Unruly รักดื้อดึง #คุณฝัน

ตอนที่ 22 : Unruly Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

  

Unruly รักดื้อดึง #คุณฝัน

         Chapter 13

                 ::::

"พีชหันหน้ามาคุยกันก่อน"

"ไม่"

"พีช"

"ม่าย"

"หันมาดูก่อนสิ"

"ม่าย"

"ถ้าไม่เอาฉันจะได้เอาไปให้คนอื่น" เท่านั้นแหละเด็กขี้งอนยอมหันมามองทันที

"อะไรคะ" รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นน้องโฟนรุ่นใหม่แต่น้องโฟนอันเก่าของพีชทิ้งทำไมอ่า

"ซื้อมาให้ใหม่ไงไม่เอาหรอ"

"..."

"ถ้าไม่เอาฉันจะได้เอาไปให้คนอื่น"

"ยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่เอา" เจ้าเด็กบ่นยุบยิบก่อนจะใช้มือข้างที่ไม่เจ็บเอื้อมไปหยิบน้องโฟนอันใหม่ในมือพาฝันมา

"หายโกรธแล้วใช่ไหม"

"ม่ายยย"

"..."

"ยังโกรธอยู่นิดหน่อยเอาน้องโฟนของพีชไปทิ้งได้ไง"

"ก็ซื้อให้ใหม่แล้วนี่ไง"

"นั่นแหละก็ยังโกรธอยู่"

"พีช"

"ไม่คุยด้วยแล้ว" เจ้าเด็กบอกก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทางเพื่อเล่นน้องโฟนเครื่องใหม่

"อุ้ยกล้องชัดกว่าเครื่องเก่าอีก" คนเจ็บเปิดกล้องก่อนจะแพลนไปรอบๆ

"แล้วฉันต้องทำไงเธอถึงจะหายโกรธ" สาบานเลยว่าในชีวิตนี้เธอไม่เคยต้องมานั่งง้อใครมาก่อนแต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงยอมมานั่งง้อเด็กนี่เหมือนกัน

คงเพราะเธอทำผิดมั้งทำไรไม่ปรึกษาเจ้าของโทรศัพท์ก่อน...

"ม่ายรู้"

"พีช"

"ก็ไม่รู้จริงๆ นี่นา" จริงๆ ก็ไม่ได้โกรธหรอกมันก็แค่งอนๆ ที่ทำไรไม่ยอมถามพีชก่อนแล้วยิ่งเป็นน้องโฟนที่พีชรักที่สุดอีกมันก็เลยเป็นแบบนี้

พาฝันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดอะไรไม่รู้หยุกหยิกๆ จนคนเจ็บบนตัวต้องเหล่ตามามอง

"ทำไรง่ะ"

"ง้อเธอไง"

"ง้อพีชหรอ ง้อยังไงอะ"

"เดี๋ยวก็รู้แต่ถ้าไม่หายงอนฉันจะยึดคืนทั้งหมด" ร่างบางว่าก่อนจะเดินออกไปข้างนอก

"ไปไหนนนนนน"

"ข้างนอกแปปนึง"

"จะทิ้งพีชไว้คนเดียวหรอ"

"แค่จะออกไปเอาของ"

"เอาไรอ่า"

"เดี๋ยวก็รู้" ร่างบางเดินออกไปไม่ถึงห้านาทีก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับถุง istudio 7

ส่วนคนที่อยู่บนเตียงก็มองอย่างอยากรู้แต่พอพาฝันหันมามองก็ทำเป็นหันไปมองทางอื่นแล้วแอบมองใหม่

"อยากได้ไหม" ถามคนที่แอบมองอยู่บนเตียงกะไว้แล้วว่าคงจะงอนเลยให้คนเตรียมไว้ให้แล้วตั้งแต่แรก

"อะไรง่ะ"

"ตอบมาก่อนสิอยากได้ไหม" พาฝันวางถุงลงกับเตียง

"ยังไม่รู้เลยมันคืออะไร"

"แล้วเอาไหมล่ะถ้าไม่เอาก็จะให้คนอื่น"

