เราแอบชอบนาย (สำนักพิมพ์ peachypie)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,603 Views

  • 38 Comments

  • 273 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,728

    Overall
    2,603

ตอนที่ 3 : E2 “หลบหน้า”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

กริ๊งงงงง

เสียงออดหมดคาบเรียนภาคเช้าของนักเรียนชั้นมัธยมปลายดังขึ้น วันนี้ผมรีบมาโรงเรียนตั้งแต่เช้า เพราะชอบแอบเอาขนมไปไว้ที่ล็อกเกอร์ของเขาคนนั้นเกือบจะทุก ๆ วันเป็นประจำ และยิ่งเวลาเห็นเขานั่งกินขนมของเรามันจะทำให้ผมรู้สึกดีใจมาก ๆ เลยนะครับ ต้องเผลอไปแอบยิ้มอยู่คนเดียวทุกทีเลย

‘คนบ้าอะไรนั่งกินขนมยังหล่อเลย... งื้ออออ...’ ประสบการณ์แบบนี้ก็หาได้ไม่ยากหรอกนะ แค่เราเดินไปซื้อขนมสักสองสามห่อ จากนั้นก็หาถุงใส่ ไม่ต้องทำอะไรให้มันสวยมาก อาจจะเขียนข้อความบางอย่างใส่โพสอิทเล็ก ๆ ติดไว้นอกถุงด้วยก็ได้ แล้วก็เดินไปแขวนไว้ที่หน้าล็อกเกอร์ ไม่ก็ใส่ไว้ใต้โต๊ะของเขา

‘ทำไมเราต้องหน้าแดงขึ้นมาด้วยเนี่ย...’ ผมบ่นในใจไปด้วยเก็บหนังสือยัดไว้ใต้โต๊ะไปด้วย

“เลย์... มึงไปรอที่โรงอาหารเลยนะ เดี๋ยวกูขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”

“ได้ ๆ อย่าช้านะมึง...”

“รู้แล้วเหอะ...” เดินออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เริ่มมีคนทยอยออกไปกินข้าวกันเยอะพอสมควร เสียงคุยกันของนักเรียนชายหญิงดังขึ้นไม่ขาด โรงเรียนผมมีนักเรียนทั้งหมดประมาณสี่พันกว่าคน ห้องเรียนแต่ละห้องจะเป็นห้องเรียนประจำ ตึกก็มีอยู่หลายตึก อาจจะมีบางวิชาที่ต้องเดินไปเรียน... ผมค่อย ๆ เดินก้มหน้าผ่านนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเพื่อที่จะผ่านเข้าไปในห้องน้ำ ตัวเกร็งไปหมดแล้วนะ ไม่รู้จะพากันมานั่งรวมกันทำไม

“ฮิ้วววว...” เสียงแซวดังขึ้นจนต้องเผลอเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้พวกผู้ชายที่มันพากันแซว

กึก...

แต่ทว่าสายตาดันไปสบเข้ากับใครคนหนึ่ง ใครคนนั้นกำลังนั่งนิ่ง ๆ มองมาที่ผมอยู่พอดี

ขวับ!

รีบหันหน้ากลับมาแล้วสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที...

‘ทำไมต้องอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย...’

‘ใจสั่นไปหมดแล้ว...’ ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ ใจมันก็สั่นไม่เป็นจังหวะ ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่ชอบคนคนหนึ่งมันถึงทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้... สักพักหลังตั้งสติได้จึงได้รีบเข้าไปทำธุระแล้วออกมาเปิดน้ำซับหน้าเบา ๆ

“…” เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยที่เผลอสบตาเข้ากับเขา คนอื่นอาจมองว่ามันดูเยอะก็ได้นะ แต่ถ้าได้รู้สึกแบบผมทุกคนก็คงจะเข้าใจเอง... หัวใจมันสั่นจนแทบจะระเบิด อีกอย่างถึงจะแอบชอบเขายังไง ผมก็ไม่คิดหรือกล้าที่จะเข้าหาเขาอยู่แล้ว

“เฮ้อออ...” ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จ้องไปที่ใบหน้าของตัวเองผ่านกระจก ใบหน้าที่ตอนนี้มีหยดน้ำเกาะอยู่นิด ๆ

‘จะชอบใครก็ไม่ดูเลยนะดัซ...’

