หม่ามู่ฟาง เทพธิดาตกสวรรค์

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 ความไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62

-ตอนที่ 8-

-ความไม่เข้าใจ-


หลายวันมานี้นางมิเข้าใจการกระทำของบุรุษตรงหน้าผู้นี้เลย ไม่กี่วันก่อนเขาทำเหมือนยุ่งมาก จะพบหน้าเขาหนึ่งครั้งช่างแสนยากเย็น แต่ช่วงนี้เพราะเหตุใดเขาถึงได้ทำตัวราวกับคนว่างงานมานั่งเฝ้านางเยี่ยงนี้หนอ นางมิเข้าใจเลย หรือว่าคนเป็นอ๋องจะว่างกันจริง ๆ เพราะชินอ๋องเองก็ดูว่างมิต่างกัน คนผู้นั้นไม่เคยปล่อยเวลาให้สูญเปล่า วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่น หวังผลว่าอาจจะพบเจอสตรีที่ถูกใจ ช่างเป็นบุรุษที่มีเป้าหมายชัดเจนจริง ๆ

"เจ้าหิวหรือถึงได้มองหน้าเปิ่นหวางเช่นนี้" นางมิได้หิว นางก็แค่สงสัย แต่ก็มิได้อยากรู้จนต้องถามเขาออกมา นางจึงเลือกที่จะหันมาสนใจตำราโอสถที่ได้จากชินอ๋องต่อ คนผู้นั้นหากให้คบเป็นสหายก็พอใช้ได้อยู่ แต่หากให้คบกับในฐานะอื่น นางคงมิอาจทำได้

"ทำไมถึงไม่ตอบเปิ่นหวางเล่า หรือว่าเจ้ากำลังมิพอใจสิ่งใดเปิ่นหวางอยู่" นางจะไปไม่พอใจเขาได้อย่างไร คนตรงหน้าถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของนางเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นที่พัก อาหาร เสื้อผ้า ของใช้ ล้วนเป็นเขาที่หามาให้ ชาตินี้นางเองก็มิรู้ว่าจะตอบแทนเขาเช่นไรดี เอาเป็นว่าหากนางกลับไปได้ นางจะเสกทองคำสักครึ่งเมืองให้เขาเป็นสิ่งตอบแทนก็แล้วกัน

"ข้ายังไม่หิว" นางตอบเขาเพียงเท่านั้น ไม่สนใจคนด้านข้างที่กำลังทำสีหน้าเป็นกังวลอยู่ นางเองก็ไม่รู้ว่าเขาป่วยเป็นโรคร้ายอะไรหรือไม่ ถึงได้บางทีก็ยิ้ม บางทีก็หน้าบึ้ง หรือเขาจะเป็นวัยทอง อายุเท่านี้เขาก็เป็นโรคนี้กันแล้วหรือ ช่างน่าแปลกนัก

"เจ้ากำลังโกรธเปิ่นหวางใช่หรือไม่" ครั้งนี้นางวางตำราในมือลงก่อนจะหันไปสนใจคนที่มีสีหน้าเศร้าหมอง เขาเป็นอะไรของเขากันนี่

"ข้ามิได้โกรธท่าน ข้าจะโกรธท่านเรื่องอะไร" พอนางตอบแบบนั้นเขาก็ยกยิ้มออกมา อ่า รอยยิ้มของเขามันสว่างเจิดจ้าจนนางแสบตาเลยล่ะ

