คุณชอบหน้าอ่านนิยายแบบใหม่มั้ย
ช่วยบอกเราหน่อย
คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้









Therefore, We were Wanna One.

Writer : NA.MIN






I just miss you so much







เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 มิ.ย. 62 / 03:56

บันทึกเป็น Favorite




“ซองอูฮยอง...”

“ซองอูย่า...”

“องซองงี่”

เสียงเรียกจากที่แสนไกลปลุกร่างบางจากการหลับไหล องซองอูลืมตาช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานขาวอันคุ้นเคย

เขาเผลอหลับในห้องซ้อมอีกแล้ว

 

“ซองอู ตื่นได้แล้ว”

 

ผู้จัดการคนใหม่ ไม่สิ ผู้จัดการของเขาสะกิดที่ไหล่เบาๆเพื่อเรียกสติ ซองอูหันมองด้วยสีหน้าสะลึมสะลือ

 

“เมื่อกี้พี่เรียกผมว่าอะไรนะครับ”

“อะไรของนาย ก็ซองอูไง”

“...”

 

นั่นสินะ นั่นคงเป็นความฝันจริงๆ

ซองอูยันตัวลุกขึ้นนั่ง หลับตาเมื่อความจริงที่รับรู้เจ็บกว่าที่คิด ผ่านมาจะสี่เดือนแล้ว แต่เขายังคงจดจำได้ทุกอย่าง

ราวกับภาพหลอนจากความทรงจำ

 

.

.

.

 

ในวันสุดท้ายที่พวกเขาคือวอนนาวัน สมาชิกทุกคนกอดกันร้องไห้ จีฮุนทรุดนั่งกับพื้นโดยมีควานลินลูบหลังปลอบใจทั้งที่ตัวเองก็น้ำตาคลอ แจฮวานยืนก้มหน้าไม่สบตาใคร จีซองที่พยายามเข้มแข็งก็ซ่อนน้ำตาไว้หลังแขนเสื้อ อูจินนั่งลงกับพื้นเงยหน้าปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อายโดยมีแดฮวียืนปาดน้ำตาอยู่ข้างๆ มินฮยอนพิงหัวกับกำแพง แผ่นหลังกว้างสั่นสะท้าน จินยองเองก็นิ่งเงียบหันมองไปอีกทางที่เขาไม่เห็นหน้าเพื่อซ่อนน้ำตา ซองอุนก้มหน้าปิดตาของตัวเองเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครเห็น

ซองอูมองออกไปด้วยดวงตาพร่าเลือน บนเวทียังเหลือใครอีกคน แม้จะมองไม่เห็นเขาคนนั้นแต่จากน้ำเสียงอีกฝ่ายคงพยายามกลั้นน้ำตาเต็มที่อยู่แน่ๆ หลังอีกฝ่ายพูดจบ เสียงร้องไห้ของวอนนาเบิลก็ดังเข้ามาหลังเวที วอนนาวันทุกคนสะอื้นตาม ซองอูน้ำตาไหลลงไม่ขาดสาย หัวใจปวดหนึบ เสียงของแฟนๆที่พวกเขารักกำลังอ้อนวอนให้กลับไป

แต่มันไม่มีทางอีกแล้ว

ลิฟต์ข้างหน้าเลือนลงจนสุด คนที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดทรุดลงกับพื้น แผ่นหลังกว้างสะท้าน ชายหนุ่มร่างใหญ่ในตอนนี้ดูเปราะบางและใกล้แตกสลาย

ซองอูเดินเข้าไปหา จับลงที่ไหล่หนานั้นแล้วนั่งลงข้างๆ เขาเพียงบีบกระชับส่งแรงปลอบใจที่ตัวเองก็แทบจะไม่ไหวเหมือนกันให้อีกฝ่าย

ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้วในวันนี้

ไม่มีอีกแล้ว วอนนาวัน

เสียงร้องไห้ของวอนนาเบิลดังกึกก้องไปทั่ว วีทีอาร์หน้าเวทีเริ่มฉาย วอนนาวันทุกคนเงยหน้ามองจอภาพตรงหน้าไปพร้อมๆกับวอนนาเบิลเป็นครั้งสุดท้าย

สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นและจุดจบ

 

“ทุกคน...”

 

เสียงสั่นๆของลีดเดอร์เรียกอย่างแผ่วเบา วอนนาวันทุกคนค่อยๆลุกขึ้นเดินไปรวมกัน เสียงเพลงที่พวกเขาร้องด้วยกันดังคลอไปกับเสียงร้องไห้และน้ำตา ซองอูก้มมองแดเนียล อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

 

“แดเนียล ไปเถอะ”

“...ครับ”

 

ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้น เดินไปรวมกับทุกคน ไม่มีใครพูดอะไร ตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่งปี หกเดือน ความสัมพันธ์ของพวกเขาทักถอรวมกันจนเหนียวแน่นเป็นหนึ่งเดียว มิตรภาพของเพื่อน พี่น้อง และครอบครัวที่ชื่อว่าวอนนาวันสะท้อนอยู่ในดวงตาและหัวใจ

วอนนาวันเดินไปประจำที่ จีซองสูดหายใจเข้าและเปล่งเสียงที่ดังที่สุดที่เขาจะทำได้

 

“ฮันนา! ทู! เซ็ท!

