คัดลอกลิงก์เเล้ว

[yaoi] 30 ยังเเจ๋ว

"ฟังเเต่เพลงนี้ อยากได้สามีอายุ30เหรอ" "เปล่าอะ เเต่ก่อนโทรศัพท์มีเเต่เพลงนี้ เลยติดมาด้วย" "เเล้วถ้าเป็นในความจริงอยากได้ไหม" "ไม่อะ แก่ไป" "..."

ยอดวิวรวม

79

ยอดวิวเดือนนี้

79

ยอดวิวรวม


79

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 5 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  18 ต.ค. 62 / 11:05 น.
นิยาย [yaoi] 30 ѧ [yaoi] 30 ยังเเจ๋ว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




"พอทราบอายุขวัญตา น้องเอยพี่มา นั่งทำตาปริบปริบ น้องอายุสามสิบ สามสิบทำไมยังสวยยยย โช๊ะๆๆๆ"



เชื่อว่าใครที่ได้อ่านข้อความข้างบนเเล้วต้องร้องออกมาเป็นจังหวะเเน่นอน เป็นเพลงที่เเม้เเต่รุ่นปู่รุ่นพ่อยังรู้จัก สวัสดีครับ ผมชื่อเคียว เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งหมาดๆ กำลังอยู่ช่วงกิจกรรมรับน้องของทางมหาวิทยาลัย ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ทางพี่สันทนาการจะออกมาร้องรำทำเพลงก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงว๊ากของพี่ปีสาม



ใช่เเล้วครับ ผมอยู่คณะวิศวะกรรมศาสตร์ สาขาเครื่องกล ในความรู้สึกผมช่วงรับน้องสามวันมานี้ค่อนข้างน่าเบื่อ ผมเลยไม่ค่อยเข้าร่วมเเละพยายามนั่งอยู่ในจุดที่จะไม่โดนยัดเยียดให้ลุกขึ้นไปเต้น อะๆๆ เห็นแบบนี้แต่ผมเต้นเก่งมากนะครับ เเค่เพลงที่พวกพี่สันร้องก่อนๆมันไม่น่าเต้นเท่าไหร่ แต่เมื่อกี้เพลงที่กำลังร้องอยู่ดันเป็นเพลงโปรดตลอดกาลของผม ตอนนี้เลยรู้สึกคันยุบยิบตามร่าง อยากลุกเต้นใจจะขาด


"เอาล่ะครับน้องๆ เมื่อกี้พวกพี่ได้เต้นให้น้องๆได้ดูกันเเล้ว ถึงตาน้องๆบ้างที่จะออกมาเเสดงทักษะการเต้นนะครับ"


นี่เเหละสวรรค์! ผมลุกขึ้นนั่งยองๆเตรียมวิ่งออกไปเต้นจนเพื่อนที่นั่งข้างผมตกใจ ก็ตลอดสามวันที่ผ่านมาผมมีปฏิกิริยาที่ไหนล่ะครับ 


ผมยิ้มน้อยๆให้เพื่อนที่นั่งทำตาโตข้างๆ เเละยิ้มหนักขึ้นอีกเมื่อเพื่อนที่นั่งข้างๆนั้นอ้าปากหวอร่วมด้วย


"นายจะไปจริงดิ"


"อื้ม!"


"ถูกใจเพลงนี้เหรอ"


"ยิ่งกว่าถูกใจอีก"ผมเลียปากที่เเห้งผากด้วยความตื่นเต้น หลังจากสิ้นเสียงพี่สันปุ๊บ ผมก็ติดจรวดที่เท้าวิ่งไปยืนหน้าสลอนทันที ยิ้มหวานให้พี่มือกลองนิดหน่อยให้เขาเขินเล่นๆก่อนจะหันมามองเพื่อนๆทั้งลายที่นั่งจ้องอยู่


จากนั้นก็...

.

.

.

.

.

.



"เฮ้อออ เหนื่อยฉิบหอยยย"ผมนั่งหอบด้วยความเหนื่อยเเต่ใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม บ่งบอกว่ามีความสุขมากที่ได้เต้นเพลงนี้


"ส สุดยอด"


"หือ?"


