Meet at cafe

ตอนที่ 7 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

"ขอแวะซื้อของก่อนแป๊บหนึ่งรออยู่ในนี้ก็ได้" แพรวพราวบอกก่อนจะลงจากรถแล้วเดินหายเข้าในร้านสะดวกซื้อก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับถุงขนมมากมายหลายสิบห่อ

เมื่อคนที่นั่งรออยู่ในรถเห็นก็รีบลงจากรถไปช่วยถือ

"ซื้อมาอะไรเยอะแยะคะ" คนไปช่วยถือไม่วายที่จะถามว่าซื้อมาทำไมเยอะแยะ

"อันนี้ของเธอ" คนถูกถามหยักไหล่ก่อนจะส่งยื่นถุงที่มีพวกอาหารว่างมาให้เธอแล้วเดินเอาพวกขนมไปว่างที่เบาะหลัง

"ขอบคุณค่ะ" นิฤมลรับถุงจากแพรวพราวมางงๆ แต่ก็ขอบคุณก่อนแล้วเปิดดูก็มีพวกน้ำขนมปังแฮมเบอร์เกอร์ต่างๆ เพราะมัวแต่ไปสนใจของที่ได้มาจนลืมถามว่าขนมหลังรถซื้อมาทำไมเยอะแยะ

แพรวพราวเหลือบมองเด็กสาวเป็นระยะๆ 

"ทานไหมคะ"

"เธอทานเลยฉันขับรถอยู่"

"อ้าปากค่ะ" 

"อะไร" ถามโดยไม่ได้หันมามอง

"อ้าปากค่ะเดี๋ยวป้อน" แพรวพราวหันมามองแวบหนึ่งก่อนจะมองตรงไปยังท้องถนนเหมือนเดิมแล้วอ้าปากรับแซนด์วิชที่อีกคนยื่นมันมาที่ปากเธอ

เด็กสาวป้อนแซนด์วิชให้คนหน้าสวยจนหมดชิ้นตามด้วยหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาป้อนตาม

"สวัสดีค่ะคุณพราวฉันช่วยนะคะ" หญิงสาววัยไล่เลี่ยกับแพรวพราวรีบเดินตรงดิ่งมาหาเมื่อเห็นรถคุ้นตาแล่นเข้ามา

"ค่ะ" แพรวพราวยิ้มก่อนจะส่งของในมือไปให้

"พาใครมาด้วยเหรอคะ"

"เด็กที่คาเฟ่น่ะค่ะ"

"สวัสดีค่ะ" นิฤมลยกมือไหว้บุคคลตรงหน้า

"ค่ะ" หญิงสาวที่วัยไล่เลี่ยกับแพรวพราวยิ้มให้เล็กน้อย

"เอามานี่สิ" คนหน้าสวยแย่งถุงของที่อยู่ในมือนิฤมลแล้วยื่นไปให้อีกคนเอามันไปเก็บด้วย

"อ๊ะ!"

"ฝากอันนี้ด้วยนะคะฉันจะไปหาเด็กๆ ที่หลังสวนก่อน" ไม่รอให้คนถูกวานใช้ได้พูดอะไรแพรวพราวก็เดินจับมือคนตัวเล็กเดินลัดเลาะไปด้านหลัง

นิฤมลพอจะเดาออกแล้วว่าเธอถูกพามาที่ไหนไม่หยักรู้ว่าคนอย่างคุณพราวชอบเด็กๆ เสียงหัวเราะคิกคักดันไปทั่วบริเวณก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นบุคคลที่เดินเข้ามาใหม่จากนั้นก็ร้องกรี๊ดออกมาอย่างดีใจ

"คุณพราว!!" เด็กน้อยวิ่งเข้ามารุมล้อมแพรวพราวแล้วแย่งกันพูดเสียงเจื้อยแจ้ว

"คุณพราวคะ"

"คิดถึงคุณพราวจังเลยค่ะ"

"วันนี้คุณพราวมานานไหมครับ" นิฤมลยืนมองคนที่ถูกเด็กๆ ยืนรายล้อมก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูทั้งเด็กน้อยวัยกำลังโตและผู้ใหญ่ที่พยายามจะตอบคำถามให้ครบทุกคำถาม

"ใจเย็นๆ กันก่อนนะคะเด็กๆ"

