The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 22 : SPECIAL CHAPTER 04 "Alanrella" ( 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 มี.ค. 61

=====================
SPECIAL CHAPTER 04
"Alanrella"
( 1 )
=====================


IG : gun_atthaphan

--------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนพิเศษนี้ นาต้าดัดแปลงจาก ซินเดอเรลล่า 
ลองเปลี่ยนบรรยากาศดู ไม่รู้จะออกมาเป็นแบบไหน 555 
เอาไว้อ่านสนุก ๆ คลายเครียดกันนะคะ ^^
Please, enjoy!
---------------------------------------------------------------------------------

          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนอันไกลโพ้น ภายใต้ชายคาแห่งคฤหาสน์หลังงาม ยังมีเด็กหนุ่มวัยสิบหกนามว่า อลัน อาศัยอยู่ในฐานะบุตรบุญธรรมของท่านเซอร์แห่งตระกูลรัชชาเรศวร์ นาม รฉัตร เศรษฐีเก่าแก่ ผู้รับใช้ราชวงศ์ในตำแหน่งช่างตัดฉลองพระองค์จากรุ่นสู่รุ่น ทว่าเมื่อไม่นาน นายท่านใหญ่ได้จากไปอย่างกระทันหันด้วยโรคประจำตัว ทำให้บุตรชายเพียงคนเดียวอย่าง เซอร์ราโช กลายเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง อีกทั้งเขายังเป็นสหายคนสนิทของเจ้าชายภาคิน ผู้ซึ่งกำลังจะมีงานฉลองครบรอบยี่สิบแปดปีในเร็ววันนี้

          เช้าวันใหม่อันแจ่มใส เหล่านกร้องสลับกับห้วงทำนองการฮัมเพลงของใครบางคน มือน้อยตักน้ำจากถังไม้ บรรจงรดตามลำต้นของไม้ดอกนานาพันธุ์ ใบหน้าละม้ายคล้ายมารดาที่เสียไปตั้งแต่เยาว์วัย เกาะพราวไปด้วยเหงื่อจนต้องยกหลังมือซับเป็นระยะ ดวงตากลมโตกวาดมองดอกไม้หลากสีอย่างอารมณ์ดี ปากจิ้มลิ้มราวผลเชอร์รี่คลี่ยิ้มชวนมอง ขับกับผิวพรรณนวลผ่องที่แม้จะผ่านการทำงานหนักแต่ก็ไม่ทำให้น่าชื่นชมน้อยลงไปเลย

          "คุณอลัน อรุณสวัสดิ์ค่ะ ตื่นมารดน้ำในสวนแต่เช้าเลยนะคะ" สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยทัก

          "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณลิลลี่ วันนี้ตั้งใจทำงานนะครับ" หนุ่มน้อยโบกมือทัก

          "อย่าเรียกดิฉันว่า คุณ แบบนั้นสิคะ โธ่" หล่อนทำหน้ามุ่ย อลันหัวเราะพลางตอบกลับ

          "คุณลิลลี่แก่กว่าผมตั้งเยอะนิครับ"

          "ดิฉันห้ามไม่เคยได้เลยสินะคะ" เธอส่ายหัวขำ ๆ ก่อนเดินเข้าไปยังห้องครัวของคฤหาสน์ที่ครบครันไปด้วยอุปกรณ์และวัตถุดิบจากต่างแดน เพื่อเตรียมอาหารให้แก่นายท่านหนุ่มและคุณหนูฝาแฝด

          อลันวางถังน้ำลงใต้ร่มไม้สูงใหญ่ เขาถอดหมวกฟางออกมาพัดคลายความร้อน เส้นผมสั้นละต้นคอไหวตามแรงลมเล็กน้อย ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ยังคงสวยงามเช่นเคย เขาชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด

          "ก็ยังชอบอู้งานเหมือนเดิม" เสียงทุ่มกระด้างดังมาจากด้านหลัง อลันรีบหันไปโค้งตัวให้ในทันที เสียงแบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้

          "ขออภัยครับ คุณชายราโช"

          "ลืมไปแล้วรึไงว่าฉันมีตำแหน่งอะไรในตอนนี้" ชายหนุุ่มผมดำตัดสั้นในเสื้อโคทยาวสีเข้มเนียบ ปลายตามองน้องชายบุญธรรม

