The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 21 : SPECIAL CHAPTER 03 : Simple Things

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    23 ก.พ. 61

=====================
SPECIAL CHAPTER 03
"Simple Things"
=====================


Thx. Owner of the picture

______

It's the simple things you do
I just can't get enough of you
______

          เสียงพูดคุยของเด็กนักเรียนประถมดังเจี๊ยวจ๊าวจนฟังไม่ได้ศัพท์ ภายในโรงอาหารยังคงคึกคักแม้จะเป็นเวลาเลิกเรียนแล้วก็ตาม เด็กชายชั้นประถมสี่เดินออกมาพร้อมยัดเสบียงขนมเข้ากระเป๋านักเรียน ผ่านเพื่อนต่างห้องที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับ ด้วยอาการไม่เร่งร้อนเหมือนเช่นทุกวัน เขามุ่งหน้าไปยังห้องซ้อมดนตรี สถานที่โปรดปรานซึ่งเขาแวะไปซ้อมเปียโนบ่อยที่สุด

          กึก!

          ขายาวชะงักหลังได้ยินเสียงกีตาร์ดังออกมาจากห้องซ้อมฝั่งตรงข้าม อันที่จริง มันควรจะไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากห้องเก็บเสียง ถ้าประตูไม่เปิดแง้มไว้แบบนั้น

          สงสัยจะปิดไม่สนิท

          มือเรียวเอื้อมจับลูกบิดหวังจะปิดให้ร่างขนาดเล็กซึ่งเอาแต่ดีดกีตาร์ตัวโตจนไม่ทันสังเกตถึงการมาของเขา ทว่า...

          ร้องเพลงเพี้ยน จับคอร์ดผิด สายก็ไม่ได้จูลอีก โดยรวมแล้วนี่มัน...คิ้วได้รูปกระตุกตามเสียงร้องเล็ก ๆ ที่โดดคีย์ไปไม่รู้จักกี่เขบ็ด บางครั้งการเกิดในครอบครัวที่ชื่นชอบและเล่นดนตรีเป็นชีวิตจิตใจจนได้นิสัยหูไวกว่าชาวบ้านก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป

          ผลัก!

          "หยุด!"

          เด็กชายตัวน้อยวัยประถมหนึ่งสะดุ้งโหยง เบิกตาโตภายใต้แว่นทรงกลม หันไปหาเจ้าของต้นเสียงที่อยู่ ๆ ก็ดึงกีตาร์ออกไปจากเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มือยาวหมุนปรับลูกบิดตรงส่วนหัว อีกมือดีดสายให้เกิดเสียง ใบหน้าดูดีออกเชื้อสายจีนเอียงคอฟังมันอยู่พักใหญ่ ก่อนเลื่อนไปหมุนยืดสายตรงส่วนท้ายให้ตึงกำลังดี จนได้เสียงถูกคีย์ตามที่เจ้าตัวได้รับการสอนและฝึกจนเคยชิน

          "คราวหลังหัดตั้งสายก่อนเล่นซะบ้างสิ" รุ่นพี่หน้าบูด พูดเสียงเหวี่ยง ยื่นกีตาร์คืนให้แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ดวงตากลมใสกะพริบถี่ รับกีตาร์มาดีด ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เพราะเสียงกังวานแถมฟังดูดีกว่าตอนที่ซ้อมก่อนหน้าอยู่มากโข

          "ขอบคุณฮะ!" เสียงนุ่มเล็ก แล้วไหนจะลักยิ้มเข้ากับใบหน้าหวาน ๆ นั่นอีก รุ่นพี่ตัวสูงขมวดคิ้ว หรี่ตามองอย่างสงสัย

          "เป็นเด็กผู้หญิง ทำไมแต่งชุดนักเรียนชาย" รุ่นน้องหยุดมือที่ดีดกีตาร์พลัน ก่อนเงยหน้ามองคนถาม แล้วตะโกนสุดเสียงใส่ใบหน้าดูดีแต่กวนประสาทนั่น

          "ลันไม่ใช่เด็กผู้หญิงนะ!"

