[Fic Naruto]Pure Love รักสีขาวโพลน..รึเปล่า?

ตอนที่ 17 : ตอนที่9 ภาคที่1||สอบคัดเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61









ตอน!




สอบคัดเลือก




ไม่ได้แก้คำผิดคะ!


ปล.เนื้อหาอาจมีความงง




____________________________________




ตุบ! พรึบ!


เสียงอาวุธยักษ์สีดำประจำกายที่วางไว้ข้างๆชั้นวางของที่อยู่ข้างเตียงตกลงสู่พื้นเป็นการเรียกสติให้กลับมานั่งเหมือนเดิม


ฉันรีบหยิบกล่องปิ่นโตออกจากมือใหญ่ทันที เมื่อหยิบเสร็จก็หันหน้าหนีพยายามไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง





... รู้สึกถึงความนกบินผ่านหัว..




"อ่า.."เป็นชิซุยที่เอ่ยปากเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงขัดเขินเล็กน้อยก่อนจะลุกออกจากเตียง


"พี่.. ไม่รบกวนเราแล้วดีกว่า.."


"คะ.."


"งั้นพี่จะรอดูรอบต่อไปนะ"


"อือ.."ฉันก้มหน้าก้มตาตอบอย่างเดียวโดยไม่รู้เลยว่าชิซุยขมวดคิ้วกับการตอบคำถามเชิงให้กำลังใจเขาเป็นเพียงการตอบแบบส่งๆเท่านั้น




จุ๊บ..




"อ๊ะ!? ชิซุย!!?"เป็นอีกครั้งที่ฉันตกใจจนสะดุ้งโยงก่อนจะเอามือออกจากมืออีกคนที่ถือวิสาสะมาจับและยกมาจุ๊บโดยที่ไม่ได้ขออนุญาติ


โอ้..อกอีแป้นจะแตก.. ริมฝีปากช่างนุ่มละมุน..


ชิซุยยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายพลางยกมือมาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนก่อนจะละมือออกแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมคำบอกลา


"พี่ไปนะ ฝันดี"




ตึกตัก.. ตึกตัก..


อีกแล้ว หัวใจเต้นเร็วอีกแล้ว..






...


..


.




ช่วงเวลาผ่านเลยมา ทุกคนที่ตื่นเพื่อมาสอบรอบคัดตัวบัดนี้ต่างยืนฟังกติกากันหมดเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ประกาศรายชื่อการแข่งขัน


หากแต่ฉันไม่สนใจ นั่งรอถึงคู่ของฉันเพียงอย่างเดียว


"เบื่อหรอ"


ฉันหันมองเจ้าของเสียงที่มายืนข้างๆฉัน ใช่.. คนที่ทำให้ฉันอารมณ์แปรป่วน อุจิวะ ชิซุยนั้นเอง


"ใช่ เบื่อ"


"ดูเถอะ คราวนี้เป็นศึกสายเลือดแล้วนะ"


ศึกสายเลือด?


ควับ!




ฉันหันหน้าเข้าสนามทันที พบว่าคู่ครั้งนี้คือ ฮิวงะ เนจิ และ ฮินาตะ ที่ไม่ถูกกันเพราะเนจิไม่ชอบตระกูลหลักเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอจับคู่ได้ฮินาตะจึงได้ใจ


ฉันจะไม่ห้ามเรื่องที่เนจิพูดจาว่าร้าย เพราะมันถือเป็นการทำให้ฮินาตะน้องสาวของฉัน(ในร่างนี้)เติบโต แต่ถ้าน้องฉันไม่รับคำพูดของเนจิมาคิดแล้วเติบโตขึ้น ก็คงไม่ต้องเป็นนินจาแล้วล่ะนะ


"ขอตัว"ฉันกล่าวเสียงขุ่นก่อนจะออกจากห้องนั้นทันที


พวกเขาเล่นอะไรกัน ทำไมให้ตระกูลเดียวกันมาสู้แบบนี้ ถึงจะรู้ว่ามันสุ่มก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็ได้หรอ?



ตั้งแต่เมื่อไรที่ตระกูลหลักและรองถึงขั้นแตกหักขนาดนี้?



