หลิงจู่เซียน องค์หญิงไร้หัวใจ (ภาคต่อจาก จอมนาง คู่บัลลังก์)

ตอนที่ 21 : องครักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอ๊ย ขำ ฮ่า " เสียงหัวเราะดังออกมาจากตำหนักของหวางเฟย ราวกับพบเจอเรื่องถูกใจหนักหนา


"นี่ลี่จีคราวหลังเจ้าเลี้ยงมดไว้เยอะ ๆ นะ ฮ่า ๆ ๆ" เธอหัวเราะจนนางกำนัลลี่จีถึงกับส่ายหน้า แล้วอย่างไรล่ะ ก็เธอสะใจนี่นา ลองคิดสภาพดูสิ ตอนนี้หนอนชาเขียวของเจ้าอ๋องนั่นคงกำลังบวมแดงเป็นแน่ แค่คิดก็สะใจแล้ว


หากแต่พอมองไปทางองครักษ์ข้างกายผู้ตรงตามสเปกแล้วกับต้องนิ่วหน้า นี่เขาเป็นอันใดไป ช่วงนี้มิค่อยยิ้มเลย ทำดูน่าสงสัยนัก


อู่ถง เจ้าเป็นอะไรหรือ"


"กระหม่อมมิได้เป็นอะไรพะยะคะ" คำตอบที่ได้กลับทำให้เธอไม่ค่อยพอใจเสียเท่าไหร่


"อย่างนั้นหรือ เปิ่นกงนึกว่าเจ้าเป็นองครักษ์เสียอีก " เขามองมาที่เธอ ประมาณว่าท่านพูดอะไรของท่าน มุขนี้ก็ถือว่าแป้กไปก็แล้วกันนะ


"ลี่จีเจ้าออกไปก่อน"

"เพคะ" หลังจากลี่จีออกไปเธอจึงหันมาถามองครักษ์ของเธออีกครา

"เจ้าเป็นอะไรไป" เธอถามย้ำอีกที

"กระหม่อมเป็นเพียงองครักษ์พะยะคะ" นี่เขาประชดเธออยู่หรือเปล่านะ


"ไม่อยากเป็นแล้วหรือ" เธอเอ่ยถามเขากลับไป แต่เขากลับไม่ตอบแถมยังหันหน้าหนีเธออีก นี่เขาเรียกว่าผู้ชายงอนถูกหรือไม่


"อ้อ เปิ่นกงเข้าใจแล้ว เห็นทีเปิ่นกงคงต้องไปหาองครักษ์ใหม่อีกแล้วล่ะสิเนี่ย" เขามองมาทางเธอ ด้วยสายตาที่โกรธ เธอรู้ว่าเขากำลังเรียกร้องความสนใจอยู่ แต่แล้วไง คนสวยจำเป็นต้องเล่นตามเกมส์ด้วยหรือ เธอก็มีวิธีง้อในแบบของเธอล่ะน่า


"เฮ้อ สงสัยองครักษ์อู่ถง คงพบเจอสตรีถูกใจแล้วกระมัง เลยจะทิ้งเปิ่นกงไป เปิ่นกงเข้าใจดี มิว่าอันใดดอก"


"มิใช่อย่างที่พระองค์เข้าใจเสียหน่อย" เธอเหล่ตามอง ก่อนจะเอ่ยถาม


"แล้วมันเป็นเช่นไรเล่า" เขาเงียบ ไม่ยอมตอบ ได้ เล่นแบบนี้ เดี๋ยวกะเทยต้อนให้จนมุมเองจ้า


"เช่นนั้น เปิ่นกงคงเข้าใจถูกแล้ว ท่านจะมีงานมงคลเมื่อใดก็แจ้งเปิ่นกงด้วยก็แล้วกันนะ เปิ่นกงจะได้ส่งของอวยพรไปให้" เธอแอบเห็นเขากำมือแน่น แต่ก็ยังไม่ยอมพูดมันออกมา


"ท่านไปเถิดมิต้องดูแลเปิ่นกงแล้วล่ะ"


"นี่พระองค์ทรงไล่กระหม่อมหรือพะยะคะ"


