Meet at cafe

ตอนที่ 8 : Chapter 6 : 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ส.ค. 63

 "ถามบ้าอะไรของเธอ" แพรวพราวหันหลังให้กับคนที่ถามอะไรออกมาก็ไม่รู้

"ว่าไงคะคิดถึงหรือเปล่า"

"ไปทำงานได้แล้วไม่งั้นฉันจะหักเงินเธอ"

"ก็ตอบมาก่อนสิคะ" คนเด็กกว่าเดินมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมยิ้มให้อย่างทะเล้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของแพรวพราวนั้นแดงกล่ำแค่ไหน

"ทำไมคะหรือว่าเขิน"

"ไปทำงาน"

"โอเคค่ะไปก็ไปแต่วันนี้ขอกลับด้วยนะคะ "

"เธอก็กลับเองสิ"

"อะไรคะปกติก็เห็นคุณอยากไปส่งตลอดนี่" คนเด็กกว่าแกล้งทำหน้าเศร้า

"อืมไปก็ไป" 

"คุณพราวน่ารักที่สุดเลยค่ะ"

"..." คนโตกว่าหน้าแดงเถือกเมื่อถูกชมโต้งๆ

"ไปข้างในกันดีกว่านะคะตรงนี้เริ่มร้อนแล้ว" นิฤมลจับจูงมือของหญิงสาวให้เข้าไปทางด้านใน

"เดี๋ยวนิวเอาเครื่องดื่มมาให้นะคะ" เมื่อเข้ามาถึงในร้านเด็กสาวก็ปล่อยมือแล้วขอแยกตัวไปชงเครื่องดื่มเมนูที่แพรวพราวโปรดปรานมาให้

"ยังไงทำไมนิ่ง"

"อะไร"

"แหม่ทีคุยกับเพื่อนทำเป็นเข้มไหนอะไรยังไงเล่าซิ"

"ก็ไม่อะไรอย่าถามมากหน่า"

"ฉันรู้ฉันเห็นเรื่องนี้แม่แกต้องรู้"

"อย่านะมิน"

"อะไรก็เพื่อนจะมีผัวเป็นตัวเป็นตน เอ๊ะ! หรือว่าเมีย"

"ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นแหละ"

"ปากบอกไม่ใช่แต่ให้เขาจูบนี่มันยังไงจ๊ะแม่คุณ"

"ไม่คุยด้วยแล้วนั่งคนเดียวไปเลย" แพรวพราวบอกก่อนจะลุกออกจากโต๊ะตรงไปหาเด็กสาวที่ยืนอยู่หลังบาร์

มินตรามองเพื่อนคนสนิทที่เดินตรงดิ่งไปหาเด็กสาวอย่าหมั่นไส้ทีมินตรารู้คุณหญิงแม่ก็ต้องรู้!

"คุณแม่คะนี่มินเองนะคะ"

"น้องมินเหรอลูก" ปลายสายถามย้ำ

"ค่ะน้องมินเอง"

"โทรหาแม่มีอะไรล่ะหรือว่ายัยพราวมันไปก่อเรื่องอะไร" ไม่บ่อยนักที่เพื่อนสนิทของลูกสาวคนนี้จะโทรมาหาจึงกลัวว่ายัยลูกตัวดีจะไปก่อเรื่องอะไรหรือเปล่า

"เปล่าหรอกค่ะน้องมินแค่จะโทรมาบอกคุณหญิงแม่ว่าคุณแม่จะได้ลูกเขยแล้วนะคะเอ๊ะแต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะเขยหรือสะใภ้"

"หมายความว่าไงลูก" อะไรเขยๆ สะใภ้ๆ นะแม่ฟังไม่ทันฟังไม่เข้าใจเลย

"คุณหญิงแม่มาที่คาเฟ่ยัยพราวสิคะ" มินตรายิ้มใส่โทรศัพท์ที่ตอนนี้ปลายสายกดวางไปแล้วแกตายแน่ยัยพราวหึตอนให้เล่าไม่เล่าฉันรอฟังตอนแกเล่าให้หญิงแม่ฟังก็ได้รู้จักคนอย่างมินตราน้อยไปซะแล้ว

"นิว"

