[จบ] My Love [ความรักคือครู]

ตอนที่ 6 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ก.ค. 63

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ช้าจังวะอีคลื่น" ทันทีที่ได้เข้าห้องฉันมายัยรินก็บ่นเลย

"เร็วสุดเถอะ"

"เออจ่ะ มาแดกได้แล้วข้าวอะ"

"มึงแดกก่อนเลย ไปอาบน้ำแปป"

"มึงตื่นนานแล้วแต่ไม่อาบน้ำ? "

"เออ ทำไมมีปัญหาอ่อววว"

"ไปเร็วๆ อีห่า กูรอแดกข้าว"

"แดกก่อนเลย"

"กูบอกให้มึงรีบไป! "

"จ้าาาา ไปแล้ว"

"ดุเปงหมาเลยอ๊าาาา"

"เดี๋ยวมึงได้อดแดกข้าว"

"อะคิคิ"

"คิแม่มึงเร็วๆ ลีลา"

"เออๆ ไปละๆ "

 

 

 

 

 

 

"อีคลื่น"

"ว่า" ฉันตักข้าวเข้าปากแล้วตอบขานมัน

"มึงชอบน้ากูจริงๆ อ่อ"

"ไม่รู้ว่ะ"

"เอ้า! "

"ก็คงชอบแหละมั้ง แต่กูไม่เข้าไปยุ่งหรอก"

"มึงไม่ลองทำตามใจตัวเองหน่อยอ่อ"

"แหม่ มึงก็เหมือนกันม๊ะ"

"อะไรอย่าวนมาเรื่องกู"

"ดูก็รู้ว่าครูป่านก็ชอบมึง"

"มึงเอาไรมามั่นใจว่าพี่...เอ่อครูป่านชอบกู"

"เบาได้เบาน้า มาพงมาพี่"

"อะไรมึงแดกข้าวไปพูดมาก"

เอ้าก็มึงเปิดเองนี่หว่า "

"ก็เรื่องของมึงกับน้ากูมั้ยล้าาา"

"เอ้าหรอ"

"สรุปมึงไม่จีบน้ากูจริงดิ"

"ไม่"

"จีบเถอะ"

"น้ามึงโสดอ่อ"

"ไม่รู้"

"เอ้าอีห่า เดี๋ยวกูโบก"

"จีบน้ากูเถอะ"

"เอ๊ะ! อีนี่นิ"

"น้าาา คลื่นจีบเลยเชื่อกู"

"มึงบ้าปะเนี่ยอยากให้กูจีบน้ามึงอะ"

"มึงจะทำให้น้ากูรักมึงได้เชื่อดิ"

"เพ้อเจ้อ"

"ไม่เพ้อนะเว้ย"

"ถ้ามึงจีบครูป่านเดี๋ยวกูจะจีบน้ามึง"

"คลื่นน้ำจ๋า ไม่ดีมั้ง" ยังไม่ทันได้เถียงกันต่อก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"ใครว่าวะอีคลื่น"

"ไม่รู้อะมึงออกไปดูให้หน่อย กูจะไปล้างจาน"

"เออเคๆ "

"อ้าว! น้าฝุ่นสวัสดีค่ะ เข้ามาก่อนสิคะ"

"วันนี้จะไปเที่ยวกันหรอ"

"ป่าวหรอกค่ะ รินแค่เเวะมาหากินข้าวกับคลื่นมันเฉยๆ "

"แล้วเพื่อนเราไปไหนคะ"

"อ่อ ล้างจานอยู่ค่ะอีกแปปคงเสร็จแล้ว"

"ครูฝุ่นสวัสดีค่ะ" หลังจากล้างจานเสร็จฉันก็เดินมาทักคนที่มาหาฉันนั่งคอยกับรินที่โซฟา

"ดีค่ะ"

"ครูมาหาน้ำมีไรรึป่าวคะ"

"ว่าจะมาชวนไปเดินห้างน่ะ ว่างมั้ย"

"ว่างค่ะว่าง รินไปด้วยกันดิ" ฉันตอบพลางหันไปถามรินดา

"ไม่เอาอะแกไปเถอะ ขี้เกียจเดิน"

"ไปด้วยกันดิริน"

"ไม่"

"ไป"

"มะ..."