______

It's the perfume that you wear
and the way you do your hair that I love so much
______


          น่ารำคาญ

          ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เคยได้ซ้อมเปียโนอย่างสงบ ใครจะไปรู้ว่าครูเมฆรับสอนพิเศษกีตาร์ให้เด็กที่ดูจะไม่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้เอาซะเลย

          มันน่าหมั่นไส้

          ทุกครั้งที่มือเล็ก ๆ นั่น พยายามจับคอร์ดกีตาร์แม้นิ้วจะสั้นจนบางครั้งก็แตะไม่ถึง กระนั้นก็ยังดื้อดึงจะฝึกให้ได้ แล้วท่าทางอ่อนน้อม ยิ้ม ไหว้ ทักทาย แต่งกายถูกระเบียบนั่นก็อีก กลายเป็นศิษย์รักของครูเมฆจนเขาอิจฉาตาร้อน แอบแกล้งใส่จิ้งจกลงกระเป๋าของอีกฝ่ายจนร้องไห้ห้องดนตรีแทบแตก

          "ราโช ครูฝากดูแลอลันเขาด้วยนะ ไหน ๆ ช่วงนี้ก็ฝึกด้วยกันทุกวัน ถือซะว่าได้น้องชายเพิ่มมาอีกคนก็แล้วกัน" ครูเมฆมักจะพูดแบบนั้นเสมอ ไม่ถามกันสักคำว่าอยากได้น้องชายไหม เขาชอบการเป็นลูกคนเดียวมากกว่า ไม่ต้องใช้หรือแบ่งปันอะไรกับใคร 

          และมันยิ่งทำให้เขาหัวเสียมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตั้งแต่นั้น อลันก็เอาแต่เดินตามเขาต้อย ๆ หันไปตะหวาดเข้าหน่อยก็ทำท่าหงอน้ำตาคลอ เป็นงานให้เขาต้องหาไอติมยัดใส่มือน้อย ๆ นั่น ปิดปากไม่ให้ร้องจ้า เดี๋ยวใครจะหาว่าหนุ่มฮอตแถมเป็นนักเรียนดีเด่นอย่างเขาบงพร่องในหน้าที่

          เรื่องรักษาภาพลักษณ์ขอให้บอก เขาเนี่ยตัวพ่อเลย

          ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เวลาผ่านไปแค่ปีเดียว จากเด็กไม่เอาไหนที่เขาเจอในวันแรก เริ่มร้องเพลงลื่นหู พูดรู้เรื่องกับเขาสักที แต่อย่างว่า เด็ก ป. 2 ก็ยังเป็นเด็ก ป.2 อยู่วันยังค่ำ อลันยังคงเล่นกีตาร์ไม่ได้เรื่องเสมอต้นเสมอปลาย บ่อยครั้งเขาต้องจ้ำจี้จ้ำไชเด็กน้อยเรื่องฝึกซ้อมยิ่งกว่าครูเมฆซะอีก ราโชพอจะเข้าใจหัวอกพ่อแม่ที่อยากให้ลูกเดินเองได้ก็วันนี้เอง

          วุ่นวายจริง ๆ

______

Beers with the guys ain't nothing
It's your eyes and the simple things
that make this work like it should
______


          นับวันเขายิ่งเกลียดความซื่อใสที่ทำให้ต้องเผลอไผลเอ็นดูอีกฝ่าย เกลียดใบหน้าหวาน ๆ กับผิวเนียนละเอียดที่ใครต่อใครเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิง รวมถึงขนาดตัวที่เล็กกว่าเพื่อนร่วมชั้นมักทำให้อลันโดนเพื่อนผู้ชายแกล้งอยู่บ่อยครั้ง แม้จะไม่รุนแรง แต่เขาไม่ชอบใจ เพราะรู้ดีว่าพวกนั้นแกล้งไปเผื่ออะไร

          ไม่ใช่เพราะต้องการรังแก แต่เรียกร้องความสนใจ ได้เข้าหาและอยู่ใกล้ โดยไม่เสียฟอร์ม เด็กผู้ชายก็แบบนี้...

          ...น่าหงุดหงิดชะมัด


          โดยเฉพาะช่วง ป.6 เขาเริ่มเรียนหนักขึ้น ไปแข่งและแสดงเปียโนต่างโรงเรียนมากขึ้น สาว ๆ จากทุกสารทิศตามจีบเขาเป็นขบวน พอ ๆ กันกับแมวมองวิ่งเข้าหายิ่งกว่าหมาล่าเนื้อ มันก็ดีอยู่ที่เขาป๊อป เขาชอบเป็นจุดเด่นอยู่แล้ว แต่ชีวิตแบบนี้ บางทีมันก็น่าเบื่อ เหมือนกระดาษซีด ๆ ล่องลอยไปตามอากาศ เพราะขาดอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาเฝ้าถามตัวเองตลอดว่า...มันคืออะไร

