องค์หญิงข้ามภพ (หลงอิงเซียน ภาคต่อจาก จอมนางคู่บัลลังก์)

ตอนที่ 17 : จากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    25 พ.ย. 61

การท่องเที่ยวครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามากสำหรับนาง ด้วยปกติแล้วเสด็จพ่อมักจะมิยอมให้นางได้มีโอกาสได้ก้าวขาออกจากวังง่าย ๆ แต่ตอนนี้ดูสิ นางกำลังวิ่งเล่นกลางทุ่งหญ้า โดยมิมีผู้ใดมาบังคับเลยด้วยซ้ำ บางทีนางก็อยากขอบคุณสวรรค์ที่ส่งนางให้ได้มีโอกาสได้เห็นสิ่งสวยงามเล่านี้ ที่คาดว่าหากเป็นยุคที่จากมาคงมิมีโอกาสจะได้เห็น แต่ก็ต้องตำหนิสวรรค์เช่นกันที่ส่งให้นางมาอยู่ในร่างของเสี่ยวโก่วเช่นนี้ แต่ในเมื่อนางมีโอกาสแล้ว นางควรจะทำให้ดีที่สุดสิ อย่างเช่นตอนนี้นางกำลังทำตามคำแนะนำของคุณกระบืออยู่


"แง แง" (ตรงนี้ คือสถานที่สำหรับพอกผิว เพื่อสุขภาพและเสริมความงาม) นางมองดูเจ้าบ่อโคลนตรงหน้า ก่อนจะมองไปทางเจ้าแมวประมาณว่ากล้าลงไปไหมล่ะ ส่วนเจ้าแมวผู้รักสะอาดคงคาดว่าจะกลัวเสียหน้าถึงได้ตามคุณกระบือลงไปแช่โคลนก่อน ส่วนนางค่อย ๆ ก้าวเท้าตามไป


"โฮ่ง" (สบายดีจัง) นางพึ่งจะรู้นะนี่ว่าการอยู่ในร่างลูกหมาก็ดีไม่น้อยเลยทีเดียว นางไม่รอช้านอนเกลือกกลิ้ง ไปมาตามที่คุณกระบือทำให้ดูเป็นตัวอย่าง นางนอนเกลือกกลิ้งจนขนสีน้ำตาลอ่อนของนางบัดนี้เป็นสีเดียวกันกับโคลนเป็นที่เรียบร้อย และนอนแช่อย่างสบายใจ อา มันดีอย่างนี้นี่เอง นางไม่เคยรู้มาก่อน แต่เพียงครู่เดียวคุณกระบือก็ลุกขึ้นจากนั้นสะบัดโคลนสีดำออกจากผิว และไปนอนอาบแดด


จะช้าอยู่ใยนางก็ทำตามคุณกระบือบ้างสิ ลุกขึ้น สะบัดขน แต่นางดันสะบัดมากไปหน่อยเลยกระเด็นไปเข้าตาเจ้าแมวปากเสีย ที่ช่วงนี้มิค่อยปากเสียมากเท่าใดนัก ดูจากสีหน้าเจ้าแมวนั่นแล้ว นางเองก็อดขำมิได้ นางพยายามมองเมินไปทางอื่นเพื่อกลั้นขำอย่างรุนแรง ก่อนจะตามคุณกระบือไปนอนอาบแดด


"แง" (เป็นเช่นไรบ้างขอรับ)


"โฮ่ง" (สบายสุด ๆ)


"แง แง" (เช่นนั้นกระผมจะแนะนำสถานที่ต่อไป รับรองว่าตื่นเต้นกว่านี้อย่างแน่นอน) นางและเจ้าแมวแก่ไม่รอช้า วิ่งตามคุณกระบือไปอย่างว่าง่าย ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่คาดว่าน่าจะเป็นเป้าหมาย มันคือ น้ำตก ใช่น้ำตกขนาดใหญ่เลยล่ะ น้ำไหลเย็นจนเห็นตัวปลา ไม่คิดเลยว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่ด้วย