"ถ้าลำบากใจที่จะไปกันสองคนก็ไม่เป็นไรนะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ"

"ถ้าไม่ใช่มึงก็ไปกับน้ากูสองคนดิ" รินหันมาหยักคิ้วแสยะยิ้มใส่กัน ได้จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยได้

"อืม ครูจะไปเลยมั้ยคะ"

"อื้ออ"

"หนูขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ"

"งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะน้าฝุ่น ไปแล้วนะอีคลื่น"

"อื้อกลับดีๆ เว้ย"

"รอแปปนะคะ" ฉันหันมาบอกคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาอีกรอบ เธอไม่พูดตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าตอบ

ติ๊ง!

 

: อย่าลืมจีบน้ากูนะ

: มึงก็อย่าลืมจีบครูป่าน

: หุ๊! เกลียดมึง

: กูก็ไม่ได้ชอบมึง

 

 

"เดี๋ยวน้ำขับรถให้ก็ได้ค่ะ"

"อื้อ เอาสิ"

"ครูจะไปซื้ออะไรหรอ" ขับรถออกมาได้สักพักเป็นฉันเองทนต่อความเงียบไม่ไหวจึงหาเรื่องมาชวนคุย

"หนังสือนิดหน่อยค่ะ"

"อ่อค่ะ"

 

 

 

 

"ทานข้าวก่อนกลับไปเลยมั้ยคะ" เราใช้เวลาที่เดินดูของต่างๆ ไปราวๆ 3 ชั่วโมง

"ก็ดีค่ะ"

"ครูจะทานร้านไหนคะ"

"แล้วเเต่เราเลย"

"งั้นร้านนี้นะคะ"

"ค่ะ"

ติ๊ง!

มีเสียงเเชทเด้งฉันเลยหยิบโทรศัพท์มาดูระหว่างรออาหารไปด้วยเลย

: บอกชอบน้ากูยัง

: อีห่า กูนึกว่ามีไรสำคัญ

: อ่าว พูดดงี้น้ากูไม่สำคัญอ่อ

: ไม่สำคัญก็เหี้ยละ

: ตอนนี้แยกกันยัง

: ยังแวะกินข้าว

: บอกชอบเลยอีคลื่น

: ใครเขาบอกกันตรงๆ

: มึงไงอีคลื่นบอกเลย

: เพ้อเจ้อ

: อ่าวไม่ลองไม่รู้

: น้ามึงเป็นครูเพื่อลืม

: ไม่ลืม ครูก็เพื่อนพี่มึง

: ทีมึงยังไม่บอกชอบครูป่านเลย

ยังไม่ทันจะได้คยอะไรต่อครูพีรดาหรือว่าสีฝุ่นนั่นแหละก็พูดขึ้นมาก่อน

"ยมัวเล่นมัวยิ้มอยู่นั่นแหละ ถ้าช้าจะกินให้หมดแล้วนะ"

"โถ่ครูคะ หนูเล่นแปปเดียวเองอ่าาาา" ฉันวางมือถือลงเตรียมทานข้าว

"คุยกับแฟนหรอ"

"ปะป่าวค่ะ ไม่ใช่" อยากตีปากตัวเองมาตะกุกตะกักไรตอนนี้ครูเขาต้องคิดว่าเธอโกหกแน่ๆ ฉันแค่ตกใจมี่เขาถามแบบนั้นต่างหาก

"มีพิรุธนะคะ ฮ่าๆ "

"ไม่ค่ะไม่มี หนูคุยกับริน"

"เรากับรินนี่มีอะไรมากกว่าเพื่อนรึป่าวคะ" เห้อ มีแต่คนคิดแบบนี้ตลอดเลยฉันกับมันแค่เพื่อนเว้ย ไม่ใช่เฟรนโซนด้วย

"แค่เพื่อนค่ะครู"

"แบบเฟรนโซนหรอ"

"แค่เพื่อนจริงๆ ค่ะ เพื่อนกัน" กะไว้แล้วว่าคิดงี้

"อือ"

"แล้วครูละคะมีแฟนรึยัง" เธอชะงักก่อนจะเงยหน้ามาสบตากัน

ตึก ตึก ตึก

"ครูอิ่มแล้วกลับกันเถอะ"

"เอ่อค่ะ" บอกแบบนี้มีแล้วสินะ

 

