The Rhythm of Yours จังหวะนี้กำลังดี

ตอนที่ 14 : - 12th Rhythm " Be my smile " -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 เม.ย. 61

___________________

12th Rhythm
" Be my smile "
___________________




cr. GMM TV



          นี่มันเรื่องอะไรกัน...

          อาหารจัดเต็มยิ่งกว่าเลี้ยงโต๊ะจีน ตุ๊กตาบาร์บี้ ของจุกจิก เสื้อผ้าสุดน่ารักวางกองพะเนินกลางห้องนั่งเล่น เสียงพูดคุยสนิทสนมเหมือนรู้จักกันมานานนม ชายสวมเสื้อฮาวาย คาดแว่นตาทรงกลมสุดคูลล์ไว้บนหัว กำลังพูดจาเอาใจแม่ของเขานั่นก็อีก

          "อลันลูก กลับมาพอดีเลย แฟนมาหาแหนะ" คุณแม่ยิ้มหวาน คนที่ตอนนี้มีสถานะเป็นแฟน (ปลอม ๆ) ยักคิ้วกวนประสาทอยู่ด้านหลังเธอ

          อลันอยากจะโยนของที่เพิ่งจ่ายตลอดมาหมาด ๆ วิ่งหนีสายตาเจ้าเล่ห์นั่นให้พ้น ๆ จะเรียกว่า อับอาย หรือ เขินอาย ดี ในเมื่อบทสนทนาผ่านโทรศัพท์มือถือเมื่อวันก่อนนั้นมัน...

          'คืนนี้ฝันดีนะครับ...พี่โช'

          ทันทีที่นิ้วเล็กกำลังจะแตะปุ่มวางสาย เสียงคนที่คิดว่าต้องหลับลึกแล้วแน่ ๆ กลับดังผ่านลำโพงมา

          'พรุ่งนี้เย็น เดี๋ยวให้พี่พลไปรับ'

          จบคำปุ๊บ คนโทร. ก็จัดการตัดสายปั๊บ ทิ้งให้อลันหน้าเหวอ ก่อนจะแดงแจ๋ ยามตั้งสติได้ว่า ทุกประโยคที่ตนกล่าวไป อีกฝ่ายได้ยินมันทั้งหมด

          ไอ้คนบ้า! ไอ้คนขี้โกง! ไอ้...!

          ด่าในใจได้ไม่เท่าไร เงาเจ้ากรรมนายเวรก็ค่อย ๆ คืบคลาน ยิ้มแสนดีที่ใช้เวลาอยู่ต่อหน้าแม่เขา กลายเป็นยิ้มเยาะ พร้อมน้ำเสียงดัดราวสุภาพบุรุษจุติจงใจให้แม่วรรณได้ยิน

          "หนักไหม? ให้ 'พี่โช' ช่วยถือนะครับ" 

          ล้อเลียนคำเขาไม่พอ ยังทำตัวสมบทบาทยิ่งกว่าพระเอกหลังข่าว มือใหญ่ฉวยเอาตะกร้าจ่ายตลาดจากมืออลัน ก้าวขายาว ๆ ไปหาแม่ จัดการช่วยเธอเก็บของเข้าชั้นเหมือนเป็นคนในบ้านเสียเอง

          "ราโชเนี่ย น่ารักจังเลยน้า~ ซื้อของมาให้แม่กับน้อง ๆ ไม่พอ ยังเป็นสุภาพบุรุษ รูปหล่อ นิสัยดีอีกต่างหาก"

          นิสัยดีเนี่ยนะ!

          ลูกชายคนโตอยากจะตะโกนให้โลกรู้ว่า นั่นมันลวงโลก!

