The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 18 : - 16th Rhythm " Would you mind if I...? " -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    26 ส.ค. 61

________________________

16th Rhythm 
" Would you mind if I...? "
________________________



Kullastree Magazine

______

เหมือนมีเวทมนตร์ 
เข้ามาเล่นกล 
ฉันไม่รู้เป็นไง
______


          "ต๊ายตาย วันนี้พี่คงต้องโบกคอนซีลเลอร์ใต้ตาให้คุณโชเยอะหน่อยนะคะ ดูซิเนี่ย อย่างกะหมีเฝ้าถ้ำ ท่าจะโหมงานหนักนะคะ คุณโช" ช่างแต่งหน้าประจำกองใช้พัฟรูปหยดน้ำเกลี่ยคอนซีลเลอร์เบา ๆ บริเวณใต้ตาที่บวมคล้ำ

          "ก็...ไม่ค่อยเท่าไรครับ" ราโชตอบ เหลือบมองนายแบบร่างเล็กมือสมัครเล่น ซึ่งบรรดาทีมเมคอัพพากันชมไม่หยุดปากถึงความผิวสวยออร่าเปล่งปลั่ง แต่เขากลับโดนถามในสิ่งซึ่งตรงข้ามแทบจะทั้งหมด

          ใช่สิ คนได้นอน ออร่าจะจับแค่ไหนก็ได้

          แววตานายแบบมืออาชีพแสดงถึงความคาดโทษ จริง ๆ วันนี้ควรจะเป็นเขาคนเดียวที่ถ่ายแบบโฆษณาน้ำหอมแบรนด์ดัง แต่พอทีมงานเห็นอลันเข้า เฮดหลักทุกคนก็รบเร้าจะดึงตัวมาถ่ายแบบคู่กันกับเขาให้ได้ แม้เขาจะปฏิเสธ อ้างเรื่องแผลของอลันแล้วก็ตาม

           เนื่องด้วยคอนเส็ปโปรเจ็คประจำฤดูกาล น้ำหอมกลิ่นนี้เหมาะกับคู่รักที่มีความต่างแต่ลงตัว แฝงความเรียบหรู ทว่ามีสไตล์ คู่ขวัญราโชอลัน ซึ่งกำลังเป็นกระแสดังอยู่ขณะนี้ จึงตอบโจทย์สินค้าตัวใหม่เป็นอย่างดี แถมอลันยังยืนยันเสียงหนักจะรับงาน เขาเองก็เหมือนไม่มีแรงขัดใจคนตรงหน้ามากขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าไอ้อาการใจอ่อนนี้ควรจะเรียกว่าอะไร

          เรื่องแผลที่ยังไม่หายดี ทีมเทคอัพและสไตล์ลิสระมัดระวังดูแลเป็นพิเศษ ใช้ผมม้าปิดบวกอาศัยมุมกล้องอีกนิดก็หมดปัญหา ทว่าภายใต้โพรเซสงานที่ดูจะราบรื่นนี้ คนที่กระวนกระวายใจกลับกลายเป็นราโช

          น่าโมโหแต่โกรธไม่ลง

          สัมผัสอุ่นจากผิวเนียนนุ่ม กลิ่นแชมพูเด็กอ่อน ๆ จากเส้นผม ยังตรึงติดในความรู้สึก เขาข่มตาไม่หลับตลอดคืน ทำได้แค่มองคนอายุน้อยกว่า นอนหลับพลิกตัวไปมาในอ้อมกอด รอจนถึงรุ่งสาง แล้วจึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนอลันจะลืมตาตื่น หงุดหงิดตัวเองที่นับแกะไปเป็นแสนแต่กลับไม่ช่วยให้หลับง่ายขึ้นเลย

          มันน่านัก...

______

ขามันเริ่มสั่น 
หัวมันเริ่มปั่น 
เธอทำให้คลั่งไคล้
______


          "เตรียมเซ็ตท่ากับมุมกล้องครับ"

          ช่างภาพเรียกรวมนายแบบทั้งสอง วันนี้ทีมงานใช้ย่านเมืองเก่าฝั่งธนบุรีเป็นสถานที่ถ่ายแบบ เพื่อให้ได้กลิ่นอายของความร่วมสมัย ราโชเดินเข้าประจำจุดมาร์คด้วยเสื้อเชิ้ตลายทางและกางเกงขายาวเรียบสีกรมท่า ทับด้วยโอเวอร์โคทสีควันบุหรี่ ที่ขับให้ใบหน้าซึ่งมีเชื้อสายจีนดูคม ปราดเปรียว แต่อบอุ่นในเวลาเดียวกัน ตามด้วยอลันที่สวมเสื้อฮูดสีเข้มไว้ด้านใน ตามด้วยโคทสั้นสีน้ำเงินสว่างกับกางเกงลายทางแบบเดียวกับเสื้อเชิ้ตของราโชเพื่อความเข้าคู่กัน

