิเสธคนไม่เป็น ต้องทำงานหนักตัวเป็นเกลี้ยว อลันก็ยังคงเป็นอลัน เป็นคนที่ไม่ว่าผมจะมองอีกสักกี่ครั้ง เขาก็จะทำให้ผมสบายใจทุกครั้ง...แค่ได้มอง และที่สำคัญ..." ราโชเอนตัวเข้าใกล้คนหน้าหวาน จนนักข่าวสาว ๆ แอบเขินแทน

          "ผมเริ่มจะถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว" คำกล่าวเบา ๆ แต่ชัดเจน เล่นทำใจดวงน้อยไหววูบ และเป็นอลันตามเคยที่เบนหน้าหนี

          "แต่สำคัญมากกว่านั้นคือ ผมว่า ปากอูม ๆ ของอลันเวลายิ้มก็ตลกดีด้วยนะครับ" ร่างสูงหัวเราะ ยิ้มกว้าง ทำให้บรรยากาศภายในห้องยิ่งผ่อนคลาย

          ท่วงท่าธรรมชาติ สายตาอ่อนโยนยามหันมาสบด้วย น้ำเสียงจริงใจใช้พูดคุยกับนักข่าว ราโชดูสุขุมได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทุกคำที่หลุดออกมาจากปากนายแบบหนุ่ม ราวกับไม่ใช่เรื่องโกหก แม้ว่าเหตุการณ์จริง ๆ นั้น มันจะต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

______

มีเพียงแต่เงา ที่วันวันเดินเคียงฉันมา
รอคนสบตา และเข้ามาต่อเติมหัวใจ
______


          - สองสัปดาห์ก่อนงานแถลงข่าว -

          "คนนี้แหละครับ แฟนผม"

          คำประกาศก้อง ติดเสียงหอบนิดจากการรัวเท้าหนีนักข่าว ร่างสูงของราโชผลักประตูเข้ามาภายในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง กวาดดวงตาเรียวคม จนเจอเหยื่อหน้าหวาน ตรงตามแผนการพอดี

          อลันในชุดลำลองหลังเลิกงาน ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นขี้ผึ้ง ยามใบหน้าของคนซึ่งเขาเฝ้าติดตามและแอบชื่นชมมาตลอด อยู่ห่างเพียงคืบ จนนึกว่าตัวเองต้องยืนฝันกลางวันแสก ๆ

          ลำแขนแกร่งกระชับท่อนแขนเล็กดึงเข้าหาตัว สร้างฉากสุดโรแมนติก จนน่ามอบโล่นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมให้เสียเดี๋ยวนั้น

          ทว่าสิ่งที่ทำให้อลันนึกเจ็บใจตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ เขาเองก็ควรได้รับรางวัลนักแสดงสมทบดีเด่นเช่นกัน ไม่มีการขัดขืน สีหน้าตื่น ๆ ปนเขินอายดูเป็นธรรมชาติ ร่างสูงให้เดินก็เดิน จับลากไปไหนก็ไป

          ว่านอนสอนง่ายเหลือเกิน จนอยากเอาตุ๊กตาทองคำ ฟาดเข้าศีรษะหลาย ๆ ครั้ง เรียกสติสตังกลับมา แม้มันจะสายไปมากแล้วก็ตาม

          ที่บอกว่าค่อย ๆ คุยกัน จนคบจริงจัง นั่นมันบทนำนิทานหลอกเด็กทั้งเพ ความคิดของร่างเล็กถูกดึงกลับสู่ห้องแถลงข่าวอีกครั้ง หลังราโชสะกิดแขนเขาเบา ๆ 

           "ชายคบชายแบบนี้ กลัวกระแสจากสังคม หรือมีกระทบเรื่องงาน เรื่องครอบครัวบ้างไหมคะ" ดาวเด่นทั้งสองของงานมองหน้ากันเล็กน้อย อลันเป็นฝ่ายพูดก่อน

          "การที่ผมชื่นชอบในตัวคุณราโช ไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้ชายหรอกครับ แต่เพราะหลาย ๆ อย่างที่หล่อหลอม จนกลายเป็นตัวตนของคุณราโช ทำให้ผม...อยากเรียนรู้และเติบโตไปพร้อม ๆ กันกับเขา คอยอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าตรงนั้นจะมีผมหรือไม่ แค่คุณราโชมีความสุข...ก็เพียงพอครับ..."