          "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ พอดีผมเพิ่งกลับจากถ่ายละคร ผ่านร้านขายของก็แวะซื้อมาให้" ใบหน้าหล่อตี๋แสร้งทำทีว่าเหนื่อยนิด ๆ

          "โธ่ เหนื่อยน่าดูเลยพ่อคุณ ถ้าอย่างนั้น อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนนะ ราโช แม่เตรียมกับข้าวไว้เยอะเลย เหลือก็ห่อกลับไปที่คอนโดนะ" การคาดคะเนของเขาไม่เคยพลาด เย็นนี้ราโชได้กินของฟรีสมใจอยาก

          "ไหนบอกจะให้พี่พอลล่ามารับไงครับ คุณราโช" อลันเดินเข้ามาใกล้คนเอาแต่ใจ พลางกระซิบถาม

          "ก็ทางผ่าน มาเองไม่ได้ไง" ร่างสูงกระซิบกลับ "แล้วถ้าจะแสดง ก็ต้องแสดงให้มันได้ตลอดรอดฝั่ง อย่าเรียก 'คุณ' อีกเข้าใจ๋?" ใช้นิ้วชี้จิ้มย้ำหน้าผากมนสองสามที

          "แล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไร" คนตัวเล็กว่า ผละออกมาจัดจานวางบนโต๊ะ

          "ก็เรียกเหมือนเมื่อคืนไง" ใบหน้าหวานเป็นอันต้องขึ้นสีอีกรอบ

          "ไม่..." อลันกัดฟันตอบ ร่างสูงไหวไหล่กล่าวลอย ๆ ต่อไป

          "จะต่อหน้าแฟนคลับ ออกรายการ หรือเวลาไปทำงาน ก็ต้องให้มันดูเป็นคู่รักตลอดเวลา ให้สมค่าจ้างหกหลักหน่อย เพราะไม่งั้น...จากหกอาจจะเหลือสัก...สาม แล้วก็ยืดเวลาจากหนึ่งปีเป็น...หกปีดีไหม ตามข้อตกลงที่เซ็นไป ก็ดันทำได้ทุกอย่างด้วยสิ ในกรณีที่ลูกจ้างเกิดทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา นายจ้างสามารถเปลี่ยนข้อตกลงได้ทุกอย่าง ไม่เชื่อ ก็กลับไปอ่านดู" ราโชสาธยายยาวเหยียด ขณะเท้ามือกับโต๊ะ มองคนสูงน้อยกว่าด้วยสายตาเป็นต่อ

          "หน้าเลือด..." อลันบ่นหมุบหมิบ

          "ได้ยิน" ราโชดีดหน้าผากเล็กดังโป๊ะ โทษฐานนินทาเขา (ซึ่ง ๆ หน้า)

______

ยิ้มที่ดูสดใส กับหัวใจที่อ่อนหวาน
ท่าทางเธอแบบนั้น ดูเท่าไรไม่เคยเบื่อ
______


          ปี๊บ! ปี๊บ!

          เสียงบีบแตรหน้าบ้าน เรียกรอยยิ้มกว้างจากคุณแม่ลูกสาม

          "กลับมาแล้วค่า~!"

          รถตู้รับส่งเด็ก ๆ เคลื่อนตัวออกห่าง เสียงเจื้อแจ้วพร้อมเสียงฝีเท้าวิ่งตุบตับดังเข้ามาในตัวบ้าน เด็กน้อยผมม้าถักเปียสองข้างไหวไปมาทั้งสองคน หยุดยืนอยู่ด้านหน้าหญิงสาว ยกมือสวัสดี ก่อนวิ่งจู่โจมเข้ากอดพี่ชายแน่น

          "พุ่งนี้ พี่ลันจากับแล้วจิง ๆ หรอคะ"

          "พี่ลัน อยู่เล่นกะพวกเราอีกม่ายด้ายหรอคะ"

          สาวน้อยแหงนมองตาแป๋ว สร้างความลำบากใจให้พี่ชายอีกหลายเท่าตัว

          "ใช่ อลันต้องกลับไปทำงานแล้ว" หนุ่มหน้าตี๋ ตัวสูงราวยักษาในสายตาของเด็กน้อย ยืนกอดอกเยื้องถัดจากอลัน เมื่อรู้ว่าพี่ชายกำลังจะถูกใครแย้งไป อาการหวงของเด็ก ๆ ก็เริ่มทำงาน