All I Wanna Do, Wanna One คัมซามีดา!!!

 

ด้วยเสียงที่ดังที่สุด โค้งให้ต่ำที่สุด เพื่อขอบคุณ ช่วงเวลาที่ราวกับความฝันของเด็กฝึกธรรมดาเหล่านี้ที่วอนนาเบิลเป็นคนสร้างมันขึ้นมาให้กับพวกเขา

มีแต่คำว่าขอบคุณ และ ขอบคุณเหลือเกินที่อยากจะกล่าวออกไป

ซองอูมองพื้นที่พร่าเลือน น้ำใสหยดลงบนพื้นเป็นด่างดวง เสียงของวอนนาเบิลที่ร้องไห้ไปพร้อมกับพวกเขายังคงดังสะท้อนในหัวใจของทุกคน

 

“ไม่มีวันลืม ผมสัญญา”

“ผมจะจดจำไว้ตลอดไป”

“ทุกความทรงจำที่เราใช้ร่วมกัน”

“เสียงของพวกคุณที่เรียกเรา”

“ผมจะจดจำเอาไว้ในหัวใจดวงนี้”

“ทุกวินาที ทุกเวลา”

“จะอยู่กับผมจนวันสุดท้าย”

“ขอบคุณมากครับ”

“ผมรักพวกคุณมากจริงๆ”

 “พวกเราจะได้พบกันอีกครั้ง”

“ผมสัญญา...”

 

วอนนาวันทุกคนเงยหน้าขึ้น ทำนองสุดท้ายค่อยๆเงียบลงพร้อมกับเสียงร้องไห้ของวอนนาเบิลที่ยังคงเสียดแทงหัวใจ หยดน้ำตายังคงไม่หยุดไหลแต่ไม่มีใครละสายตาจากเวทีตรงหน้า

สลักมันเอาไว้ให้ลึกที่สุดของหัวใจ

ตราตรึงมันไว้ตราบนานเท่านานในความทรงจำ

ว่าครั้งหนึ่ง...

พวกเราคือวอนนาวัน

 

.

.

.

 

         “ซองอู ไปได้แล้ว”

         “ครับ”

         ซองอูปาดน้ำตาที่คลอหน่วยแล้วลุกขึ้น สะบัดหัวเรียกคืนสติให้กลับมา เขาหันมองตัวเองที่สะท้อนในกระจก

 

         เขาคือ องซองอู

         แค่องซองอูเท่านั้น

 

         ชายหนุ่มหลับตาลง เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยในความทรงจำดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่อ่อนโยนประสานกันของผู้คนมากมาย ซองอูไม่เคยลืม และ ไม่มีวันลืมเสียงเรียกอันแสนงดงามเหล่านั้น


         เขาคือ องซองอู

         องซองอูแห่งแฟนตาจิโอ

         องซองอูของแฟนๆ

         และ องซองอูแห่งวอนนาวัน

 

         แม้จะไม่มีวงวอนนาวันอีกแล้ว แต่สายสัมพันธ์ที่ชื่อว่าวอนนาวันและวอนนาเบิลยังคงเหนียวแน่นและมั่นคง

        

ติ๊ง! ติ๊ง!

         เสียงข้อความเข้าไม่หยุดทำให้ชายหนุ่มชะงักแล้วหยิบขึ้นมาดู รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากก่อนจะกว้างขึ้น เขาหัวเราะกับตัวเองเบาๆ

 

Wannaone (11)

ซองอุน : ซองอูย่า อัดเสียง ไฟติ้ง!!

แจฮวาน : ซองอูฮยอง มีเป๊ปซี่ฟรีมาเลี้ยงผมไหม

ควานลิน : เอาด้วยครับ

จีฮุน : นายกินเยอะไปแล้วควานลิน ขอให้โชคดีนะ ซองอูฮยอง

จินยอง : ขอฟรีด้วย

จีซอง : นี่ พวกนาย...

แดฮวี : Fighting!

อูจิน : ฟรีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มินฮยอน : เด็กๆมาให้กำลังใจสิไม่ใช่มาเอาของฟรี ซองอูย่า ไฟว์ติ้ง!

แดเนียล : 5555555555555555555

                                                                                                   เออ เดี๋ยวเสร็จงานชั้นเลี้ยงเอง ไปกินข้าวกัน! : ซองอู

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ NA.MIN จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    17/17

    0

    0%

    13 มิ.ย. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น