"ตู้ม"


"ฉ่า"คุณกระบือไม่บอกไม่กล่าวกระโดดทิ้งตัวลงในน้ำซะแล้ว จึงเป็นเหตุทำให้นางและเจ้าแมวด้านข้างมีสภาพไม่ต่างกัน


"โฮ่ง โฮ่ง" (ฮ่า ๆ ๆ ไอ้แมวขี้เร่) นางหันไปต่อว่าเจ้าแมวและเป็นช่วงที่เจ้าแมวนั่นก็หันมาทางนางพอดิบพอดี ทำให้ปากของนางไปชนเข้ากับปากของเจ้าแมวอย่างพอดีพอดีเช่นกัน สายตาประสาน


"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก" ไม่จริงน่า ไอ้หัวใจไม่รักดีของนางนี่อย่างไร ได้แมวบ้ากล้ามาขโมยจูบแรกของนางได้อย่างไรกัน


"โฮ่ง" (ย้า ตายซะ) แล้วบาทาอันปุกปุยของนางก็ลอยละลิ่วไปปะทะเจ้าแมวเป็นเหตุให้เจ้าแมวร่วงลงไปกลางน้ำตกอย่างพอดิบพอดี พอโพล่ขึ้นจากน้ำมาได้เจ้าแมวน่าตายนั่นก็หันมามองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ


"แง แง" (อย่าไปเล่นไกลขอรับ น้ำมันลึก) ดูเหมือนว่าเจ้าแมวกำลังจะพยายามลอยน้ำไปหาคุณกระบือ แต่ด้วยขนาดตัวจึงทำให้ลำบากต่อการว่ายทวนน้ำ เกิดความผู้สึกผิดในใจนางขึ้นมา นี่นางทำอะไรลงไปนี่ ไม่ได้การแล้ว นางต้องลงไปช่วย ตอนนี้ร่างเจ้าแมวลอยออกไปไกลแล้วด้วย แต่ก่อนที่นางจะได้ทันกระโดด กลับรับรู้ได้ว่ามีตัวอันใดกำลังมาขวางทางนางอยู่ ทำให้ร่างของนางไปชนกับเจ้าตัวนั้นอย่างมิได้ตั้งใจ แต่ทันทีที่นางเงยหน้าขึ้นมอง นางเองก็ต้องเบิกตากว้าง


"ฟ่อ ฟ่อ" นี่มันงูนี่นา นางจำเหตุการณ์หลังจากนั้นมิได้เลยด้วยซ้ำ รับรู้ได้เพียงว่าเจ้างูตัวนั้นฉกลงมาที่ลำคอของนาง ก่อนที่ร่างกายของนางจะชาจนมิอาจรับรู้สิ่งใด เจ้าแมวปากเสียนางต้องขอโทษด้วยที่มิได้ไปช่วย สติของนางเลือนลาง ก่อนจะดับวูบไป


"เจ้าเสี่ยวม่าว"


"ลูกรักเจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือ" นางมองไปตามเสียง ก่อนจะมองไปรอบ ๆ รอบกายคือสิ่งที่คุ้นเคย และคนเอ่ยถามนางก็คือเสด็จแม่


"เสด็จแม่" นางเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา นี่มันอันใดกัน


"ใช่แม่เอง เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าขัดคำสั่งเสด็จพ่อ เห็นหรือไม่ตกลงมา ดูเอาเถิด ช้ำแบบนี้จะมีบุรุษใดมาสู่ขอเล่า " เสด็จแม่ก็กล่าวออกมาได้ พูดอย่างกับนางจะมีโอกาสได้ออกเรือน ดูจากเสด็จพ่อหวงนางปานนี้ คาดว่าตำแหน่งสาวเทื้อคงอยู่มิไกล จริงสิ นางกลับมาได้อย่างไร นางมิได้ฝันไปหรือไม่