          ผู้ช่วยสไตล์ลิสเดินมาจัดรายละเอียดเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้สองหนุ่ม ตบท้ายด้วยสตาฟฉีดน้ำหอมกลิ่นเย็นสะอาดของทางแบรนด์ เพื่อเพิ่มอารมณ์ให้นายแบบสื่อสารใบหน้าท่าทางออกมาตรงกับรสสัมผัสมากที่สุด

          อลัน ถึงจะเป็นน้องใหม่ในวงการ แต่ผลจากการติดตามราโชเป็นประจำ ทำให้เขาสามารถเรียนรู้งานได้ไวพอสมควร หัวเล็กเอนซบตรงอกแกร่ง แขนยาวของคนตัวสูงที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง โอบพาดไหล่บางมาด้านหน้า ใบหน้าหล่อได้รูปแนบชิดดวงหน้าหวานอ่อนวัย ดวงตาคมมองปรับตามเสียงชัตเตอร์อย่างมืออาชีพ

          เขาจะไม่ซื้อน้ำหอมกลิ่นนี้

          ราโชคิดในใจ กลิ่นหอมยัวอ่อนบางแบบนี้ มันอันตรายเกินไป...อันตรายต่อใจเขาอย่างไม่น่าให้อภัย โดยเฉพาะเมื่อมันถูกพรมลงบนเสื้อผ้าที่แฟนปลอม ๆ ของเขาสวมอยู่ อุณหภูมิจากผิวกายหอบเอาความหอมสะอาดโชยขึ้นแตะประสาทรับกลิ่น ยิ่งทำให้คนซึ่งไม่เคยต้องเสียศูนย์ รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมากกว่าเดิม

          เละเขาจะไม่ยอมให้อลันใช้น้ำหอมคอเล็คชั่นนี้ด้วย!

          เมื่อไม่รู้จะพาลใส่ใคร ก็ลงความหงุดหงิดใจใส่สินค้าที่ตัวเองโฆษณาเสียเลย ราโชก้าวฉับ ๆ เดินเข้าเต็นท์สำหรับเปลี่ยนชุดทันทีหลังจบการถ่ายแบบเซ็ตแรก เขาไม่อยากอยู่ใกล้ให้ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นผิดจังหวะไปมากกว่านี้

          "น่ารำคาญเป็นบ้า" ปากบ่น มือก็ทุบอกซ้ายไปพลาง ก่อนตบหน้าเรียกสติสองสามที แล้วเปลี่ยนชุดเตรียมถ่ายเซ็ตต่อไป

______

กลิ่นกายยั่วยวนชวนลุ่มหลง 
อยากตรงเข้าไปหาเธอ
______


          "พี่โช..."

          เร็วยิ่งกว่าสายลม ราโชเดินสวนคนที่เรียกเขาแทบจะทันทีโดยไม่รอให้ร่างเล็กได้เติมกิริยาหลังสรรพนามเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้เจ้าของมือน้อยนิ่งค้างในท่าเปิดเต็นท์ คิ้วมนขมวดมากขึ้น เพราะความเหินห่างที่ได้รับมาตั้งแต่ช่วงเช้า มันชวนให้รู้สึกอึดอัด แม้รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวราโชทั้งนั้น แต่อลันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี 

          หลังผ่านไปราว ๆ สองชั่วโมงกว่า งานถ่ายแบบก็เป็นอันเสร็จสิ้น ทางทีมงานจัดเตรียมข้าวกล่องไว้ให้ลูกทีมอย่างทั่วถึง ทุกคนนั่งพักพูดคุยกันเป็นกลุ่ม ๆ จะมีก็แต่นายแบบหนุ่มที่ปลีกตัวไปอีกทาง

          "พี่โชมีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ" อลันในชุดลำลองเดินตามมา รู้สึกได้เลยว่า ตัวเองต้องเหนื่อยกับการเป็นฝ่ายเข้าหาร่างสูงมากกว่าทุกวัน

          "เปล่า" ราโชลุกจากเก้าอี้ผ้าใบเดินหันหลังให้

          "ดื่มสมูทตี้ไหมครับ ลันใส่สตอเบอร์รี่ กีวี่ แล้วก็กล้วย ไม่อ้วนแถมสุขภาพดีด้วย" คนตัวเล็กว่าขึ้นใหม่ ก้าวเร็ว ๆ ตามแผ่นหลังกว้าง ชูแก้วเชคดักหน้าคนเอาแต่ใจ