"นายเต้นจนคนอื่นที่เหลือดับเลยอะ พูดจริงนะ คือแบบ แบบ...เรายังอึ้งไปเลยอะ"


"ขนาดนั้นเลยเรอะ5555"


"เออ ว่าแต่นายชื่อเคียวใช่มะ เราหยิน อยู่เครื่องกล"


"เครื่องกลเหมือนกัน อีกอย่างไม่ต้องเรานายหรอก กูมึงก็ได้ ไม่ถือ"


"เค ต่อไปมึงเพื่อนกูเเล้วนะ เสร็จจากนี่ไปหาไรเเดกกัน"


"เหมือนมึงเก็บกดอะ5555"


"โห่ ไม่อยากจะพูด มานี่กูไม่มีเพื่อนเลย นั่งข้างมึง มึงก็เงียบซะกูหด เก็บกดยิ่งกว่าโดนม๊าตี"


"สบายๆเหอะมึง กูรมณ์ดีละ ชวนกูคุยได้"


"น้องสองคนข้างหลัง ถ้ายังไม่หยุดคุยพี่จะให้ออกมาเต้นสับปะรดนะครับ"


"คร้าบบบบ"


เเละจากนั้นก็...


"ปีหนึ่ง! ผมถามคุณอยู่นะครับ ทำไมพวกคุณถึงไม่ตอบคำถามที่ผมถามไป แบบนี้ก็ไม่ต้องมาเป็นกันหรอกครับ พี่น้องน่ะ"


ตอนนี้ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือเงยหน้ายักคิ้วใส่พี่ว๊ากปีสามอย่างกวนส้นตีนในขณะที่เพื่อนคนอื่นก้มหน้า


ก็ไม่กลัวอะครับ ประธานว๊ากที่ว๊ากเอาๆหน่อมเเหน้มยิ่งกว่าที่พวกคุณคิดอีกนะ


'คิริน'คือพี่ชายในไส้ของผม กลัวทุกอย่างที่ขวางหน้า แมลงสาบ สัตว์เลื้อยคลานเเทบทุกชนิด สัตว์บก สัตว์น้ำ สำคัญสุดคือกลัวผมไม่รัก ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจจะมาปรึกษาผม เสร็จเเล้วก็เบะปากน้ำตาคลอช้อนตามองอ้อนๆ(?)ถามว่า 'รู้เเล้วเคียวจะยังรักเค้าอยู่มั้ย' 'เคียวรักเค้าใช่มั้ย หอมเค้าหน่อยนะ' ถ้าวันไหนทำเป็นเมินก็จะน้ำตาไหลพรากออกมา พล่ามอยู่ได้ว่าเคียวไม่รักอย่างนู้น เคียวไม่รักอย่างนี้


สุดท้ายต้องลูบ(ตบ)หัวไปสักทีสองทีถึงจะหุบปากเเล้วทำตัวให้สมกับเป็นผู้เป็นคนสักที


ไม่รู้ใครพี่ใครน้องกันเเน่ ว่ามั้ยครับ ยังเเปลกใจเลยมาว๊ากคนอื่นได้ยังไง ดูจากท่าทางเเล้วพวกเพื่อนๆคิรินก็ไม่รู้ด้วย พี่คนหนึ่งที่คุมเพื่อนๆคนอื่นอีกฝั่งเเยกเขี้ยวใส่ผมใหญ่


"ว่าไงครับ ตอบกันไม่ได้เหรอ ว่าทำไมพวกคุณถึงมาสาย"เห้ไรเนี่ย คือพวกผมก็นั่งกันที่เดิมอยู่เเล้วไง แค่เพื่อนคนนึงไปห้องน้ำเเล้วเลทมาสิบวิ ตรรกะไหนถามใจเธอดู น่าปาเเมลงสาบให้กรี๊ดเเตกสักหน หมั่นไส้ ฮึ่มๆ


"เคียวๆ"