"คะคนสวย" เด็กสาวละสายตาออกจากการทำงานหันมามองคนที่เรียกกัน

"เสร็จงานแล้วขอคุยด้วยหน่อย" ก็ไม่ได้อยากเดินมานักหรอกแต่รำคาญมินตราที่ถามมากไม่ได้อยากเดินมาหาเลยนะจริงๆ 

"คุณพราวคะเรื่องเมื้อกี้ปิ่น..." ธัญชนกเห็นเจ้าของร้านเดินมายังบาร์ก็รีบเดินดิ่งๆ มาหาเพื่อที่จะอธิบายถึงเหตุการณืเมื่อก่อนหน้านี้อีกครั้ง

"ไม่ต้องพูด" คนหน้าสวยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพราะยังเคืองพนักงานคนเก่งของร้านไม่หายที่ทำอะไรไม่ระวัง

"ค คุณพราวจะไล่ปิ่นออกเหรอคะ"

"คิดบ้าอะไรของเธอเด็กโง่

"ก็ ก็คุณพราวบอกว่า...."

"ที่ฉันบอกว่าไม่ต้องพูดหมายความว่านิวเขาอธิบายให้ฉันฟังแล้ว" เด็กนี่เป็นพนักงานคนเก่งของเธอได้อย่างไงกันนะนึกแล้วอยากจะไล่ออกมันซะตอนนี้เลย

"คุณพราวไม่ได้จะไล่ปิ่นออกเหรอคะ"

"อืม"

"จริงๆ นะคะ" 

"จริง"

"ไม่หลอกนะคะ"

"ไปรับลูกค้าไปถ้ายังถามมากฉันจะไล่ออก" เจ้าของร้านบอกด้วยน้ำเสียงเอือมๆ เล่นเยอะซะจริงยัยเด็กนี่เดี๋ยวก็ไล่ออกจริงๆ ซะหรอกเอ๊ะหรือจะไล่ออกเลยดีนะ

"ค่ะๆ ขอบคุณค่ะคุณพราวน่ารักที่สุด"

แปลก มันแปลกมากทั้งที่เป็นคำพูดประโยคเดียวกันแต่ทำไมมันไม่ได้รู้สึกใจเต้นแรงเหมือนตอนที่นิฤมลบอกกันตอนที่ธัญชนกพูดเธอแค่รู้สึกเอ็นดูในความเป็นธัญชนกแค่นั้นแต่กับเด็กที่ขโมยจูบเธอไปตอนเขาพูดมันทำให้เธอแทบอยากจะเอาหน้เามุดหนีลงดิน

แบบนี้เรียกว่าเขินใช่หรือเปล่า....

คล้อยหลังจากที่มองตามพนักงานคนเก่งของร้านด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหันกลับมาเจอสายตาดุดันของเจ้าเด็กตรงหน้า

"อะไรทำไมมองฉันอย่างนั้น" 

"คุณยิ้มทำไม"

"อะไร" ยิ้ม? อะไรของเขาเธอยิ้มไม่ได้เหรอหรือว่าจะให้ทำหน้าโกรธ

"คุณยิ้มคุณชอบพี่ปิ่นเหรอ"

 

"พูดบ้าอะไรของเธอ"

"ก็คุณมองตามพี่ปิ่นอะแล้วก็ยิ้มด้วย" พูดจริงนะก็นิวมองอยู่เห็นว่าคุณมองตามพี่ปิ่นแล้วก็ยิ้มด้วยอะไม่ได้นะคุณจะชอบพี่ปิ่นไม่ได้นะนิวไม่ยอมจริงๆ ด้วย

"แค่ยิ้มแปลว่าฉันต้องชอบเหรอ" แพรวพราวเลิกคิ้วถามเด็กตรงหน้า

"..."

"งั้นฉันก็คงจะชอบเธอมากเพราะฉันยิ้มให้เธอบ่อยมาก" คนหน้าสวยทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจเด็กสาวแล้วเดินหนีกลับไปที่โต๊ะที่มีมินตรานั่งแอบถ่ายรูปอยู่

ส่งรูปภาพ

'คุณหญิงแม่รีบมาเลยนะคะ'

'ลูกสาวแม่จะกินพนักงานที่คาเฟ่แล้วค่ะ!!'

 

 


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น