The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 20 : SPECIAL CHAPTER 02 : Underneath

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 ก.พ. 61

=====================
SPECIAL CHAPTER 02
"Underneath"
=====================


IG : gun_atthaphan

______

Just to see that smile on your pretty face
I'll do everything I have to, 
won't let anything in my way
______


07:05 น.
วัดหัวลำโพง

- พี่โช สุขวันต์วันเกิดค่ะ >0< -

- Happy Birthday from Korea! :)

- โช แฮปปี้ ๆ เว้ย! -

- ไอ้โช มึงแก่ทันกูแล้วนะ :P -

- สุขสันต์วันเกิด หล่อ ๆ รวย ๆ นะ น้องราโช ^^ -

- มีความสุขมาก ๆ นะจ๊ะ สามี  >v< -

- HBD ว่ะเพื่อน ;) -


          ภายในรถตู้ ร่างสูงนั่งเท้าคาง สไลด์ข้อความอวยพรวันเกิดบนอินสตราแกรมที่ถาโถมเข้ามายิ่งกว่าคลื่นสึนามิ จากทั้งเพื่อน ทีมงาน แฟนคลับไม่ว่าจะในหรือนอกประเทศ บางข้อความก็เป็นภาษาที่เขาอ่านไม่ออกด้วยซ้ำ

          "ได้เวลาแล้วค่ะคุณโช" พอลล่าหันมากล่าว เจ้าหล่อนเดินนำไปยังสถานที่นัดหมายแฟนคลับ ซึ่งช่วงเช้าจะมีการทำบุญตักบาตร ก่อนช่วงสายจะมุ่งหน้าไปบริจาคของ รวมถึงทำกิจกรรมสันทนาการให้น้อง ๆ บ้านเด็กกำพร้า ปิดท้ายด้วยงานอีเว้นท์แบรนด์เครื่องสำอางคอลเลคชั่นใหม่ที่ราโชได้เป็นแขกรับเชิญ กว่าจะเสร็จงานก็คงทุ่มสองทุ่ม

          เป็นอีกวันที่ต้องทำงานเหมือนเดิม

          "แล้วน้องอลันไม่มาด้วยหรอคะ" พอลล่าถาม

          "หายหัวไปตั้งแต่เช้า ตื่นมาก็ไม่เห็นแล้ว" ราโชว่าสีหน้าเรียบเฉย

          "อ่าว แล้วกัน อดสร้างโมเมนต์วันเกิดเลยสิคะเนี่ย" ผู้จัดการหัวเราะคิกคัก

          "ดี ไม่ต้องวุ่นวาย" ราโชเงยหน้าจากจอมือถือ โบกมือทักทายแฟนคลับ เก็บความขุ่นเคืองใจไว้ภายใต้รอยยิ้ม

______

I'll admit it
I get butterflies in my stomach 
when I'm with you
______


12:18 น.
ร้านไออุ่น

          "นิ ไอ้คุณตองคิง คือ มึงจะนั่งปลดล็อกจนนิ้วล็อกแล้วโทรสับมึงพังกันไปข้างเลยใช่ไหม" ชายสูงโย่งชี้ส้อมมาทางคู่กรณี

          "ยุ่ง"

          "เดี๋ยวนี้ดังแล้วหยิ่ง? แหม ๆ กูจะไม่ยุ่งกะมึงเลยนะ ถ้าคุณมึงไม่จ้ำอ้าว กระแทกก้นมานั่งโต๊ะเดียวกับกู กรอกกาแฟกูเข้าปากอย่างกะก๊งเหล้า แถมเสือกแดกข้าวกูอย่างกะหมาอีก วุ๊ย! กูเป็นเพื่อนสนิทมึงได้ไงวะเนี่ย" ภาคินขยี้หัวตัวเอง เขากะจะมากินข้าวชิลล์ ๆ นั่งดูคุณเจ้าของร้านทำงานเพลิน ๆ อยู่ดีไม่ว่าดี ไอ้ตัวแสบตรงหน้าก็ปรากฏยิ่งกว่ามารผจญ

          "มึงอย่าบ่นมากได้ไหม" ราโชยังคงปลดล็อกหน้าจออยู่อย่างนั้น ราวกับรออะไรสักอย่าง แต่ไม่มาสักที

          "เออ ๆ มึงนี่ขี้วีนยิ่งกว่าผู้หญิงอีกนะ แล้ววันเกิดมึงทัั้งที หวานใจมึงหายไปไหนวะ"

          "ใคร?"