          คำตอบแสนซื่อ ไม่โกหกความรู้สึกจากปากอิ่มสวย เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ จากคนข้าง ๆ พร้อมประโยคโกยเรตติ้ง เพิ่มความสมจริงจากนายแบบหนุ่มที่ผันตัวมาเป็นผู้กำกับมือทองชั่วคราว

          "เรื่องกระแสคงไม่ต้องเป็นห่วง อลันน่าเอ็นดูขนาดนี้ ผมกลับคิดว่า จะต้องได้รับการตอบรับที่ดีจากแฟนคลับอย่างแน่นอนครับ"

          'ไหลได้โล่' สายตาร่างเล็กบอกออกมาเป็นคำ ส่งให้คนตัวสูง ซึ่งตอบกลับ ด้วยการยักคิ้วข้างเป็นนัยว่า 'มือโปรฯ ก็งี้'

          "คุณอลันทราบรึเปล่าครับว่า คุณราโชเคยมีข่าวคบกับดาราสาวท่านหนึ่ง ถึงขั้นคิดจะหมั้นกันเลย แล้วคุณอลันรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้บ้างครับ"

          ร่างเล็กนิ่งไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้เกี่ยวกับข่าวนี้ แต่จะให้ตอบอย่างไรในเมื่อ...เธอ คือ แรงบันดาลใจที่ทำให้เด็กชายราโชในวันนั้น ฝึกเล่นดนตรี เข้าวงการบันเทิง ทำและรักในงานของตนมาจนถึงทุกวันนี้

          เกวลิน อรียาสกุล ดาราสาว เข้าวงการตั้งแต่เด็ก เคยอยู่โรงเรียนเดียวกันกับราโช...รักแรกของราโช

          "ผม..." อลันพอจะรู้ว่า ทั้งสองเคยคบหาดูใจกันหลายปี แต่ก็จบลงที่คำว่า เพื่อน ไม่รู้เหตุใด ร่างสูงถึงตัดใจจากเกวลินง่าย ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาชอบเธอมานาน แถมเธอยังดีพร้อม ทั้งในและนอกจอ ความรักของพวกเขาไม่ใช่เรื่องโกหก หรือแค่หลงรักภายนอกของกันและกัน อลันสัมผัสได้แบบนั้น...

          เมื่อบรรยากาศโรยตัวด้วยความเงียบ คำถามต่าง ๆ ก็ประเด็งประดาเข้ามารอบทิศทาง คล้ายต่อมความอยากรู้เกิดทำงานพร้อมกันขึ้นมา

          "เพราะคุณอลันเป็นมือที่สามรึเปล่าคะ"
          "หรือเพราะเข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี เลยกลายเป็นแฟนของคุณราโช"
          "หรือจริง ๆ แล้วมีอะไรแอบแฝงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ครับ"
          "คุณเกวลินรู้เรื่องที่พวกคุณเริ่มคบกันมาก่อนรึเปล่าคะ"

          อลันเริ่มกะพริบตาถี่ ท่าทีลอกแลก และจนด้วยคำพูด ราโชซึ่งนิ่งมาสักพักจึงกล่าวตอบแทน

          "เรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับเกวล์เลยครับ ผมคิดว่า เราควรเริ่มต้นใหม่" กล้องทุกตัวจับไปที่ราโชอีกครั้ง

          "และคนที่ผมอยากจะฝากความรู้สึกทั้งหมดไว้ ถ้าเขาไม่ว่าอะไร ผมก็อยากให้คนคนนั้นเป็น...อลัน" สายตาของเขาสมจริงยิ่งกว่าการแสดง จนร่างเล็กไม่สามารถละจากดวงตาคู่นั้นได้ เสียงราโชก้องอยู่ในหัว เหมือนกำลังสะกดจิต

          "สิ่งที่ตามหา อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิด เพราะฉะนั้น ผมจะไม่ปล่อยให้มัน...ผ่านเลยไปอีกแล้ว"
          
______

วันนี้ แค่เสี้ยวนาทีที่เจอ 
ได้พบเธอ ได้ทักทาย เพียงแค่มองแววตา
______


          ขณะนั้นเอง พอลล่าผู้จัดการส่วนตัวของราโช ก็นำทีมสตาฟจับชุดขนมเครื่องดื่มเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่งให้กับบรรดาผู้เข้าร่วมงานสัมภาษณ์

          "ก่อนจะเข้าช่วงต่อไป พอลล่าไม่อยากให้บรรยากาศตึงเครียด เลยเอาของว่างมาให้ทุกคนนะค้า~ ตามสบายเลยน้า~" 

          เสียงดัดจัดเต็มของพอลล่า และความวุ่นวายเล็ก ๆ ของทีมงาน ช่วยให้อลันกลับมาได้สติอีกครั้ง ก่อนพบว่า เยื้องออกไปด้านข้างมีโยเกิร์ตปั่นเพิ่มวิปครีมแก้วโตถูกวางไว้โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว

          อีกด้าน ราโชกำลังนั่งพักจิบลาเต้ เครื่องดื่มซึ่งเขาชอบสั่งบ่อย ๆ เวลาแวะเข้าร้านไออุ่น ชุดของว่างที่นำมาให้ผู้สัมภาษณ์ทั้งหมด ล้วนมาจากร้านไออุ่นทั้งสิ้น จนอลันอดความสงสัยไว้ไม่อยู่

