The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 23 : SPECIAL CHAPTER 05 "Alanrella" ( 2 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

=====================
SPECIAL CHAPTER 05
"Alanrella"
( 2 )
=====================



IG : tumcial

          ห้องโถงอันหรูหราถูกประดับด้วยไฟระย้าตลอดทาง ของตกแต่งไม่ว่าจะเป็นรูปปั้น แจกัน ไปจนถึงเก้าอี้รับแขกถูกสลักลวดลายบรรจงงดงาม พื้นกระเบื้องแก้วและจิตรกรรมบนเพดานโดมล้วนได้รับการรังสรรค์จากช่างหลวงฝีมือปราณีต แม้กระทั่งผ้าม่านและผ้าคลุมโต๊ะก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี

          อลันในคราบเด็กสาวงามพิสุทธิ์ แหงนมองสิ่งของรอบกายด้วยสายตาตื่นตะลึง พระราชวังของจริงช่างต่างจากพระราชวังที่เขาเคยเห็นตามภาพวาดในหนังสือนิทานมากนัก มันทั้งโอ่อ่าและมีชีวิตชีวามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

          แขกสูงศักดิ์ทั้งในและนอกเมืองต่างรวมตัวกัน เพื่อเฉลิมฉลองวันครบรอบยี่สิบแปดปีของเจ้าชายภาคิน ผู้ซึ่ง ณ เวลานี้กำลังต้อนรับแขกจากราชวงศ์บ้านใกล้เรือนเคียงอยู่หน้าพระที่นั่งร่วมกับองค์ราชาและราชินี

          "ลัน เรามีเวลาเที่ยวเล่นจนถึงแค่เที่ยงคืนเท่านั้นนะ จากนั้นเราจะรีบไปส่งลันที่คฤหาสน์รัชชาเรศวร์ ระหว่างนี้ก็ระวังอย่าเผลอไปเจอเซอร์ราโชเข้าล่ะ ถ้าหมอนั่นจำลันได้ขึ้นมา เรื่องใหญ่แน่" ปราการทำท่าขนลุก เขาไม่ค่อยถูกกับคนเข้มงวด เย็นชา และยิ้มยากแบบราโชสักเท่าไร

          "ลันจะระวังครับ คุณชาย" คนตัวเล็กกระซิบแล้วยิ้มกว้าง โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ระหว่างทางที่เดินไปนั้น รูปโฉมอันหมดจดเรียกสายตาบรรดาหนุ่มน้อยใหญ่ให้หันมาสนใจใบหน้าหวานพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย รวมถึงสาว ๆ ต่างก็ชะม้ายชายตามองคุณชายใบหน้าสวยคมจนแทบจะลืมวิชากุลสตรีที่พวกเธอร่ำเรียนมา

          "แต่ว่า รองเท้าแก้วที่ลันสวมอยู่ พอจะเดินไหวไหม" ปราการหันไปถามเพื่อนตัวน้อยที่ดูสูงขึ้นมาหน่อยจากรองเท้าคู่สวย

          "เดินยากครับ แต่ลันพอจะพยุงตัวได้ เคยถูกคุณหนูอลินกับคุณหนูไอลีนจับบังคับให้เดินใส่รองเท้าส้นสูงเป็นเพื่อนพวกเธอ ก็พอจะถูก ๆ ไถ ๆ ไปได้น่ะครับ" อลันนึกไปถึงน้องสาวบุญธรรมฝาแฝดที่พร้อมจะร้องไห้ลั่นคฤหาสน์หากอะไรไม่ได้ดั่งใจพวกเธอ

          "อ้อ! เกือบลืม เราว่าอย่าเผลอพูดแบบผู้ชายจะดีกว่า ดิฉัน คะ ขา เพคะ อะไรพวกนี้พูดให้ติดปากดีที่สุด เอาเป็นว่า ลันมาในฐานะน้องสาวของเรา ถ้าถูกถามก็ให้ตอบว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเราก็แล้วกัน" 

          "ได้ครับ อ๊ะ! ค่ะ คุณ..."