          "บารัก โอบามา มั้งมึง ก็ต้องน้องอลันสิคร้าบ ไอ้คุณเพื่อน"

          "กูรู้ กูจะมานั่งอยู่คนเดียวไหม?"

          "แล้วทำไมไม่โทร. หา"

          "โทร. แล้ว ไม่มีใครรับ" ราโชคว่ำมือถือลงกับโต๊ะ ยกแก้วน้ำขึ้นกระดก กอดอกหัวเสีย สีหน้าครุ่นคิด

          "เขางอนอะไรมึงรึเปล่า" ภาคินหรี่ตาลากเสียงยาว

          "ทำหาย ไม่ก็ลืมมากกว่า" ราโชหยิบมือถือขึ้นมาอีกรอบ

          "มึงมั่นใจ?" คนถามเลิกคิ้ว

          "อลันไม่เคยงอน แล้วไม่รับโทรศัพท์"

          "เดี๋ยวนี้รู้ใจ" เพื่อนซี้ยิ้มกรุ้มกริ่ม

          ราโชเหลือบตาขึ้นจากจอโทรศัพท์ มองคุณหมอเพื่อนยากอารมณ์ประมาณ 'มึงจะแซวอีกนานไหม?' จนภาคินต้องยกมือขึ้นยอมแพ้

          "เอาเป็นว่า ถ้าเกินยี่สิบสี่ชั่วโมง กูแนะนำให้แจ้งตำรวจเลยอะ"

          "กูแจ้งแน่" แม้น้ำเสียงจะประชด แต่แพทย์หนุ่มรู้ดีว่า คนตรงหน้าทำจริงแน่ ถ้าใครบางคนยังหายเงียบ แถมขาดการติดต่อจนเพื่อนตัวดีหัวเสียขนาดนี้

          ทีต่อหน้าละเต๊ะท่าเหลือเกิน

______

Underneath your love is where I wanna be
I never ever felt this good and I can't get enough
______


19:32
ห้องเก็บตัว สยามสแควร์วัน

          "คุณโชเดินไปเดินมาจนพี่ปวดหัวแทนแล้วนะคะ" พอลล่าที่กำลังเก็บของฝากจากแฟนคลับลงกระเป๋าใบใหญ่กล่าวขึ้น

          "สรุปว่า ยังติดต่อน้องอลันไม่ได้อีกหรอคะ"

          "อื้ม" ร่างสูงตอบ พร้อมหยุดเดินกระทันหัน "พี่พล เอาของไปฝากไว้ที่ล็อบบี้คอนโดนะ เดี๋ยวผมเอาไปเก็บบนห้องเอง"

          "ได้ค่า~ เอ้า! แล้วนั่นจะรีบไปไหนละคะ คุณโช๊~"

______

What'd you do to me I can't fall asleep
You put a spell on me 
and now I'm underneath your love
______


          เด็กบ้า

          ราโชขับรถออกจากซอยบ้านของอลัน หลังจากแม่วรรณบอกว่า ลูกชายไม่ได้แวะเข้ามา เขาไปหาที่ร้านปราการแต่ก็ไม่มีวี่แวว ร้านหนังสือที่คนหน้าหวานเข้าออกบ่อย ๆ ก็ว่างเปล่า ร้านกาแฟที่นักเขียนตัวน้อยชอบนั่งทำงานก็ไม่เจอ แม้แต่ร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เจ้าตัวต้องเข้าไปเลือกวัตถุดิบมาทำอาหารให้เขาเป็นประจำก็ไม่มี