          "เออ...ครับ นายท่าน" เจ้าของเสียงนุ่มรู้สึกราวกับตัวหดเล็กลง ยามอยู่ต่อหน้าร่างสูงสง่าที่สาวงามทั่วทั้งอาณาจักรต่างยกย่องในความรูปงามของเขา

          "อย่าให้เสียแรงที่คุณพ่อชุบเลี้ยงเธอมา" เจ้าของคฤหาสน์เดินผ่านคู่สนทนาไปอย่างเฉยเมย อลันลอบถอนหายใจแผ่ว เมื่อเห็นเขาห่างออกไปไกลพอสมควรแล้ว

          แม้จะเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน แต่อลันตระหนักในฐานะของตนเองดี เขาเป็นแค่ผู้อยู่อาศัย ไม่มีสิทธิ์เสียงอะไรในฐานะเจ้านาย ถึงนายท่านใหญ่รฉัตรจะเลี้ยงดู ให้ที่พัก ให้เสื้อผ้าเนื้อดี เท่าเทียมกับลูก ๆ ของเขา แต่ก็ไม่ถูกนับว่าเป็นพี่น้องในสายตาเซอร์ราโชอยู่ดี จะมีก็แต่ลูกสาวฝาแฝดวัยสิบขวบที่คอยมาเที่ยวเล่นโดยปราศจากอคติและความรังเกียจใด ๆ ฉะนั้นเขาจึงรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงให้เด็ก ๆ ไปในตัว ร่วมกับการทำงานอื่น ๆ ในคฤหาสน์


          พระราชฐานชั้นใน พระราชวังไพชยนต์ธานิน

          "แต่เสด็จแม่ ลูกยังไม่อยากแต่งงานพ่ะย่ะค่ะ" ชายร่างสูงสง่าผ่าเผย ผิวสีเข้ม ในชุดตัดเย็บประจำตำแหน่งสีครีม ยืนกรานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

          "แต่อีกไม่กี่ปีลูกก็จะสามสิบแล้วนะ! ต๊ายตาย แม่จะเป็นลม ทำไมลูกแม่ครอบโสดได้นานขนาดนั้นล่ะจ๊ะ" ราชินีผู้สิริโฉมยกมือเรียวสวยขึ้นแตะขมับคล้ายจะลมจับเข้าจริง ๆ

          "เจ้าชายภาคิน ลูกควรจะมีทายาทสืบบัลลังก์ให้พ่อกับแม่ได้แล้ว ยามลูกขึ้นครองราชย์ พ่อจะได้หมดห่วง" กษัตริย์ผู้สวมผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงยาวชายขนสัตว์พูดสมทบ

          "โธ่ เสด็จพ่อ" โอรสเพียงองค์เดียวของท่าน แสดงสีหน้าหนักใจ

          "ไม่ต้องมาโอดโอยเลย ลูกคนนี้ พ่อกับแม่ให้ลูกปฏิบัติราชกิจพร้อม ๆ กับเที่ยวเล่นมามากพอแล้ว ถึงเวลาเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้วนะจ้ะ ไม่มีการขอผลัดแล้วนะ" ราชินีเข้ามาควบแขนโอรสเป็นเชิงขอร้อง

          "งานเลี้ยงเต้นรำที่กำลังจะจัดขึ้น จะรวบรวมหญิงงามเพียบพร้อมทั้งรูปโฉม จิตใจ และฐานะมาให้ลูกได้พิจารณา พ่อให้มหาดเล็กปิดประกาศทั่วราชอาณาจักรเรียบร้อย ลูกจะต้องได้พบเธอคนนั้นอย่างแน่นอน" ดวงตาของฝ่าบาทเป็นประกาย

          "หากเป็นเช่นนั้นก็...พ่ะย่ะค่ะ" เจ้าชายหนุ่มทำได้เพียงถอนหายใจ ใบหน้าคมสันดูเหนื่อยหน่ายกับการรบเร้าของบุพการีที่พูดกรอกหูมาเป็นเวลาหลายปี ทว่าเขาก็ขอผลัดเรื่อยมา เพราะต้องการเรียนรู้วิถีชีวิตชาวเมือง และใช้ชีวิตโสดอย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้ เห็นทีจะขัดใจท่านทั้งสองไม่ได้เสียแล้ว