"แล้วเพราะเหตุใดเจ้าถึงได้มิสนใจเปิ่นหวางเลยเล่า" คำถามจากเขาสร้างความไม่เข้าใจให้นางอีกเช่นเคย ทำไมนางต้องสนใจเขากัน หรือนางจะต้องสนใจเขาไปทำไม แต่จะว่านางเมินเฉยต่อเขาก็มิใช่ นางยังคงทักทายเขาดังเช่นที่เคยทำ เพียงแค่ช่วงนี้นางมิได้ตามติดเขาไปเยี่ยมชาวเมืองก็เท่านั้น โรคระบาดรักษาได้แล้ว นางจึงมิจำเป็นต้องไปก็ได้ เท่านี้เขาก็บอกว่านางมิสนใจแล้วหรือ ช่างแปลกคนเหลือเกิน เพราะความสงสัยใคร่รู้นางจะยอมเอ่ยปากถามเขาก่อนก็ย่อมได้ บางทีนางจะได้คำตอบเพื่อไขความกระจ่างใจว่าเขาเป็นอะไรมากหรือไม่ก็เป็นได้

"ข้าไม่เข้าใจที่ท่านถาม อีกอย่างข้ามีเรื่องจะถามท่าน โปรดตอบข้ามาตามตรงได้หรือไม่"

"เจ้ามีสิ่งใดจะถามเปิ่นหวางอย่างนั้นหรือ"

"ใช่ ข้าสงสัยว่าช่วงนี้ท่านเป็นอะไรมากหรือไม่ ถึงได้ชอบมาตามติดข้าแบบนี้ หรือว่าช่วงนี้ท่านว่างมากกว่าปกติ จึงได้มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนข้ากัน"

"เปิ่นหวางมิได้ว่างมากดังที่เจ้าเข้าใจเสียหน่อย" เขาตอบนางกลับมาเสียงอ่อน แววตาวูบไหวแปลก ๆ ยิ่งเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งน่าสงสัยเข้าไปใหญ่ ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของนางเริ่มทำงานหนักเสียแล้ว

"แล้วทำไมถึงได้มาอยู่กับข้าบ่อยขนาดนี้กัน"

"เปิ่นหวางเพียงกลัวว่าชินอ๋องจะมายุ่งวุ่นวายกับเจ้า"

"ท่านมิต้องกลัวไปหรอก ชินอ๋องถือเป็นสหายของข้าผู้หนึ่ง จะว่าไปเขาก็เป็นบุรุษที่ใช้ได้อยู่เหมือนกัน"

"เจ้าชอบชินอ๋องหรือ" พอนางเอ่ยออกไปแบบนั้นเขาก็ถามนางกลับมาเสียงดุ จนนางสะดุ้งน้อย ๆ เพราะความตกใจ

"ชอบหรือ อืม ข้าก็มิได้เกลียดเขานะ"

"เจ้าอยากเป็นสนมของชินอ๋องอย่างนั้นหรือ" คราวนี้คนตรงหน้ากำมือแน่นเหมือนกำลังพยายามข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยถามนางออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน

"ข้าหรืออยากเป็น ? " นางชี้นิ้วเข้ามาที่ตัวเอง นางหรืออยากเป็นนางไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำไป เขาเอาอะไรมาพูดกัน

"ใช่ "

"ข้าเคยบอกว่าอยากเป็นอย่างนั้นหรือ มิเห็นจะจำได้เลย"

"หากเจ้าอยากเป็นสนมของชินอ๋อง เปิ่นหวางจะมอบตำแหน่งที่ดีกว่าสนมของชินอ๋องให้เจ้าเอง ขอเพียงแค่เจ้ายินยอม" ยินยอมอะไรกันเล่า นางมิได้อยากเป็นสนมของชินอ๋องเสียหน่อย นางก็บอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่คิดจะเป็น นางปฏิเสธชินอ๋องไปก็หลายรอบแล้ว คนผู้นี้ยังจะมาถามเรื่องนี้กับนางอีกทำไมกัน

"นี่ท่านคิดว่าข้าเป็นสตรีเช่นใดกัน หรือเพราะเห็นว่าข้าอาศัยอยู่ในวังของท่าน ท่านจะคิดว่าข้าเป็นแบบใดก็ได้ "

"มิใช่เช่นนั้นเปิ่นหวางมิได้คิดแบบนั้นนะ"