 

 

 

ไม่มีบทสนทนาอะไรอีกจนมาถึงหน้าห้อง

"ครูคะ หนูขอโทษที่ถามเรื่องส่วนตัวนะคะฝันดีค่ะ"

" " ครูเขาไม่ตอบอะไรเพียงแค่พยักหน้ากลับมา

 

 

 

 

"สวัสดีค่ะครู"

"ค่ะ ไปด้วยกันมั้ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"ไม่ต้องเกรงใจไปทางเดียวกัน"

"เอ่อ น้ำว่ามันคงไม่เหมาะมั้งคะ"

"ไม่เหมาะอะไร เราเป็นน้องเพื่อนครูก็เหมือนน้องครูแหละ"

"คือน้ำจะแวะไปทำธุระก่อนน่ะค่ะ" ไม่มีใครพูดคำว่าน้องได้เจ็บเท่าเธอ

"งั้นตามใจค่ะ แล้วเจอกันนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

"คลื่น"

"อีคลื่น!!! "

"ห๊ะๆ ว่าไง"

"เหม่อไรมึง"

"ป่าวไม่ได้เหม่อ"

"กูกับอีรินดูออกอย่าแหล"

"เห้ออ เขามองกูเป็นน้องอะ"

"ใครวะ มึงรู้ปะริน" ข้าวฟ่างมันคงเห็นฉันยังไม่อยากพูดไรมากจึงหันไปถามรินแทน

"้น้ากู"

"ห๊ะ! ครูฝุ่นหรอ"

"อืม"

"สรุปมันชอบจริงดิ"

"คงงั้นมั้ง"

"มึงแม่งหลอกกูริน"

"กูป่าวหลอกมึงนะคลื่น"

"เขาไม่ได้ชอบกูเขาบอกเห็นกูเหมือนน้องเขาอะ"

"กูคิดว่าเขาชอบมึง"

"กูก็คิดงั้นแม่งแล้วอีตุ๊ดไปไหน"

"ผัวมันเรียกเก็บตัว"

"ลาออกเถอะไปเป็นนักกีฬาเต็มตัวได้ละ"

"ตอนนี้ก็เป็นแล้วเถอะอีคลื่นมีผัวเป็นโค๊ชอะ"

"เห้ยๆ อีคลื่นอีฟ่างเดี๋ยวกูมานะ"

"ไปไหนอีกอะ"

"มึงก็รู้ฟ่างว่าอีรินมันเหลี่ยม"

"อ่อ ไปหาแฟน คลื่นแฟนรินมันชื่อไรนะ"

"ป่านมั้งไม่รู้อะ ฮ่าๆ "

"เดี๋ยวเจอกูอีพวกเวนนน! "

"ก็มาดิครับ"

"รอกูกลับมาก่อนอีฟ่างมึงเจอแน่"

"ฮ่าๆ "

"มึงด้วยอีคลื่นไม่ต้องขำ เดี๋ยวเจอกู"

"เหมือนกลัวน้าา"

"รมณ์เสียว่ะไปละ"

"สักทีเถอะ"

"ใช่ซี้ ไล่กูเก่งไม่สำคัญแล้วนิ" มันเดินเข้ามากอดแขนฉัน

"ถ้ามึงไม่อยากตายปล่อยแขนกู"

"อะไร จับนิดจับหน่อยไม่ได้?? "

"แม่มึงจะแดกหัวกูแล้วดูหน้าด้วย"

"อุ่ยเหี้ย ไม่บอกกูไวๆ วะ"

"พูดมากไปเร็วอีเหี้ย เดี๋ยวกูโดนฆ่าตาย" แล้วรินดาก็รีบวิ่งไปหาครูสายป่าน มันเป็นงี้ทุกเช้าแหละพอเขามาก็จะเข้าไปช่วยถือของ

"อีคลื่นมึงยังไม่ได้บอกชอบเขาใช่ปะ"

"อืมยังอะ" หลังจากเหลือกันสองคนข้าวฟ่างก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ทำไมมึงคิดว่าเขาชอบมึง"

ฉันเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ให้มันฟังจนหมด

"เป็นใครก็คิดปะวะ"

"อื้อ เป็นกูกูก็คิดแหละ"

"ทำไมวะ ทำไมต้องคนนี้"