          คลืด~ คลืด~

          "ครับ ป้าผกา" ราโชกล่าวหลังใส่สมอลทอร์คไร้สาย

          "สุขสันต์วันคล้ายวันเกิดนะคะ คุณหนูของป้า" ใบหน้าใจดีลอยมาแม้ได้ยินแค่เสียงก็ตาม

          "ขอบคุณครับ" น้ำเสียงร่างสูงอ่อนลง

          "ทานอะไรรึยังคะ คุณหนู" เสียงของเธอยังคงอบอุ่นน่าฟังเสมอ

          "ยังเลยครับ" ราโชชะลอความเร็วรถตามสัญญาณไฟสีแดง

          "แวะมาทานข้าวที่บ้านใหญ่นะคะ ป้าทำอาหารไว้เต็มเลย จะนั่งทานสองคนกับลุงไม้เห็นจะไม่ไหว" หล่อนหัวเราะน้อย ๆ นายแบบหนุ่มแอนหัวพิงเบาะรถ เขาหลับตาใคร่ครวญอยู่นาน ก่อนตอบกลับเสียงเบาไปว่า

          "ผมเสร็จงานพอดี...อีกครึ่งชั่วโมงคงจะถึงครับ" ลุงไม้และป้าผกาไม่ต่างอะไรจากพ่อแม่คนที่สองของเขา 
         
          ไม่ไปคงไม่ได้...


20:03 น.
บ้านรัชชาเรศวร์

          ผลัก!

         ร่างสูงเปิดประตูเข้าบ้าน สิ่งแรกซึ่งปะทะเข้าสู่ประสาทการรับรู้ คือ กลิ่นหอมจากอาหารฝีมือป้าผกาที่ชายหนุ่มรู้ดีว่า จะผ่านไปกี่ปีความอร่อยก็ไม่เปลี่ยน

          "มาแล้วหรือครับ คุณราโช" ลุงไม้รับไหว้คุณหนูของบ้าน พลางช่วยถือบรรดาถุงของฝาก ซึ่งเจ้าตัวมักแวะซื้อให้ก่อนเข้าบ้านเสมอ

          "วันนี้จะค้างไหมครับ" ชายสูงวัยเงยหน้าถาม

          "ยังไม่แน่ใจครับ ไว้ผม..."

          "ขับรถกลับดึก ๆ อันตรายนะคะ ค้างสักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับดีกว่าค่ะ คุณหนู" หญิงวัยหกสิบกว่าเดินเข้ามาลูบหลังชายหนุ่ม เธอสวมผ้ากันเปื้อนที่เลอะเล็กน้อยจากการเข้าครัว

          "เถอะค่ะ ถือว่าป้าขอก็แล้วกัน" ผกายิ้ม สบตา พลางกุมมือร่างสูงเป็นเชิงขอ ราโชมีท่าทีลังเล แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจ

          "ก็ได้ครับ..."

          "ดีเลยค่ะ ป้ากำลังทำของหวาน คุณหนูขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อน อีกประเดี๋ยว ทุกอย่างก็พร้อมรับประทานแล้วค่ะ" เจ้าหล่อนดูร่าเริงขึ้นทันตา

          "ครับ" ราโชพยักหน้ารับ หันหลังเดินขึ้นบันได โดยไม่ทันเห็นสายตาผู้ใหญ่ทั้งสองที่มองสบกันพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

          บ้าน ต่อให้นานแค่ไหน...ก็ยังคงเป็นบ้านเสมอ...

          นายแบบหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน ห้องที่เขาไม่ได้ใช้มันมาพักใหญ่ ๆ พอ ๆ กันกับโถงทางเดินที่ดูแคบลงไปตามขนาดตัวและส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นตามวัยของเขา 

          มันผ่านมานานขนาดนั้นเลยสินะ...

          ราโชสูดลมหายใจ ขยับผ้าพันคอเล็กน้อย อากาศช่วงเดือนมกราฯ หนาวกว่าปีที่ผ่านมาลิบลับ มือใหญ่จับลูกบิดผลักประตูเข้าไป ภายในมืดสนิท ร่างสูงเอื้อมมือกำลังจะเปิดไฟ แต่กลับต้องชะงักไว้ ยามแว่วเสียงไขลานของอะไรบางอย่าง ตามด้วยทำนองดนตรีช้า ๆ ที่ดีดตามกระบอกตัวโน้ตเป็นเพลงซึ่งใคร ๆ ต่างก็คุ้นเคยดี

          Happy Birthday to You

          แสงสีนวลระย้าจากหลอดไฟ LED ที่ใส่ไว้ในโหลแก้ว ถูกนำมาประดับตามพื้น โต๊ะ ตู้หนังสือ พวกมันถูกเปิดสว่างพร้อม ๆ กับไฟรูปดาวถูกห้อยยาวตามกำแพงและติดย้อยตามเพดาน จนรู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางประกายดาวนับร้อย ใบหน้าอ่อนเยาว์คุ้นตาที่เฝ้าตามหาปรากฏอยู่ตรงหน้า