          "พี่ลัน จาปายกะ 'อาแปะ' คนนี้หรอคะ" คนถูกเรียกว่า 'อาแปะ' หันขวับ จ้องเด็กหญิงตาเขม่ง

          "เหมือน 'ยักษ์ตาตี่' มากกว่า" เสียงสมทบจากเด็กอีกคน ยิ่งทำให้ร่างสูงถลึงตามอง อลันหลุดขำฉายาที่น้องสาวตั้งให้อย่างไร้เดียงสา เขานั่งยอง ๆ ลูบหัวน้อง ๆ

          "ขอโทษทีนะ พี่คงต้องกลับไปทำงานให้ 'อาแปะหน้ายักษ์' แล้วล่ะ ไว้ครั้งหน้าพี่จะพาไปเที่ยวอีกนะ โอเคไหม" 

          "ม่ายอาววววววว" สองสาวงอแงประท้วงสุดฤทธิ์

          "แต่ว่า อาแปะหน้ายักษ์ เขาก็ไม่ได้มามือเปล่านะ...ใช่ไหมครับ?" อลันปุ้ยปากไปทางตุ๊กตา ราโชสบโอกาสจึงเดินเข้าไปหยิบ

           "เอ...สงสัยเด็กแถวนี้จะไม่ชอบตุ๊กตาบาร์บี้คอเลคชั่นใหม่ล่าสุดแหะ งั้นปล่อยอลันทิ้งไว้ที่นี่ แล้วเอาของเล่นพวกนี้กลับแทนดีกว่า"

          "บาบี้~~~" เมื่อสังเกตเห็นของเล่น เด็ก ๆ ก็ลืมทุกอย่างเหมือนเมมโมรี่การ์ดถูกดีลีท ราโชถึงกับต้องกระโดดหนี ยามสาวน้อยทุ่มตัวเข้าหาตุ๊กตาบาร์บี้ในมือเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

          "น่ากลัวชะมัด" ร่างสูงทำหน้าเหย นึกถึงสมัยเข้าวงการใหม่ ๆ 'สัตว์ เด็ก เอฟเฟค สลิง' เป็นสิ่งอันตรายปิดป้ายโซนแดง เห็นจะเป็นเรื่องจริง

          "เห็นไหม อาแปะหน้ายักษ์ เขาไม่ได้ใจร้ายเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกหรอกนะ" อลันไม่พลาดที่จะเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ อาแปะหน้ายักษ์ได้แต่มองแรง ต่อหน้าเยาวชนเขาทำได้แค่นั้น

          "มีคนซื้อของมาให้ เราต้องทำยังไง" พี่ชายมองหน้าน้องสาว

          "ขอบคูนนนนนค่ะ!" เด็ก ๆ ยกมือไหว้ ผู้ใหญ่ใจดีพยักหน้านิด สีหน้าดีขึ้นหน่อย อย่างน้อยก็ถือว่าผ่านไปหนึ่งด่าน

          "เด็ก ๆ ทานข้าวได้แล้วลูก" อรุณวรรณตะโกนเรียก ข้าวสวยส่งไอกรุ่นถูกตักใส่จานเรียบร้อย

          ทั้งเด็กเล็กเด็กโตเข้านั่งประจำที่ โต๊ะอาหารซึ่งปกติก็เจี๊ยวจ๊าวเพราะแฝดสาว เพิ่มคนขี้แกล้งเข้ามาอีกหนึ่งอัตรา ยิ่งทำให้รู้ซึ้งถึงการกินอยู่ไม่เป็นสุขมากขึ้น 

          ครึ่งตัวบนของคนสร้างภาพ พูดคุยกับแม่เขาสุดจะแสนดี แต่ครึ่งล่างนี่สิ เดี๋ยวเตะ เดี๋ยวเหยียบ งานเขี่ยก็มา ตักผักใส่จานให้ แย่งเนื้อเขาไป อ้างว่า ช่วงนี้อลันผิวพรรณดูหมอง ๆ ต้องการวิตามินเกลือแร่บำรุงเป็นพิเศษ (แหลเก่งเชียว)

          "เห้อ..."

