หม่ามู่ฟาง เทพธิดาตกสวรรค์

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 มั่นคง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

-ตอนที่ 4-

-มั่นคง-



"ทูลท่านอ๋องมีหญิงสาวมาถวายตัวให้พระองค์อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าท่านอ๋องจะให้กระหม่อมทำเช่นไรกับพวกนางดี" หนังตาของเขากระตุกหลายต่อหลายครั้ง อารมณ์หงุดหงิดมาหลายวัน มิรู้ว่าผู้ใดไปป่าวประกาศหรือเพราะสาเหตุอันใดสตรีพวกนั้นถึงได้ขยันมาเสนอตัวให้เขาเสียจริง ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีอีกนางที่กำลังนั่งอ่านตำรามาหลายชั่วยามโดยมิได้สนใจเขาเลยแม้นแต่น้อย เฮ้อ นางช่างแตกต่างจากผู้อื่นเสียจริง

"ไปบอกให้พวกนางกลับไป"

"ทูลท่านอ๋องหากพวกนางมิยอมกลับเล่าพ่ะย่ะค่ะ" เขาอยากเอากระบี่ออกไปสังหารสตรีที่ชอบมาสร้างความวุ่นวายด้านนอกเสียจริง การที่เขามิได้แต่งชายาหรือยังไม่มีนางเล็ก ๆ คอยอุ่นเตียง มิได้หมายความว่าเขาจะต้องรับสตรีทุกนางที่เข้ามาเสนอตัวให้เสียเมื่อไหร่กัน พวกนางกำลังคิดสิ่งใดกันอยู่ หรือวัน ๆ คิดเพียงว่าหากได้เป็นสตรีของเขาแล้วจะทำให้พวกนางร่ำรวยขึ้นหรืออย่างไร แม้นเขาจะดำรงฐานะอ๋อง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะร่ำรวยเฉกเช่นอ๋องผู้อื่น ทรัพย์สมบัติของเขารวมถึงทรัพย์สมบัติที่เสด็จแม่ทรงทิ้งไว้ให้ได้ถูกนำออกมาช่วยเหลือชาวบ้านจนแทบไม่เหลืออยู่แล้ว แบบนี้สตรีใดแต่งเข้ามาเขาก็คงไม่มีค่าสินสอดให้พวกนางหรอกนะ

"หากพวกนางว่าหากอยากตายก็จงอยู่ต่อ หากยังรักชีวิตก็จงกลับไป" ใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของทหารตรงหน้าเขาทราบดีถึงความหนักใจ บุรุษมิควรทำร้ายอิสตรี แต่บางทีสตรีพวกนี้ควรได้รับโทษเป็นเยี่ยงอย่างเสียบ้างจะได้เข็ดหลาบเสียที

"ทูลท่านอ๋องหากพรุ่งนี้พวกนางยังมาอีกเล่าพ่ะย่ะค่ะ" ไม่แปลกที่ทหารใต้บัญชาจะเอ่ยถามเขาเช่นนี้เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่พวกนางมาเสนอตัวให้เขา

"ติดป้ายประกาศทั่วเมือง หากผู้ใดไม่รู้หนังสือพวกเจ้าจงอ่านให้พวกเขาฟัง " เขาตวัดปลายพู่กันในมือบรรจงเขียนข้อความที่ต้องการนำไปประกาศ ความว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปหากสตรีใดกล้ามาเสนอตัวให้เขาหรือแม้กระทั่งบิดา มารดาคนใดยังต้องการยกบุตรสาวให้มาปรนนิบัติเขา คนพวกนั้นย่อมมีโทษประหารเก้าชั่วโคตร แบบนี้แล้วคงมีคนในครอบครัวของพวกเขาห้ามปรามพวกเขาได้บ้าง

"รับไปสิ"

"พ่ะย่ะค่ะ" หลังจากทหารใต้บังคับจากไปเขาก็หันมาสนใจสตรีที่มิเคยรับรู้ถึงความกังวลใจของเขาแม้นแต่น้อย มีสตรีมาเสนอตัวให้เขาแทบทุกวันแต่นางกลับยังเฉยเมย ไม่แม้นกระทั่งจะเอ่ยถามเขาสักคำว่าเขาชื่นชอบสตรีพวกนั้นบ้างหรือไม่ หรือไม่แม้จะสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงได้ไล่สตรีพวกนั้นไป

"เจ้าอ่านสิ่งใดอยู่หรือ" เขาเอ่ยถามร่างบางที่กำลังจดจ่อกับตำราในมือ นางเองก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ก่อนจะเอ่ยบอก

"อ้อ ข้ากำลังศึกษาเรื่องความรักอยู่น่ะ"

"ความรัก หรือว่าเจ้ากำลังมีความรักอย่างนั้นหรือ" เขาอดที่จะสงสัยมิได้ นางอยู่กับเขาตลอดแทบทั้งวัน มีเพียงยามนอนเท่านั้นที่มิได้นอนกับเขาแล้วนางเอาเวลาใดไปมีความรักกัน