          "พี่โช..." คนสูงน้อยกว่า ก้าวเท้าเข้าหาเจ้าของบ้าน มือน้อยถือกล่องดนตรีสีใสที่เห็นชิ้นส่วนภายในกำลังขยับตามกลไกการไขลาน

          "สุขสันต์วันเกิดครับ" รอยยิ้มน่ารักถูกแต้มบนดวงหน้าหวาน จนอารมณ์พาลที่มีในตอนแรกถูกทะลายลงเสียดื้อ ๆ คนตัวสูงพ่นลมหายใจยาว มองหน้าคนที่ทำให้เขาร้อนรนมาทั้งวันโดยไม่กล่าวอะไร

          "พี่โช...ไม่ชอบหรอครับ" คนตัวเล็กเริ่มใจเสีย เขาออกจากคอนโดมาตั้งแต่เช้า เพื่อเตรียมการทุกอย่าง หลังสอบถามตารางงานจากพอลล่าเมื่อสองวันก่อน รวมถึงโทร. นัดป้าผกาและลุงไม้ไว้เมื่อวาน

          เงียบ...

          มีเพียงดวงตาเรียวคมที่ไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใส อลันกะพริบตาปริบ ๆ หรือราโชจะโกรธเขาจริง ๆ

          "ขอโทษครับ...ลันไม่ได้ตั้งใจ ลันก็แค่..."

          "โทรศัพท์ไปไหน" เสียงเรียบจากราโชเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรก

          "ครับ?" อลันมองซ้ายขวา ล้วงหาตามกระเป๋ากางเกง ก่อนหน้าเจือนพลัน เมื่อเข้าใจแล้วว่า เขากำลังมีความผิดในข้อหาอะไร

          "ลืมหรือว่าทำหาย" น้ำเสียงเจ้าของห้องสงบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก

          "น่าจะ...ลืมไว้ที่คอนโดครับ" ร่างเล็กตอบเสียงแผ่ว เขาเป็นคนไม่ติดโซเชียล โทรศัพท์มือถือจึงไม่ได้พกติดตัวตลอดเวลา แถมเมื่อเช้าเจ้าตัวก็รีบออกมา เพราะกลัวคนตรงหน้าจะตื่นมาพังแผนการล้มไม่เป็นท่า

          "บอกหลายครั้งแล้วใช่ไหม" ราโชจ้องนิ่ง ยังคงไม่ขยับไปไหน

          "ขอโทษครับ..."

          "ของพวกนี้ ฉันไม่อยากได้" ประโยคเรียบ ๆ แต่เสียดแทงความรู้สึกคนทำได้มากกว่าที่คิด

          "ลันขอโทษ" ไม่มีคำไหนที่จะสามารถพูดออกไปได้มากกว่านี้ อลันหลุบตาลง รู้สึกมือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง กล่องดนตรีสีใสที่เขาขอประกอบเองจากร้านทำกล่องดนตรีโดยเฉพาะแนบลงข้างกาย เพราะคนที่เขาตั้งใจจะให้ ไม่ต้องการมันเสียแล้ว

          "สิ่งของ ไม่ว่าจะอะไร แค่เอ่ยปาก แฟนคลับก็หามาให้" ร่างสูงกล่าวต่อไป

          "น่าเสียดายที่มีสิ่งหนึ่ง พวกเขาทดแทนให้ไม่ได้..." อลันเงยหน้าขึ้น หลังสัมผัสถึงเนื้อผ้านุ่มลื่นบริเวณลำคอ มันคงความอุ่นไว้เหมือนเพิ่งคลายจากเจ้าของเดิมไม่นาน

          "จะให้สิ่งนั้น...กับฉันได้ไหม" ราโชละมือจากผ้าพันคอที่เขาคล้องให้คนตัวเล็ก ดวงตาเรียวคมสบลึกเข้าไปยังนัยน์ตากลมใส

