The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 4 : - 2nd Rhythm " What a small world " -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    10 พ.ค. 61

______________________

2nd Rhythm
" What a small world "
_____________________




______

เป็นความต้องการจากฟ้า 
หรือความต้องการจากใคร 
ที่มาทำให้สองเรา...ได้มาเจอกัน 
______


          "อลัน เช้านี้แม่ไปส่งไอลีนกับอลินเองนะลูก ข้างนอกวุ่นวายน่าดู ลูกชายแม่เนี่ย กลายเป็นคนดังไปแล้วน้า~" 

          เสียงนุ่มหวานดังจากชั้นล่างของบ้านสองชั้นหลังขนาดกำลังดีสำหรับครอบครัวคุณแม่ลูกสาม มือเรียวสวยของเจ้าหล่อนกำลังง้วนถักเปียให้ลูกสาวฝาแฝด

          "แม่ครับ ลันบอกแล้วใช่ไหม ว่าข่าวนั่นมันไม่ใช่เรื่องจริงเลย" เสียงเท้าก้าวลงบันไดดังเป็นจังหวะ มาพร้อมกับหนุ่มหน้ามน  เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร และได้แต่ภาวนาขอให้มันถึงร้อยเจ็ดสิบก็ยังดี

          "แหม ลูกโตขนาดนี้แล้ว จะมีแฟน แม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ ไม่เห็นต้องเขินเลย แม่ว่า...เขาหล่อจะตาย" ปลายเสียงคุณแม่วัยสี่สิบกลาง ๆ ติดหัวเราะ แซวลูกชายคนโตอยู่ในที

          "โธ่ แม่ครับ..." หนุ่มน้อยย่นริมฝีปากอิ่มสีระเรือ คิ้วมนขมวดยุ่ง หยิบกระเป๋าเป้แคนวาสสีน้ำตาลอ่อนขึ้นสะพายหลังเช่นทุกวัน

          "แหน่ะ แก้มแดงใหญ่เลย อา ๆ แม่ไม่ยุ่งก็ได้ วัยรุ่นก็แบบนี้ละนะ รีบไปที่ร้านเถอะลูก คุณปราการรออยู่บนรถนานแล้ว เดี๋ยวเขาดุเอา แม่วางเค้กไว้ที่เบาะหลังแล้วนะ" เธอกล่าวไล่หลัง ขณะก้าวมาส่งเขายังประตูหลังบ้าน พร้อมแฝดสาววัยอนุบาลสาม

          "พี่ปราการเขาใจดีจะตาย แล้วลันก็เปล่าหน้าแดงนะแม่...ไปเล่า" ถ้าผู้ชายตัวโต ๆ โกรธแล้วทำหน้าตาแบบนี้ มันคงจะดูน่ากลัว แต่ในเมื่อลูกชายสุดที่รักของเธอดันหน้าหวาน ตาโต ตัวไม่ได้สูงมาก แถมรูปร่างก็ไม่ได้กำยำ หนำซ้ำผิวยังสวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก องค์ประกอบทุกอย่างพอมารวมตัวกัน มันเลยกลายเป็นว่า ลูกชายคนนี้ดูน่ารักไปโดยปริยาย

          "หื้ม~ แม่แซวจ้า" เธอสวมกอดเขาแน่น ๆ

          "ก่อนออกจากบ้านต้องทำยังไงก่อน" หล่อนหรี่ตามอง ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจำต้องถอนหายใจ ยื่นหน้าเข้าหอมแก้มผู้ใหญ่คนเดียวในบ้าน ก่อนย่อตัวลงเอาจมูกแตะแก้มฝาแฝดคนละที จบด้วยอลินและไอลีนจุ๊บแก้มพี่ชายคืนพร้อมกันคนละข้าง เป็นอันเสร็จพิธีอำลาประจำวัน

          "ลันไปก่อนนะครับแม่ ระวังพวกนักข่าวด้วย" เขาย้ำ สีหน้ากังวล

          "จ้า แม่เอาอยู่ โชคดีนะลูก" เธอยิ้มสบาย ๆ ลูบหัวลูกชายส่งท้าย

          "ครับแม่" อลันเดินผละไปเปิดประตูรั้ว ดวงตากลมโตสอดส่ายซ้ายขาว เมื่อไม่เห็นนักข่าว เขาก็จ้ำอ้าวขึ้นรถเก๋งสีกรมท่าทันที