          "ไม่ทันแก่ก็ถอนหายใจซะแล้ว"

          คุณแม่ยิ้มขำลูกชายคนโตที่ยืนล้างจานข้าง ๆ สีหน้าเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิโรคระบาดมา

          "กับข้าวแม่ไม่อร่อยหรอ" เสียงแม่วรรณติดน้อยใจนิด ๆ

          "โธ่ แม่ครับ..."

          เสียงคุยกันงุ๊งงิ๊ง สลับเสียงจานกระทบซิงค์ ดังให้ได้ยินเป็นระยะ ภาพสองแม่ลูกในอิริยาบทเรียบง่าย ถูกมองผ่านดวงตาเรียวคมอยู่เนื่อย ๆ รอยยิ้มอลันถอดแบบหญิงสาวข้างกายมาไม่มีผิด ยิ่งได้อยู่ในสถานที่คุ้นเคย กับครอบครัวเล็ก ๆ ที่มีแค่แม่กับน้องสาว นิสัยโดยธรรมชาติของคนหน้าหวานก็ยิ่งปรากฎชัดสู่สายตา

          มันทำให้เขา...ไม่อยากพรากช่วงเวลาของคนตรงหน้าไปเลยจริง ๆ

          "ให้ตาย..."

          ร่างสูงเกาหัวไม่เข้าใจ ทำไมต้องแคร์อะไรนักหนากับแค่ลูกจ้างชั่วคราว ปากพร่ำบ่น มือกดรีโมทเปลี่ยนช่องไม่หยุด

          "กวนใจกูจริ๊ง" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ตาเจ้ากรรมก็ยังชำเลืองมอง จนเสียงเล็กใสเอ่ยขัด

          "ไอลีนอยากดูกาาาตูนนน~" เด็กน้อยนั่งจุมปุ๊กที่ด้านซ้ายของนายแบบหนุ่ม

          "อลินด้วยค่าาาา~" ก้นเล็ก ๆ เบียดนั่งด้านขวาอีกคน

          "ไม่" เขาตอบเสียงเย็น

          "ทามมายคะ" เสียงประสานจากฝาแฝด

          "อย่ายุ่ง" คิ้วเข้มเริ่มกระตุก

          "ทามมายผมของอาแปะไม่เท่ากันคะ" ทรงผมปัดข้างที่ทำให้เขาเหมือนพระเอกเกาหลีอยู่ตลอดเวลา เริ่มถูกรุกราน

          "ไปเล่นตรงนู้น" ผู้ใหญ่ใจดีกัดฟันพูด

          "แต่อลินอยากเล่นกะพี่ยักษ์ตาตี่"

          "ไอลีนด้วย~"

          ไม่ว่าเปล่ามือเล็กเกาะหนึบยังไหล่กว้าง กระโดดกอดคอแกร่งแน่น แล้วขึ้นขี่หลัง หัวเราะร่า ไม่คิดถามคนถูกกระทำ พร้อมกันนั้น มือแฝดสาวอีกคนก็คว้าแว่นตาสุดคูลล์ไปสวมเล่น แถมวิ่งตัวปลิวรอบห้องสบายใจเฉิบ ผิดกับนายแบบหน้าตี๋ที่ตอนนี้ต้องกระเตงสาวน้อยบนหลังวิ่งไล่จับเด็กอีกคนจนหัวฟู เสื้อยับยู่ยี่ไปหมด

          "ยัยตัวร้าย ลงไปจากหลังเดี๋ยวนี้! แล้วนั่นคิดจะทำไร อย่านะ อย่าคิดแม้แต่จะ...หนอย! ยัยตัวแสบกลับมานี่เลย!" เสียงแอ๊ะอะโวยวาย จนแม่และอลันต้องรีบวิ่งเข้ามาดู พอเห็นว่าใครมา หน้ายักษ์มารที่เคยทำ ก็เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าอินเทอร์เน็ต 4G