"จื่อหวงท่านเข้าใจผิดแล้ว มิใช่เช่นนั้น " เขารู้สึกโล่งใจแปลก ๆ ที่นางเอ่ยปฏิเสธ แต่พอนางเอ่ยต่อเขาก็แทบใบหน้ามืดครึ้มทันที

"ข้ามิได้ศึกษาความรักระหว่างชายหญิงหรอกนะแต่ข้ากำลังศึกษาความรักระหว่างบุรุษด้วยกันเอง"

"หา นี่เจ้ากำลังหมายถึง" เขาตกใจจนแทบหงายหลัง ใครมันเอาตำราไร้สาระนี่มาให้นางกัน มันช่างน่าสั่งประหารนัก คอยดูเถิดหากนางเผลอเขาจะเอาตำรานั่นไปเผาทิ้งเสีย

"ข้ากำลังคิดว่าบางทีท่านอาจจะชมชอบบุรุษแต่ท่านมิรู้ตัวก็เป็นได้" คราวนี้อารมณ์ของเขาเดือดปุด ๆ จนแทบอยากจับสตรีที่ปากกล้ากล่าวหาว่าเขาเป็นพวกชอบตัดชายแขนเสื้อมาฟาดสักทีสองทีเสียให้เข็ด นางคิดแบบนั้นได้อย่างไรกัน เขาหรือชมชอบบุรุษ

"เปิ่นหวางมิได้ชมชอบบุรุษด้วยกันเสียหน่อย"

"จริงหรือ แต่ข้าคิดว่าบางทีท่านอาจจะไม่รู้ตัวก็ได้นี่ ว่าตัวท่านชอบแบบใด"

"ตัวเปิ่นหวางชมชอบแบบใด เหตุใดเปิ่นหวางจะไม่รู้ แล้วเหตุใดเจ้าต้องคิดเช่นนั้นด้วย" เขาพยายามข่มความโกรธเอาไว้เพื่อมิให้จับนางมาลงโทษ

"ก็ข้าเห็นทหารของท่านคุยกันอย่างไรเล่า อีกอย่างตัวข้าก็มิค่อยจะเข้าใจความรักระหว่างชายหญิง ยิ่งความรักระหว่างบุรุษด้วยกันยิ่งแล้วใหญ่ เพราะฉะนั้นข้าก็เลยลองศึกษาเรื่องพวกนี้ดูจะได้เข้าใจท่านมากขึ้น" เขากำมือแน่นใครกันที่กล้านินทาเขาเช่นนี้กัน มันน่าสั่งประหารให้หมดเลย

"เจ้ามิต้องศึกษาเรื่องพวกนี้แล้วเปิ่นหวางมิได้ชื่นชอบบุรุษด้วยกันอย่างแน่นอน"

"ท่านแน่ใจได้อย่างไร"

"จะแน่ใจได้อย่างไร เจ้ามิต้องรู้หรอก เจ้ารู้เพียงว่าเปิ่นหวางแน่ใจก็แล้วกัน" จะให้เขาบอกออกไปได้อย่างไรว่าเขาเองก็เริ่มจะสนใจสตรีผู้หนึ่งอยู่ หากนางถามว่าสตรีผู้นั้นคือใครเขาจะตอบนางได้หรือ ว่าเป็นใคร ขนาดนางยังมิรู้เลย

"แต่ข้าก็ยังสงสัยอยู่ดี ท่านดูสิ ในตำรานี้เขียนถึงเรื่องบนเตียงด้วยนะ"

"หมับ"

"เอามานี่" เขารีบคว้าตำราในมือของนางเพื่อมิให้นางได้อ่านเนื้อหาไร้สาระนั่นได้อีก

"ท่านจะเอาไปทำไมกันเล่า ไหนท่านบอกว่ามิได้สนใจบุรุษอย่างไรเล่า เอาคืนข้ามา"

"เปิ่นหวางมิให้ เจ้าควรศึกษาเรื่องที่เป็นประโยชน์กว่านี้ ส่วนตำรานี่เปิ่นหวางจะเก็บเอาไว้ให้เจ้าเอง" ร่างบางมีท่าทีมิพอใจแต่ก็ทำอะไรมิได้ นางหันไปสนใจตำราอื่นที่วางบนโต๊ะต่อ และไม่หันมาสนใจเขาอีกเลย เขาสงสัยเหลือเกินว่ามันผู้ใดกล้าเอาตำราเช่นนี้มาให้นางอ่าน แล้วเปิดตำราเพียงหน้าเดียวก็ต้องรีบปิดลง ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว เหตุใดตำรานี่ถึงได้วาดภาพประกอบได้ละเอียดขนาดนี้กัน และใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่สตรีที่ก้มหน้าอ่านตำราอยู่ดีดีเงยหน้าขึ้นมาสนใจเขาอีกครั้ง

"ท่านจะเก็บเอาไว้ศึกษาต่อข้าก็มิหวงหรอกเพราะตำราเล่มนั้นข้าอ่านหมดทุกหน้าแล้ว" อ่า นางอ่านจบครบทุกหน้าแต่กลับมิได้รู้สึกเขินอายแม้นแต่น้อยเลย นางเป็นสตรีประเภทใดกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #10 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 20:09

    ติดตามต่อคะ
    #10
    0