______

เธอเพียงแค่เดินผ่านพ้น 
ฉันเพียงแค่วนผ่านไป 
แต่ทำไมหัวใจเราจึงผูกพัน 
______


          "วันนี้จะให้ลุงขับรถให้ไหมครับ" ชายสูงวัยท่าทางใจดีเอ่ยทักเช่นเคย เขาพ่วงตำแหน่งคนขับรถและคนสวนประจำบ้านหลังใหญ่แห่งนี้

          "ไม่ต้องครับลุง วันนี้ผมไปกับพี่พล" ชายหนุ่มร่างสูงคว้าเสื้อยีนส์สีฟ้าซีดมาคลุมไหล่ เข้ากับเสื้อด้านในสีขาวคอเต่าแขนยาว

          "คุณหนู รับมื้อเช้าไปทานระหว่างทางไหมคะ ป้าเตรียมไว้ให้แล้ว" หญิงวัยห้าสิบกว่าเดินมาพร้อมถุงผ้า ภายในบรรจุกล่องข้าว ขวดน้ำ และเสบียงอื่น ๆ 

          "ขอบคุณมากครับ ป้าผกา" เขารับมาถือไว้ พลางโค้งหัวให้

          "ช่วงนี้ระวังตัวหน่อยก็ดีนะคะ พวกนักข่าวน่ะ ตามติดคุณไม่เว้นวันเลย ป้าเป็นห่วง" หล่อนว่า สีหน้าไม่สู้ดี

          "ไม่เป็นไรหรอกครับ นิดหน่อยเอง" เจ้าของเสียงทุ้มวัยยี่สิบหกยิ้มให้เธอน้อย ๆ จนกระทั้งรถสัญชาติญี่ปุ่นสีดำคันงามจอดเทียบลานหน้าบ้าน เรียกให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมอง

          "ผมต้องไปแล้ว มีเรื่องอะไรโทร. หาได้ตลอด ฝากดูแลบ้านด้วยครับลุงไม้" ชายหนุ่มว่า พร้อมหยิบแว่นกันแดดสีทึบขึ้นสวมอำพราง

          "เดินทางปลอดภัยครับ คุณราโช" ลุงไม้กล่าวลา ส่งยิ้มให้เหมือนทุกที

          "ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ คุณหนู" ป้าผกาที่รักชายหนุ่มเหมือนลูก ลูบหลังเขาเบา ๆ ราโชหันมาพยักหน้าให้ทั้งสอง ขึ้นรถเบาะหลัง แล้วปล่อยให้ยานพาหนะนำเขาสู่จุดหมายแรกของวัน

______

ที่โลกมันกลมแบบนี้
คงมีเหตุผลของมัน
ที่ทำให้ฉันได้มาเจอเธอ
______


          "ขนมเค้กฝีมือแม่อลันเนี่ย หอม แล้วก็น่ากินมาก~ ก. ไก่ ล้านตัวอะแก ฉันโคตรอิจฉาแกเลยรู้ปะ ที่ได้ดมอะไรหอม ๆ แบบนี้ทุกวัน"

          เสียงเจื้อยแจ้วจากเพื่อนซี้วัยเดียวกัน กำลังทำหน้าเหมือนขึ้นสวรรค์ ยามสูดกลิ่นหอมมันของชีสเค้กหลากรสในตู้กระจกแช่เย็น 

          "ดมขนาดเนี่ย เดี๋ยวก็ได้กินเค้กทางจมูกกันพอดี เหมย พอเลยเก็บไว้ให้ลูกค้าเขาบ้าง" อลันใช้ร่างเล็ก ๆ ของตัวเองดันเพื่อนสาวไปอีกทาง แอบมองค้อนส่วนสูงเจ้าหล่อน ที่บังอาจมากกว่าเขาซึ่งเป็นผู้ชายเสียอีก

          "โห้ย แกนิ หวงอะไรนักหนา" สาวร่างสูง หน้าหมวย ทำหน้ามุ่ย มองเพื่อนชายที่พยายามใช้ตัวสั้น ๆ ดันเธอออกไปให้พ้นทาง

          "น้องลันน่ะ เขาทำถูกแล้ว ขืนปล่อยให้เธอยืนสูดดมเค้กอยู่แบบนี้ ก็ไม่ต้องเปิดร้านกันพอดี ไปเลยยัยเหมย ไปดูจัดของหน้าร้าน อีกครึ่งชั่วโมงร้านจะเปิดแล้ว อย่าอู้ เข้าใจไหม"