"วันนี้คุณพราวพาใครมาให้รู้จักด้วยค่ะ"

"ใครเหรอคะ/ครับ" เด็กน้อยประสานเสียงกัน

"นิวมานี่สิ"

"ค คะ" คนที่ยืนมองอยู่ห่างๆ สะดุ้งเมื่อถูกเรียกเขาจะเห็นไหมนะว่าเธอยิ้ม

"มาทำความรู้จักกับเด็กๆ สิ"

"เด็กๆ คะนี่พี่นิวนะคะ"

"สวัสดีครับ/ค่ะ" คนถูกเชิญตัวมาแนะนำให้เด็กๆ รู้จักได้แต่ยืนยิ้มอยู่อย่างไม่รู้จะทำอย่างไงก็เธอไม่เคยเล่นกับเด็กแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องทำยังไงบ้าง

"เด็กๆ น่ารักไม่ต้องเกร็ง" คนหน้าสวยพอจะจับอาการของคนตัวเล็กได้ว่าเขาเกร็งๆ 

"คือนิวไม่เคยเล่นกับเด็กค่ะ..." คนตัวเล็กว่าเสียงเบา

"ไม่เป็นไรลองดูนะฉันว่าเธอต้องชอบ" แพรวพราวทิ้งให้คนเด็กกว่าอยู่กลางวงล้อมของเด็กน้อยแทนเธอก่อนจะเดินไปนั่งมองอยู่ที่ม้านั่งใกล้ๆ

"พี่นิวคะดูนี่สิคุณพราวซื้อให้พวกเรา" เด็กสาวกระตุกชายเสื้อของนิฤมล

"เหรอคะไหนดูซิคะคืออะไร" นิฤมลย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้เทียบเท่ากับเด็กๆ

"นี่ค่ะตุ๊กตาแล้วก็มีขนมอีกเยอะแยะเลยนะคะคุณพราวใจดีมากๆ เลยค่ะ"

"ขนาดนั้นเชียวเหรอคะ" คุณพราวใจดีเธอรู้ดี

"ใช่ค่ะคุณพราวใจดีที่สุดพวกเรารักคุณพราวค่ะ" คนตัวเล็กยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างเอ็นดูพูดเก่งจังทำไมเด็กที่น่ารักๆ พวกนี้ถึงถูกมาทิ้งไว้ที่นี่กัน

ทางด้านแพรวพราวที่นั่งมองอยู่ก็ระบายยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเห็นไหมว่าแล้วว่าเธอต้องชอบพวกเขาเหมือนที่เธอชอบถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากรับพวกเขาทั้งหมดมาดูแลเหมือนพวกเด็กคนอื่นๆ ที่เธอส่งเสียค่าเรียนให้แต่จะต่างกันที่พวกเขายังเด็กอยู่และพวกนั้นโตจนดูแลตัวเองได้

แล้วภาระงานที่เธอมีอยู่มันก็มากแล้วจึงทำแบบนั้นไม่ได้เลยได้ค่ะซื้อของกินของใช้แล้วก็ของเล่นมาให้แล้วก็จ้างพวกคนมาสอนหนังสือเด็กๆ แทนแบบนี้น่าจะง่ายกว่า

"ชาค่ะ" เสียงคุ้นหูดึงให้คนหน้าสวยหลุดออกจากภวังค์

"ขอบคุณค่ะ" แพรวพราวยกน้ำชาขึ้นมาจิบตามปกติอย่างทุกที

"วันนี้ว่างเหรอคะ"

"อืมไม่รู้จะทำอะไรเลยแวะมาหาเด็กๆ น่ะ"

"คุณพราวคะ"

"..." คนถูกเรียกไม่ได้ตอบแต่หันมามองหน้าคนที่นั่งลงข้างๆ เป็นการขานรับแทน

"คือ..เราออกไปทานข้าวกันไหมคะ"

"ทานข้าวเหรอ?"