"ท่านบอกว่าไม่คิด แต่ท่านก็พูดมันออกมา ในสายตาของท่านข้าคงเป็นสตรีที่ไร้ค่าสินะ ไหน ๆ ท่านก็คิดว่าข้าเป็นสตรีเห็นแก่อำนาจ ท่านลองบอกมาสิว่าหากข้าอยากเป็นสนมของชินอ๋องแล้วท่านจะมอบตำแหน่งใดให้ข้ากันเผื่อว่าข้าจะสนใจ" นางเอ่ยประชดเขาเพราะสิ่งที่เขากำลังทำ คือการดูถูกนาง เขาเอาอะไรมาตัดสินกันว่านางจะเป็นสนมของชินอ๋อง เจ้าคนโง่เง่า

"เปิ่นหวางมิได้ตั้งใจกล่าวเช่นนั้นกับเจ้าเลย เปิ่นหวางขอโทษ" ดูเหมือนน้ำเสียงของเขาจะอ่อนลง แววตารู้สึกผิด แต่มันก็มิได้ทำให้นางหายโกรธเขาหรอกนะ

"ข้าคงมิบังอาจรับคำขอโทษจากท่านหรอก ข้าขอตัว" นางกล่าวจบก็เตรียมตัวจะลุกขึ้น แต่เขากลับรั้งนางเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน มู๋เอ๋อ ฟังเปิ่นหวางก่อน" เขาโอบกอดนางจากด้านหลัง ซึ่งการกระทำเช่นนี้เขามิเคยทำมันมาก่อน นางทำตัวมิถูกเพราะตั้งแต่เป็นเทพธิดามาก็ไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้กับนางเลยสักครั้ง

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจของนางเต้นรัวเสียงดัง แบบที่นางไม่เคยเป็น ใบหน้าของนางร้อนผ่าว มิรู้ว่านางเป็นอะไรกันแน่

"ได้โปรดฟังเปิ่นหวางก่อนได้หรือไม่" น้ำเสียงขอร้องปนอ้อนวอนทำให้นางไม่กล้าขยับตัวหนีไปไหน จึงปล่อยให้เขาโอบกอดจากด้านหลังอยู่แบบนั้นแม้นว่าหัวใจของนางแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

"เปิ่นหวางมิรู้ว่าการที่บุรุษผู้หนึ่งหลงรักสตรี ต้องแสดงออกเช่นไร หากเปิ่นหวางทำให้เจ้ามิพอใจเปิ่นหวางเองก็เสียใจยิ่งนัก ได้โปรดอย่าเข้าใจเปิ่นหวางผิดเลยนะ เปิ่นหวางเพียงมิอยากเสียเจ้าให้กับผู้ใด"

อ่า นางควรทำเช่นไรกับมนุษย์ผู้นี้ดีเล่า องค์เง็กเซียนเพคะ หม่อมฉันควรจัดการกับบุรุษผู้นี้เช่นไรจึงจะไม่ผิดต่อดินแดนสวรรค์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #22 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 00:09

    นางเอกยังไม่ได้จับใจความ และอารมณ์ ว่าพระเอกบอกรัก คงต้องใช้เวลา แต่คงรักกันก่อนกลับสววรค์นะ ขอบคุณค่ะ

    #22
    0
  2. #21 semee10131995 (@semee10131995) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:49
    แอแงง คู่นี้น่ารักมาก เขินไปหมดแล้ว
    #21
    0
  3. #20 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:41
    ก็ตอบไปสิว่านางเองก็ไม่รู้จักความรักเหมือนกันไม่รู้ว่าเวลามีความรักรู้สึกยังไง
    #20
    0
  4. #19 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:38

    รอต่อนะคะ
    #19
    0
  5. #18 feifang (@feifang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 20:27
    555นาาสงสาร คนหนึ่งก็เข้าใจไปอีกอย่าง คนหนึ่งก็ไม่เข้าใจอะไร
    #18
    0