‘ไม่ระมัดระวังอะไรเลย...’ ผมได้แต่บ่นตัวเองในใจแต่สักพักกลับมีเสียงใครสักคนกำลังเดินเข้ามาในห้องน้ำ ผมเลยรีบเดินเข้าไปในห้องส้วมพร้อมกับล็อกประตูไว้

‘แล้วทำไมถึงไม่เดินออกไปวะดัซ? ป่านนี้เลย์มันคงบ่นผมละมั้ง...’ ทำเป็นยืนอยู่ในนั้นสักพักก่อนจะทำเป็นกดชักโครกแล้วเปิดประตูออกไป

“อ๊ะ! ดะ ด- อุ๊บ...” แต่ถึงกับต้องร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเปิดประตูออกมาดันเห็นเป็นคนตัวสูงที่ผมไม่อยากจะเจอตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าห้องที่ตัวเองเข้า แถมผมยังจะเผลอเรียกชื่อเจ้าตัวออกไปอีกแล้ว ยังดีนะที่ยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ทัน

“…” คนตรงหน้าเอาแต่จ้องหน้าผมด้วยใบหน้าคิ้วขมวด แต่พอตั้งสติได้ผมจึงรีบก้มหน้าลงแล้วทำเป็นเดินแทรกตัวออกไป

หมับ…

“อ๊ะ!” แต่กลับถูกมือหนาจับข้อมือไว้จนต้องชะงักหันกลับไปมองอีกครั้ง

“หลบหน้าผมทำไม?” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดมากกว่าเดิม ก่อนสายตาผมจะลดลงไปมองที่ข้อมือของตัวเองที่ถูกจับไว้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอย่างหักห้ามไม่ได้

ไม่ไหวแล้ว… ผมจะตายแล้ว…

“ระ เราขอโทษ...” รีบเอ่ยคำขอโทษออกมาแล้วดึงมือของตัวเองมาจับไว้ที่อก ก่อนจะรีบสาวเท้าออกไปจากห้องน้ำทันที ไม่สนใจอะไรแล้วตอนนี้ ต้องไปจากตรงนี้ ได้แต่สาวเท้าเดินลงไปหาเลย์มันที่โรงอาหารทันที

ตึกตัก...

‘เราแสดงอาการออกขนาดนั้นเลยเหรอ...’ ผมได้แต่ถามตัวเองในใจ ไม่รู้เลยว่าเขาจะรู้เรื่องที่ผมชอบแอบมองไหม แต่เขารู้ว่าเราชอบหลบหน้า ไม่คิดว่าจะแสดงอาการออกมามากถึงขั้นที่จะทำให้เขารู้ตัวเลยนะ เดินไปด้วยผมก็จับข้อมือของตัวเองที่ถูกเขาสัมผัสไปด้วย

“ดัซนะดัซ...”





สักพักก็เดินมาถึงโรงอาหาร กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเห็นเลย์มันนั่งรออยู่ด้วยใบหน้านิ่ง ๆ

“กูขอโทษ...” รีบเดินไปขอโทษมันทันทีเพราะรู้ว่ามันต้องโกรธแล้วแน่ ๆ ก็เล่นให้รอนานซะขนาดนั้น

“ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ...”

“แงงง... มึงอะ”

“ไปแงใส่คนที่มึงชอบเลยไป!”

“ตอนไหนจะเลิกล้อกูไอ้บ้า” ตั้งแต่เช้าละ มันเอาโพสต์ที่ผมโพสต์เมื่อคืนมาล้อจนผมเขินไปหมดละ เพื่อน ๆ คนอื่นยังจะเล่นกับมันด้วยนะ

“รีบไปซื้อข้าวดิวะ...”

“เออ ๆ ทำไมต้องดุด้วย...” ผมย่นจมูกตอบมันก่อนจะรีบเดินไปซื้อข้าวมานั่งกินกับมัน

บรรยากาศในโรงอาหารตอนนี้กำลังหนาแน่นไปด้วยนักเรียน เสียงคุยกันดังขึ้นไม่ขาด กินข้าวเสร็จแล้วก็ลุกเอาจานไปเก็บพร้อมกับไอ้เลย์แล้วพากันเดินขึ้นไปบนห้องรอเรียนคาบบ่าย

“เป็นอะไรของมึงวะดอน? แม่งขมวดคิ้วมาตั้งแต่ออกจากห้องน้ำละ” ในระหว่างที่กำลังเดินก้มหน้าขึ้นบันไดกลับได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยชื่อของคนที่ผมเพิ่งหนีออกมาจากห้องน้ำก่อนไปกินข้าว นั่นทำให้รีบเงยหน้าขึ้นไปมอง

กึก...

และมันดันสบเข้ากับตาของคนตัวสูงอีกแล้ว!!!

ขวับ!

ผมรีบหันหน้ากลับมามองตรงแล้วรีบก้าวขาเดินตามไปจนติดหลังเลย์มันทันที

“มึงจะอ้อนกูเหรอวะ บอกว่าไม่ได้โกรธ...”

“…” ไม่สนใจไอ้เพื่อนตัวสูงมันพูดเลยสักนิด เอาแต่เดินเอาหัวชนหลังมันอยู่อย่างงั้น ในสมองนึกถึงแต่สายตาของคนเมื่อกี้

‘เจอบ่อยเกินไปแล้วนะ...’

‘จะหัวใจวายแล้วนะเนี่ย...’

ตึกตัก…


- ไรท์เอ็ม -
ติดตามไรท์เอ็มได้ในทวิต @heartfiliaemma (ไรท์เอ็ม)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #10 pphang (@wanniphatoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:52

    โอ๊ยยยลูกเอ๊ยยยยย
    #10
    0