             "น้องอลิน น้องไอลีน เล่นกันเบา ๆ วิ่งกันช้า ๆ สิครับ เดี๋ยวหกล้มนะ แล้วก็อย่าขี่หลังพี่แบบนี้เลยครับ มันอันตรายรู้ไหม มา ๆ เรามานั่งดูการ์ตูนกันดีกว่านะครับ อ๊ะ! นั่น! คุณแม่มาพอดีเลยครับ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เดี๋ยวผมกับอลันคงต้องขอตัวกลับคอนโดก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นอร่อย ๆ ไว้ผมจะพาอลันมาเยี่ยมอีกนะครับ สวัสดีครับ"

          จบประโยค ร่างสูงก็รีบสลัดตัวจากการกอบกุมของอลิน ฉวยแว่นตาสุดรักคืนจากไอลีน ก้าวยาว ๆ ไปคว้าตัวอลัน ไม่ลืมหยิบถุงผ้าใส่กล่องอาหารแม่วรรณ ยกมือไหว้พลัน และวิ่งหน้าตั้งไปยังรถตัวเองทันที

______

เสียงหัวเราะในวันนั้น ฉันยังจำถึงวันนี้
นึกทีไรรู้สึกดี และดีทุก ๆ เมื่อ
______


          เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากที่นั่งข้างคนขับ ส่งผลให้คนตัวโตแว๊ดใส่เสียงดัง

          "ขำไร!"

          อลันกลั้นขำ มองสำรวจร่างสูงจากบนลงล่าง สีหน้ายุ่ง ๆ ผมเผ้าเสียทรงจนเหมือนไม้กวาดบาน ๆ เสื้อฮาวายถูกประทุษร้ายเหมือนกระดาษยับ ๆ

          "เพิ่งรู้นะครับ ว่าคุณราโช..."

          "หักเงินเดือน!"

          "อะ! เออ...ก็...พี่โชน่ะ ดูเข้ากับเด็กได้ดีนะครับ" ฝามือหนาประทานการเบิร์ดกะโหลกให้คนพูดหนึ่งที

           "ดีกับผีสิ! สั่งสอนน้องสาวยังไง ห๊ะ! ซนเป็นลิงเป็นค่างซะขนาดนั้น ไม่ได้เรื่อง!"

           "น่ารักสมวัยดีออก..." อลันพึมพำ

          "ดีออกไปหมดน่ะสิ! แล้วนี่ กุญแจรถอยู่ไหน" ราโชหันหน้าเหวี่ยง ๆ มาถาม เมื่อเขาควานหาทุกซอกมุมแล้วแต่ไม่เจอ...


          แล้วทำไม...มันต้องลงเอยแบบนี้...

          ร่างสูงในชุดนอนสีหวานไซส์เล็กกว่าตัวเขา นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับหลังอาบน้ำเสร็จ เสียงปรามของพี่ชายคนโตสลับกับเสียงหัวเราะใสของน้องสาวดังสะท้อนในห้องที่เขาเพิ่งใช้เสร็จไปหมาด ๆ แฟนปลอม ๆ ของเขากำลังอาบน้ำแต่งตัวให้สองฝาแฝด (ตัวแสบ) ที่วิ่งวุ่นไปทั่วจนเขาปวดหัวแทน

          อลันในสภาพเปียกปอนยืนเช็ดผมให้หัวทุยเล็ก จัดเสื้อผ้าสองสาวให้เข้าที่เข้าทาง ตบท้ายด้วยแป้งบาง ๆ บนแก้มยุ้ย ๆ

          "คราวเนี่ยก็ไปนั่งดูทีวีกับแม่วรรณได้แล้ว"

          "เย่ เย่ เย่~"

          อลันหัวเราะน้อย ๆ พลางส่ายหัว นึกภาพไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าแม่ของเขามีเคล็ดลับอะไรที่เลี้ยงลูกวัยซนมาได้ถึงสามคน

          พลุบ!

          ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ถูกโยนใส่ร่างเล็กอย่างแม่นยำ

          "จะยืนยิ้มให้หวัดมันกินหัวรึไง ไปอาบน้ำได้แล้ว ง่วง!" ราโชพูดเสียงไม่สบอารมณ์ เบนสายตาไปทางอื่น

          "ถ้าง่วง ก็ไปนอนก่อนสิครับ" อลันตอบหน้าซื่อ

          "ห้องอยู่ไหน เตียงอยู่ไหนก็ไม่รู้ เป็นเจ้าบ้านแล้วยังชักช้าอีก เร็ว ๆ"

          "ก็ประตูตรงนั้นไงครับ เปิดไปก็เจอเตียง นอนได้เลย"

          "ไม่ต้องมาย้อน! เรื่องกุญแจรถหายยังขึ้นบัญชีดำอยู่นะ"

          "ตัวเองทำหาย แล้วยังมาโทษคนอื่น..." ร่างเล็กบ่นอุบ

          "ได้ยิน! จะอาบดี ๆ หรือจะให้จับโยนลงบ่อ!" คนเอาแต่ใจถลึงตามอง จนคนโดนดุหน้าหงอเดินเข้าห้องน้ำไป

          เจ้าของดวงตาเรียวคมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ภาพคนที่เขาเพิ่งเหวี่ยงใส่ในเสื้อผ้าเปียกแนบผิวเนียนละเอียดยังคงติดตา มันพาลให้เขาหงุดหงิดใจ ที่เผลอมองสำรวจอะไรต่อมิอะไร บนผิวกายขาวผ่องนั่น

______

แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร
ไม่เคยมีวันไหน ที่ฉันจะเบื่อเลย
______


          ตุบ!

          "เตี้ย ไปนอนบนพื้น"

          "แต่เตียงมันยังเหลือที่อยู่เลยนะครับ..."

          "มันแคบ นอนไม่หลับ"

          ราโชจัดการโยนหมอนพร้อมผ้าห่มลงพื้น แล้วทิ้งตัวนอนกางแขนกางขาแผ่หลาเต็มเตียง

          "เบื่อพวกแขนขายาว..."

          "สูงไม่ได้เท่าเขา แล้วทำมาเป็นอิจฉา"

          อลันจำใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าปูหนา ๆ มารองแทนเตียงนอนที่ถูกยึด พรุ่งนี้เช้าคงมีหวังปวดหลังแน่ ๆ

          "เตี้ย ปิดไฟด้วย"

          ทาสรับใช้จำเป็นเดินไปปิดไฟห้อง ส่วนเจ้านายใช้คล่องเอื้อมไปเปิดไฟหัวเตียงแทน

          "ให้ปิดไฟ แล้วเปิดไฟหัวเตียงทำไมครับ"

          "ไฟห้องมันสว่างเกินไป ไฟหัวเตียงเนี่ยกำลังนอนหลับสบาย พอ ๆ แยกย้ายนอน"

          อลันส่ายหัวระอา อยู่กันมาเป็นเดือน เขาก็ยังตามความคิดราโชไม่ทัน คนตัวเล็กตัดสินใจหนุนหัวลงหมอน นอนคะแคงข้างเข้าหาเตียงซึ่งเป็นฝั่งที่เขาถนัด วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวัน แม้ไม่ได้นอนเตียงนุ่ม ๆ แต่แค่หมอนกับผ้าห่มอุ่น ๆ ก็ช่วยทำให้หนุ่มตัวเล็กหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราได้อย่างรวดเร็ว

          คงเหลือไว้แต่คนบางคนที่ไม่คุ้นสถานที่ นอนกระสับกระส่ายอยู่คนเดียว พลิกตัวหันมาเจอใบหน้าหวาน ก็ยิ่งหลับยากเข้าไปอีก

          "กูจงหลับ กูจงหลับ"

          สะกดจิตตัวเอง นับเลขก็ไม่ช่วยให้ง่วงขึ้น ในที่สุดเขาก็ตะแคงข้างหันหน้าเผชิญลูกจ้างเจ้าปัญหา

         "หลับได้หลับดี น่าหมั่นไส้"