          "ไม่เอา" ทันทีที่ถูกปฏิเสธ อลันก็ยื่นถุงผ้าอีกใบไปตรงหน้าราโช

          "ถ้างั้น...วันนี้ลันทำมักโรนีไก่อบซีสมาด้วยนะครับ พี่โชลองทานดูนะ"

          "ไม่กิน"

          "งั้นสลัดผักล่ะ"

          "ก็บอกว่าไม่"

          "พี่โชดูแปลกไปนะครับ" หน้าอลันหงอลงหลังความพยายามที่ทำมาไม่เป็นผล

          "อย่าเข้ามาใกล้ แค่นั้นก็พอ" ว่าจบ ราโชก็สาวเท้าต่อ แต่คนขาสั้นก็ยังไม่ยอมแพ้

          "ทำไมลันจะอยู่ใกล้พี่โชไม่ได้" คนพูดเริ่มหอบนิด ๆ เพราะต้องวิ่งตามคนขายาว

          "ไม่ได้ ก็คือ ไม่ได้" คิ้วเข้มเริ่มขมวดหนัก

          "ลันไม่เข้าใจ ถ้าไม่พอใจอะไร พี่โชบอกลันตรง ๆ สิครับ" ใบหน้าหวานบอกชัดถึงความสับสน

          "ไม่มีอะไร" ขายาวยังคงก้าวต่อไป

          "แล้วทำไมต้องเดินหนีด้วย" เสียงนุ่มไล่ตามมาติด ๆ

          "ไม่ได้หนี" เสียงทุ่มเริ่มเหวี่ยง

          "แล้วแบบนี้เรียกว่าอะไรครับ" มือเล็กจับหมับเข้ายังแขนแกร่งอย่างไม่ยอมลดละ

          "ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องจะได้ไหม!" 


          พลัก!

          เคล้ง!

          ด้วยความเผลอตัว ร่างสูงสะบัดแขนอย่างแรง จนคนตัวเล็กเสียหลักทำกล่องข้าวที่เตรียมมาอย่างดีหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ดวงตากลมโตกวาดมองอาหาร แก้วเชค ช้อนส้อม ผ้าเช็ดปาก ด้วยอาการนิ่งค้าง แม้รู้ว่าอีกฝ่ายอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำไม...

          "ลัน...ทำอะไรผิด..." นัยน์ตาคู่โตร้อนผ่าว คล้ายความพยายามและตั้งใจของเขาพังไม่เป็นท่าตามเศษอาหารพวกนั้น มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ราโชเอาแต่ใจ ตะคอก ด่าว่า หรือเหวี่ยงใส่เขา แต่มันสะสมจนรู้สึกว่าครั้งนี้ เขากดก้อนสะอื้นในลำคอไม่ไหว

          "อลัน..." เสียงทุ่มสงบลง เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าเล็ก

          "ทำไม...พี่โช...ต้องอารมณ์ร้าย...ใส่ลันอยู่เรื่อย" หยดน้ำอุ่นร่วงเผลอะลงบนชุดลำลองของอลัน

          "หยุดร้องเดี๋ยวนี้ อลัน" สีหน้าราโชจริงจัง ขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ถอยห่าง ไม่ก้าวเข้าหา

          "พี่โช...โกรธลันเรื่องอะไร...." เสียงสั่นเครือราวเด็กน้อยดังแผ่วเบา ทว่าชัดเจนเหลือเกินในความรู้สึกของคนฟัง

          "บอก...ให้...หยุด" ร่างสูงเน้นชัดทุกถ้อยคำ

          "ลันไม่หยุด...จนกว่าพี่โชจะอธิบาย...ว่ามันเกิดอะไรขึ้น" อลันพยายามบังคับร่างไม่ให้สั่นตามแรงสะเทือนของอารมณ์

          "จะไม่หยุดจริง ๆ ใช่ไหม" มือแกร่งกำหมัดแน่นอย่างสะกดอารมณ์

          "ใช่" จมูกมนขึ้นสีฝาด รู้สึกหายใจลำบาก

          "อยากรู้นักใช่ไหมว่าทำไม" นายแบบหนุ่มกัดกราม ความอดทนของเขาเริ่มจะหมดลง

          "ใช่"

          "ก็ลองเดินเข้ามา" สีหน้าราโชราบเรียบ จนคนมองเดาทางไม่ออก ขาสั้นก้าวพาร่างเล็ก ๆ ของตัวเองไปยืนประจันหน้ากับคู่กรณีอย่างช้า ๆ เขาจะได้รู้สักทีว่าเพราะอะไร ราโชถึงต้องผลักไสเขาขนาดนั้น