          "พี่โช แฮปปี้วันวาเลนไทน์ค่ะ" ร่างสูงรับกล่องช็อกโกแลตลำดับที่สามสิบเก้าเห็นจะได้มาไว้ในมือ เสื้อนักเรียนถูกแปะสติกเกอร์รูปหัวใจแทบไม่เหลือที่ว่าง บนโต๊ะเรียนเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงและชมพูจนนึกว่าแผงขายดอกกุหลาบ

          "ขอบคุณนะ" เด็กหนุ่มยิ้มให้รุ่นน้องซึ่งมากับเพื่อนอีกสองสามคน พอพวกเธอสบตาเขาเท่านั้นแหละ เด็กหญิงวัยกำลังฝึกหัดเป็นเด็กสาวก็หน้าแดงแจ๋ง รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

          ก็นะ...คนมันหล่อช่วยไม่ได้

          "โช" เสียงคุ้นเคยทำให้เขายิ้มกว้าง แม้จะประหม่าเล็กน้อยยามเห็นใบหน้าน่ารักเข้ากับผมยาวที่ถูกถักเปียตามระเบียบโรงเรียน เด็กสาวคือเพื่อนร่วมชั้นที่ตอนนี้กลายเป็นนักแสดงรุ่นจิ๋วโด่งดังไปทั่ว จันทร์ถึงศุกร์เรียน เสาร์อาทิตย์ถ่ายละคร

          ไม่แปลกที่เขาจะชื่นชมเธอ มากกว่าเด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ

          "เกลว์ไม่กลับบ้านอีกหรอ" ไม่รู้ทำไม เกวลิน มักทำให้เขาอารมณ์ดีได้เสมอ

          "จะกลับแล้ว เราแค่แวะมาทักเฉย ๆ โชนี่เสน่ห์แรงมากเลยนะ ของเยอะขนาดนี้ให้เราช่วยถือไหม" เธอว่าพลางหัวเราะ

          "ไม่เป็นไรหรอก เรามีคนช่วยถือ เกวล์รีบกลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้วันเสาร์ เกวล์ต้องทำงานไม่ใช่หรอ" ผู้ชายดี ๆ ที่ไหนเขาใช้ให้ผู้หญิงถือของกัน ยิ่งกับเกวลิน เขายิ่งไม่มีทางปฏิบัติกับเธอแย่ ๆ แบบนั้นแน่

          "ได้ ถ้างั้นเจอกันวันจันทร์นะโช" ยิ้มสวย ๆ ของเธอ ทำให้หัวใจเขาพองโต คงเหมือนกับเด็กผู้ชายทั่ว ๆ ไปที่แอบปลื้มเพื่อนผู้หญิงน่ารัก ๆ สักคน เขาก็คงเป็นแบบนั้น...ล่ะมั้ง

          "พี่โช!" เสียงเล็กนุ่มมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจแรง เด็กน้อยชั้น ป. 3 ขยับแว่นทรงกลมให้เข้าที่ แก้มนวลแดงปลั่งจากการต้องรีบวิ่งมาหารุ่นพี่จอมสั่ง

          "ช้า!" ยังไม่หันมามองหน้าก็โดนว่าซะแล้ว

          "ลันเพิ่งเอากีตาร์ไปคืนครูเมฆมานี่หน่า" ขาสั้นเดินเข้ามาหา ราโชหมุนตัวก้มลงมองใบหน้าเล็กงอง้ำยามสบสายตาเขา สามปีผ่านไปสูงได้แค่นี้เองงั้นหรอ...น่าผิดหวังจริง ๆ

          "เลิกทำหน้าแบบนั้น แล้วมาช่วยขนของเลย" ร่างสูงกว่ากางถุงใบใหญ่ซึ่งขอมาจากภารโรง พลางทยอยใส่ของขวัญต่าง ๆ นานาลงไปในนั้น

          "โห้ ขนมกับดอกไม้เต็มเลย พี่โชซื้อเองหรอครับ" ดวงกลมโตกวาดมองกล่องช็อกโกแลตหลากสี มือน้อยหยิบบรรดาดอกไม้ใส่ถุงอีกใบที่ว่างอยู่