"หื๊ม?"ผมก้มหน้าลงมาหาหยินที่กวักมือเรียกยิกๆอยู่ แล้วทำไมต้องพูดแบบไม่มีเสียง มึงพูดระดับปกติก็ไม่มีใครได้ยินมึงหรอก เพราะอะไรน่ะเหรอครับ เหอะๆ ก็พวกพี่ที่คุมกันอยู่ด้านข้างๆนอกจากคิรินที่พูดอยู่เเล้วต่างยืนหลับสัปหงกหัวเเทบทิ่มกันซะ


เเต่สงสารหยินมัน กูก้มให้ก็ได้อะ


"มึงยืดทำเชี่ยไรเคียว เดี๋ยวก็โดนหรอก"


"ถ้ากูจะโดนกูตั้งนานละหยิน นี่กูนั่งเกือบห้านาทียังไม่โดนด่าสักแอะ"


"เออว่ะ มึงทำไงวะ"


"ไม่บอก มึงอะก้มไปเลย เดี๋ยวก็โดนหรอก"ผมพูดเสร็จก็หันไปสบตากับคิริน เห็นสีหน้าเหมือนจะดุผมเเต่ก็ไม่กล้าเเล้วตลกชะมัด ผมฉีกยิ้มหวานที่คิรินชอบขอให้ยิ้มบ่อยๆทีนึง ก่อนจะเห็นหน้าคิรินอ่อนลง มองซ้ายขวาว่าเพื่อนที่อยู่ข้างๆเห็นรึเปล่า พอเห็นว่าเพื่อนสัปหงกกันอยู่ก็ทำท่าเอามือเหมือนจะหยิกเเก้มผม


ตลกครับ กลั้นขำจนตัวสั่น ขนาดไอหยินที่นั่งข้างยังเหลือบตามองผมด้วยความสงสัย ผมยิ้มให้มันเเล้วส่งสัญญาณให้ก้มลงต่อ


"ครั้งนี้ผมจะอนุโลมให้ก่อนนะครับ ถ้ามีครั้งหน้าวิ่งรอบสนามสิบรอบ เข้าใจไหมปีหนึ่ง!


"ครับ!/ค่ะ/"


"ดีมาก ต่อไปจะให้พี่พรานมาชี้เเจงกฎการอยู่ร่วมกันนะครับ ปีหนึ่งเงยหน้าได้!"


ทุกคนเงยหน้าขึ้นมาที่ละพรึบสองพรึบ ไอหยินที่นั่งข้างๆผมหมุนคอดังกร๊อบเเกร๊บประมาณสามสี่รอบ กูถามจริง...มึงหาหมอมั้ย กูกลัวคอมึงจะขยับไม่ได้เอาสักวัน หลังจากนั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น ได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ดเบาด้วย ผมหันไปด้านหน้าบ้าง เห็นพี่ที่เเยกเขี้ยวให้ผมเมื่อกี้ยืนยิ้มมุมปากข้างหน้า หน้าตาถือว่า ดูดี? ใช่มั้ยนะ? ตาคมกริบเหมือนจะเฉือนคนที่สบตา ขนตางอนยาวที่ขนาดผมนั่งข้างหลังยังเห็นว่ามันกระพือตอนที่พี่เขากะพริบตา ปากอวบอิ่มสีซีดกับมุมปากที่ยิ้มนิดๆเหมือนตัวร้ายในละครที่เเย่งเรทติ้งพระเอกทุกครั้งที่ปรากฏตัว สุดท้ายก็คือสีผมควันบุหรี่ที่เกือบจะขาวจนผมเกือบคิดว่าเป็นผมหงอก 


อะเเฮ่ม ผมไม่ได้ชอบเขานะครับ แต่คิดว่าท่านผู้อ่านคงอยากรู้เลยอธิบายให้ไม่คิดค่าจ้างด้วย!