          เสียงบ่นยาวเหยียดดังจากหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของร้านกาแฟขนาดกลาง ซึ่งนอกจากจะขึ้นชื่อเรื่องเครื่องดื่มกับของหวานแล้ว ยังมีเมนูอาหารสไตล์ยุโรปจำพวก สลัด สปาเกตตี หรือสเต๊ก เปิดบริการให้ที่ชั้นสอง โดยชั้นล่างส่วนใหญ่จะเน้นลูกค้าขาจร จึงถูกจัดเป็นให้โซนเครื่องดื่ม

          "โห่ พี่ปราการ จะเข้าข้างเหมยบ้างไม่ได้เลยนะ เอะอะอะไรก็น้องลัน ๆ ไม่สนใจผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเหมยบ้างเล๊ย" สาวผมสั้นประบ่าซึ่งเจ้าตัวรวบไว้ลวก ๆ บ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ยอมเดินไปจัดของหน้าร้านโดยดี

          "ตัวเล็กกับผีสิ ยัยเหมย เธอสูงเกือบเท่าพี่เลยนะ เอ้า ๆ ทำงาน ๆ" เจ้าของร้านโบกมือปัดอย่างขอไปที แล้วพยักหน้าให้คนตัวเล็ก

          "แล้วเราน่ะ จะเอายังไงต่อ นี่ก็ปาไปสามวันแล้ว นักข่าวยังตามไม่เลิก พี่คงต้องให้ลันทำงานหลังร้านเหมือนเดิมนะ อยู่รับแขกหน้าร้าน เดี๋ยวใครมาเห็นเป็นเรื่องอีก" ปราการยืนพิงเคาน์เตอร์ แววตาฉายความไม่พอใจเล็กน้อย

          "คือ...ลันขอโทษนะครับ พี่ปราการ ตอนนั้นมันฉุกละหุกจริง ๆ ลันก็...ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน..." อลันหลุบตา สีหน้าสำนึกผิด หงอยเป็นลูกหมาหูตก จนคนมองต้องเอามือไปขยี้หัวทุย ๆ ให้หายมันเขี้ยว

          "เลิกทำหน้าแบบนี้สักที ใครเห็นมันก็อยากจะแกล้ง อยากจะเอาเปรียบกันทั้งนั้นแหละ ทำตัวให้สง่าผ่าเผยซะบ้าง มั่นใจในตัวเองหน่อย แล้วก็หัดปฏิเสธให้เป็นด้วย รู้ไหม" 

          เจ้าของร้านที่อายุมากกว่าห้าปี ถือโอกาสสั่งสอนไปในที อลันได้แต่รับคำแผ่วเบา ดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังชายหนุ่มซึ่งเดินขึ้นไปตรวจความเรียบร้อยชั้นสอง แล้วถอนหายใจออกมา

          ทั้งหมดมันเป็นเพราะนิสัยไม่ชอบโต้ตอบใครของเขาเอง เลยทำให้ถูกเอาเปรียบอยู่เรื่อยตามปราการพูดมาทุกอย่าง และกับชายคนนั้นก็เช่นกัน...

______

 บนโลกนี้มีคนอยู่เป็นร้อยล้านคน
แต่วนมาได้พบเธอ
______


          กรุ๊ง~ กริ๊ง~

          กระดิ่งเสียงใสของประตูร้านดังขึ้น หลังเลยเวลาเปิดร้านมาได้ไม่ถึงห้านาที อายอบอวลจากกาแฟ นม และขนมเค้ก ลอยปะทะจมูกผู้มาเยื่อนเป็นอันดับแรก จนหัวคิ้วที่ขมวดเกร็งตามนิสัยเผลอคลายออก

          "ร้านไออุ่น ยินดีต้อนรับค่ะ" 

          สวยหมวยทักลูกค้ารายแรกของวันตามความเคยชิน ก่อนชะงักพลัน เมื่อมองสำรวจชายหนุ่มร่างสูงในลุคที่เหมือนกับหลุดออกมาจากนิตยสารถ่ายแบบก็ไม่ปาน

          เขาเดินมาพร้อมกับชายอีกคน แต่งตัวแฟชั่นจ๋าจนนึกว่าดีไซน์เนอร์มาเอง แว่นสายตากรอบใหญ่ที่สวมอยู่ พร้อมแฟ้มเอกสารบางอย่าง ทำให้ดูเป็นคนเอาการเอางาน

