Meet at cafe

ตอนที่ 6 : Chapter 6 : 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.ค. 63

Meet at the Cafe #คุณพราว

              Chapter 6

                    ::::

คนเด็กกว่าที่มัวแต่นั่งอึ้งกับคำพูดที่หลุดออกจากปากของเจ้าของคาเฟ่กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีหญิงสาวก็หายออกจากห้องไปแล้วบ้าจริงมัวแต่อึ้งอะไรเนี่ย

คุณเขาเลยกลับไปแล้วเด็กสาวถอนหายใจพลางก่นด่าตัวเองที่มัวแต่อึ้งกับอะไรก็ไม่รู้ก่อนจะเดินไปแต่งตัวเตรียมไปมหาลัย

ดูเหมือนวันนี้อะไรก็ไม่เป็นใจของเด็กสาวเลยสักนิดอุตส่าห์รีบมามหาลัยแต่อาจารย์ก็ดันมายกคลาสหรือว่าวันนี้ไม่ใช่วันของเธออะไรมันก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง

"ไหนๆ อาจารย์ก็ยกคลาสแล้วเราไปเที่ยวกันไหม" ฟ้ารดาถามเพื่อน

"ก็ดีนะยังไงก็ได้นิวว่าไงอะไปไหม" เกวลินตอบก่อนจะหันมาถามคนที่นั่งอยู่ข้างกัน

"..."

"นิว" ฟ้ารดาเองก็ช่วยเรียกอีกแรงเพราะนิฤมลยังนั่งนิ่งไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังมีคนเรียกอยู่

"..."

"นิวโว้ย!"

"ห๊ะๆ มีอะไรแล้วจะตะโกนทำไมเนี่ย" นิฤมลบ่นให้ฟ้ารดาที่ตะโกนใส่หูกัน

"ก็เรียกแล้วไม่ตอบ"

"ตอบแล้วเนี่ย"

"ไปเที่ยวไหมไหนๆ ก็ว่างแล้ว"

"อืมเอาดิที่ไหนอะ"

"ไปดูหนังช็อปปิ้งกันโอเคตามนี้นะ" ฟ้ารดาพูดเองตกลงเอง

"ดูเหม่อๆ นะวันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"เปล่า"

"ยังโกรธเราเรื่องคุณพราวอยู่เหรอเกวขอโทษ"

"เปล่าไม่ใช่" เมื่อมีชื่อคนที่นิฤมลกำลังคิดถึงอยู่นั่นก็ทำให้ใจของเธอกระตุกเล็กน้อย

"ไม่สบายเหรอ"

"ไม่มีอะไรหรอกสงสัยเรานอนน้อยมั้ง"

"..." เกวลินและฟ้ารดามองหน้ากันก่อนจะหันมามองนิฤมลอย่างจับผิด

"ทำมองกันแบบนั้นจะไปดูหนังไม่ใช่เหรอก็ลุกดิ"

"ลมอะไรหอบเธอมาหาฉันได้"

"เนี่ยก็พึ่งว่างแล้วจะหาเพื่อนบ้างไม่ได้หรือไง"

"หายหน้าหายตาเลยนะ"

"ก็ที่ร้านมันยุ่งๆ"

"ได้ข่าวว่าเธอแค่ไปดูเฉยๆ มีอะไรจะมาปรึกษาล่ะคราวนี้"

"แกอย่ามาทำเป็นรู้ทันดิ"

"เรื่องอะไร" 

"เปล่าไม่มีอะไรแค่อยากมาหาเฉยๆ"

"แน่ใจนะว่าไม่ได้มีเรื่องอะไร"

"ไม่มี๊"

"พราว"

"โอเคๆ เรื่องมันมีอยู่ว่า...." สุดท้ายคนที่ปิดบังความลับไม่เก่งอย่างแพรวพราวก็ต้องเล่าเรื่องที่ทำให้เธอเป็นกังวลอยู่ตอนนี้ให้เพื่อนสนิทฟัง

"แล้วจะทำอย่างไงต่อ" หลังจากฟังเรื่องราวที่แพรวพราวเป็นกังวลจบเพื่อนสนิทอย่างมินตราก็ถามขึ้น

"นี่ฉันจะมาปรึกษาแกเรื่องนี้ไง"

"แล้วชอบเด็กมันไหมล่ะ"

"ไม่รู้"

"ไม่รู้แต่แกยอมให้เขาจูบซื้อของนู่นนี่ให้เขานี่นะ"

"ก็คนมันไม่รู้อะช่วยฉันคิดหน่อยดิ"

"ช่วงนี้แกก็ไม่ต้องแวะไปที่คาเฟ่"

"ได้ไงนั่นมันร้านฉันเลยนะ"

"งั้นก็ไปตอนที่เด็กมันไม่อยู่" มินตราเสนอพลางสังเกตท่าทางของแพรวพราวไปด้วย

"จะไปกะเวลาถูกได้ไง...."