"เอาก็ได้ค่ะ" เจ้าเด็กบอกก่อนจะค่อยๆ แงมดูของในถุง

"ให้พีชหมดเลยหรอคะ" เด็กสาวถามอย่างตื่นเต้นก็มีตั้งหลายอย่าง ipad apple watch macbook โอ้ยเกินไปไหมแบบนี้ทุ่มทุนมากเครื่องเก่าพีชยังไม่ได้พังเลยนะ

แต่ไม่เป็นไรถ้าให้พีชก็จะรับไว้เขาบอกว่าผู้ใหญ่ให้ของห้ามปฏิเสธเพราะฉนั้นพีชจะรับไว้หมดเลย

"อืมแต่มีข้อแม้"

"ข้อแม้อะไรคะ"

"เธอต้องหายโกรธฉันได้แล้ว"

"หายแล้วใครโกรธคุณไม่มีนะ พีชไม่ได้โกรธเลย"

"หรอ"

"ช่าย"

"พีช"

"คะ"

"เธออยากเจอแม่ไหม"

"แม่แท้ๆ น่ะหรอคะ"

"อืม"

"อยากเจอไหมหรอ....ก็คงอยากเจอมั้งคะ"

"เธอโกรธแม่เธอไหม"

"ไม่นะคะพีชเข้าใจเขาคงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง"

"อยากเจอไหม"

"ก็ถ้าเป็นไปได้พีชก็อยากเจอเขาสักครั้งหนึ่ง"

"เธออยากไปอยู่กับแม่เธอหรือเปล่า"

"...."

"อย่าเงียบสิพีช"

"ทำไมคะ"

"ตอบมาสิว่าเธอจะไปอยู่กับแม่หรือเปล่า" อย่าพึ่งถามมากตอนนี้ได้ไหมเล่าจะโมโหแล้วนะ

"อยากให้พีชไปหรอคะ"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น"

"พีชก็คิดตามที่พีชรู้สึก"

"เธอรู้สึกว่าฉันอยากให้เธอไปหรอ" ให้ตายเถอะไอ้เด็กบ้านี่คิดแบบนั้นจริงๆ หรอที่เธอเคนพูดไปเมื่อตอนที่ไปเที่ยวด้วยกันมันไม่ได้ซึมซับเข้าหัวเลยใช่ไหม

"แล้วมันไม่จริงหรอคะ"

"ก็คิดซะแบบนี้" พาฝันพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปทางนอกระเบียงทิ้งให้เจ้าเด็กนั่งมองอย่างงงๆ

"พูดไรผิดตรงไหนวะ" คนตัวสูงได้แต่มองตามตาปริบๆ พูดผิดตรงไหนหรือเปล่าก็ไม่นะก็ถามเองไม่ใช่หรอ

พีชก็พูดจริงๆ ตามที่พีชคิดอะแล้วมาเดินหนีใส่พีชทำไมเนี่ย

"คุณฝัน" เจ้าของชื่อหันเข้ามามองคนที่กำลังเดินออกมา

"ออกมาทำไม! "

"ก็เรายังคุยกันไม่จบ"

"แล้วจะตามออกมาทำไมไอ้บ้าเดี๋ยวก็เจ็บตัวเพิ่มหรอก" ร่างบางรีบเดินเข้าไปประคองเด็กสาวให้กลับไปนั่งลงที่เตียง

"อยากคุยด้วยค่ะ"

"แล้วจะเดินออกมาทำไมขาเจ็บอยู่" ถ้าเกิดไปเดินสะดุดอะไรขึ้นมาเจ็บตัวหนักกว่าเดิมทำไงเล่าทำไมไม่ระวังตัวเลยน่าตีมากรู้ไหม

"ไหนบอกไม่ดุ"

"ก็เธอดื้อฉันเลยต้องดุ"

"ไม่ดุได้ไหมคะ"

"งั้นก็อย่าดื้อ" เธอไม่ได้อยากดุเขาเลยแต่เขาชอบทำอะไรไม่ระวังไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองเลย

"ไม่ดื้อแล้วก็ได้แต่อย่าเดินหนีนะคุยกันก่อน" เจ้าเด็กใช้มือข้างที่ไม่ได้เจ็บเกี่ยวเอวบางๆ ของพาฝันเอาไว้

"อืมไม่เดินหนีแล้วแต่ปล่อยก่อน"

"ไม่เอาอะเดี๋ยวคุณหนี" คนตัวสูงบอกอย่างนั้นแล้วกระชับแขนกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

