❤cage love❤ กรงรัก

ตอนที่ 8 : ❤cage love❤ กรงรัก : ตกหลุมพราง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    11 พ.ย. 59

เช้าวันรุ่งขึ้น แห่งการสมรสเงียบๆระหว่างนภัทรและวิชญาณี ภายในคฤหาสน์เปียกลิ่น
 
** ห้องรับแขกอีกที่ในคฤหาสน์เปียกลิ่น **
 
 
 
  "ไหนละคะหนูแก้ม" วรรณามองหาหญิงสาวอย่างตื่นเต้นที่วันนี้เธอกำลังจะมีลูกสะใภ้
 
  "นมแจ่มไปพาแก้มมา" วชิระหันไปสั่งนมแจ่มด้วยเสียงเรียบๆ
 
  "เจ้ากันตื่นเต้นล่ะสิ" ชำนาญแซวคนที่ยิ้มน้อยิ้มใหญ่นั่งอยู่กับพื้น
 
  "จะได้..เมีย..ก็ต้องตื่นเต้นสิพ่อ" นภัทรตั้งใจพูดเพื่อบ่งบอกว่าเขาชนะ
 
  "กัน..พูดดีๆสิลูก" วรรณาเอ็ดเบาๆ
 
** ห้องนอนวิชญาณี **
 
 
 
ก๊อก...ก๊อก
 
  "คุณหนูค่ะ" 
 
  "แก้มไม่ได้ล็อคค่ะนม"
 
  "คุณหนูของนมสวยจังเลยค่ะ" ร่างเล็กในชุดเดรสแขนกุดสีชมพูอ่อน ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มให้ดูอ่อนโยนขึ้น กับผมยาวสลวยเข้ากับใบหน้าหวานเป็นที่สุด
 
  "แก้มกลัวจังเลยค่ะ" เสียงหวานบอกความไม่มั่นใจออกไป
 
  "ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวไปกว่าการไม่ยอมรับใจตัวเองหรอกค่ะ..ไปเถอะค่ะทุกคนรอคุณหนูอยู่" นมแจ่มโอบเอวงามแล้วพาเดินไปยังห้องรับแขก
 
ตึก...ตึก...ตึก
 
ใจของหญิงสาวเต้นรัวดังกลองสะบัดชัย มือเท้าเย็นไปด้วยความตื่นเต้น
 
  "คุณหนูมาแล้วค่ะ" เมื่อเสียงนมแจ่มดังขึ้นทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หญิงสาว จนใบหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อด้วยความอาย
 
  "หนูแก้มสวยจริงๆลูก" วรรณาและชำนาญรวมถึงวชิระยิ้มรับชื่นชมความงามของหญิงสาว ผิดกับนภัทรที่มองใบหน้าหวานอย่างละสายตาไม่ได้
 
  "สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า" หญิงสาวยิ้มหวานเคารพ ก่อนจะนั่งลงข้างๆกับชายหนุ่มโดยที่ไม่แม้แต่จะสบตาของเขา
 
  "คุณแก้มสวยมากเลยนะครับ" คำชมจากนภัทรยิ่งทำให้หญิงสาวไม่กล้าพูดจาใดๆนอกจากหลบสายตา
 
  "ผมว่าได้เวลาสวมแหวนล่ะ" ชำนาญพูดเปิดพิธีขึ้น
 
  "กันใส่แหวนในหนูแก้มสิลูก" ชายหนุ่มหันมาพยักหน้าให้มารดาก่อนจะหยิบแหวนเพชรวงงามขึ้นมา
 
มือหนาเอื้อมไปหยิบมือเรียวขึ้นมาแล้วสมใส่แหวนวงนี้ลงไปที่นิ้วนางข้างซ้าย หญิงสาวเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มก่อนจะไหว้ขอบคุณ
 
  "แก้มสวมแหวนใส่กันสิ" วชิระพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่กับเพชรเม็ดเล็กบนแหวนของลูกสาว
 
หญิงสาวหันไปหนักหน้าให้บิดาก่อนจะหยิบแหวนเพชรสำหรับผู้ชายขึ้นมา
 
มือเรียวเอื้อมไปหยิบมือหนาขึ้นมาแล้วสวมแหวนวงนี้ลงไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาเช่นกัน นภัทรสบตากับวิชญาณีก่อนจะไหว้ขอบคุณเช่นกัน
 