"ฉันรู้ว่าแกรู้และถ้าแกอยากรู้ใจตัวเองก็ควรลองทำดู"

"ก็ได้ๆ จะให้ทำอะไรยังไงบ้างว่ามาสิ"

"ก็ไม่ต้องไปเจอไม่ต้องติดต่อสักพัก"

"แล้วถ้าฉันชอบเด็กมันขึ้นมาจริงๆ อะ"

"ชอบก็ชอบไง" มินตราพูดชอบก็ชอบไงทำไมต้องทำอะไรให้มันยากล่ะชอบก็จีบไปเลย

"ไม่ฉันหมายถึงว่าแล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าเด็กนั่นก็ชอบฉัน"

"ถ้าเขาพยายามติดต่อแกที่แกหายไปนั่นแหละเขาชอบแก"

"งั้นเหรอ"

"ไหนๆ แกก็มาหาฉันถึงนี่แล้วก็เลี้ยงข้าวฉันเลยแล้วกันเนอะ" มินตราพูดก่อนจะดึงตัวเพื่อนให้ตามออกไป

"รู้งี้ฉันไม่น่ามาหาแกเลยไปหายัยนาดีกว่า"

"เพื่อนยังคบอยู่อีกเหรอหายหน้าหายตาขนาดนี้"

"ปากเสียฉันกับนาก็คุยกันอยู่ตลอด" 

แพรวพราวและมินตราพากันมากินข้าวที่ร้านอาหารประจำในห้าง

"มิน" 

"อะไร"

"แกว่าฉันจะลองตัดผมสั้นดีไหม" เพราะว่าสายตามันไปหยุดอยู่ที่ร้านทำผมด้านข้างจึงทำให้เธอมีความคิดอยากลองไว้ผมทรงสั้นดูบ้างคิดไว้นานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้ลอง

"จะทำสวยไว้มัดใจเด็กหรือไง"

"บ้าเหรอฉันอยากตัดตั้งนานแล้วเถอะ"

"ใช่เหรอ" มินตราหรี่ตามองอย่างจับผิด

"แกจะมาจับผิดฉันทำไมเนี่ย"

"อะไรใครจับผิดแกคิดมากไปแล้วพราว" มินตราพูดก่อนจะหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนสาวคนนี้แค่นี้ฉันก็มองเธอออกหมดแล้วพราวเป็นเพื่อนกันมากี่ปีทำไมจะมองไม่ออกตอนนี้เธอมีหน้าที่ทำให้เขาสองคนสมหวังใช่ไหมนะ...

"นิว"

"..."

"นิว!"

"ห๊ะๆ ว่าไง"

"มองอะไรอะ"

"เปล่าเราก็มองไปเรื่อยอะเลือกได้แล้วเหรอว่าจะดูเรื่องไหน" นิฤมลที่เมื่อกี้ไม่ได้ฟังเพื่อนทั้งสองเลือกหนังที่จะดูก็รีบหันกลับมาสนใจบทสนทนาหลังจากที่มัวไปมองจ้องผู้หญิงคนหนึ่ง

"เรื่องนี้ไหมน่าสนุกดี"

"เรายังไงก็ได้เกวกับฟ้าเลือกไปก่อนนะเดี๋ยวเรามา"

"ไปไหนอะ" เกวลินถามแต่ก็ไม่ได้คำตอบเพราะนิฤมลเดินออกไปแล้ว

เมื่อกี้เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางเหมือนกับคุณพราวเลยนั่นไงเจอแล้วต้องใช่แน่ๆ! นิฤมลรีบเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนที่ยืนหันหลังอยู่

"คุณพราวคะ"

"..." หญิงสาวที่ถูกสะกิดจากทางด้านหลังหันมามองก่อนจะทำหน้างง

"ขอโทษค่ะฉันจำผิด" 

"ไม่เป็นไรค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้อย่างเข้าใจ

เป็นอะไรไปเนี่ยถ้ามันกระวนกระวายขนาดนี้ทำไมไม่โทรไปหาเขาเลยล่ะ.....คิดได้ดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดต่อสายโทรไปหา