กลับมากันเถอะ...อาจเพราะผมมองหน้าพี่พรานนานเกินไป เขาจึงมองกลับเเละส่งสายตาดุๆมาให้ เเต่ผมไม่กลัวครับ มองกลับเเล้วยิ้มหวานให้เเม่ม พ่อเเม่ผมเเพ้ คิรินเเพ้ พี่มือกลองเเพ้ พี่พรานก็ต้องเเพ้พนันด้วยสามบาทขาดตัว


เเละก็จริงดังคาด พี่พรานหลบสายตาผมเเล้วเข้าประเด็นเรื่องกฎเเทน เเอบเห็นนะว่าเเก้มเเดงอะ คิคิ


"กฎของเราไม่ยากมาก ถ้ายังมีสามัญสำนึกในระเบียบวินัยถือว่าง่ายมากครับ หนึ่งคือตรงต่อเวลา เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าพวกคุณยังทำไม่ได้ อย่าหวังว่ากฎข้ออื่นจะทำได้เลยครับ สอง เชื่อฟังเเละเคารพรุ่นพี่ ไม่ว่าจะพี่ปีสองหรือปีสาม อย่าลามปามเกินไปนะครับ เห็นว่าพวกผมอ่อนลงใช่ว่าจะทำตัวเหลิงใส่ สาม สามัคคีในหมู่คณะ พวกคุณควรรู้จักเพื่อนๆทุกคนเพราะวันนี้วันที่สามเเล้ว หากไม่อยากโดนลงโทษทั้งหมดก็ควรจะประพฤติตัวให้ดี สี่ เพลงที่ผมจะฝึกให้พวกคุณร้องนั้น จงร้องด้วยความตั้งใจ เปล่งเสียงให้ทรงพลัง เเละไม่กินเเรงเพื่อนนะครับ แค่นี้หวังว่าพวกคุณจะทำได้ ทราบ!"



"ทราบครับ!/ทราบค่ะ!"


"ขอบคุณที่รับฟังเเละหวังว่าจะปฏิบัติตามนะครับ"หลังพี่พรานพูดเสร็จก็หันไปส่งสายตาให้คิรินดำเนินการต่อ คิรินพยักหน้าจากนั้นจึงปล่อยให้พวกผมกลับได้ ผมที่สัญญากับหยินไว้เเล้วว่าจะไปกินข้าวด้วยกันนั่งบิดขี้เกียจแป๊บนึงก่อนลุกขึ้นชวน


"ปะ แดกข้าวกัน"


"เเป๊บนะเหน็บเเดกอะ ว่าเเต่กูเห็นนะ มึงมีซัมติงกับพี่พรานอะไรนั่นเปล่าวะ กูเห็นมึงยิ้มให้พี่เขาเเล้วหน้าเเดง"


"เป็นสกิลส่วนบุคคลอะ คิ-เเฮ่ม พี่ชายกูก็บอกว่าเป็นท่าไม้ตายของกู มึงไม่เห็นเหรอว่าเขาทำหน้าดุใส่กูอะ"


"จะว่าไปก็เห็น ช่างเถอะเเดกข้าวกัน"


"หน้ามอ.ป้ะ เห็นเปิดใหม่"


"คิดเหมือนกันเลย เรานี่อยู่กันได้จริงๆ ปะๆ"


ผมส่งข้อความบอกคิรินว่าจะกลับช้าหน่อย เสร็จเเล้วก็เดินกอดคอกับหยินเดินออกไป



--------------------------------







สารบัญ อัปเดต 18 ต.ค. 62 / 11:05

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MyyyyyyyPenguinn จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสต์

    คะแนน

    อัปเดต

  • นิยายวาย

    5

    49 /49

    7

    0%

    18 ต.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 kanokkan-NBJK (@kanokkan-NBJK) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 12:26

    พี่สิงห์รุนแรง น้องป่วยเลย
    #7
    0
  2. #6 Parichat2003 (@Parichat2003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 12:18
    รอน้าาาา
    #6
    0
  3. #5 vtyds (@vtyds) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 11:33

    กำลังมันเลย
    #5
    0
  4. #4 vtyds (@vtyds) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 07:13

    ไม่ให้หยุดหรอกนะ~~~~
    #4
    0
  5. #3 kanokkan-NBJK (@kanokkan-NBJK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:57

    จะทำอารายยย
    #3
    0
  6. #2 kanokkan-NBJK (@kanokkan-NBJK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:45

    น้องน่ารัก
    #2
    0
  7. #1 kanokkan-NBJK (@kanokkan-NBJK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:53

    น่ารักกกก
    #1
    1