"ไม่หนีหรอก" หญิงสาวพูดพลางค่อยๆ ดันมืออีกคนออกจากเอว

"ตามใจพีชหน่อยพีชเจ็บอยู่นะคะ"

"เจ็บก็ปล่อยสิ"

"ขอกอดหน่อยสิคะแป๊บหนึ่งก็ได้"

"อืมมมม" พาฝันครางตอบในลำคอแล้วปล่อยให้อีกคนกอดเอวไว้

"อยากให้พีชไปอยู่กับแม่หรอ" เจ้าเด็กเอาหัวซุกลงที่หน้าท้องของหญิงสาวก่อนจะถามออกมา

"ถ้าเธอจำที่ฉันบอกตอนเราไปเขาค้อมาด้วยกันเธอคงรู้ว่าฉันคิดอย่างไง"

"..."

"จำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ" เห็นคนที่มุดอยู่ที่เอวไม่ตอบอะไรจึงพูดออกมาตามที่ตัวเองคิดกะไว้แล้วเชียวว่าต้องลืม

เฮ้อเคยจำอะไรบ้างไหมเนี่ย....

"ไม่ ไม่พีชจำได้ จำได้ค่ะ"

"โกหก" ถ้าจำได้เธอต้องไม่พูดไม่คิดแบบเมื่อกี้นี้หรอกโกหกกันชัดๆ ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ

"พีชเปล่าโกหกนะคะ"

"ถ้าเธอจำได้เมื่อกี้เธอจะไม่ถามไม่คิดแบบนั้น"

 

"ขอโทษค่ะ ที่ถามแบบนั้นเพราะมันน้อยใจ"

"หื้มน้อยใจอะไร" มาน้อยใจอะไรเนี่ยเธอต่างหากหรือเปล่าที่ควรรู้สึกแบบนั้น

"กลัวคุณไล่ให้พีชไปอยู่กับแม่" พีชกลัวจริงๆ นะคะกลัวว่าวันหนึ่งจะไม่ได้อยู่กับคุณแล้ว

"ถ้าไล่แล้วจะไปไหมล่ะ"

"ไม่เอาพีชไม่ไปพีชจะอยู่กับคุณ" ถ้าเกิดพีชไม่ได้อยู่กับคุณจริงๆ มันคงโหวงน่าดูโหวงจนไม่อยากอยู่ต่อ

พีชว่านะพีชอยู่ไม่ได้หรอกค่ะถ้าไม่มีคุณ...

"อย่าคิดมาก อย่าคิดอะไรไร้สาระ" ก็เป็นซะแบบนี้เอาแต่คิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้มันน่าโกรธไหมล่ะทั้งที่เธอพึ่งจะซื้อของมาง้อแต่ดันมาคิดแบบนี้

"มันอดไม่ได้นี่คะ" ขอโทษที่คิดที่รู้สึกแบบนั้นพีชจะไม่คิดเรื่องนี้อีกขอโทษค่ะ

"ความคิดที่อยากจะไล่เธอน่ะมันไม่เคยอยู่ในหัวฉันเลยรู้ไหม"

"ก็พีชกลัว"

"ฉันไม่ไล่เธอไปไหนหรอกเด็กบ๊อง"

"ไม่บ๊องน้า"

"ไม่บ๊องหรอกแต่ร้องไห้"

"รู้ได้ไงคะ พีชไม่ได้ร้องนะ" เด็กสาวดีดตัวออกแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลตอนไหนก็ไม่รู้ออก

"บ๊องจริงๆ " พาฝันเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดหน้าให้กับเด็กน้อย

"ง่า" คนเด็กกว่าพยายามแย่งกระดาษทิชชู่ในมือของหญิงสาวมาแต่ก็ไม่ได้เพราเจ้าตัวเขาไม่ยอมปล่อย

"สมองเธอกระทบกระเทือนหรือเปล่าให้หมอเอ็กซเรย์อีกรอบดีไหม" ดูเหมือนว่าพอฟื้นขึ้นมาแล้วจะพูดมาขึ้นเยอะเลยนะพูดไม่ยอมหยุดเลยพักบ้างนะเดี๋ยวหายใจไม่ทันหรอกฮ่าๆ