______

ให้ตาจ้องตาฉันกับเธอ 
กระซิบและบอกเบา ๆ
______


          "ฉันเตือนแล้ว" นัยน์ตาคมมองสบดวงแก้วที่คลอหยาดน้ำใส แค่มองจากที่ไกล ๆ เขาก็เดาออกหมดแล้วว่า คนอายุน้อยกว่าทั้งน้อยใจและสับสนมากขนาดไหน อลันโกหกไม่เป็น และไม่เก่งเรื่องเก็บความรู้สึก

          เรื่องนี้...เขารู้ดี

          "เพราะฉะนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" สิ้นคำ แขนเล็กก็ถูกกระชากเข้าหาร่างสูงกว่า มือใหญ่สอดเข้ายังท้ายทอย ดึงร่างตรงหน้าเข้าแนบชิด พลางใบหน้าที่หญิงสาวหลายคนฝันหา ก็โน้มลงมาอย่างรวดเร็ว 

          อลันเบิกตาค้าง ยามริมฝีปากที่คอยแต่จะด่าว่า ประกบรับกลีบกุหลาบอิ่มสวยของตน ถ่ายทอดสัมผัสอุ่นร้อน จนรู้สึกสั่นคลอนทั่วทั้งร่างกาย หัวใจราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนกลับมารัวกลองอย่างบ้าคลั่ง

          ราโชค่อย ๆ ย้ำน้ำหนักลงริมฝีปากน่ารักคู่นั้น ไม่มีการรุกล้ำ ทว่าเนินนาน คล้ายต้องการส่งผ่านทุกถ้อยคำที่เขามักฟอร์มจัดเสมอ จนเกิดความเข้าใจผิด และบางครั้งก็กลายเป็นคนสื่อสารไม่เก่งเอาเสียเลย เมื่ออยู่ต่อหน้าอลัน 

______

อยากจะกอดเธอได้ไหม อยากจะจูบเธอสักครั้ง
ถ้ายอมให้กอดและยอมให้จูบ ไอ้ฉันคงจะซึ้งใจ
______


          นายแบบหนุ่มผละออกอย่างอ้อยอิ่ง พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เกือบ ๆ จะกลายเป็นอ่อนโยน

          "ไม่ใช่...ไม่อยากอยู่ใกล้" นิ้วโป้งลูบเกลี่ยคราบน้ำตาบนปรางนุ่มสีลูกตำลึง 

          "แต่กลัวจะเผลอใจ...ทำอะไรในที่สาธารณะมากกว่า" หน้าที่ว่าแดงแล้วยิ่งแดงก่ำมากขึ้น เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงกระชับแน่นด้วยความหวงแหน

          "ทีนี้...ยังอยากจะอยู่ใกล้อีกรึเปล่า" ไร้คำตอบจากคนถูกถาม มีเพียงใบหน้าหวานที่ซุกลงตรงอกกว้าง พลางเอามือขึ้นปิดหน้าด้วยไม่กล้าแม้แต่จะสบตา มุมปากคนถามเผลอยกยิ้มให้กิริยาน่าเอ็นดูนั่น ถ้าไม่ติดว่าอยู่นอกบ้าน เขาอาจจะเผลอทำอะไรไปมากกว่านี้แล้วก็ได้

______

และถ้าหากในคืนนี้ ฉันมีเธออยู่เคียงข้างกาย
จะรักเธอให้ตาย จะรักให้มากมายคนเดียว
______


          ห่างออกไปไกลพอสมควร ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดถูกรับรู้ผ่านสายตาคู่หนึ่งซึ่งคอยเฝ้ามองมาตั้งแต่ต้น มือเรียวกำแน่นจนขึ้นข้อ บ่าเล็กสั่นระริก ปากบางเม้มแน่น ก่อนเธอจะสะบัดหน้า วิ่งห่างออกจากภาพบาดตาเหล่านั้น...