          "ทำไมของทั้งหมดมาจากร้านพี่ปราการได้ละเนี่ย" คนตัวเล็กเอียงคอน้อย ๆ หมุนแก้วดูโลโก้ร้านที่คุ้นเคย

          "พี่พลบอกอร่อย เลยสั่งมาละมั้ง" ราโชตอบแทน ทอดสายตาไปยังทีมงานที่นำของมาให้

          "อ๋อ คุณพอลล่าเป็นคนสั่งมานี่เอง" อลันพึมพำ เมื่อเห็นของโปรดวางอยู่ตรงหน้า เขาก็จัดการปักหลอดดูดท่าทางสบายใจ ต่างจากตอนให้สัมภาษณ์ลิบลับ จนใครบางคนต้องลอบยิ้มให้กับปฏิกิริยานั้น

______

จากฝัน ก็กลายเป็นมากกว่าฝัน
ฝันกลายเป็นจริงขึ้นมา เมื่อในเวลานี้มีเธอทั้งคน
______


          "คุณทั้งสองวางแผนอนาคตไว้ว่ายังไงคะ" คำถามช่วงสุดท้ายมาจากคนของหนังสือพิมพ์รายใหญ่ หลังทุกคนได้รับขนมและเครื่องดื่มติดไม้ติดมือเป็นที่เรียบร้อย อลันเป็นฝ่ายตอบก่อน

          "ผมอยากปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติมากกว่า ไม่อยากให้เร่งรัดครับ" ราโชพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ

          "อลันว่าไง ผมก็ว่าตามครับ" ประโยคเก็บคะแนน เรียกรอยยิ้มแกน ๆ จากอลัน

          "มีอะไรจะฝากถึงแฟน ๆ ทางบ้านไหมครับ" นักข่าวช่องดังเอ่ยถามปิดท้ายงานของทั้งคู่

          "ผมก็อยากให้ทุกคนรักและชื่นชมคุณราโชเหมือนเดิม ฝากติดตามผลงานของเขาด้วยนะครับ" อลันยิ้มให้กล้องจนเผยลักยิ้มน่ารัก ๆ ออกมา

          "ฝากอลันด้วยนะครับ เชื่อว่าทุกคนจะเข้าใจการตัดสินใจของผมอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องงานคู่ ผมคงต้องให้ผู้จัดการส่วนตัวคัดกรอง และติดต่อกลับไปอีกทีนะครับ"

          งานคู่?! อลันเผลอทำหน้าเหวอทันที ทำไมเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน หรือเขาประเมินกระแสความดังของคู่รักหนุ่ม ๆ น้อยเกินไป ราโชเห็นท่าทางคนตัวเล็ก ร่างสูงยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ เขาจบงานสัมภาษณ์ ด้วยประโยคที่ทำให้ใบหน้าหวานต้องขึ้นสีอย่างหนัก และไม่รอดพ้นสายตาเรียวคมด้วยเช่นกัน

          "เท่านี้ก็...เป็นแฟนกัน...อย่างเป็นทางการแล้วนะ อลัน" 

          แววตาซุกซนปนกวนกลับมาไวกว่าที่คิด เมื่อต้องใกล้ชิด ถ่ายภาพคู่หลังจบการให้สัมภาษณ์ คนตัวโตกว่าพาดแขนแกร่งลงบนบ่าเล็ก แกล้งลงน้ำหนักเต็มที่ จนอลันเซไปด้านข้าง มาดที่รักษามาตลอดงานยังคงอยู่ แต่การกระทำต่ออลัน เป็นไปคนละเรื่อง จนคนตัวเล็กกว่าต้องแอบมองค้อนอยู่เรื่อย ๆ

______

จากฝัน ก็กลายเป็นมากกว่านั้น 
เมื่อเธอได้เดินเข้ามา
หนึ่งคนที่มองหาไม่เคยใช่ใคร แต่ใช่...เธอ
______






***********************************************

Talk with NATA

นาต้าอ้างอิงนิสัยส่วนตัวของ 2 คนนี้
แต่งเติมนิด ๆ ให้ดูเป็นธรรมชาติในแบบ #ออฟกัน 
ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเราน้าาาา~

เจอกันตอนหน้านะจ๊ะ! >___<


ขออนุญาตเจ้าของภาพค่ะ >///<


 รัก 
 
 N A T A 
+++++++++++++++++++++ ASHLEY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #9 Eedzy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 09:33
    น่ารักดีค่ะ ชอบ ไหลลื่นมาก อบอุ่น ละมุมละไม มาต่อเร็วๆนะคะ สู้ๆค่ะ
    #9
    1
    • #9-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 7)
      24 สิงหาคม 2560 / 12:25
      อ่านแล้วมีกำลังใจมาก ๆ เลย ขอบคุณมากนะคะที่เอ็นดูพี่โชกับน้องลัน จะทำออกมาให้ดีที่สุดค่ะ สู้~!
      #9-1