ฮูหยิน แม่ลูกสอง

ตอนที่ 6 : ลักลอบเข้าจวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 546 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

"คุณหนูเจ้าค่ะ ของขวัญที่คุณชายโอวหยางให้มาเป็นไข่มุกราตรีเจ้าค่ะ" ตันตันพูดจบ ก็เอาไข่มุกราตรี 5ลูก ไปวางตามจุดต่างๆ แล้วจึงดับคบไฟ

"คุณหนูชอบอ่านหนังสือตอนกลางคืน ต่อไปท่านก็จะได้อ่านได้สบายโดยไม่ต้องจุดไฟแล้วเจ้าค่ะ ไม่เหม็นกลิ่นคบไฟแถมยังสว่างกว่าด้วยเจ้าค่ะ" 

พูดจบก็ไปจัดที่นอนเตรียมไว้ให้นาง 

"วันนี้ข้าจะเข้านอนเร็วสักหน่อย พรุ่งนี้พี่ใหญ่แจ้งว่าจะให้พี่รองหาทำเลเปิดร้านค้าแห่งใหม่ ข้าว่าจะออกไปกับพี่รองด้วย ยังไงตันตันไปแจ้งพี่รองว่าข้าจะไปด้วย เสร็จแล้วเจ้าก็ไปพักได้เลยนะ" ข้ากล่าวจบก็เตรียมที่จะเข้านอนให้เร็วสักหน่อย

"เจ้าค่ะคุณหนู" ตันตันรับคำแล้วจากไป

ที่จวนของท่านปู่ทวดค่อนข้างมีพื้นที่กว้าง แต่เรือนใหญ่มีเพียงเจ็ดเรือนเท่านั้น บ่าวรับใช้ก็มีน้อย เนื่องจากท่านปู่ค่อนข้างที่จะรักความสงบ ก่อนที่ข้าและครอบครัวจะมาก็มีท่านปู่ที่เป็นเจ้านายเพียงคนเดียวท่านนั้น รองจากท่านปู่ก็คงจะมีแค่ท่านลุงจางที่ลาออกจากกองทัพมาอยู่รับใช้ท่านปู่ที่เรือน

ในทุกคืนข้าจะอ่านหนังสือบ้าง เขียนบันทึกประจำวันบ้าง ตรวจบัญชีให้พี่รองบ้าง จนกว่าง่วงถึงจะเข้านอนนั่นแหล่ะ

 

ข้ายืนมองนางอยู่นานมาก เห็นนางทำนู้นทำนี้ไม่หยุด ท่าทีสงบเรียบร้อย ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

นางเป็นคนผอมบางแต่ดูออกว่ามีน้ำมีนวลขึ้นจากการตั้งครรภ์ ถ้าไม่ดูท้องคงจะไม่ทราบว่านางท้องอยู่เป็นแน่

เขายังคงจำวันนั้นได้อย่างดี กลิ่นกายหอมกรุ่น กลิ่นดอกท้ออ่อนๆจากตัวนางนี้เองที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย เสียงของนางในวันนั้นที่บอกให้เขาอย่ารังแกนางยังคงดังก้องอยู่ในหู ในวันที่ไม่มีแสงไฟ ทั้งนางและเขาโดนวางยาทั้งคู่จึงทำให้จำกันไม่ได้ ถ้าเกิดนางรู้ว่าเขาคือผู้ชายคนนั้นที่รังแกนาง นางจะรังเกียจเขาหรือไม่นะ

 

ในจังหวะนั้นเอง เขาเห็นนางกำลังสะดุดล้ม ก็รีบพุ่งตัวออกไปโดยไม่คิดอะไรทันที

 

ไหนคุยชายบอกว่าจะแค่มาดูอย่างไรเล่า มู่อี้โอดครวญอยู่ในใจ

 

ลมหนาวยามค่ำคืนพัดโชยมาแผ่วเบา ทั้งคู่ต่างเงียบจนได้ยินเสียงลมทางด้านนอกและลมหายใจ ของทั้งนางและเขา กลิ่นหอมของไม้ไผ่บางเบาลอยเข้าจมูก นางพลันแข็งทื่อเมื่อรู้สึกได้ว่ามีอ้อมแขนอบอุ่นกอดนางไว้อยู่