          "ให้อะไรครับ" อลันมีท่าทีแปลกใจ ก่อนความฉงนจะถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เพราะร่างกายทั้งหมดถูกรวบเข้าหาอกกว้าง สัมผัสอุณหภูมิอุ่นของร่างตรงหน้าได้อย่างชัดเจน มือหนาโอบรอบแผ่นหลังและเอวบาง ซบใบหน้าลงบนกลุ่มเส้นไหมนิ่ม สูดกลิ่นหอมจางที่เขาคิดถึง ก่อนหยุดลงตรงผ้าพันคอ เสียงอู้อี้กระซิบผ่านเนื้อผ้าเบาบาง

          "ให้แบบนี้" เจ้าของเสียงทุ่มค่อย ๆ กดจูบลงที่คอคนตัวเล็ก แม้จะเป็นการจูบผ่านผ้าพันคอ แต่ริมฝีปากอุ่นกับลมหายใจร้อนกลับถูกส่งผ่านมายังร่างบางจนแก้มนวลขึ้นสี

          "เออ...เราลงไปทานข้าวกันเถอะครับ เดี๋ยวผู้ใหญ่จะรอนาน" อลันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เมื่อการกระทำของฝ่ายตรงข้ามเริ่มทำให้เขาไปไม่ถูก

          "รู้อะไรไหม" ราโชเงยหน้าขึ้นจากไหล่เล็ก นัยน์ตาคมทอประกายแฝงนัยบางอย่าง

          "มีบางอย่างที่ฉันอยาก 'กิน' มากกว่า" เขายิ้มมุมปาก เฝ้ามองดวงหน้าหวานที่ยิ่งแดงหนักข้อยามรู้ถึงความหมายที่เขาต้องการสื่อ

          ก็เป็นซะแบบนี้ จะไม่ให้เขาแกล้งได้ยังไง

______

I don't wanna feel anything else but this
I don't wanna be anywhere else but here
______




เพลงนี้น่ารักมากจริง ๆ ค่ะ ลองฟังดูนะ >__<



ver. Original แนะนำเลยจ้า


***********************************************

Talk with NATA

อยากทำตอนพิเศษให้ปี๊นานละ ในที่สุดก็ได้ลงสักที 555 เอาเป็นว่า...


Happy Birthday PAPii 
20 Jan. 2018


ดูก็รู้ ใครมีความสุขสุด ยิ้มแฉ่งเลยนะ 555



สายตาอะพ่อคุณ (-////////-)



โลกนี้มีกันแค่สองคนมั้ง ('////////')


สุดท้าย

ของขวัญที่ดีที่สุดของป่าปี๊
ก็คงไม่พ้นรอยยิ้มของคนนี้ ^_______^





แล้วเจอกันใหม่น้า จุ๊บ!

 รักนะ 

 N A T A 
++++++++++++++++++++ 
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #49 Eedzy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:57
    อ่านหลายรอบมากชอบอ่ะ ว่าแต่พี่โชอยากกินอะไรเหรอค่ะ ครุ่นคิด อิอิ กินด้วยได้มั้ยค่ะ//โดนพี่โชตบ 5555
    #49
    1
    • #49-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 20)
      22 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:28
      อ่านคอมเมนต์นี้แล้วนาต้าลุกขึ้นมาตอนตี 4 กว่า ๆ มาอัพตอนใหม่ให้เลยอะ 555555
      โคตรกำลังใจ ดีใจมาก ๆ ที่มีคนชอบและอ่านงานของเราซ้ำ ๆ จะร้องไห้ 5555
      #49-1
  2. #47 mantra (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:26
    โอ๊ยใจบาง หวานเกิน รอนะรอ รอโชกินอลัน อิๆๆ
    #47
    1
    • #47-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 20)
      22 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:26
      ณ ตอนนี้พี่ออฟก็แทบจะกินหัวพี่กันอยู่แล้วค่ะ ถ่ายรูปออกมาทีต้องมีท่าแทะหัวน้องตลอด 55555 >_____<
      #47-1
  3. #46 Eedzy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:03
    หวาน ละมุน งือออ น่ารักอ่ะ
    #46
    1
    • #46-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 20)
      22 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:25
      ขอบคุณ คุณ Eedzy มากนะคะที่ติดตาม และให้กำลังใจตลอด น่ารักมาก ๆ เลย >////<
      #46-1