  "เชิญเคารพครอบครัวฝ่ายหญิงนะคะ" นมแจ่มพูดพิธีต่อไป
 
นภัทรและวิชญาณีก็คลานเข่าไปหยุดตรงหน้าวชิระ แล้วก้มลงกราบแทบเท้า
 
  "ดูแลลูกสาวชั้นให้ดีนะ"
 
  "พ่อรักหนูนะลูก"
 
จบคำอวยพรของวชิระนภัทรและวิชญาณีก็คลานเข่ามาหยุดลงที่ตรงหน้าชำนาญและวรรณา ก่อนจะก้มลงกราบแทบเท้าอีกเช่นกัน
 
  "ยินดีต้อนรับนะจ่ะหนูแก้ม"
 
  "รักกันนานๆนะลูก"
 
เมื่อพิธีเสร็จสิ้นทุกอย่างเหลือเพียงการส่งตัวเข้าหอ ก็เกิดการยื้อแย่งขึ้นมา
 
  "ผมจะให้ลูกสาวผมอยู่ที่นี่"
 
  "แต่เจ้ากันมีบ้านก็ต้องอยู่ของเขา"
 
  "คุณพ่อคะแก้มอยู่ได้ค่ะ..อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ" หญิงสาวพูดกับวชิระเพื่อให้ทุกอย่างสงบลง
 
  "แก้มแต่มันลำบากพ่อไม่อยากให้ลูกไป"
 
  "ผมไม่ทำให้ลูกคุณพ่อลำบากหรอกครับ" นภัทรกระตุกยิ้มใส่วชิระ
 
  "แก้มจะลงมาหาคุณพ่อบ่อยๆนะคะ" 
 
  "หนูต้องดูแลตัวเองนะลูกอย่าให้ใครมาข่มเหง" วชิระพูดกับวิชญาณีแต่สายตากับจดจ้องไปที่นภัทร
 
  "ไปเถอะหนูแก้ม" วรรณายิ้ม
 
  "แก้มไปก่อนนะคะ" หญิงสาวกอดผู้เป็นพ่อไว้แน่น ด้วยความที่ไม่เคยห่างทำให้น้ำใสๆไหลออกมา
 
   "ไปครับคุณแก้ม" มือหนาจับข้อมือเรียวแล้วบีบเบาๆ
 
   "แก้มไปนะคะ" วชิระได้เพียงแต่พนักหน้าและยิ้มบางๆให้กับลูกสาว
 
** บ้านอินทร์ใจเอื้อ **
 
 
 
  "น้อยเอากระเป๋าหนูแก้มไปเก็บ" วรรณาสั่งเด็กในบ้าน
 
  "ค่ะ"
 
  "คืนนี้นอนที่นี่กันก่อนนะลูก..แล้วพรุ่งนี้ค่อยขึ้นไปบ้านไร่" 
 
  "ครับ/ค่ะ" 
 
  "มากินข้าวกันดีกว่าลูก" ชำนาญเอ่ย
 
การรับประทานอาหารมื้อนี้ผ่านไปด้วยดี รอยยิ้มบนโต๊ะอาหารทำให้วิชญาณีรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
 
  "ผมขอพาเมียไปพักผ่อนก่อนนะครับ" ใบหน้าหวานขึ้นสีทันทีและตกใจกับคำพูดของนภัทร
 
  "ตากัน" วรรณาที่ดูรู้ว่าหญิงสาวไม่คุ้นชินกับคำพื้นบ้านจึงรีบดุนภัทร
 
  "กันไปนะครับ..เชิญครับคุณแก้ม"
 
  "ฝันดีนะคะคุณพ่อคุณแม่"
 
** ห้องนอนของนภัทร **
 
 
 
  "ทำไมไปยืนตรงนั้นละครับ" ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่ประตู
 
  "คือ.."
 