"ไม่เครียดนะมึง สู้ๆ เว้ย"

"อื้อ มึงไปหาพี่นิวเถอะ"

"ไม่เป็นไร กูไม่อยากทิ้งให้มึงอยู่คนเดียว"

"ขอบใจนะมึง"

"แล้วช่วงนี้มึงยังไปตามนัดหมออยู่ปะเนี่ย"

"ไปแหละหน่า"

"อย่าโกหกกูอีคลื่นเดี๋ยวกูล่อหน้า"

"มึงก็รู้อ่า ถามทำไมเล่า"

"มึงก็เป็นงี้ วันอาทิตย์เตรียมตัวเลย"

"ไม่เอาไม่ไปอ่าาาา"

"อย่าขัดกู! "

"ก็ได้แง้"

"แง้พ่องเดี๋ยวเอาตีนยัดปาก"

"ดุเปงหมาเยยเตงงง"

"หมาก็ดีดิจะกัดหน้ามึงอะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"มึง คาบเขากูไม่เข้าได้มั้ยอะ"

"อย่างอแงเข้าๆ ไป มึงอย่าทำตัวผิดปกติให้น้ากูคิดมากดิ"

"เขาจะคิดมากอะไรกูแค่โดดเรียนเองปะ"

"ก็เพราะมึงโดดคาบเขาไง"

"งั้นกูโดดทุกคาบ"

"อีคลื่นอย่างอแง" ข้าวฟ่างเอ่ยช่วยริน

"พวกมึงลุมกูอ่าาาา"

"คิดว่าทำหน้างอนแล้วน่ารักมั้ง" ข้างฟ่างเบะปากใส่กัน

"ก็น่ารักอะทำไมหรอ" ฉันขยับเข้าไปเกาะแขนรินเพื่อแกล้งฟ่างมัน

"น้ำน่ารักใช่ปะรินริน"

"รินรินแม่มึงสิอีคลื่นปล่อย แม่มา"

"แม่ไหน แม่มึงหรอ"

"แม่ที่แปลว่าน้ากู"

"บอกทำความเคารพได้ยังคะ มัวแต่เล่น"

"อะเอ่อ ขอโทษค่ะ"

"นักเรียน ทำความเคารพ"

"เนี่ยดูรู้เลยหึง"

"มึงมัวอีกแล้วอีริน"

"มึงดูหน้าเขาตอนมึงเกาะแขนอีรินดิคลื่นโครตเหวี่ยง"

"ก็มันกวนเวลาเขาจะสอนไง"

"จ้า แม่โลกสวยว่าแต่อีรินมึงก็เหมือนมัน"

"ตรงนั้นจะคุยกันอีกนานมั้ยคะ"

"ขอโทษค่ะ" เราสามคนเอ่ยขอโทษขอโพยพร้อมกัน วันนี้แผ่รังสีโหดมากจ้าา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"หลังเลิกเรียนสามคนนั้นไปพบครูด้วย" ถูกต้องสามคนนั้นคือพวกฉันเองหนูผิดไรแค่คุยกันนิดหน่อยเองอ่าาาา

"ค่าาาา"

"ไปพักได้ค่ะ เชิญ"

"น้ามึงโหดไปไหนวะริน แล้วเนี่ยมึงชอบไปได้ไงคลื่น" เดินออกจากห้องมายัยฟ่างก็บ่นครูเขาไม่หยุดเลย

"บ่นมากหน่า ก็เราผิดจริงนิ"

"เเตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยน้า"

"เลิกแซวได้แล้วฟ่าง"

"จ่ะๆ ไม่แซวกูไปกินข้าวกับพี่นิวนะ"

"เออไปเถอะรำคาญ"

"ใช่สิก็ฟ่างไม่ใช่ป่านนี่" นั่นไงรินฟ่างคู่กัดตลอดกาล

"เมื่อเช้ายังไม่เคลียเลยนะมึงอะอีฟ่าง"

"โทษจ้า องค์แม่จะลงแล้วไปดีก่าา"

"เออ ไปไกลๆ ตีนกูอีห่า"

"ฮ่าๆๆ "

"ขำไรมึงอีคลื่นเดี๋ยวกูล่อหน้าแม่ง"

"โทษจ้า ไปๆ แดกข้าวกัน"

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น