"อะไรคะพีชไม่ได้เป็นอะไรนะ"

"เป็น"

"คะ? "

"ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้"

"แบบนี้แบบไหนคะ" ไม่ได้จะกวนนะแต่ไม่รู้จริงๆ ว่าแบบนี้มันคือแบบไหนแล้วมันหมายความว่าอย่างไง

"แบบที่เธอกำลังเป็น ดูไม่ใช่เธออะฉันว่าให้หมอตรวจอีกรอบน่าจะดี" ก็พูดมากแถมยังดื้อมากๆ อีกด้วย

"พีชไม่ได้เป็นอะไรค่ะ"

"แต่ฉันว่าเป็นนะ" พาฝันบอกยิ้มๆ ก่อนจะลูบหัวเจ้าเด็กเบาๆ

"พีชจะได้กลับบ้านวันไหนคะ"

"อีกสองสามวันล่ะมั้ง"

"พีชอยากกลับแล้ว" อยากกลับบ้านแล้วอะไม่ชอบบรรยากาศโรงพยาบาลเลยพีชอยากกลับบ้าน

"อย่าดื้อ"

"พีชไม่ได้ดื้อแค่อยากกลับบ้าน"

"รอให้หมอตรวจดูให้แน่ใจก่อนว่าเธอโอเคแล้ว"

"พีชโอเคแล้วนะคะไม่เจ็บตรงไหนเลย" เนี่ยตอนนี้เธอก็โอเคแล้วนะไม่เจ็บตรงไหนเลยแขนก็ไม่เจ็บแล้วแต่ขายังปวดๆ อยู่นิดหน่อยแต่โดยรวมมันก็โอเคแล้วนี่นา

เพราะงั้นพีชกลับบ้านได้แล้ว....

"นอนเถอะดึกแล้ว"

"ดึกแล้วจริงด้วย" เจ้าเด็กหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอนู่บนผนังห้องตอนนี้เข็มสั้นกำลังชี้อยู่ที่เลขสิบเอ็ดและเข็มยาวชี้อยู่ที่เลขสิบสองพอดี

ห้าทุ่มตรง

"คุณง่วงหรือยังคะ"

"นิดหน่อย"

"แล้วจะขับรถกลับบ้านไหวไหมคะนั่น"

"ฉันบอกหรอว่าจะกลับ"

"หมายความว่าไง......คุณจะนอนนี่หรอคะ"

"อืม"

"ลำบากเปล่าๆ นะคะนอนโซฟาไม่ถนัดหรอก"

"ไม่เป็นไรฉันนอนได้"

"แต่พีชว่าคุณกลับไปนอนบ้านดีกว่านะคะ"

"อย่ามาคิดแทนบอกว่านอนได้ก็นอนได้สิ" ทำไมชอบคิดแทนอยู่เรื่อยแล้วใช่ว่าที่คิดแทนมันจะตรงกับใจเธอ

เคยคิดอะไรตรงกับใจเธอบ้างไหมเนี่ยไอ้เด็กคนนี้.....

"มันจะปวดหลังไหมคะ"

"พีช" ไม่เอาน่าแค่นอนโซฟาเองทำไมชอบคิดมากคิดเยอะไอ้เรื่องที่ไม่เป็นเรื่องจังแม่เด็กคนนี้น่าจะตีสักทีดีไหม

"ก็พีชเป็นห่วง"

"แค่นอนโซฟาเองอย่าเว่อร์"

"เป็นห่วงไม่ได้หรอคะ" ก็คนมเนเป็นห่วงนี่ถ้าเกิดตกโซฟาหรือปวดหลังขึ้นมาจะทำอย่างไงคะ

"ได้แต่เธอเว่อร์เกินไปไง"

"ชิคนอุตส่าห์เป็นห่วง" เดี๋ยวก็ไม่ห่วงซะหรอกแน่นอนว่าประโยคหลังเด็กสาวได้แต่คิดในใจไม่กล้าจะพูดออกไป

"รู้ว่าเป็นห่วงแต่ว่าฉันนอนได้เรื่องแค่นี้ไม่ใช่ปัญหา" พูดพลางจัดโซฟาเอาหมอนวางไว้เตรียมตัวจะเข้านอน

"คุณฝัน"

"หืม"

"ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันไหมคะ" ในที่สุดเด็กสาวก็ถามในสิ่งที่คิดออกไปหลังจากนั่งเงียบไตร่ตรองอยู่นานนับหลายนาที

"จะบ้าหรอ! " โอ๊ยเจ้านี่คิดแต่อะไรบ้าๆ เว่อร์ๆ ตลอดเลยไม่สิคิดบ้างหรือเปล่าก่อนถามน่ะ

"ไม่บ้าพีชพูดจริงนะคะ" ไม่บ้านะพีชพูดจริงๆ ขึ้นมานอนเตียงกับพีชจะได้ไม่ปวดหลังด้วย

"นั่นมันเตียงคนเจ็บฉันจะขึ้นนอนด้วยได้อย่างไง" ไปกันใหญ่แล้วเธอล่ะผวดฟัวกับเด็กนี่จริงๆ

"นอนได้สิคะไม่ได้มีกฎห้ามนี่นา"

"เธอนอนไปเถอะ"

"ถ้าคุณไม่มานอนด้วยกันพีชก็ไม่นอนค่ะ"

"อย่าดื้อไม่เข้าเรื่องพีช"

"ทำไมคะหรือว่าไม่อยากนอนร่วมเตียงกับพีช"

"ไม่ใช่แบบนั้นเดี๋ยวฉันนอนแล้วเบียดเธอตกเตียงทำไง"

"ไม่ตกหรอกค่ะเตียงกว้างขนาดนี้แล้วอีกอย่างตัวคุณก็มีแค่นั้นคงไม่ทำเบียดจนพีชตกหรอกมั้งคะ"

"นี่เอาจริงหรอ"

"หน้าพีชดูเหมือนพูดเล่นหรอคะ"

"พีชไม่เอาน่ามันไม่ได้"

"ยังไม่ทันได้มานอนเลยบอกว่าไม่ได้แล้ว"

"เธอนอนไปเลยฉันก็จะนอนแล้ว"

"ขึ้นมานอนด้วยกันสิคะ"

"..."

"ถ้าไม่ขึ้นมาพีชจะตามไปนอนด้วยที่โซฟานะคะ"

"พีชไม่เอาน่า"

"เลือกเอานะคะนอนเตียงนุ่มกว่าอีกแถมกว้างกว่าโซฟาแข็งๆ นั่นด้วยนะคะ" เตียงนุ่มๆ อะไม่ชอบหรอคะหรือว่าชอบแบบโซฟาแข็งๆ แบบนั้นแต่ไม่เป็นไรไม่ว่าคุณจะนอนตรงไหนพีชจะไปนอนด้วย

"อือยอมแล้วเดี๋ยวจะขึ้นไปนอนด้วย"

เจ้าเด็กเลือกนอนฝั่งที่สามารถนอนตะแคงตัวได้โดนไม่ทับแขนข้างที่ใส่เฝือกระหว่างรอพาฝันไปอาบน้ำ

หญิงสาวหายไปในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะออกมาในชุดนอนที่เรียบร้อยไม่ได้ดูยั่วยวนหรือเซ็กซี่อย่างที่คนเด็กกว่าเห็นในตู้

ชุดนอนดีๆ ก็มีนี่นาทำไมพีชถึงไม่เห็นกันนะเอาไปใส่ไว้ที่ไหนทำไมตอนนั้นพีชเปิดตู้ไปแล้วไม่เห็นเจอชุดแบบนี้เลยแต่ชั่งมันเถอะมันผ่านมาแล้ว

เพราะคิดถึงเรื่องชุดนอนจนลามไปถึงเรื่องลากมกเจ้าเด็กจึงสะบัดหน้าเบาๆ หลายๆ ทีเพื่อเรียกสติให้กลับมาอยู่กับตัว

พอจัดที่นอนได้ลงตัวแล้วคนเด็กกว่าก็ใช้แขนข้างที่ไม่ได้เจ็บวางพาดไปที่เอวของพาฝันอย่างทุลักทุเล

"อะไรเนี่ยพีช" ร่างบางสดุ้งเล็กน้อยๆ ที่จู่ๆ ก็มีแขนเรียวพาดมาที่เอวเธอเพราะเธอเลือกที่ตะนอนหันหลังให้จึงไม่เห็นว่าเขาคิดจำทำอะไร