*********************************************

Talk with NATA

ไปสอย นิตยสารกุลสตรี ฉบับ 1113 กันมารึยังคะ...5555 
นาต้าสั่งซื้อทางเฟสเรียบร้อย ภาพถ่ายแต่ละรูป คือ ดีงามพระรามแปดเด้อ 
แพ้ทางความแทะโลมของป่าปี๊ และความคิ้วท์สุดขยี้ของหนูกัน
นับถือทีมงานกุลสตรี มันดีต่อใจเวอร์



เก็บตก Sotus S Fan Meet 4 ภาค กันหน่อย
ความแควนนี้...ป่าปี๊นางหวงน้องกันขนาดไหนถามใจดู

 ฮักเจ้าหลายได้ยินบ่~ 


cr. IMPOII


 ขอบคุณกำลังใจจากนักอ่านที่น่ารักทุกคนเด้อจ้า >//////< 

 N A T A 
+++++++++++++++++++++++++++++ 
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #70 wonderwin (@wonderwin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 03:40
    <p>ตาย สงบ </p>
    #70
    0
  2. #53 MySummer (@sandydeknoi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 14:07
    อ่านตอนแรกมาจนถึงตอนนี้ภายในวันเดียว คือชอบมากกกกกกกกกกกกก กอไก่ล้านตัววววว ชอบคาแรคเตอร์ทั้งคุณพี่โชและน้องลันมาก ฮือออ มันอบอุ่นมากค่ะคู้นนนน ความสัมพันเรียบง่ายแต่เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ทำเราเขินมาก ภาษาลื่นไหลมากค่ะชอบมาก อ่านเพลินเลยยยยย ความออฟกันมากค่ะฮือออออ
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบมากกกกกกก และตอนนี้คือเขาจูบกัรแล้วค่ะคุณผู้ชมกรี้ดดดด
    ค้างมาก อยากรู้ว่าใครแอบมองง สัมผัสได้ถึงว่าจะมีเรื่องแน่นอนงือออออ
    #53
    1
    • #53-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 18)
      19 มีนาคม 2561 / 09:27
      โอ๊ยยยยยยยย~ ไม่รู้จะขอบคุณ คุณ MySummer ยังไงดีเลยค่ะ อ่านแล้วมีกำลังใจมาก ๆ ถึงมากที่สุด ดีใจมากที่มีคนชื่นชอบผลงานของเรา และทำให้นักอ่านมีความสุขได้ มันคือความสุขที่สุดของคนเขียนแล้วค่ะ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุน จะพัฒนางานเขียนต่อไปเรื่อย ๆ แน่นอนค่ะ ขอบคุณมากค่ะ!!! >///////<
      #53-1
  3. #44 เจ๊สิว (@PlengBaKa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:27
    โอ้ยยยยยยยฟินนนนน
    #44
    1
    • #44-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 18)
      13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:28
      ขอบคุณที่แวะมาอ่านน้าาาา~ คนแต่งเห็นคอมเมนต์ก็ฟินแล้ว 5555 >////<
      #44-1
  4. #43 Rose (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 22:45
    กล้าซะทีนะราโชลุ้นจนเหนื่อย จูบแล้วก็อ่อนโยนกับน้องได้แล้วอิอิ
    #43
    1
    • #43-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 18)
      13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:30
      ในชีวิตจริงคือป่าปี๊นางโอนอ่อนตามน้องแบบว่าง่ายมาก 555555 คนคูลล์หายไปเหลือแต่คนคิ้วท์ซะงั้น
      #43-1
  5. #42 Eedzy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:40
    ตายไปแล้ว คนอ่านตายไปแล้วว เขินนน ราโชคนจริง2018
    #42
    1
    • #42-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 18)
      13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:30
      คนแต่งตอนพิมพ์อยู่ก็จะตายเหมือนกันค่ะ 5555 แต่งเอง อ่านเอง ยังเขินเองเลย บ้าบอ >////<
      #42-1
  6. #41 mantra (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:08
    มาแต่ละตอนละมุนละมัยเกินอ่านแล้วเขิล แต่ที่แน่ๆ คือมาทำให้อยากรู้ว่าใครกันนะที่เห็นภาพนั้น

    ปล. มาต่อเร็วๆนะ เราคนไกลไม่มีโอกาสได้ไปเจอพวกเขา สิ่งที่ทำให้สุขใจคือการได้ติดตามพวกเขาทางทวิตบ้าง ไลค์บ้างรวมถึงฟิคพวกนี้แหละ ขอบคุณที่มาเติมแต่งความสุขให้เรา
    #41
    1
    • #41-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 18)
      13 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:34
      >______< ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว
      เข้ามาอ่านทุกตอน เมนต์ให้ทุกครั้งเลย น่ารักมาก ๆ เราอ่านกี่ทีก็มีกำลังใจ

      เข้าใจความรู้สึกคนไกลแล้วอยากเจอศิลปินที่เราชอบเลยค่ะ
      เราอยู่ กทม มีโอกาสได้ไปหาบ้าง แต่นาน ๆ ครั้ง

      ไว้คุณ Mantra มาอีเว้นต์ออฟกันเมื่อไร แวะมาเจอกันน้าาา
      ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนเรื่อยมากค่ะ ^____^
      #41-1