สายที่หนึ่งไม่รับ

สายที่สองไม่รับ

สายที่สามก็ไม่รับ

เด็กสาวถอนหายใจใส่โทรศัพท์มือถือก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่ยืนรออยู่หน้าโรงหนัง

"เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาได้แล้วมั้ง"

"อะไรแค่สามสายเองเหรอ" มินตราจ้องโทรศัพท์ของเพื่อนอย่างลุ้นๆ ว่าจะมีสายที่สี่โทรเข้ามาหรือเปล่า

"เอามาได้แล้วมินตรา" หญิงสาวแบมือรอรับของคืน

"จะให้คืนแต่แกต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โทรกลับไป"

"ฉันไม่โทรกลับหรอกน่าเอามาได้แล้ว" แพรวพราวดึงเอาโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือมินตรากลับคืนมา

"ไปไหนมาเหรอ"

"เหมือนเจอคนรู้จักน่ะแต่ไม่ใช่"

"อ๋อ" เกวลินพยักหน้าเข้าใจและไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะกลัวว่าอีกคนจะรำคาญ

"เรื่องเมื่อคืนเราขอโทษนะที่ทำตัวน่ารำคาญ"

"ไม่เป็นไร"

"เราแค่หวงอะเสื้อตัวนั้นเราซื้อให้นิว" เกวลินพยายามอธิบายเพื่อไม่ให้เพื่อนคนนี้โกรธกันพักนี้เธอดูตึงๆ ทะเลาะกันหลายครั้งแล้วต้นเหตุจะมาจากใครอีกล่ะก็คุณพราวเจ้าของคาเฟ่ที่นิฤมลทำงานอยู่นั่นแหละคิดแล้วโมโหถ้าไม่ติดว่าสวยนะ

"นิวเข้าใจเอาไว้ค่อยคุยกันนะ" นิฤมลตอบแล้วเดินเลี่ยงออกไปเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางไปคาเฟ่ต่อเลยกลับห้องไปก็ไม่รู้จะทำอะไรตอนแรกก็ตั้งใจว่าหลังจากดูหนังเสร็จจะอยู่เดินเล่นกับเพื่อนๆ ก่อน

แต่เกวลินดันพูดเรื่องของแพรวพราวขึ้นมาทำให้เด็กสาวคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่แพรวพราวถอดเสื้อต่อหน้าต่อตาพวกเธอสองคนพาลไปโกรธที่เกวลินจ้องหน้าอกของหล่อนนั่นจึงทำให้นิฤมลเดินหนีไม่อยากที่จะอยู่ด้วยในตอนนี้

หลังจากวันนั้นเด็กสาวก็ไม่เจอแพรวพราวอีกเลยทั้งๆ ที่ปกติเขาจะมาดูคาเฟ่ทุกวันแต่ตอนนี้กลับเงียบหายไปเลยคงจะเกลียดขี้หน้ากันไปแล้วแน่ๆ เฮ้อแล้วต้องทำอย่างไงดีโทรไปก็ไม่รับเลยแถมส่งข้อความไปก็ยังไม่ตอบอีกไม่แม้แต่จะเปิดอ่านด้วยซ้ำ

"นิวเดี๋ยวมาช่วยพี่รับลูกค้าหน่อย"ธัญชนกพูดบอกกับสาวรุ่นน้อง

"..."

"นิว" พอไม่ได้ยินเสียงตอบรับปิ่นก็เดินมามองน้องใกล้ๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่

"..." ทำไมนะหรือว่าเขาจะโกรธจนไม่อยากเจอหน้ากันแล้วถ้านับตั้งแต่วันนั้นก็สองอาทิตย์แล้วนิฤมลยังคงคิดถึงเหตุการณ์วันนั้นวันที่ทำให้เธอกับแพรวพราวไม่ได้เจอกันอีก

"นิว! " พอเห็นว่าน้องกำลังยืนเหม่ออยู่ธัญชนกก็นึกสนุกอยากแกล้งเลยเดินเข้าไปตะโกนที่ข้างหู

"คะๆ " นิฤมลที่กำลังยืนมองประตูร้านอย่างเหม่อๆ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรุ่นพี่เดินเข้ามาตะโกนที่ข้างหูแต่ในจังหวะนั้นก็เกิดเรื่องไม่คาดคิด

จมูกเธอจรดอยู่ที่แก้มของพี่ปิ่นพอดีแต่มันก็ยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกเรื่องหนึ่งคือคุณพราวเธอเข้ามาที่ร้าน...

"ทำอะไรให้เกียรติร้านฉันบ้าง"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น