ช่วงเวลาผ่านเลยไปมีเพียงแค่ฉันที่ยืนตากลมอยู่ด้านนอก ความเคลียดเล่นเอาฉันปวดหัวเล็กน้อย


ฉันทำได้แค่มองผ่านๆเกี่ยวกับเรื่องภายในตระกูล ฉันว่ามันไม่จำเป็นด้วยซ้ำที่ต้องขังตระกูลรองให้อยู่ภายใต้ตระกูลหลัก พอคิดถึงเรื่องภายในตระกูลแล้วนึกถึงอิทาจิเลยนะเนี้ย



อิทาจิเป็นไงบ้างนะ..



"คิดอะไร?"


ควับ!?


"กาอาระ?"


ฉันตอบรับเสียงทุ้มเรียบนิ่งด้วยความแปลกใจ ตรงหน้าคือคนที่ประหลาดใจมากที่สุด เด็กหนุ่มหัวแดงที่เดินกอดอกมาแล้วเดินมายืนข้างฉัน


"อะไรของนายกัน"ฉันตอบกลับอีกคนอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะหันไปมองนกที่บินไปบินมาบนท้องฟ้าอันแสนกว้างใหญ่


"ฉันไม่เห็นเธอในนั้น"


"แล้วเกี่ยวไรกับนาย?"


"..."ไร้คำตอบกลับของเด็กหนุ่มหัวแดงที่ยืนกอดอกหน้าตายข้างฉัน


ความเงียบเข้ามาอีกครั้งเมื่อฉันไม่พูดและเจอกาอาระก็ไม่พูด ไม่นานนักก็มีเสียงเรียกจากทางด้านหลัง


"ก-กาอาระ ถึงตานายแข่งแล้วนะ"เสียงผู้ชายที่ออกไปทางสั่นๆแสดงถึงความหวาดกลัวชัดเจนทำเอาฉันหันไปมองสลับกับกาอาระและคันคุโร่


กาอาระผยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปข้างในที่ฉันเดินหนีออกมา


"เฮ้อ.."










...


..


.







"ขอประกาศการแข่งขันรอบที่9 ผู้ชนะคือ ฮิวงะ ฮิโตมิ!"


เสียงประกาศแห่งชัยชนะดังขึ้นพร้อมกับฉันที่ออกจากสนามตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาล เหตุผลที่ฉันไปโรงพยาบาลในครั้งนี้คือการไปดูอาการของลีที่บาดเจ็บหนักจากการต่อสู้กับกาอาระ


ฉันยังคิดเหมือนเดิมว่ากาอาระมันเป็นคนประหลาด เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย


การแข่งขันรอบต่อไปเป็นของจริงแล้ว ไม่ใช่การสอบคัดตัวแบบวันนี้ และวันนี้ฉันกะจะไปเยี่ยมเจ้าซาซึเกะด้วย แต่ถึงแม้ฉันจะไปเยี่ยมซาซึเกะหรือไปทำธุระอะไรๆก็ตาม ถึงเวลาที่ฉันต้องฝึกฝนตัวเองอย่างจริงจังสักที!













ในช่วงเวลาต่อมาหลังจากฉันไปเยี่ยมทั้งคู่แล้วร้อยแล้วฉันก็กลับมาที่บ้านตระกูลฮิวงะเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมคือฉันตอนนี้อยู่ในห้องกลับของที่ไม่มีใครเข้ามานานมากแล้ว ห้องเก็บของก็เป็นห้องๆหนึ่งนั่นแหละ เพียงแต่ไม่มีใครเข้ามาใช้จึงกลายเป็นห้องเก็บของเท่านั้น


ฉันรื้อของในกล่องเผื่อจะเจอสิ่งที่มีประโยชน์ต่อฉัน


จนกระทั่งสายตาของฉันไปสังเกตเห็นคัมภีร์ที่ฉันไม่เคยเห็น ด้วยความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆฉันเลยหยิบคัมภีร์เล่มปริศนาที่ดูเก่าโทรมจนแทบจะขาดคามือได้


"คัมภีร์.. ผนึกโกโอซึ?"ฉันพูดออกมาเกี่ยวกับผนึกบางอย่างที่หมึกมันจางลงมาก มีเพียงแค่วิธีการประสานอินเท่านั้นที่ดูชัดเจนมากที่สุด


"น่าลองแฮะ.."


ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก ฉันไม่รอให้อุปสรรคอะไรมาตามรังควาน รีบใช้มือทั้งสองข้างประสานอินอย่างรวดเร็ว











ก่อนที่สติของฉันจะดับลง..








ตึง!




tbc.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #128 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 00:36
    เกิดอะไรขึ้น!!!
    #128
    0