ฮูหยิน แม่ลูกสอง

ตอนที่ 10 : ผู้จัดการตัวน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 455 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

เมื่อกินเสร็จแล้วก็เรียกเสี่ยวเอ่อมาเพื่อรับอาหารที่จะให้เด็กตัวน้อยเอากลับบ้านไป หันไปก็เห็นเขาถือเพียงแค่ห่อเดียวเท่านั้น เขาไม่ได้โลภมากจนทำให้ตกใจ ข้าจึงสั่งให้เสี่ยวเอ่อห่อขนมกับอาหารอีก 2 อย่างให้เขาไปด้วย เพราะเด็กควรได้กินไก่ทอดให้มาก ตอนข้าเป็นเด็กก็ชอบยิ่งนัก

"ไปกันเถอะ ไปส่งเจ้าที่บ้านกัน" พูดจบก็พากันออกไปขึ้นรถม้า

 

ทางด้านคุณชายมู่ก็มองตามไปด้วยความเสียดาย เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปทำความรู้จักนางติดเพราะพี่ชายนางใช้สายตาดุเขาไว้ตลอดเวลา

"ท่านพี่อยากรู้จักนางหรือเจ้าค่ะ แต่นางกำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะเจ้าค่ะ นางมีสามีแล้ว" คนพูดกวนประสาทพี่ชายตัวเอง พร้อมกับปากมันแพร่บ อย่างไม่รักษากิริยา นางไม่คิดจะทำตัวให้งดงามเหมือนคนอื่นบ้างหรือไงนะ

 

"เจ้ารู้จักรักษากิริยาบ้างหรือไม่ ก่อนหน้านี้ในห้องก็มีคุณชายท่านนั้นอยู่ ไม่กลัวขายไม่ออกหรือไร"

"คุณชายไป่น่ะหรือเจ้าค่ะ ข้าไม่อยู่ในสายตาเขาหรอกเจ้าค่ะ ผู้หญิงชอบเขามากมาย ข้ายังไม่เห็นเขามีใคร ทีแรกยังตกใจที่เขามีภรรยาที่ซ่อนไว้ เพิ่งรู้ว่าแม่นางน้อยนั่นเป็นน้องสาวเขา ไม่เคยเห็นนางมาก่อนเลยเจ้าค่ะ"

"เจ้ารู้จักหรือ" สายตาเป็นประกายของพี่ชายทำให้คุณหนูมู่ได้ใจ

"ถ้าข้าบอกท่านสัญญาก่อนว่าพรุ่งนี้ข้าจะได้กินอีก" เริ่มต่อรองอย่างตาเป็นประกาย

"ได้สิ ตามใจเจ้าเลย"

 

"คุณชายไป่ เป็นหลานของท่านปู่เมิ่งอย่างไรเล่าท่านพี่ ท่านปู่เมิ่งที่เป็นสหายเก่าของท่านปู่เราเจ้าค่ะ คุณชายไป่คนพี่เป็นทหารในสังกัดของคุณชายโอวหยางไงเจ้าค่ะ ที่พี่ชายใหญ่ประจำอยู่เจ้าค่ะ ส่วนคุณชายไป่คนน้องไม่ได้เป็นทหาร เพียงแต่ดูแลโรงเตี้ยมของท่านปู่เมิ่งอยู่เจ้าค่ะ เขาชอบใช้รอยยิ้มหลอกล่อให้คนเผลอไผลอยู่เรื่อย ส่วนสตรีนางนั่นข้าเพิ่งรู้ว่ามีอยู่เหมือนกันเจ้าค่ะ ไม่เคยเห็นนางมาก่อนเลย" พูดไปกินไปก็จบพอดี แล้วจึงเรียกเสี่ยวเอ่อมาเก็บเงิน

 

"เจ้าว่าเจ้าควรมีสหายเพิ่มหรือไม่" คุณชายมู่คนรองยิ้มให้น้องสาวตัวน้อย เขาหมายมั่นปั้นมือจะต้องรู้จักนางให้ได้ อยากรู้จึงว่าผู้ชายแบบใดจึงจะชนะใจสตรีที่ดีเช่นนี้ได้