          เหมยรีบเดินไปหลังเคาน์เตอร์ เมื่อความทรงจำบางอย่างติดจรวจเข้าสู่สมอง แขนยาวอย่างผู้หญิงตัวสูงยื่นสะกิดคนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าหยิบแผ่นเมนูประจำร้านส่งให้เธอ และเตรียมตัวเข้าทำงานหลังร้านตามที่ปราการบอก

          "แก ๆ นั่น...ใช่แฟนแกที่อยู่ในข่าวรึเปล่าอะ" เธอบุ้ยปากไปทางหนุ่มลุคพระเอกเกาหลี ซึ่งเลือกนั่งหันหน้ามาทางพวกเธอ แว่นสีทึบปกปิดสายตาทำให้ดูไม่ออกว่า เขากำลังมองไปทางไหนกันแน่

          "แฟน? ใคร?" อลันทำหน้างง หันมองแขกสองคนด้วยความสงสัย ร่างสูงเมื่อเห็นว่าใครจ้องมา ก็ค่อย ๆ ถอดสิ่งกำบังสายตาออก เอียงคอ กอดอก ไขว่ห้าง จ้องดวงตากลมใสที่เบิกกว้างด้วยความตกใจเขม่น

          "คุณ...ราโช..." อลันเอ่ยชื่อเจ้าของดวงตาเรียวคมที่ตนสบอยู่เบาหวิว ไม่รู้ว่าเผลอทำหน้ายังไงใส่เขา ร่างสูงถึงส่งยิ้มเหยาะมาซะขนาดนั้น

          "จะยืนเตี้ยอยู่อีกนานไหม มีลูกค้า ก็มารับออร์เดอร์สิ" เสียงทุ้มกวนประสาทตามแบบฉบับแรกพบ เรียกสติร่างเล็กให้กลับคืน อลันหันขวับไปทางเพื่อนสาว กระซิบรัวเร็ว

          "เหมย รับออร์เดอร์" เขายัดแผ่นเมนูใส่มือเธอ

          "แต่ฉันไม่เตี้ย" เหมยยัดเมนูกลับใส่มืออลัน

          "ใจร้ายอะ..." ร่างเล็กว่า หน้าหงอ

          "ยังอีก เตี้ยไม่พอ จะโยนงานให้ผู้หญิงเขาทำอีกหรอ" เสียงลูกค้ากิตติมศักดิ์ดังตามมาติด ๆ จนอลันจำใจเดินก้มหน้า ไม่กล้าสบตาตรงมาหาเขา

          "นั่งลง" ร่างสูงพยักหน้านิดไปทางเกาอี้ฝั่งตรงข้าม อลันกะพริบตาปริบ ใบหน้ามนฉายความงุนงง 

          "ผมแค่จะมารับออร์เดอร์..."

          "บอกให้นั่งลง" เสียงเข้มกดหนัก หัวคิ้วหนาได้รูปขมวดมากขึ้นยามโดนขัดใจ หนุ่มหน้าใสยอมนั่งตามคำสั่งแต่โดยดี เขายังไม่อยากโดนระเบิดลงตอนนี้

          "พี่พล" ชายหนุ่มเรียกชื่อคนข้าง ๆ เป็นเชิงให้รับหน้าที่พูดต่อจากเขา

          "คุณโช ดุอะไรขนาดนั้นละคะ ดูสิ น้องอลันกลัวหมดแล้ว" ชายที่ดูเหมือนดีไซน์เนอร์พูดออกจริตจะก้านชัดเจน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตัวเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงงามแน่นอน

          "แต่น้องอลันเนี่ย ตัวจริงหน้าหวานมากนะจ๊ะ ไหนให้พี่ดูซิ" เจ้าหล่อนว่า พลางขยับมองร่างเล็กไปมา

          "หื้ม~ ผิวเนียนเวอร์อะ คุณน้อง สนใจมาเป็นเด็กในสังกัด..."