เสียงเต้นของหัวใจเป็นจังหวะดังเข้าหู ลมหายใจอุ่นพ่นรดเส้นผมของนาง เมื่อรู้สึกนางตกตะลึงแล้วผลักคุณชายโอวหยางออกอย่างเร่งรีบ ผ้าคลุมผืนบางค่อยๆไหลหลุงลงจากตัว เผยให้เห็นเรือนร่างของนางที่ใส่ชุดนอนทีขาวบางเบา

คุณชายโอวหยางสะบัดข้อมือหนึ่งครั้งเพื่อปิดหน้าต่าง มู่อี้ผวา ข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นขอรับ

"ท่าน คุณชายโอวหยาง ท่านเข้ามาในเรือนข้าได้อย่างไรเจ้าค่ะ" จังหวะที่นางเดินสะดุดเกือบล้มลงนั้น นางตกใจเป็นอย่างมาก แต่ที่ตกใจมากกว่าคือคนตรงหน้ามาได้อย่างไร

"เจ้าคลุมผ้าไว้ก่อนลมแรงนัก ไม่ควรใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น แล้วเปิดหน้าต่างไว้เช่นนี้" ไม่พูดเปล่า นางรู้สึกตัวอีกครั้งผ้าก็คลุมอยู่ที่ร่างกายนางแล้ว

"ข้าถามว่าท่านลักลอบเข้ามาในเรือนข้าได้อย่างไรเจ้าค่ะ" เมื่อตั้งสติได้แล้วนางจึงตั้งคำถามคนตรงหน้าอีกครั้ง

"ข้าบังเอิญผ่านมา เห็นเจ้ากำลังล้มลงจึงเข้ามาช่วยก็เท่านั้น" ไม่พูดเปล่า เขายังรินน้ำชาใส่จอกที่นางกินเหลือค้างไว้ นั่นไม่ใช่การจูบทางอ้อมหรอกหรือ เจ้าลูกหมานิสัยแย่นี่ เหลือเกินจริงๆ นี่เขาคิดว่าจวนเมิ่งคือสวนหลังบ้านเขาหรือ ไหนใครบอกว่าเขาไม่แยแสสิ่งใด เห็นจะมีแต่คนเข้าใจผิดเท่านั้น

"ถ้าท่านดื่มชาเสร็จก็ควรออกไปจากห้องข้าได้แล้ว หญิงชายแตกต่างไม่รู้หรือเจ้าค่ะ" นางสวนกลับไปทันที

"อ่อ อย่างนั้นหรือ แต่ข้าไม่รังเกียจที่จะใกล้ชิดเจ้านะ" เขาเอ่ย พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นางแทบตกใจตาย

"แต่ข้าไม่สะดวกเจ้าค่ะ หากท่านต้องการมาหาพี่ใหญ่ต้องไปที่ส่วนด้านนอก เรือนชั้นในเป็นเรือนของข้าเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าเป็นสตรีมีครรภ์ ต้องการพักผ่อนให้มาก อย่างไรเชิญคุณชายกลับออกไปด้วยเจ้าค่ะ" นางเอ่ยปากไล่ทันที

"อย่างนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ ไว้ข้าจะมาใหม่" เขาเอ่ยจบพร้อมเดินออกจากประตูด้านหน้าทันที นี่ถ้าจวนนางมีคนอยู่เยอะคงมีคนเห็นแน่ๆว่ามีบุรุษเดินออกจากห้องของนางยามวิกาล

 

เมื่อเขาออกไปแล้วปิดประตูให้ นางรีบเดินไปลงกลอนด้วยความโมโหทันที

 

เขาออกมายืนสักพัก ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของนางจึงออกจากจวนเมิ่ง เดินทางกลับวัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 546 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #83 orn2515 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:30
    แหมไวเป็นกรดเชียว
    #83
    0
  2. #54 Sureepond9585 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 05:22

    ก็คนมันตกใจ เลยลืมว่าจะแค่แอบดู 555
    #54
    0
  3. #44 Lomruc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 22:26

    แหมๆเข้าหาไว้จริงคุณชาย

    #44
    0
  4. #22 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 01:01

    ต้องค่อยๆ บอกอย่างแยบยลไม่งั้นนางอาจไท่เข้าใจได้

    #22
    0
  5. #5 068981 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 12:20

    เป็นพ่อก็บอกไปลูกจะได้ไม่มีปม

    #5
    0
  6. #4 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:02

    ก็ท้องลูกตัวเองอะนะ

    #4
    0