"ไม่ใช่ว่าท่านชอบนางเข้าแล้วนะ" พูดไปส่ายหน้าไป พี่รองของนางจะไปชอบภรรยาผู้อื่นไม่ได้นะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น เสียชื่อลูกหลานทหารกล้าตระกูลมู่หมด

 

"ถึงแล้วขอรับ" เด็กน้อยพูดขึ้น

บ้านที่อยู่ด้านหน้าจะเรียกบ้านก็ไม่ถูกต้องนัก เป็นเพิงหลังเล็กตีนป่าจะเหมาะสมกว่า นางไม่เข้าใจ เด็กที่ลักษณะดีเช่นเขาเหมาะจะไปคุณชายน้อยๆ ด้วยซ้ำแต่แม้กระทั่งจวนเล็กๆก็ไม่มี ว่าแล้วจึงลงตามไปดู เห็นเขาก้มลงคุกเข่าคำนับก็ตกใจให้ต้าอันรีบไปประคองเขาขึ้น

"เข่าของลูกผู้ชายมีค่ามากกว่าทองพันชั่ง หากไม่จำเป็นเจ้าอย่าคุกเข่าอีกรู้หรือไม่ ไปเถอะเข้าบ้านไปหาพ่อแม่เจ้ากัน ข้าจะช่วยดูว่าจะจ้างให้พวกเขาทำงานอะไรได้บ้าง" พูดจบก็พากันเข้าไป

"พ่อแม่ข้าล้วนจากไปหมดแล้วขอรับ" สิ้นสุดคำพูดของเด็กน้อย ทุกคนจึงหันไปมองพร้อมกัน

 

"เช่นนั้นเจ้าอยู่มาได้เยี่ยงไร น้องชายล่ะ น้องชายอีกคนของเจ้าล่ะ เขาอยู่ไหน" เขาจึงนำเข้าไป ในบ้านมีตั่งเก่าๆเตี้ยๆหนึ่งอัน ตัวบ้านเล็กกว่าโรงฟืนบ้านท่านปู่อีก เห็นแล้วให้เวทนามาก

"น้องชายเจ้าลุกขึ้นมาทานอะไรหน่อยเร็วเข้า พี่มีน่องไก่ด้วย" เมื่อพูดจบก็เขาไปปลุกน้องชายตัวน้อยออกมาทานข้าว

 

เด็กตรงหน้าที่เห็นผอมซูบ ตัวเล็กบอบบาง คาดว่าไม่เกิน3ขวบแน่นอน มองแล้วให้สงสารมากนัก เปรียบกับทางที่อยู่ดีกินดีมาทั้ง2ชีวิต ก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ จึงหันไปมองพี่รอง

"ขอให้เด็ก2 คนนี้กลับไปอยู่กับเราได้หรือไม่"

"แล้วแต่เจ้าแล้วกัน"

 

"ใครหรือขอรับท่านพี่" เด็กน้อยตื่นมาเห็นคนมากมายจึงตกใจ ไปแอบหลังคนเป็นพี่ แต่พอเห็นอาหารมากมายก็ตกใจเขาไปใหญ่ คำพูดต่อไปของเขายิ่งทำให้ทุกคนเงียบลง

"ไก่ทอด ไก่ทอดหรือ ข้าไม่เคยกินไก่ทอดเลย ข้าขอกินได้หรือไม่"

 

"ไก่ทอดล้วนเป็นของเจ้า ขนมอื่นก็เป็นของเจ้าเช่นกัน เจ้าสามารถกินได้ทั้งหมด" ว่าแล้วก็ปล่อยให้เด็กตัวน้อยกว่ากินไป แล้วจึงหันไปเรียกเด็กโตหน่อยมาพูดกัน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 455 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #103 yukai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 16:09

    สนุกมาก

    #103
    0
  2. #87 orn2515 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:47
    น่าสงสารเด็กน้อยตัวเล็กๆ
    #87
    0
  3. #58 Sureepond9585 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 05:47

    ต่อๆๆๆๆ
    #58
    0
  4. #26 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 01:17

    เด็ก 2 คนนี้ก็คงถูกโชคชะตาทำร้าย คงมีคนทำให้เป็นแบบนี้

    #26
    0