          ห้องน้ำชาในสวนกุหลาบ คฤหาสน์ปีกซ้ายแห่งตระกูลรัชชาเรศวร์

          "งานเต้นรำหรอครับ คุณชายปราการ?" อลันนั่งลงฝั่งตรงข้าม หลังรินน้ำชาให้แขกซึ่งมักไปมาหาสู่กันอยู่เรื่อย ๆ เขาเป็นลูกขุนนางฝ่ายการคลังที่รับใช้เหล่ากษัตริย์มานานนับศตวรรษ

          "ใช่ แต่ยัยเหมย น้องสาวของเราดันป่วย เลยอดแบกหน้าสวย ๆ ที่ตัวเองอุตสาห์พร่ำบำรุงไปให้เจ้าชายดูเลย" หนุ่มร่างสูงโปร่งกำลังดีหัวเราะอย่างเป็นกันเอง ผิวสีน้ำผึ้งและใบหน้าที่ค่อนไปทางมารดาชวนมองไม่แพ้อิสตรี

          "น่าเสียดายแทนคุณหนูเหมยนะครับ" อลันรับถาดขนมจากแม่บ้าน แล้วนำมาจัดใส่ชั้นของหวานที่เรียงต่อกันจากบนลงล่าง รูปร่างคล้ายน้ำพรุขนาดเล็กที่ตั้งบนโต๊ะได้

          "ว่าแต่ ลันจะไปงานนี้ด้วยกันไหม เราว่าน่าสนุกดี" คุณชายปราการวัยสิบแปดปีกล่าวอย่างกระตือรือร้น

          "คือ...นายท่าน คงไม่อนุญาตให้ลันไปหรอกครับ คุณชาย" ดวงหน้าหวานหมองลงเล็กน้อย

          "แล้วกัน ทำไมเซอร์ราโชถึงไม่ชอบให้ลันออกไปไหนกันนะ เราไม่เข้าใจเลย แบบนี้มันเข้าข่ายกักกันชัด ๆ" คู่สนทนาส่ายหัว นึกเคืองแทนสหายตัวน้อย

          "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ" อลันหัวเราะแห้ง ๆ

          "แต่ลันไม่ค่อยได้ออกไปเจอโลกภายนอกเลย" สีหน้าคุณชายจริงจัง

          "อยู่ในคฤหาสน์ ลันก็มีความสุขดีครับ มีงานให้ทำ มีที่พักให้อยู่ แค่นี้ก็เป็นพระคุณมากแล้ว" ร่างเล็กนึกไปถึงพ่อบุญธรรมที่มักใจดีกับเขาเสมอต้นเสมอปลาย

          "ก็นั่นน่ะ เซอร์รฉัตร ท่านเป็นคนดี เราไม่ห่วง แต่ตอนนี้ท่านก็ไม่อยู่แล้ว อำนาจ ตำแหน่งงานในพระราชวัง ทรัพย์สินมรดกทั้งหมดก็ตกไปอยู่กับลูกคนโตอย่าง เซอร์ราโช รายนั้นดูน่ากลัวแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้" สายตาคุณชายปราการแฝงความคลางแคลงใจ

          "นายท่าน...ไม่ได้น่ากลัวไปเสียทั้งหมดหรอกครับ คุณชาย" รอยยิ้มจิ้มลิ้มนั่น ทำให้ปราการพลอยยิ้มตาม

          "มองโลกในแง่ดีจริงนะ แต่งานนี้ไม่ว่ายังไง เราก็จะพาลันไปด้วยให้ได้" ปราการหรี่ตาอย่างมาดมั่น เขาไม่อยากให้อลันอดอู้อยู่แต่ในคฤหาสน์หลังงามเป็นเจ้าหญิงบนหอคอยที่ทำได้แค่มองชมนกชมไม้จากริมหน้าต่าง หรือท่องโลกภายนอกจากหนังสือภาพวาด แบบนั้นชีวิตได้ห่อเหี่ยวกันพอดี

          "งั้น...เอาแบบนี้ก็แล้วกัน" ปราการดีดนิ้ว พลางยิ้มเจ้าเล่ห์


          ห้องฉลองพระองค์ฝั่งตะวันออก พระราชวังไพชยนต์ธานิน

          "องค์ชายโปรดสีใดเป็นพิเศษพ่ะย่ะค่ะ" ช่างตัดฉลองพระองค์รูปงามผายมือไปยังผ้าหลากสีเนื้อดีที่คัดสรรเพื่องานสำคัญโดยเฉพาะ