  "ไม่เหนื่อยหรอครับ" นภัทรลุกขึ้นมาแล้วตรงมาหาวิชญาณีที่เอาแต่ก้มหน้า
 
   "หืม..ไม่เหนื่อยหรอครับ" มือหนายกทาบกับประตูไว้แล้วขยับเข้าไปจนวิชญาณีถอยจนติดประตู
 
  "นะ..เหนื่อยค่ะ" ใบหน้าหวานหันข้างเพื่อเลี่ยงปลายจมูกโด่งที่ใกล้เข้ามา
 
  "งั้นผมพาไปอาบน้ำนะครับ" 
 
  "มะ..ไม่เป็นไรค่ะ" มือเรียวกำกระโปรงตัวงามไว้แน่น
 
  "ผมไม่แกล้งคุณแก้มแล้วก็ได้ครับ...คุณไปอาบน้ำนะครับ" นภัทรถอยห่างออกไปแล้วยกยิ้มก่อนจะกลับไปนั่งบนเตียงเหมือนเดิม
 
  "แก้มไปนะคะ" หญิงสาวรีบสาวเท้าเข้าไปที่ห้องน้ำแล้วปิดล็อคประตูอย่างดี 
 
  "ฟวู่ร์" วิชญาณีพิงหลังไปกับประตูแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
 
  "จะรอดมั้ยนะ"
 
** ด้านของนภัทร **
 
   "เล่นตัวไปเถอะ..หึ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ
 
  "ชั้นจะทำให้เธอพรุนเลย..หึ!" 
 
ไม่นานการชำระล้างร่างกายของร่างเล็กก็เสร็จลง 
 
  "เสื้อผ้า..งื้อ" เสียงหวานพูดอย่างขัดใจตัวเอง เธอรีบจนลืมหยิบทุกอย่างมาจริงๆ
 
  "ยังไงก็ต้องเป็นของเขาอยู่แล้วนิ" เมื่อตัดสินใจว่าตัวเองรักไปแล้ว ก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดีนิ!
 
แกร็ก...
 
หญิงสาวก้าวเท้าออกมาอย่างลุ้นๆ มือเรียวรวบเสื้อคลุมอาบน้ำเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด
 
  "หาผมหรอครับ" เสียงแผ่วๆกระซิบอยู่ที่หู ทำให้วิชญาณีสะดุ้งจนรีบหันมา
 
  "ว้าย" แล้วชนเข้ากับอกแกร่งที่ปราศจากเสื้อ กล้ามเนื้อแน่นๆมือเรียวของเธอกำลังสัมผัสมันอยู่ ส่วนมือหนาของเขาก็กำลังโอบรับเอวงามอยู่เช่นกัน
 
 
 
 
 
*อร้ายยยย!!แล้วเค้าจะทำอะไรกันต่อสิ><
 
**ไม่ค้างเนอะ>< เมนต์ชื่นใจไรท์มากค่ะ555แต่ขอชื่นใจแบบนี้ไปตลอดเลยนะคะ^^
 
** เมนต์นะคะฉากต่อไปเค้ารออยู่ **
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

519 ความคิดเห็น

  1. #62 KhunPts (@KhunPts) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:55
    มันจะไม่ค้างได้ไงไรท์!!!!
    ทำไมตัดแบบนี้สงสารเจ๊
    #62
    0
  2. #61 Bbeanmar (@ynwdssks_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 22:38
    น้าาา เป็นคนแบบนี้ได้ยังไงง
    #61
    0
  3. #60 PPrincess (@aue-aree) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    ไม่ค้างเลยยยย #เสียงสูงมาก อย่าแกล้งเจ้!!!! งื้อออ
    #60
    0
  4. #59 Jimmy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:25
    นภัทรจอมเจ้าเล่ห์ คิดจะทำอะไรกันล่ะเนี่ย

    แล้วนู๋แก้มคนสวย จะโดนแกล้งอะไรบ้าง???

    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #59
    0
  5. #58 SirinThipp05213 (@SirinThipp05213) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:20
    งื้ออ น้าาาใจร้ายยยย
    #58
    0
  6. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:17
    ไม่ค้างเล๊ยยยย จริงจริ๊ง!!! /เสียงสูงเพื่อ/

    ห้าห้าห้า มาต่ออีกนะคะไรท์ 
    #57
    0