"อยากกอดค่ะ" เด็กตัวสูงบอกไปตามตรงก็เรามันเป็นคนตรงๆ ก็ต้องกล้าบอกตรงๆ สิ

"แขนเธอเจ็บอยู่นะ" เจ้าเด็กบ้า! พูดจาขวานผ่าซากจริงๆ จะพูดตรงอะไรขนาดนี้บอกอ้อมๆ หน่อยก็ได้อยากจะตีซะให้เข็ด

"ขอกอดหน่อยได้ไหมคะ" 

"น นอนถนัดหรือไง" ยัง ยังไม่หยุดอีกมาถามแบบนี้แล้วเธอต้องตอบแบบไหนล่ะถามอะไรไม่คิดเลยก็กอดมาแล้วไหมล่ะ

"ก็ไม่ค่อยถนัดหรอกค่ะแต่พีชอยากกอดคุณ" รู้สึกว่าวันนี้ตัวเธอจะเอาแต่ใจมากแต่ก็ไม่ยอมหยุดก็นะมาขนาดนี้แล้วใครบ้างจะยอมหยุดมันก็อาจจะมีแต่ไม่ใช่กับพีชญาคนนี้แล้วหนึ่ง

"พีชขอเป็นเด็กเอาแต่ใจวันหนึ่งแล้วกันนะคะ"

"เอาแขนออก"

"คะ"

"บอกให้เอาแขนเธออกไป"

"..."

"อย่าดื้อถ้าดื้อจะดุแล้วนะ" ร่างบางพลิกตัวหันกลับมานอนจ้องตากับเด็กตัวสูงแสร้งทำตาดุๆ ใส่ไปเล็กน้อยจนเจ้าเด็กจำต้องลดแขนที่นำไปวางพาดเอวของหญิงสาวกลับมาวางที่ข้างลำตัว

"แบบนั้นไม่ถนัดหรอก....." เพราะเขาต้องเอาแขนอีกข้างที่ไม่เจ็บมาวางพาดบนเอวเธอแบบนั้นมันดูเป็นอะไรที่ยุ่งยาก

เธอทำแบบนี้ดีกว่าเขาจะได้ไม่เมื่อยแขนแล้วก็จะไม่โดนแขนข้างที่เขาใส่เฝือกแน่นอน

"..."

"แบบนี้ดีกว่านะ" คนโตกว่าขยับตัวเข้าไปหาเด็กสาวมากขึ้นวางเรียวแขนของตัวเองไว้ที่เอวของเจ้าเด็กแล้วซุกใบหน้าลงที่อกของเขาอย่าเขินอาย

พาฝันรู้สึกขัดเขินไม่น้อยที่ต้องทำอะไรแบบนี้แต่เพราะเคยพูดเอาไว้ว่าจะตามใจเขาทุกอย่างเธอไม่ใช่คนที่ชอบผิดคำพูดด้วยสิถึงแม้เขาอาจจะไม่ได้ยินแต่เธอก็เป็นคนรักษาคนพูดนะ

พูดแล้วห้ามคืนคำ

คำไหนคำนั้น.....

ส่วนคนถูกกอดอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้นดูจะอึ้งไปไม่น้อยไม่คิดว่าจะถูกคุณเขากอดแบบนี้เพราะเมื่อกี้คุณเขาพึ่งบอกให้เธอเอาแขนตัวเองออกจากเอวหล่อน

คิดว่าหล่อนจะไม่ชอบและรำคาญแต่ที่ไหนได้เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายกอดเธอเอาไว้เองซะงั้นน่ารักไม่รู้จะพูดคำไหนนอกจากคำว่าน่ารัก

คุณฝันน่ารักมาก

"ฝันดีนะคะ" 

"อื้อ ฝันดีนะ" พาฝันบอกก่อนจะมุดเข้าหาเด็กสาวมากกว่าเดิมให้ตายเถอะชีวิตนี้เธอไม่เคยต้องมาทำอะไรอย่างนี้เลย

"นอนไม่หลับหรอคะ เห็นว่าคนในอ้อมอกขยับตัวหยุกหยิกๆ จึงถามออกไป

"อื้อ"

"ให้พีชไปนอนโซฟาไหมคะคุณจะได้นอนสบายๆ"

"ไม่ๆ เธอเจ็บอยู่ก็ต้องนอนบนเตียงสิ"

"ก็คุณนอนไม่สบายตัวนี่คะพีชไปนอนตรงนู้นให้ก็ได้"

"ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นมันแปลกที่ฉันเลยนอนไม่หลับ"

"..."