          "พี่พล" ชายตัวสูงข้าง ๆ ชักสีหน้า ว่าเสียงเข้ม 

          "แหม คุณโชละก็ หวงขึ้นมาเลยนะคะ" พลยิ้มกรุ้มกริ่ม

          "เข้าเรื่องสักที" น้ำเสียงติดเหวี่ยงของราโชบอกชัดว่า เขาไม่ชอบให้อะไรชักช้า

          "เจ้าข้า~ คุณหลวงราโช คืองี้นะคะ น้องอลัน พี่เป็นผู้จัดการส่วนตั๊วส่วนตัวของคุณ ราโช รัชชาเรศวร์  นายแบบหล่อตี๋คนดังนั่งอยู่ข้าง ๆ พี่นี่แหละค่ะ" พลยิ้มขำ ๆ ส่งให้อลัน เพราะไม่อยากให้ร่างเล็กนั่งเกร็งไปจนจบบทสนทนา

          "แล้วก็อย่าไปเรียกชื่อพลตามคุณโชเขานะคะ คนเนี้ยดื้อสอนไม่จำ ให้เรียก พอลล่า ก็ยังเรียกพลอยู่นั่นแหละ คนกักขฬะค่ะ อย่าไปสนใจเลย" คำนินทาซึ่งหน้า ส่งผลให้คนถูกว่าหันมาชักสีหน้าใส่ แต่ไม่ได้กล่าวอะไร

          "พี่รู้ว่า เรื่องที่น้องอลันเจอเนี่ย ค่อนข้างจะเป็นข่าวใหญ่โต จริง ๆ ก็ใหญ่จนช็อกวงการเลยล่ะค่ะ" พอลล่าเว้นจังหวะนิด สังเกตท่าทีคนฟัง

          "แล้วพี่ก็รู้ว่าสิ่งที่คุณโชทำ มันค่อนข้างจะเอาแต่ใจ จริง ๆ ก็ไม่ค่อนข้างแล้วล่ะ เอาแต่ใจมาก ๆ เลยค่ะ" เจ้าหล่อนว่าให้อีกดอก ชายหนุ่มตัวต้นต่อความวุ่นวาย วางหน้าเฉย แสร้งหูทวนลม มองไปทางอื่น

          "เอาเป็นว่า ตอนเนี่ยน้องอลันก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ยังไงก็ช่วยเล่นละครตบตา สวมบทเป็นแฟนคุณราโชไปก่อนนะคะ พวกข่าวกุ๊กกิ๊กกับดารานักร้องสาว ๆ จะได้ซาลงสักที พี่ละเบื๊อเบื่อค่ะ คุณราโชเดินผ่านผู้หญิงคนไหนนะ เป็นต้องถูกเอาไปเขียนข่าวชู้สาวตลอด ทั้ง ๆ ที่มันไม่เป็นความจริงเลยนะคะ น้องอลัน" 

          พลแบะมือแตะขมับ ทำท่าปวดหัวเหมือนเป็นไมเกรนระยะสุดท้าย อลันยังคงรับฟังเงียบ ๆ ต่อไป ดวงตากลมใสแอบเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้าง แต่เมื่อเขาหันมา คนตัวเล็กก็หลบตาทันที

          "นี่ค่ะ น้องอลันเอกสารสัญญาว่าจ้าง" พอลล่าเปิดแฟ้มเอกสาร ส่งให้อลันซึ่งรับไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ

          "พี่กับคุณโช ไม่ได้มาเล่น ๆ นะคะ เพื่อเป็นหลักประกันให้กับน้องอลันที่โดนคุณโชลากเข้ามาเอี่ยวด้วยแบบไม่รู้อีโหน่อีเหน่เนี่ย ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนนะคะคุณน้อง เพราะไม่ว่ายังไง น้องอลันก็ต้องเล่นบทเป็นแฟนคุณโชไปอีกหนึ่งปีเต็มเลยค่ะ"

          "หนึ่งปีหรอครับ!" คราวนี้กลายเป็นเสียงอุทานจากคนนั่งนิ่งมานาน พอลล่าพยักหน้า "ใช่จ้ะ น้องอลัน เพื่อความสมจริง แล้วก็พวกข่าวเมาท์มอยกับสาว ๆ ทั้งหลายจะได้หมด ๆ ไปสักที"

          "คือ...ผม..." อลันอ้ำอึ้งพักใหญ่ คำสอนจากปราการลอยเข้าหัวทันใด

          "ผม...ทำไม่ได้หรอกครับ" มือใหม่หัดปฏิเสธก้มหน้าต่ำ จนชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่ตลอด ชักหัวคิ้ว เอ่ยเสียงเข้มจนคนตัวเล็กต้องสะดุ้ง