          "มีคนให้มา" เขาตอบ

          "ให้ทำไมครับ" คำถามพาซื่อจากเด็ก ป. 3 ทำเอาร่างสูงขมวดคิ้ว

          "วันวาเลนไทน์ไง ไม่รู้จักหรอ?" หัวทุยส่ายไปมา ราโชถอนหายใจ พร้อมอธิบาย

          "วันแห่งความรักไง เราจะให้ของขวัญ ดอกไม้ ช็อกโกแลตกับคนที่เราชอบหรือคนที่เรารัก มันก็ทำนองนั้น" เด็กน้อยพยักหน้า แม้จะยังไม่เข้าใจนักว่า คนเราจะมีวันแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่จากบรรยากาศรอบโรงเรียนที่สดชื่นมากกว่าวันไหน ๆ เจ้าของใบหน้าหวานก็อดจะชอบวันแห่งความรักนี้ไปไม่ได้

          เป็นวันที่ดีจริง ๆ เลยนะ...วันวาเลนไทน์

          "มีเท่านี้แหละ รีบ ๆ ถือ แล้วรีบ ๆ ตามมาด้วย วันนี้ต้องเดินกลับบ้าน"

          "เอ๋! ลันคิดว่าคุณน้านรีจะมารับซะอีก" คนตัวเล็กคอตกทันที พยายามอุ้มถุงใส่กล่องช็อกโกแลตซึ่งแทบจะท่วมหัวเขา แล้วเดินตามราโชต้อย ๆ

          "วันนี้แม่ไม่ว่าง บ้านก็ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนมากซะหน่อย หัดเดินเองบ้างสิ" อันที่จริงเด็กหนุ่มชอบเดินกลับบ้านเองมากกว่า เขาจึงบอกนรีว่าไม่จำเป็นต้องมารับ เขากำลังจะขึ้นชั้นมัธยมต้น อยากทำอะไรเองบ้าง ไม่งั้นมันจะต่างอะไรกับลูกแหง่ติดแม่กันล่ะ

          "แต่ของมันเยอะนี่หน่า" เด็กน้อยยู่ปากจิ้มลิ้มของตนเอง ถ้าวันแห่งความรักต้องทำให้ใครสักคนโดนของขวัญทับแบนแต๊ดแต๋ งั้นเขาขอคืนคำที่บอกว่าชอบก็แล้วกัน

          "อย่าบ่นมาก ถ้ายังอยากให้ช่วยสอนกีตาร์" เด็กหนุ่มเหลือบมองรุ่นน้องซึ่งเดินตามเขาอย่างทุลักทุเล

          "พี่โชชอบขู่" เสียงนุ่มเล็กบ่นติดหอบเล็กน้อย ขาที่สั้นทำให้ต้องสับก้าวเร็วกว่าราโชซึ่งตัวสูงกว่า แถมบรรดากล่องช็อกโกแลตที่คิดว่าเบา พอเดินถือไปนาน ๆ เข้ากลับสูบพลังงานเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ 

          ก็แน่ล่ะ นี่มันช็อกโกแลตสามสิบเก้ากล่องเชียวนะ

          เสียงรองเท้าคู่เล็กดังทิ้งช่วงห่างมากขึ้นเรื่อย ๆ ราโชชะลอฝีเท้า ทว่าก็ยังไม่หยุดเดิน ใบหน้าดูดีผินมองเด็กน้อยซึ่งเหงื่อเกาะพราวทั้งที่เดินได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ

          ให้ตายสิ...ชอบทำให้ชีวิตเขายุ่งยากตลอด

          "อ๊ะ!" แขนที่เคยต้องรับน้ำหนักกล่องช็อกโกแลตจากสาว ๆ ผู้ชื่นชอบราโช กลับถูกร่างสูงยัดถุงดอกไม้ใส่ไปให้แทน

          "ถือนั่นไปก็แล้วกัน เดี๋ยวจะตายซะก่อน" สีหน้ารุ่นพี่ไม่ได้บ่งบอกถึงความนัยใด ๆ แต่กลับทำให้รุ่นน้องตัวน้อยยิ้มกว้าง เพราะเขาชอบกลิ่นของดอกไม้มากกว่าช็อกโกแลตเป็นไหน ๆ ที่สำคัญมันเบากว่าเยอะเลย

          "อ๊ะ รอเดี๋ยวครับพี่โช" ร่างเล็กวิ่งไปข้างทาง ก้มลงเก็บอะไรบางอย่าง ก่อนวิ่งหน้าระรื่น ยื่นดอกไม้สีขาวกลิ่นหอมจาง ซึ่งเขาจำชื่อได้ มันคือ...ดอกมะลิ