"ไม่ใช่นอนกับเธอแล้วมันไม่สบายตัว"

"อ๋อค่ะ"

"..."

"..."

"เรื่องสอบชิงทุน...."

"พีชไม่ไปแล้วล่ะค่ะ"

"ทำไมล่ะ"

"เดือนหน้าสอบแล้วพีชคงเตรียมตัวไม่ทัน" มาคิดๆ ดูแล้วเจอเหตุการณ์อย่างนี้ไป

กว่าเธอจะรักษาตัวหายกว่าจะได้เต็มทีกับการติวหนังสือมันก็คงไม่ทันอยู่ดีจริงสิพูดถึงติวยังไม่ได้บอกครูพิมเลย

"ยังอยากไปอยู่หรือเปล่าล่ะ"

"ไม่.....ไม่อยากไปแล้วค่ะ" เด็กสาวว่าอย่างนั้น

"แน่ใจนะ"

"ปล่อยพีชแบบหนึ่งได้ไหมคะ"

"..."

"คือพีช พีชจะหยิบโทรศัพท์ค่ะ"

"มันดึกแล้วใช่เวลาเล่นหรอ"

"ขอเวลาสองนาทีค่ะ"

"เฮ้อ" หญิงสาวยอมปล่อยแขนออกแล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ให้คนเด็กกว่า

โทรศัพท์มันดันวางอยู่ฝั่งของเด็กสาวดังนั้นพาฝันจึงต้องยันตัวขึ้นแล้วยื่นแขนไปหยิบแล้วมันเป็นจังหวะมุมพอดีทำให้เจ้าเด็กที่นอนราบอยู่กับเตียงมองเห็นร่องอกขาวเนียนที่อยู่ตรงหน้า

ถึงชุดนอนที่หญิงสาวจะใส่มันดูเรียบร้อยแต่ว่าคอเสื้อมันเป็นคอกว้างแล้วยิ่งมาคร่อมตัวกันไว้แบบนี้บวกกับมุมองศาที่ทำให้เจ้าเด็กได้เห็นของดี

แต่ก็มองได้แค่แวบเดียวเด็กตัวสูงก็รีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะกลัวถูกจับได้ว่ากำลังมองอะไรอยู่

"พีชหน้าเธอแดงๆ นะ" พาฝันมองคนที่นอนอยู่ใต้ร่างก่อนจะยันแขนลงกับเตียงข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างวางแนบลงบนหน้าผากของเด็กสาว

"พีช คือพีชเอ่อร้อนน่ะค่ะร้อน"

"แอร์ก็ออกจะเย็นนะทำไมร้อน" พาฝันยังไม่หยุดก่อนจะเปลี่ยนจุดวางมือไปแนบลงกับแก้มและคอของอีกคนต่อ

"ทำหน้าให้มันตรงๆ" เจ้าเด็กที่พยายามเบนหน้าหนีไปทางอื่นต้องหันมามองตรงอีกรอบเพราะถูกมือเรียวดึงให้หน้ามองตรง

ใจไม่ดีเลยตอนนี้พีชญากำลังคิดแบบนั้นก็หญิงสาวจับใบหน้าให้หันตรงมันก็ทำให้เห็นร่องอกขาวๆ นั่นอีกรอบน่ะสิแล้วก็เนอะองศามันจะเป๊ะอะไรเบอร์นี้

"ตัวก็ไม่ร้อนนะแต่ทำไมหน้าแดง"

ตัวไม่ร้อนแต่อย่างอื่นมันร้อนน่ะสิคะไม่ไหวแล้วหยุดทำแบบนี้สักทีได้ไหมคะพีชจะไม่ทนแล้วนะนี่กำลังอ่อยกันอยู่หรือเปล่า

ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าเสื้อตัวเองคอมันกว้างน่ะถ้าไม่ใช่ชุดนอนแบบกางเกงคงจะมองไปเห็นถึงส่วนด้านล่างแล้ว

"พีช!"

"..."

"เลือดกำเดาเธอไหล!"

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น