          "คุณพี่ปราการ" พี่ชายกำมะลอขยิบตาให้

          "ค่ะ...คุณพี่ปราการ" แม้จะกระด้างปาก แต่อลันก็ยอมเล่นไปตามบทบาท แลกกับการมาเปิดหูเปิดตาในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว

          "งั้นคุณพี่ชายคนนี้ขอพาน้องหญิงไปเดินเล่นที่สวนน้ำพรุด้านนอกก็แล้วกัน เบื่อสายตาพวกคุณชายผู้ดีแถวนี้ มองน้องหญิงของพี่ตัวพรุนไปหมดละ" ว่าจบก็ตวัดสายตาพิฆาตใส่หนุ่ม ๆ รอบทิศ พลางจูงมือน้องสาวตัวปลอมเดินออกห่างอย่างรวดเร็ว


          ห้องรับรองส่วนพระองค์

          "เห้อ..."

          ทันทีที่มหาดเล็กปิดประตูบานคู่ เจ้าชายซึ่งเป็นพระเอกของงานก็ทิ้งองค์ลงบนโซฟาอย่างหมดมาดที่เพียรรักษามาตลอดพิธีการช่วงต้น

          "ไม่ทันไรจะทรงถอดใจแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ" สหายคู่พระทัยกลั้วหัวเราะ

          "หญิงงามนั้นมีมากมาย แต่หญิงที่ทะลายกำแพงใจเราได้นั้น ไม่มีเลย" เจ้าชายภาคินเหลือบเนตรมองชายในชุดสูททางการสีดำสนิท สีเดียวกันกับเส้นผมและดวงตาเรียวคมคู่นั้น

          "ไม่ช้าก็เร็ว พระองค์จะทรงพบหญิงผู้นั้นพ่ะย่ะค่ะ" หลังฟังคำตอบ องค์ชายก็แย้มสรวล พลางจ้องลึกยังดวงตาสีรัตติกาลของคู่สนทนา

          "การตกหลุมรักเพียงชั่วข้ามคืน เป็นไปได้ด้วยหรือ เซอร์ราโช" สุรเสียงทุ้มเนิบช้า ทว่ากลับทำให้ฝ่ายตรงข้ามนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อเห็นอีกคนยังคงไม่ปริปาก ผู้สูงศักดิ์กว่าจึงกล่าวต่อ

          "หากรักแรกพบ ก่อร่างสร้างตัวจนกลายเป็นรักที่อยู่กันไปจนจบสิ้นลมหายใจก็คงจะดี แต่ในชีวิตจริง มันต่างกัน ท่านเซอร์" ชายผู้มีศักดิ์น้อยกว่าผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน้อยครั้งจะได้ยิน

          "แต่ก็ใช่ว่า...จะเป็นไปไม่ได้...พ่ะย่ะค่ะ" ขนงเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนตรัสถามออกไป

          "ท่านหมายความเช่นไร สหาย" องค์ชายเอนวรกายมาด้านหน้า ประสานหัตถ์เข้าด้วยกัน

          "แรกพบสบตา...จะเป็นใบเบิกทางให้ประตูบานแรก...แง้มออกอย่างช้า ๆ พ่ะย่ะค่ะ" ราโชเว้นประโยคนิด  ทอดสายตามองออกยังนอกหน้าต่างบานสูง ในหัวไพล่นึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ของใครบางคนที่ตรึงสายตาเขาตั้งแต่แรกพบเมื่อหลายปีก่อน

          "เพื่อให้คนภายนอกและภายในกำแพง ได้ทำความรู้จักตัวตนของกันและกันอย่างจริงจัง เพราะไม่ว่าอย่างไร การได้พบตัวจริง พูดคุย เห็นสีหน้าท่าทาง ย่อมดีกว่าการรู้จักกันผ่านทางจดหมาย หรือคำบอกเล่าจากเหล่าแม่สื่อ มิใช่หรือ พ่ะย่ะค่ะ" ท่านเซอร์หันมาทางเจ้าชายภาคินพลางโค้งศีรษะให้ช้า ๆ อากัปกิริยาทั้งหมดของเขาตั้งแต่ต้นยังผลให้องค์ชายแย้มสรวลมากกว่าเดิม

          "เช่นนั้น ท่านเองก็คงได้พบแล้วเป็นแน่แท้...เซอร์ราโช"


          สวนฝั่งตะวันออก พระราชวังไพชยนต์ธานิน

          "เป็นไง สวยใช่ไหม"