          "อืม...สีเทาอ่อนกับขาวครีมประมาณนี้ ท่านว่าจะออกมาดูดีหรือไม่ เซอร์ราโช" เจ้าชายภาคินผินหน้าครุ่นคิดไปทางสหาย

          "กระหม่อมเห็นว่าสมควรดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เซอร์ราโชค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

          "เช่นนั้น พวกท่านก็จงตัดชุดให้เราตามนี้"

          "พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ องค์ชาย" เหล่านางกำนัลและข้าหลวงโค้งตัวรับคำสั่งพร้อมกัน

          "พวกท่านออกไปได้ ส่วนเซอร์ราโช ท่านโปรดอยู่ก่อน" เจ้าชายภาคินพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้ข้าราชบริพารทยอยออกจากห้อง

          "องค์ชายมีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ" ราโชเปิดบทสนทนา หลังได้ยินเสียงปิดประตูห้อง

          "เห็นที เราต้องสละโสดก่อนท่านเสียแล้ว สหาย" องค์ชายหนุ่มทอดมองผ่านหน้าต่างไปยังสวนกว้าง

          "กระหม่อมยินดียิ่งยามทราบข่าวจากประกาศของทางสำนักพระราชวัง เป็นงานเลี้ยงเต้นรำที่พิเศษมากพ่ะย่ะค่ะ" หนุ่มผู้สูงศักดิ์กว่าเลิกคิ้วข้าง หันหน้าเผชิญคู่สนทนา

          "พิเศษ? ท่านได้ชื่นชมหญิงสาวตามประสาทหนุ่มรูปงาม การศึกษาดี ตระกูลดัง แต่เราต้องงมหาว่าที่เจ้าสาวในอนาคตเพียงชั่วข้ามคืน งานหนักยิ่งกว่าราชกิจต่างแดนเสียอีก ท่านเซอร์" เจ้าชายภาคินกลั่วหัวเราะพลางส่ายหน้า

          "องค์ชายอย่าได้ทรงกังวล กระหม่อมจะชื่นชมโฉมงามเหล่านั้นแทนพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ" ราโชยิ้มอย่างเป็นต่อ พลอยทำให้สหายผู้สูงศักดิ์หลุดขำพรืดออกมา

          "ท่านมันร้ายนัก! เราไม่ยอมให้ท่านได้สบายคนเดียวหรอก ท่านต้องช่วยเรามองหาหญิงผู้เพรียบพร้อมคนนั้น คัดกรองและตามสืบประวัติมาให้ดีด้วย เข้าใจนะ ท่านสหาย" เจ้าชายภาคินส่งสายตาย้ำถาม

          "สหายคนนี้ พึ่งพาได้เสมอพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย" ราโชโค้งตัวรับบัญชา


          คืนงานเฉลิมฉลอง 
         ปราสาทขุนนางตอนใต้ เขตห้องพักส่วนตัวของขุนนางฝ่ายการคลัง

          "คุณชายปราการทำแบบนี้จะดีแน่หรอครับ" สีหน้าอลันส่อเค้ากังวลอย่าปิดไม่มิด

          "ดี ดีสิ! ต้องดีมากแน่ ๆ ลันดูดีมากเลย รู้ตัวรึเปล่าน่ะ" หนุ่มร่างสูงโปร่งในสูทเนียบสีฟ้าอ่อนเข้ากับกางเกงขายาวสีครีม ยิ่งส่งให้เจ้าตัวดูเป็นคุณชายผู้ดีสะอาดสะอ้าน รวมเข้ากับรอยยิ้มสว่าง คงจะคว้าใจสาว ๆ ไปได้ไม่ยาก

          "แต่ว่านี่มัน..."