"ค่ะส่วนเด็กๆ ยังไงก็มีน้องเขาอยู่ดูท่าจะเข้ากันได้ดีด้วย" พรปวีณ์พูดประมาณว่าก็มีคนตัวเล็กนั่นอยู่กับเด็กๆ ในช่วงที่เราออกไปทานข้าวกันแบบนี้ก็ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว

"คุณบอกช้าไปฉันสั่งอาหารมาแล้วน่ะ สักพักคงมาถึง" คนหน้าสวยตอบกลับก่อนจะหยิบกระเป๋ามาเปิดเอาผ้าเช็ดหน้าจากนั้นก็หยิบขวดน้ำเปล่าเย็นๆ ที่วางอยู่ข้างๆ แล้วลุกเดินไปหาคนตัวเล็กที่ยื่นเหนื่อยหลังจากวิ่งเล่นกับเด็กๆ 

ทิ้งให้พรปวีณ์นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนคนเดียวคนถูกทิ้งได้แต่นั่งมองการกระทำของทั้งสองคนเงียบๆ ก่อนจะเมินหน้าหนีเมื่อเห็นภาพที่มันดูบาดตาบาดใจเด็กนั่นใช่แค่เด็กที่คาเฟ่จริงเหรอ

"นิว"

"คะ" คนถูกเรียกหันมามองตามเสียงที่เรียกก่อนจะชะงักยืนตัวแข็งทื่อไปพักหนึ่งเมื่อถูกมือบางค่อยๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับไปตามใบหน้าที่มีเหงื่อขับออกมาก่อนจะจับมือบางนั่นเอาไว้เมื่อได้สติ

"หืม" คนที่กำลังเช็ดหน้าให้เอียงคอถามเมื่อถูกจับมือเอาไว้

"เดี๋ยวเช็ดเองก็ได้ค่ะ" มันแบบมันรู้สึกอย่างไงไม่รู้บอกไม่ถูกขอเช็ดเองดีกว่านะ

"ไม่เป็นไรฉันเช็ดให้เอง" คนหน้าสวยคลี่ยิ้มให้ก่อนจะลงมือเช็ดใบหน้าหวานให้คนตรงหน้าจนเสร็จแล้วเปิดฝาขวดน้ำก่อนจะส่งยื่นไปให้

"ขอบคุณค่ะ" จริงๆ เธอจะแย่งผ้าในมือของคุณเขามาเลยก็ได้แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงยอม

"ร้อนไหมเข้าไปข้างในก่อนหรือเปล่า" คนหน้าสวยถามอย่างเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะเป็นลมเพราะตอนนี้อาการมันก็ร้อนเอามากๆ แถมเขายังพึ่งไปวิ่งเล่นกับเด็กๆ มาอีกหากเป็นลมจริงๆ จะแย่เอาได้

"ไม่เป็นไรค่ะไม่ร้อน" แพรวพราวทำตาดุใส่คนตรงหน้าบอกไม่ร้อนแต่เอามือพัดเนี่ยนะ

"เด็กๆ คะเข้าไปข้างในกันดีกว่านะอาการเริ่มร้อนแล้วค่ะ" คนหน้าสวยหันไปบอกกับเด็กที่ยังวิ่งเล่นกันอยู่และเด็กๆ ก็ทำตามอย่างว่าง่ายก็สี่โมงเย็นแล้วไม่แปลกที่แดดมันจะร้อน

"วันนี้สั่งพิซซ่ามาให้พวกเราด้วยนะคะ" มันไม่ใช่ของมีประโยชน์เท่าไหร่ข้อนี้แพรวพราวรู้ดีแต่ว่านานๆ ทีเด็กๆ จะได้กินเพราะงั้นคงไม่เป็นอะไรหรอก

"จริงเหรอคะ"

"ค่ะเดี๋ยวคงมาถึงแล้วทานกันให้เต็มที่เลยน่ะค่ะ" แพรวพราวใช้จังหวะที่ปล่อยให้คนตัวเล็กอยู่กับเด็กๆ นั่นแหละโทรสั่งอาหารมา

"คงมาแล้วมั้งคะเดี๋ยวหนูออกไปรับให้ค่ะ" คนเด็กกว่าพูดพร้อมทำท่าลุกจะออกไปเอาอาหาร

"ไม่ต้องนั่งพักเถอะฝากคุณแบมไปเอาให้ทีนะ" แพรวพราวควักเงินออกมาจำนวนหนึ่งก่อนจะยื่นให้พรปวีณ์ไป