          เสียงร่าเริงของคุณชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มสดใสจากเพื่อนตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่บนขอบน้ำพรุหินอ่อนขนาดใหญ่ มือน้อยกวักน้ำใส หยอกล้อกับเหล่าปลาตัวจ้อย

          "สวยมาก จนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในหนังสือนิทาน" เจ้าของเสียงนุ่มหัวเราะคิกยามเจ้าปลาน้อยตอดนิ้วจนรู้สึกจั๊กจี้

          "นั่นสิ น่าเสียดาย เราอยากพาลันออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ แต่..." พอคิดถึงใบหน้าเจ้าของคฤหาสน์ที่เพื่อนแสนดีของเขาอาศัยอยู่ ปราการก็ถึงกับเบะปาก

          "ช่างเขาเถอะ นี้ก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว สุ้มตรงนู้นมีเครื่องดื่มอร่อย ๆ ด้วยนะ เดี๋ยวเราจะเดินไปชิมสักแก้วสองแก้ว ลัน ไม่สิ น้องหญิงจะเอาด้วยไหม" ปราการเอียงคอถาม

          "ไม่ดีกว่าค่ะ คุณพี่ปราการ" เมื่อฝ่ายนั้นโยนบทมาให้ เขาก็สวมบทไปไม่ให้เสีย

          "คร้าบ น้องหญิง งั้นคุณพี่ชายคนนี้จะขอตัวไปดับกระหายสักครู่ น้องหญิงคนดีนั่งรออยู่ตรงนี้ อย่าหนีไปไหนล่ะ" คุณชายปราการทำท่าทางราวกับหลุดมาจากโรงละคร

          "รับทราบค่ะ คุณพี่ชาย" น้องสาวกำมะลอหัวเราะเบา ๆ มองแผ่นหลังโปร่งค่อย ๆ เคลื่อนห่าง แว่วเสียงบรรเลงดนตรีสดจากด้านในพระราชวังดังให้ได้ยินแผ่วเบา แทนเสียงเจื้อยแจ้วของคุณชายปราการซึ่งมักจะหาเรื่องเล่าสารพัดมาให้เขาตื่นตาตื่นใจได้ตลอด

          "ผ้าทอเนื้อละเอียดจากนอร์ธบูล ประดับคริสทัลจากซาทธ์เวล ช่างตัดชุดของเธอเป็นผู้มีความคิดสร้างสรรค์ที่น่านับถือมาก คุณหนู"

          เสียงทุ้มกว้างจากด้านหลังทำให้คนซึ่งถูกเรียกว่า คุณหนู กระเด้งตัวจากขอบน้ำพรุหินอ่อน พลางมองสำรวจชายหนุ่มมาใหม่ด้วยสายตาตื่น ๆ

          "ต้องขอภัยหากทำให้คุณหนูตกใจ" หนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทักซิโด้สีเงินตัวยาว ลวดลายบนเนื้อผ้าบ่งบอกถึงความสูงศักดิ์ ตัดกับชุดด้านในที่เป็นสีครีมจาง ๆ ดูสะอาดตา ภาพรวมที่เห็นทำให้อลันประเมินได้ว่า เขาน่าจะเป็นลูกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หรือไม่ก็ทำงานเป็นขุนนางในพระราชวังแห่งนี้เสียเอง

          "หะ หามิได้ค่ะ คุณชาย" เจ้าของเสียงนุ่มเล็กกล่าวอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าคมสันแย้มยิ้มขำ คนตรงหน้าคงไม่เคยเห็นเขามาก่อน

          "เราเองก็มีสหายที่ตัดเย็บเก่งและมีสายตาเฉียบคมเหลือเกิน ความรู้เรื่องเสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็ได้มาจากเขา" ชายหนุ่มเล่าด้วยน้ำเสียงสุภาพ

          "คุณหนูเหมย เออ หมายถึงเพื่อนของดิฉันเป็นคนทำชุดนี้ขึ้นมา เธอเป็นคนที่มีความสามารถและน่าชื่นชมมากคนหนึ่ง...ค่ะ" อลันน้อมศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคยชินเวลาสนทนากับบรรดาเจ้านาย นั่นทำให้เขาดูอ่อนน้อมถ่อมตนและได้รับความเอ็นดูจากแขกผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาเยือนคฤหาสน์รัชชาเรศวร์อยู่เสมอ รวมถึงคู่สนทนาตอนนี้ก็เช่นกัน