"เปิ่นกงมิได้ไล่ แต่เปิ่นกงอยากให้เจ้ามีเวลาอยู่กับครอบครัว อยู่กับสตรีที่เจ้าเลือก เจ้าไปเถิด"


"กระหม่อมมิไปไหนทั้งนั้น" เขาตะโกนใส่หน้าเธอ นี่คงทนไม่ไหวแล้วสินะ พ่อคนไร้เดียงสา


"อย่าทำเช่นนี้เลย ประเดี๋ยวคนรักของท่านจะว่าเปิ่นกงเอาได้นะ"


"กระหม่อมมิได้มีคนรัก อย่างที่พระองค์เข้าใจเสียหน่อย"


"อ้าว มิใช่หรอกหรือ แล้วมันอย่างไรล่ะ" เธอให้โอกาสเขาพูดแล้วนะ ถ้ายังไม่พูดอีก โอกาสนั้นของคุณจะหมดไปทันทีนะ กะเทยขอเตือน


"กระหม่อมเพียง"


"เพียงอะไรหรือ"


"กระหม่อมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน พะยะคะ องค์หญิงอย่าใส่พระทัยเลย" อ้าว ตัดบทแบบนี้คิดว่ากะเทยจะยอมหรือ


"เราจะมิใส่ใจเจ้าได้อย่างไรกัน เจ้าเป็นของเรานะ" เธอแอบหยอดไปหน่อย และได้ผลคนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ก่อนจะยอมพูด


"กระหม่อมรู้ดี ว่ากระหม่อมมิคู่ควร แต่กระหม่อมห้ามใจตัวเองมิได้" ห้ามมิได้ ก็ไม่ต้องห้ามสิ เธอหรือก็รอให้เขาลวนลามอยู่


"กระหม่อมรู้ดี ว่าท่านอ๋องไม่มีวัน ปล่อยองค์หญิงไป อย่างไร กระหม่อมก็ไม่มีสิทธิ์แม้นแต่จะคิด กระหม่อมต้องขออภัย องค์หญิงด้วย" โถ โถ น่าสงสาร


"เหตุใดเจ้าถึงกล่าวเช่นนั้นเล่า เปิ่นกงเองก็รู้สึกดีกับเจ้านะ อู่ถง" เธอพูดจริงนะ ก็เขาเป็นสเปกของเธอเลยนะ หากันง่าย ๆ ได้ที่ไหน


"แต่พระองค์ก็ทรงเป็นสตรีของท่านอ๋อง มิมีวันเปลี่ยนแปลง"


"เปิ่นกงจะทำให้ท่านอ๋องไล่เปิ่นกงออกจากวังให้ได้ เจ้าเชื่อเปิ่นกงสิ" เจ้าคนบ้านั่นช่วงนี้ชอบทำตัวเป็นถ้ำมอง แอบส่องเธออยู่เรื่อยเลย หาเรื่องกลั่นแกล้งหรือก็หลายครั้ง หลายคราแล้ว แต่ก็ยังไม่สำเร็จเสียที


เมื่อไหร่จะได้ออกไปทำตามความฝันหนอ จับบุรุษยุคโบราณกินให้สบายตับ โอ้ย แค่คิดก็ฟินแล้วแม่จ๋า หนูอยากมีผัว หลาย ๆ คน โอ๊ย


"องค์หญิงอยู่สูงนัก กระหม่อมมิบังอาจดึงลงมาให้ต่ำดอกพะยะคะ" องครักษ์ของเธอนี่คิดมากเสียจริง เธอยังไม่คิดอะไรเลย แล้วเขาจะคิดทำไม


"นั่น เครื่องบิน" เธอชี้ไปอีกทาง ให้องครักษ์อู่ถงหันไปมอง ก่อนจะ


"จ๊วบ ฟอด" เธอหอมแก้มเขาเต็ม ๆ แถมสูดดมไปหนึ่งดอก โอ้ยฟิน ขออีกทีได้ไหมหนอ หากแต่องครักษ์ของเธอนี่สิ มองเธอด้วยสีหน้าตกใจ หน้าแดงก่ำลามถึงใบหูแล้ว ทำอย่างกับไม่เคย น่ารัก อ่ะ