คนที่ถูกแพรวพราววานให้ไปรับของก็ต้องยอมทำตามอย่างขัดไม่ได้

"จริงๆ หนูไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้นหนูไปเอาให้ดีกว่านะคะ" รู้สึกไม่ดีเลยที่ต้องให้คนอายุมากกว่าเธอไปเอาของมาแทนมันแปลกๆ

"เลิกดื้อสักห้านาทีได้ไหม" ดื้อจริงๆ บอกอะไรไม่ค่อยอยากจะฟังกันหรอก

คนถูกดุหน้าจ๋อยลงไปทันทีก่อนจะนั่งเงียบๆ

"งอนเหรอ" แพรวพราวดีดนิ้วเบาๆ ลงที่หน้าผากคนเด็กกว่า

"อะไรคะหนูจะงอนคุณทำไม" คนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่ถูกดีดปอยๆ มาดีดทำไมเล่าเรียกดีๆ ก็ได้

"เข้าใจด้วยสิเธอพึ่งจะกลับเข้ามาจากแดดร้อนๆ มาห้องแอร์ถ้าออกไปอีกเดี๋ยวจะปวดหัวเอา" หญิงสาวพยายามอธิบายเหตุผลให้ฟังอย่างใจเย็น

"เข้าใจแล้วค่ะ" คนเด็กกว่าพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันไปนั่งเล่นนั่งคุยกับเด็กน้อย

วันนี้แพรวพราวยิ้มได้เยอะเอามากๆ ยิ่งเวลาที่เห็นคนตัวเล็กเล่นกับเด็กๆ  ยิ่งยิ้มออกมาเยอะมากๆ ดีใจที่เขาเอ็นดูเด็กพวกนี้เหมือนกับเธอ

มันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ นะเวลาที่มีคนอินในสิ่งที่เราอินเหมือนกัน

หลังจากที่ทานพิซซ่าด้วยกันเสร็จกลัวว่ามันจะมืดค่ำไปมากกว่านี้แพรวพราวกับนิฤมลก็บอกลาเด็กๆ

"ไปแล้วนะคะอย่าดื้อกันนะรู้ไหม" ก่อนจะกลับคนตัวเล็กไม่ลืมที่จะบอกลาเด็กน้อย

"พวกเขาไม่ดื้อหรอก" แพรวพราวบอก

"พี่ไปนะคะบ๊ายบาย" เด็กน้อยโบกมือลาให้กับทั้งสองคน

"ขอโทษทีเธอต้องกลับห้องดึกเลย"

"ไม่เป็นไรค่ะมาเล่นกับเด็กๆ ก็สนุกดี"

"ชอบหรือเปล่า"

"ชอบเด็กๆ ค่ะ" นิฤมลพูดดักทางกลัวว่าคนหน้าสวยจะเล่นแบบเมื่อวาน

"ดักทางกันเหรอ"

"งั้นมั้งคะ" คนเด็กกว่าพูดติดตลกไม่เอาแล้วนะคะไม่เล่นแบบเมื่อวานนะ

"ไว้ว่างๆ จะพามาอีกอยากมาหรือเปล่า"

"อยากค่ะ" นิฤมลตอบขึ้นทันที

"ไหนบอกไม่ชอบเด็ก" ก็ตอนแรกที่เห็นเขาเห็นเด็กทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์เลยนี่

"ไม่ใช่สักหน่อยหนูบอกแค่ไม่เคยเล่นกับเด็กค่ะ" คนถูกกล่าวหาว่าไม่ชอบเด็กเถียงกลับยังไม่เคยบอกเลยว่าไม่ชอบแค่ไม่เคยเล่นกับเด็กต่างหากเล่า

"แล้วเป็นไงชอบหรือเปล่า"

"ชอบค่ะเด็กๆ น่ารักกันมากเลยคุณพราวเองก็คงจะชอบเด็กใช่ไหมคะ" เป็นคนตัวเล็กที่ถามกลับบ้านคุณเขาคงจะชอบเด็กๆ มากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่มาเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมต่างๆ มากมายขนาดนี้

"ไม่ได้ชอบเด็กแต่....ฉันรักเด็ก" แพรวพราวเน้นคำว่ารักเด็กพลางใช้สายตามองไปที่คนด้านข้างแวบหนึ่งก่อนจะเริ่มเคลื่อนรถออก

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Suphikan1234 (@Suphikan1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 16:35

    เขิน5555
    #2
    0