          "เราไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย ไม่ทราบว่า คุณหนูเป็นใครมาจากไหนหรือ" กิริยาและสายตาเยี่ยงบุรุษผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดี ส่งผลให้อลันรู้สึกเกร็งอยู่ไม่น้อย

          "ดิฉัน...เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชาย เออ คุณพี่ชายปราการ บุตรคนโตของท่านหัวหน้าขุนนางฝ่ายการคลัง ดิฉันมาจาก...เมืองเล็ก ๆ ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก...ค่ะ" ใบหวานหวานกับแผงขนตายาวที่กะพริบถี่คล้ายไม่คุ้นชินยามต้องสนทนากับคนแปลกหน้า เรียกรอยยิ้มชวนมองจากชายหนุ่มได้ไม่ยาก

          "คุณหนูคงได้รับการเลี้ยงดูยิ่งกว่าอัญมณีในหินเสียอีก ทั้งรูปโฉม จริยา และความไร้เดียงสา ล้วนเสี่ยงต่อการโดนเอาเปรียบ บุพการีของคุณหนูคงหนักใจน่าดู หากต้องพากวางทองตัวน้อยเช่นคุณหนูออกสู่สายตาผู้คน" ประโยคที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาทำให้คนตัวเล็กเงยหน้ามองชายหนุ่มเป็นหนแรก ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นส่งผลให้คนที่เห็นใบหน้าเด็กสาวชัด ๆ ชะงักเล็กน้อย

          "คุณชายช่างเป็นผู้มีประสบการณ์และจิตใจดีเหลือประมาณ ที่ประเมินค่าของดิฉันสูงเสียจนเกินจะเอื้อม แต่...เรื่องที่ไม่ค่อยถูกอนุญาตให้ออกไปไหน...นั่นก็เป็นเรื่องจริงค่ะ" ร่างสูงใหญ่หลุดหัวเราะตามเด็กสาวที่ยอมรับเสียงอ่อย

          "ดิฉันพอจะเข้าใจถึงอันตรายภายนอก ถึงอย่างนั้นก็อยากจะออกมาพบเจอ" อลันยิ้มให้ชายแปลกหน้า

          "ทำไมคุณหนูคิดเช่นนั้นหรือ?" เขามองกลับด้วยสายตาอ่อนโยน

          "โลกภายนอกเป็นตำราที่รอให้เราศึกษา มีภัยอันตรายและความสวยงามซ่อนเร้นอยู่ทุกหนแห่ง อยู่ที่เราเลือกจะค้นหา และเรียนรู้สิ่งใดจากตำราที่กว้างใหญ่เล่มนี้"

          "แต่โลกภายนอกนั้น แสนเจ็บปวดและทรมาน ความจริงบางอย่างสามารถกรีดหัวใจเราได้ แม้มองไม่เห็นเลยก็ตาม" ชายสูงศักดิ์เอ่ยกลับ

          "ความเจ็บปวดจะทำให้ดิฉันเติบโตอย่างก้าวกระโดดเสมอ ชีวิตของดิฉันจึงจำเป็นต้องมีเขาเป็นเพื่อนสนิท และหวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้ โดยไม่ต้องทะเลากันให้มากนัก มันคงไม่สนุกเท่าไร ถ้าต้องมีเรื่องกับความทุกข์เป็นประจำ..."

          มือน้อยยื่นไปแตะสายธารซึ่งทิ้งตัวลงมาจากช่อน้ำพรุแสนสวย ริมฝีปากสีกลีบกุหลาบคลี่ยิ้มอ่อนหวาน เข้ากับรูปร่างเล็ก ๆ ชวนให้ทะนุถนอมและควรค่าแก่การปกป้อง ไม่ใช่เพราะรูปโฉมภายนอกที่ทำให้คู่สนทนานิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ทว่าเป็นถ้อยคำแสนซื่อตรงจากดวงใจดวงน้อยที่บริสุทธิ์ กำลังทำให้บานประตูภายในจิตใจสั่นไหวอย่างช้า ๆ

          "เพื่อนสนิทที่ชื่อความเจ็บปวดและความทุกข์..." ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนเสริมประโยคว่า "คุณหนูพูดถูก...โลกอันแสนกว้างใหญ่มักซ่อนสิ่งงามล้ำไว้...ในที่ ๆ ใครก็คาดไม่ถึงเสมอ"