          "ไม่ทำไม่ได้! ไม่เห็นนักข่าวพวกนั้นรึไง แค่สามวันก็หาประวัติพร้อมที่อยู่ ไปดักรอหน้าบ้านเสร็จสรรพ พวกมันกัดไม่ปล่อยแน่ ตัวยิ่งเตี้ย ๆ อยู่ อยากโดนกัดตัวสั้นไปมากกว่านี้รึไง" กระแสเสียงดุ ปนความไม่พอใจ ทำให้อลันแทบหดคอเข้าผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเป็นยูนิฟอร์มของร้าน

          ราโชเห็นอีกฝ่ายไม่โต้ตอบ แถมยังนั่งนิ่งเป็นลูกหมากลัวคนอยู่อย่างนั้น จึงต้องหลับตา พ่นลมหายใจแผ่ว คุมอารมณ์ให้เย็นขึ้น เอ่ยใหม่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย

          "ยื่นมือมา" เขาสั่ง อลันค่อย ๆ เงยหน้ามอง แต่ยังไม่ยอมทำตาม

          "ไม่กัดหรอกหน่า ยื่นมือมา" ร่างสูงว่า พลางแบมือตัวเองออก รอรับฝ่ายตรงข้าม อลันลังเลใจ จนราโชต้องส่งสายตาย้ำมาอีกระลอก

          มือเล็กยกขึ้น ยื่นไปด้านหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อใกล้ถึงมือใหญ่ ราโชก็ฉวยเอาปากกายัดใส่มือเล็กแล้วจับล็อคไว้

          "เซ็นชื่อ" มือหนาอีกข้างจับเอกสารวางไว้ใต้ปลายปากกา พร้อมกล่าวสมทบเสียงหนักว่า "เร็ว ๆ มีงานถ่ายแบบต่อ"

          นิสัยพื้นฐานกับความไม่สู้คน ส่งผลให้มือน้อยจำยอมลงลายเซ็นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงต่อสายตากดดันของราโชและคำขอร้องจากพอลล่า

          "ก็แค่นั้น" มือใหญ่รีบปล่อยมือเล็ก แล้วเช็ดกับแขนเสื้อตัวเองทันที ราวกับการจับมือเป็นสิ่งที่เขาขยาดสุดใจ

          อลันซึ่งถูกสลัดมือออกอย่างไม่ใยดี มองตามการกระทำของชายหนุ่มด้วยแววตาสำนึกผิด ไม่คิดว่าร่างสูงจะรังเกียจตนได้ถึงขนาดนี้

          "ขอโทษครับ" อลันเผลอเอ่ยตามนิสัย

          "อะไรอีก?" คนฟังเลิกคิ้ว

          "ก็ที่...มือผมสกปรก" อลันมองไปยังมือของราโชข้างที่กำลังเช็ดแขนเสื้ออยู่ แววตาคนตัวเล็กสื่อออกมาเหมือนตัวเองเป็นสิ่งด้อยค่า จนคนมองรู้สึกขัดใจ ทว่าก็เลือกตอบไปคนละอย่างกับสิ่งที่คิดอยู่ภายใน

          "รู้ตัวก็ดี เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย เตี้ย" ว่าจบ ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตนิ่งนาน และแน่นอน อลันเป็นฝ่ายหลบสายตาเขาก่อนอีกตามเคย

______

ความบังเอิญเปลี่ยนชีวิตฉันไป
แค่แรกเจอที่พบเธอ
ก็เหมือนเจอทุกสิ่ง...ที่ฉันรอ
______





N A T A

**************************************************



Photos credits







++++++++++++++
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #8 Rose_pp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:06
    ละเมียดละไม ภาษาสวยงาม อ่านแล้วสบายใจค่ะ ชอบเพลงและรักออฟกันเหมือนกัน
    #8
    1
    • #8-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 4)
      19 สิงหาคม 2560 / 14:45
      คนแต่งอ่านแล้วชื่นใจมาก ๆ เลยค่ะ ยิ้มทั้งวันแล้ว 555 ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่เห็นคุณค่าของงานเขียนนาต้า จะทำแต่ละตอนออกมาให้ดีที่สุด ติชมได้ตลอดเลยนะคะ >/////<
      #8-1
  2. #4 มันตรา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 11:27
    มาอัพบ่อยๆ นะคะ ชอบจังเลย
    #4
    1
    • #4-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 4)
      5 สิงหาคม 2560 / 12:40
      ขอบคุณมากนะคะ คุณมันตราที่แวะเข้ามาอ่าน ดีใจที่ทิ้งคอมเมนต์ไว้ให้กัน >/////<
      #4-1