สัญญารัก 1000 ปี

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 ก.ย. 62

- ตอนที่ 6 -
- สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจ -

เสียงหัวใจของนางเต้นรัวแข่งกับเสียงหัวใจของเขา นานเพียงใดแล้วที่เขาโหยหาสัมผัสจากนาง เรือนกายแสนอบอุ่น ริมฝีปากอวบอิ่มแสนนุ่มนิ่มทำให้สติของเขาแทบขาด ร่างบางสั่นเทิ้มจนน่าเอ็นดู การที่เขาได้ใกล้ชิดนางเช่นนี้มันทำให้เขาหวนนึกถึงวันเก่า ๆ ที่นางและเขาเคยอยู่ร่วมกัน แม้นเขาและนางจะมิเคยเกินเลยกันสักครั้ง แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมิเคยกระทำการล่วงเกินนางเลย สตรีตรงหน้าไม่ว่าจะในยามนั้นหรือตอนนี้ก็งดงามมิต่างกัน แล้วแบบนี้มีหรือที่เขาจะอดใจไหว
ในใจเขาอยากจับนางกดลงตรงนี้เลยด้วยซ้ำ หากไม่ติดว่าอาจจะทำให้ร่างบางกลัว และนางเองก็ยังมีใจให้เขาไม่มากพอ หากวันนั้นมาถึง การเปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุกคงไม่ยากเท่าใด
รสชาติหอมหวานจากริมฝีปากบางยังคงดึงดูดให้เขาบดขยี้มิรู้จบ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับต้องการปลดปล่อย เขาต้องรีบหยุดการกระทำที่จะเป็นอันตรายต่อร่างบางตรงหน้า ก่อนที่เขาจะมิอาจตัดความต้องการจากใจออกไปได้ ความรู้สึกหวงแหนปนห่วงหามันทำให้เขามิอยากปล่อยโอกาสนี้ไป แต่จะให้ทำเช่นใดได้ ในเมื่อตอนนี้นางยังรักเขามิมากพอ
หัวใจของเขาเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องรับรู้สิ่งนี้ การที่นางลืมสิ้นทุกอย่าง สาเหตุหนึ่งก็มาจากเขา เป็นเพราะเขาโง่เขลาจนเกินไป จึงทำให้ต้องพลัดพรากจากกันถึง 1000 ปี ในเมื่อเขาได้รับโอกาสที่จะได้ยืนเคียงข้างนางอีกครั้ง เขาเองก็อยากแน่ใจว่านางจะรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง แม้นกาลเวลาจะผ่านไปนาน แต่เขายังคงเชื่อเสมอว่าหัวใจของนางจะสามารถจดจำเขาได้ เช่นเดียวกันกับหัวใจของเขาที่รอเพียงนาง รอนางมาตลอด
"อื้อ"
กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงที่อกแกร่งของเขาเพื่อให้เขาปล่อยนางให้เป็นอิสระ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะปล่อยนางแล้วแท้ ๆ แต่พอนางดิ้นรนเขากลับอยากดึงรั้งร่างบาง มาบดขยี้ให้จนเตียงเสียอย่างนั้น นี่เขาเป็นบุรุษเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อใดกัน เขารีบปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระก่อนที่จะมิอาจหยุดอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองได้
พอเป็นอิสระร่างบางก็หอบออกมาน้อย ๆ ใบหน้าแดงซ่านน่ามองจนเขาอยากจะดึงเข้ามาหอมสักฟอดมิได้ หึ กล้าเรียกเขาว่าท่านลุงอย่างนั้นรึ ใช่สิก็เขามันแก่กว่านางจริง ๆ นี่ แต่ถึงเขาอายุมากกว่านางมากขนาดไหน เขาก็ไม่คิดจะตัดใจเพราะนางบอกว่าเขาแก่หรอกนะ
แก่แล้วอย่างไร
ในเมื่อถึงอย่างไร
นางก็ต้องเป็นสตรีของเขาอยู่ดี
หากวันนั้นมาถึง นางยังจะกล้าเรียกสามีว่าท่านลุงอยู่อีกหรือ
เขามั่นใจว่าหลังจากคืนเข้าห้องหอ
นางจะไม่มีวันเอ่ยเรียกเขาเช่นนั้นอีกแน่นอน
"ทะ ท่าน อื้อ"
แล้วก็เป็นเขาที่อดใจมิไหว ดึงรั้งร่างบางเข้ามาบดจูบให้หายคิดถึงอีกครั้ง และก็อีกครั้งที่เขามิอาจตัดใจจากริมฝีปากหวานหอมนั้นได้เลย เหตุใดเจ้าถึงได้หวานขนาดนี้กันนะ
เขาไม่อยากรอแล้วสิ
เขาอยากเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับนางเสียตอนนี้ บดขยี้ร่างบางให้อยู่ใต้ร่างมิให้เหลือชิ้นดี นี่เขากลายเป็นบุรุษเลวทรามต่ำช้าไปแล้วหรือนี่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น