"เสด็จแม่ลูกหลับไปนานหรือไม่เพคะ" แต่คำตอบที่ได้ฟังกลับทำให้นางตกใจ


"นานอันใดกันเล่า เจ้าหลับไปแค่ 2 ชั่วยามเอง ประเดี๋ยวแม่จะไปบอกเสด็จพ่อว่าเจ้าฟื้นแล้ว เสด็จพ่อจะได้สบายใจ ส่วนเจ้าก็นอนพักผ่อนเถิดนะลูกรัก" เสด็จแม่เอ่ยบอกพร้อมกับเอามือมาลูบเบาเบาที่ศีรษะของนาง ก่อนจะเดินออกไปนอกตำหนัก นี่มันเรื่องอันใดกัน นางจำได้ว่างูตัวนั้นฉกนาง แล้วเจ้าแมวเล่า นางรู้สึกผิดยิ่งนักมิรู้ว่าป่านนี้เจ้าแมวนั่นจะเป็นเช่นไรบ้าง หรือจริง ๆ แล้วเรื่องที่ผ่านมาคือความฝันเท่านั้น แต่เพราะเหตุใดจึงเหมือนจริงนักเล่า นางมิเข้าใจเลย เจ้าแมวตัวนั้น จะขึ้นจากน้ำได้หรือไม่ นางเป็นห่วงนัก


"ข้าขอโทษ" นางเอ่ยออกไปแผ่วเบา แม้นมิแน่ใจว่าเป็นความจริงหรือไม่แต่นางก็อดรู้สึกผิดมิได้ นางขอโทษที่มิได้ไปช่วย นางขอโทษจริง ๆ


ทางด้านรัชทายาทหลางชิงวู่ที่บัดนี้กำลังโดนกระแสน้ำพัดพา และตอนนี้เรี่ยวแรงของเขาก็เริ่มจะมิเหลือแล้ว ร่างของเขาค่อย ๆ จมลงสู่ก้นลำธารใส ก่อนจะจดจำสิ่งใดมิได้ สมองขาวโพลนไปหมดนี่เขาเป็นอันใดกัน หรือนี่จะเป็นวาระสุดท้ายของชีวิตเขา เจ้าลูกหมาบ้าขโมยจูบแรกของเขาไปแล้ว ยังจะฆ่าเขาอีก บัดซบจริง ๆ คอยดูเถิด เขาจะตามจองเวรเจ้าลูกหมานั่น แสงสว่างสีขาววาบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงเหมือนผู้คนกำลังพูดอยู่รอบกาย


"องค์รัชทายาทพะยะคะ " เขาลืมตาขึ้น และต้องตกใจกับภาพที่ได้เห็นสถานที่ที่แสนคุ้นเคย


"ที่นี่" เขายังตั้งสติกับเหตุการณ์เช่นนี้มิทัน


"องค์รัชทายาททรงเจ็บปวดส่วนใดหรือไม่พะยะคะ" คนตรงหน้าของเขาคือหมอหลวงฉีชิง เช่นนั้นแสดงว่าที่แห่งนี้คือวังหลวง แล้วเขากลับมาได้เช่นไร หรือนี่จะเป็นเพียงความฝันเท่านั้น


"เปิ่นไท่จื่อหลับไปนานเท่าใด" เขาเอ่ยถามออกไป ด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ


"10 ปี พะยะคะ" 10 ปี บ้าอันใดกัน เขาอยู่ในร่างแมวตั้ง 15 ปี มิใช่หรือ หากมันเป็นความฝันเหตุใดจึงเหมือนจริงนักเล่า แล้วเจ้าลูกหมานั่นเขายังมิได้แก้แค้นเลย เขามิยอมดอก แล้วเวลาผ่านไปนานถึงเพียงนี้ร่างกายและใบหน้าของเขามิแก่ชราแล้วหรือ เดี๋ยวนะเขาคงมิการพิการเดินมิได้ดอกนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

10 ความคิดเห็น