"อะ องค์หญิง" เขาใช้มือลูบแก้มเบา เบา ก่อนและหลบหน้าหนีไปอีกทาง นี่คงจะอายเธอสินะ พ่อกวางน้อย เธอจึงขยับเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก่อนที่จะ


"จุ๊บ จุ๊บ " รอบนี้ทั้งซ้าย ทั้งขวาเลยจ้า


"องค์หญิง"


"ฮ่า ๆ " ผู้ชายน่ารักเวลาเขินยิ่งน่ารัก น่ามองเข้าไปใหญ่


"อย่าทรงแกล้งกระหม่อมเช่นนี้สิพะยะคะ" เขาเอ่ยว่าเสียงอ้อมแอ้ม


"เปิ่นกงมิได้แกล้ง เปิ่นกงเอาจริง"


"โธ่ องค์หญิง" เขาเขินอีกแล้ว ผู้ชายอะไรน่ารักขนาดนี้เนี่ย


"องครักษ์อู่ หากเปิ่นกงได้ออกไปจากที่นี่ เจ้าสนใจ จะมาเป็นคนอุ่นเตียงให้เปิ่นกงหรือไม่"


"องค์หญิง พระองค์ทรงกล่าวอันใดกัน" แต่คนที่กำลังเขินอาย กลับมีท่าทางโกรธเธอเสียอย่างนั้น


"มิได้หรือ" เธอเลยถามต่อไป


"มิได้พะยะคะ กระหม่อมมิต้องการให้องค์หญิงมีผู้ใดเพิ่มอีก " แต่พอพูดแล้ว กลับหันหน้าหนี เหมือนกับจะพึ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา


"แหม หากงานดี เปิ่นกงก็จะเลื่อนขั้นให้เป็นสามีอย่างไรล่ะ"


"เรื่องเช่นนี้มิต้องลองก็ได้พะยะคะ" องครักษ์อู่ อายหน้าแดง ขยับเดินหนีเธอไปหลายก้าวเลยทีเดียว


"เปิ่นกงจะแน่ใจได้อย่างไร ว่า ตรงนั้นขององครักษ์อู่จะใช้งานได้ดี


"องค์หญิง นี่ท่าน อายบ้างเถิด กล่าวสิ่งใดออกมาเช่นนี้ กระหม่อมมิรู้จะพูดสิ่งใดแล้ว" เขาเอามือปิดหน้าปิดตา ตอนนี้ผิวขาว ๆ นั่นแดงไปทั้งตัว น่ารัก อ่ะ


"ฮ่า ๆ ๆ คริ"


"มิตลกเลยพะยะคะ"


"เจ้านี่ก็น่ารักมากเลยนะ รู้ตัวหรือไม่"


"องค์หญิง"


"ฮ่า ๆ ๆ" วันนี้กะเทยรู้สึกอารมณ์ดี เหลือเกิน ที่ได้หยอดผู้ชายหน้าตาน่ากินเช่นนี้ สวรรค์เธออยากเสียซิงซะแล้วสิ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #46 moonbless (@moonbless) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 13:26
    เริ่มลำไยน้องนางละนะคะ นางเริ่มเยอะเกินควร เต๊าะผู้กรุบกริบน่ะได้ แต่สถานะหวางเฟยก็ยังค้ำคอนางอยู่ องค์หญิงบรรณาการนะจ๊ะ บางอย่างก็เกินสมควรไปนะรี้ดว่า ถึงกระเทยเคยเป็นหมอแล้วทำไมไม่มีบทบาทแสดงความสามารถด้านดีอันใดของน้องเลยลาะไรท์

    เอาแต่แกล้งเจ้าของบ้านที่พ่อแม่ตัวส่งให้มาอาศัยเนี่ย เวลาเค้าเจ็บใจจนสิ้นเอ็นดูล่ะ #ไม่อยากให้นางเอกไร้สาระไร้ค่าไปวันๆแบบนี้
    #46
    0
  2. #44 tongyai260439 (@tongyai260439) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 05:10
    นางเอกเหมือนเล่นกับความรู้สึกผู้ชายอ่า เฮ้อ
    #44
    0
  3. #35 Melis (@melikbaykara2121) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:24

    องครักษ์อู่นารักกกกกก

    #35
    0