         เมื่อไม่รู้จะหาเรื่องใคร ก็พาลเอากับคนนอนหลับ ตาเรียวคมไล่สำรวจผมม้าที่ปรกหน้าหวาน จมูกโด่งเข้ารูปหน้าเล็ก แก้มขาวนวลตัดกับปากอิ่มสีระเรื่อที่เขาชอบล้อว่าเหมือนเป็ดตลอด มองยังไงคนตรงหน้าก็ไม่ควรเกิดมาเป็นผู้ชายเลยจริง ๆ

______

ต่อให้โลกจะหมุนสักเท่าไร
เธอยังคงสดใส อ่อนหวาน เหมือนเคย
ต่อให้ใครจะสวยเท่าไร รู้ไหมว่าฉันเฉย ๆ
______


          "เตี้ย แล้วยังโง่อีก"

          ใช่ ทั้งไม่ค่อยทันคน มองโลกในแง่ดี ยิ้มง่าย โกรธยาก ความอดทนสูง โดนเขาจิกหัวใช้สารพัด แล้วยังมีหน้ามาดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างพวกของกินในตู้เย็น สิ่งของจำเป็นที่ใช้ประจำก็มักถูกจัดไว้ให้ตอนเช้าก่อนเขาไปทำงานทุกวัน

          "คิดว่าตัวเองเป็นเทวดารึไง แสนดีเกินไป ระวังจะถูกหลอกเข้าสักวัน"

          เสียงทุ้มอ่อนเบา เจือกระแสความอาทรบางอย่างซึ่งคนตรงหน้าไม่มีโอกาสได้รับรู้ ร่างสูงสูดหายใจลึก ผ่อนออกยาว ๆ ก่อนตัดสินใจลงจากเตียงและทำบางอย่างที่ตัวเขาก็แอบขัดใจตัวเองเหมือนกัน

          "ปวดหลังอีกแล้วกูเอ๊ย"

______

ก็เพราะว่าเธอน่ารักทุก ๆ วัน
จนไม่อาจเปลี่ยนใจฉันที่มีให้เธอได้เลย
ฉันก็คงต้องบอก ฉันรักเธอ เหมือนเคย
______



ver. เปียโน โดย พี่โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ ค่ะ ละมุนมาก~


*************************************************


Talk with NATA

กว่าหนุ่มน้อยและเด็กสาวในวันนั้น จะกลายมาเป็นราชาและราชินีในวันนี้ 
เรื่องราวความรักของท่านน่ารักม๊ากกกกกกกกกกกกก~ 
นาต้าอ่านแล้วเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว (>///////<)~

"She is my smile."

ยังคงเป็นประโยคที่ตราตรึงใจ
และแฝงความหมายมากมายเหลือเกิน


Original by บอย โกสิยพงษ์ feat. ต้อม เศษฐา


นอกจากต้นฉบับ 
นาต้าของแนะนำอีก 2 เวอร์ชั่น เพราะไม่แพ้กันค่ะ
(>____<)~



วงที่อยู่เบื้องหลัง I can see your voice และ The mask singer
เสียงละมุนมาก~




ver. นี้ดนตรีเพราะมากค่ะ ได้ พี่ Cutto มาร้อง




รัก นักอ่านทุกคน เหมือนเคย นะคะ 

(^____________^)~


 N A T A 
+++++++++++++++++++++++ 
B
E
R
L
I
N
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #25 Eedzy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 07:45
    น่ารักอีกแล้ว 555 ทำไมเขินนน งืออ
    #25
    1
    • #25-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 14)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 09:27
      ขอบคุณคุณ Eedzy มากน้าาา มาให้กำลังใจตลอดเลย ขอเขินด้วยคนนะ 55555
      #25-1
  2. #24 mantra (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 20:07
    พี่โชคนปากแข็ง ใจแข็ง จะทำรัยอ่ะ รอๆๆ ลุ้น
    #24
    1
    • #24-1 NATA-P (@NATA-PLOY) (จากตอนที่ 14)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 09:26
      ทำอะไรรู้อยู่แก่ใจ 555 น้องน่ารักซะขนาดนั้น
      #24-1