          ร่างสูงย่างเท้าเข้ามายืนข้าง ๆ ร่างเล็ก มือหนายื่นแตะสายธารเช่นเดียวกันกับเด็กสาว น้ำเย็นไหลลู่จากฝ่ามือจรดปลายนิ้วเรียวยาว ให้ความรู้สึกผ่อนคลายจากภาระบนบ่าอันน่าเหนื่อยล้า เติมความสดชื่นให้เขาได้กลับไปปฏิบัติหน้าที่ในช่วงเวลาสุดท้ายของงานเฉลิมฉลองด้วยจิตที่แจ่มใสกว่าเดิม แม้ชายหนุ่มจะอาศัยอยู่ภายในพระราชวังแห่งนี้มาเกือบทั้งชีวิต แต่กลับไม่เคยสังเกตเห็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ซุกซ่อนตัวอยู่เช่นนี้ เด็กสาวคู่สนทนาทำให้เขาได้เห็นสิ่งนั้น

          เสียงกระซิบภายในใจกำลังบอกให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

          "เราจะได้พบคุณหนูอีก..."

          "องค์ชายภาคินถึงเวลาเสด็จกลับเข้าร่วมพิธีแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยจบ เสียงทุ้มเย็นอันคุ้นเคยก็ดังขัดเสียก่อน ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ผินพักตร์จากใบหน้าหวานไปทางผู้มาเยือนคนสนิท

          "เซอร์ราโช..."

- To be continuous -

************************************************************

Talk with NATA

อะไรก็ไม่รู้ แต่รู้ว่าไม่ใช่แค่พี่น้องแล้วค่ะ นี่เรียกว่า สามีภรรยา 55555



 รักน้าาาาา 

 N A T A 



++++++++++++++++++++++++++++++ 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #56 Eedzy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:04
    เข้ามาอ่านอีกรอบ เจอกันแล้วจะจำกันได้ไหมน๊าา รอเลย ปล.คิดถึงพี่โชกับน้องลันมากๆเลยอยากรู้ว่าหลังจากจูบกันแล้วจะเป็นยังไงนะ
    #56
    1
    • #56-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 23)
      3 เมษายน 2561 / 14:07
      ช่วงนี้ติดพันหลาย ๆ อย่างก็จะมานาน ๆ อัพทีหนึ่ง 5555 ขอบคุณมาก จนไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้วค่ะ ที่ยังติดตามอ่านกันมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นกำลังใจที่อบอุ่นของนักเขียนตัวเล็ก ๆ อย่างเรามาก ๆ เลยค่ะ ^^~
      #56-1
  2. #55 Eedzy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 21:03
    เข้ามาอ่านอีกรอบ เจอกันแล้วจะจำกันได้ไหมน๊าา รอเลย ปล.คิดถึงพี่โชกับน้องลันมากๆเลยอยากรู้ว่าหลังจากจูบกันแล้วจะเป็นยังไงนะ
    #55
    1
    • #55-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 23)
      3 เมษายน 2561 / 13:56
      ช่วงนี้ติดพันหลาย ๆ อย่างก็จะมานาน ๆ อัพทีหนึ่ง 5555 ขอบคุณมาก จนไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้วค่ะ ที่ยังติดตามอ่านกันมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นกำลังใจที่อบอุ่นของนักเขียนตัวเล็ก ๆ อย่างเรามาก ๆ เลยค่ะ ^^~
      #55-1
  3. #54 MySummer (@sandydeknoi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 21:43
    รอมาต่อน้าาาาาาา คุณภาคินดูท่าจะเอ็นดูน้องอลันของเราเหลือเกิน และนั่นนนนนร คุณโชชชชช โกดแน่เลยยยยย
    #54
    1
    • #54-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 23)
      19 มีนาคม 2561 / 09:25
      ขอบคุณ คุณ MySummer มาก ๆ เลยนะคะ นาต้าพยายามปั่นให้ได้เต็มที่ 55555 เปลี่ยนบรรยากาศเป็นเทพนิยายสักหน่อย จบตอนนี้ก็คงเข้าเนื้อเรื่องหลักแล้วล่ะค่ะ ^______^
      #54-1