          ร่างเล็กค่อย ๆ หมุนสำรวจเครื่องแต่งกายของตัวเองอย่างช้า ๆ เขาอยู่ในชุดเปิดไหล่ ปล่อยชายบางลู่หัวไหลลงมาจนเกือบถึงศอก กระโปรงพองยาวทำจากเนื้อผ้าพริ้วสวยสีฟ้าสว่างแบบเดียวกับเสื้อสูทของปราการ ทว่ามีประกายคริสตัลหยอกล้อแสงระยิบระยับ แม้เจ้าตัวจะไม่มีเครื่องประดับใด ๆ บนเรือนร่าง นอกจากรองเท้าส้นสูงที่ทำจากคริสตัลเจียระนัยอย่างดี แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ใครต่อใครมองจนเหลียวหลัง

          "สวยแรงแซงทางโค้ง ลูกท่านหลานเธอในงานเลี้ยงมีหวังหงายหลังไม่เป็นท่าแน่ ๆ" ปราการจับอลันหนุมซ้ายขวา ก่อนประคองใบหน้าหวาน แล้วยิ้มอย่างพอใจในผลงาน

          "ยัยเหมยต้องกรี๊ดลั่นบ้านแน่ ๆ ถ้ามาเห็นลันใส่ชุดนี้แล้วดูดีจนไม่เหมือนผู้เหมือนคนแบบนี้"

          "ลันไม่เหมือนผู้เหมือนคนขนาดนั้นเลยหรอครับ คุณชาย" คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงขาดความมั่นใจ แต่ปราการกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม

          "เหมือนนางฟ้าตัวน้อย ๆ ต่างหาก ดีนะ ที่ยัยเหมยไม่มาด้วย ไม่งั้นลันได้กลายเป็นตุ๊กตาเดินได้ให้น้องสาวเราจริง ๆ แน่ รายนั้นเห็นของสวย ๆ งาม ๆ ได้ที่ไหน คุณเธอจับแต่งเป็นตุ๊กตาเล่นได้ทั้งวันแหละ" 

          อลันหัวเราะ เขาพอจะนึกภาพใบหน้าคุณหนูเหมยเมื่อแรกพบได้ เธองอแงอยากได้อลันมาอยู่บ้านหลังเดียวกันกับเธอ เพื่อที่เธอจะได้จับเขาแต่งแฟชั่นคอแลคชั่นฤดูหนาวซึ่งเธอตัดเย็บเองเป็นสิบ ๆ ชุด แม้จะอายุเท่า ๆ กันกับอลัน ทว่าความสามารถในการตัดเย็บของเธอเป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมือง จนคุณหนูคุณนายติดต่อขอซื้อชุดของเธอในราคาสูงลิบ ชุดที่อลันใส่อยู่ตอนนี้ก็เช่นกัน

          "เอาล่ะ เหลือถักเปียเก็บผม ติดกิ๊บดอกไม้สีขาวตรงนี้อีกหน่อย อ้อ แล้วก็แต่งหน้าเบา ๆ แค่นี้ก็ไม่มีใครดูออกว่าเป็นผู้ชาย หรือมีใครจำได้ว่าเป็นอลันแน่นอน" คุณชายขยิบตาให้หนุ่มน้อยในคราบสาวแรกแย้ม เขาจะพาเพื่อนสนิทตัวเล็กเดินเที่ยวให้สมกับที่อุตสาห์วางแผนมาเสียดิบดี อลันควรจะได้รับรู้ความสวยงามของโลกภายนอก นั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจ

          ต้องเป็นคืนที่สนุกแน่

- To be continuous -

************************************************************

Talk with NATA

ไม่มีอะไรมากค่ะ อย่าลืมไปดูเทปนี้กันนะ คือฮาและเขินหนักมาก 5555



แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าน้าาาา

 คิดถึงเด้อ งั่ม งั่ม 

 N A T A 





+++++++++++++++++++++++++ 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #52 MySummer (@sandydeknoi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:03
    ฮืออออชอบบบบมาต่อน้าาา สนุกมากๆๆๆ ท่านราโชนี่ยังไง ไม่ให้ไปไหนเพราะหวงอะเส้
    #52
    1
    • #52-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 22)
      19 มีนาคม 2561 / 09:28
      โดนเดาออกซะแล้ว 55555 ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ >/////<
      #52-1
  2. #51 mantra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:45
    อ่ะมาต่อนะ รอลุ้นความสนุกอยู่จร้า
    #51
    1
    • #51-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 22)
      19 มีนาคม 2561 / 09:29
      ตอนแรกว่าจะมา 5 ตอน แต่คงเพิ่มให้เป็น 6 ตอนแล้วล่ะค่ะ 55555
      #51-1