          "สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ" ใบหน้าเปื้อนยิ้ม พอ ๆ กับเปื้อนฝุ่นและเหงื่อไคล สภาพไม่ต่างอะไรจากลูกหมาคลุกฝุ่นเลย เท้าเล็กเขย่งขณะหย่อนเจ้าดอกไม้ดอกน้อยลงในกระเป๋าเสื้อนักเรียนบนอกของราโช

          "ลันเอาไว้ตรงนี้ ไม่ปนของคนอื่น พี่โชจะได้หาดอกไม้ของลันเจอด้วย" พูดจบก็มองเขาตาแป๋ว เหมือนรอคำตอบ พอเขาพยักหน้า อีกฝ่ายก็ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง

          เกิดมาจากอมยิ้มรึไง ถึงยิ้มได้ทั้งวัน

______

So take my hand and stay as long as you can
with the man that tells all the jokes only you understand
and I promise to be honest if you promise to accomplish love
______

          "แม่เพิ่งซื้อไอติมมา...เมื่อวาน" ราโชพูดเสียงเบากว่าปกติ

          "หื้ม?" เด็กน้อยเอียงคอมองอย่างใคร่รู้

          "...อยู่กินไอติมด้วยกันก่อนสิ" คราวนี้เสียงเบากว่าประโยคแรกเสียอีก คนตัวโตกว่าหันหน้าหนีไปทางอื่น แต่ก็ไม่วายโดนเจ้าตัวเล็กวิ่งอ้อมมาดักหน้า พลางยิ้มตาหยี่ใส่แล้วตะโกนตอบรับสุดเสียง

          "ลันจะกินไอติมกับพี่โช เย่!" 

          อาจเพราะแสงแดดยามเย็นที่ทาบลงบนดวงหน้าอ่อนเยาว์รึเปล่า ถึงขับให้รอยยิ้มอ่อนหวานนั่น น่ามองถึงขนาดนั้น ไหนจะท่าทางดีใจราวกับได้ครองโลกทั้งใบนั่นอีก

          แล้วจะไม่ให้เขา...ชอบเดินกลับบ้านได้ยังไงกัน

______

All I need is the simple things you do...
______


เพลงน่ารักมากถึงมากที่สุด ลองฟังกันดูนะคะ >///////<

*********************************************************************

Talk with NATA

เรียกได้ว่า ต้องขอนอกใจออฟกัน มาเล่าเรื่องราวของเขาคนนี้ให้ได้เลยค่ะ



โอลิมปิกปีนี้ เห็นทีต้องยกให้ เจ้าชายแห่งวงการสเก็ตน้ำแข็ง ฮานิว ยูซูรุ
คว้าแชมป์โลกด้วยคะแนนสูงลิ่บ ทิ้งห่างคู่แข่งแบบไม่ต้องเหลียวหลัง



ยิ่งดูเบื้องหลัง กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ยิ่งนับถือในความทุ่มเท ฝึกซ้อม พยายาม 
และนิสัยความอ่อนน้อม สุภาพ ขี้เล่น ใจละลายเข้าไปใหญ่ >//////<



หลังจบการแข่งสาว ๆ จะ โยนตุ๊กตาหมีพูห์ ลงสนามน้ำแข็งให้หนุ่มวัย 23 ปีคนนี้ 
เพราะเป็นตัวการ์ตูนที่เขาชื่นชอบมาตั้งแต่เด็ก ๆ



เป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจที่เอามาฝากกันในวันนี้ค่ะ >_____<



สุดท้ายนี้
ขอบคุณ นักอ่านทุกคนที่ให้การสนับสนุนมาโดยตลอด
ทุกกำลังใจที่ส่งมามัน น่ารักมากจริง ๆ ค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนะคะ ^_____^



 รักนะ จุ๊บ~ 

 N A T A 


+++++++++++++++++++++++++++++++ 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #50 Eedzy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:33
    ปากแข็งแต่เด็กเลยอ่ะ น้องลันน่ารักจังเลยลูกกกก อยากได้มาเลี้ยงที่บ้าน
    #50
    1
    • #50-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 21)
      19 มีนาคม 2561 / 09:30
      หนูลันคือความน่ารักของโลกใบนี้ 5555 อยากเอามาเลี้ยงที่บ้านจริง ๆ ค่ะ แต่โดนตาโชบึ้มบ้านแน่นอน
      #50-1