[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 9 : ช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

"เเฮกๆๆๆๆ.........หมด....สักที"

มิโดริยะกำลังหอบหายใจอย่างรุนเเรงหลังจากที่ต้องเจอเข้ากับศึกหนักมา เขาต่อสู้เเบบตายเเล้วฟื้นไปหลายรอบกว่าที่จะฆ่าวิลเลินกลุ่มนี้ลงได้หมด เเต่นั่นก็เเลกมาด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่ทำให้เขาเเทบจะไม่มีเเรงลุกขึ้นยืนเเล้ว

"ยังไม่ได้สติอีกรึไง...."

มิโดริยะเดินเซๆเข้ามาดูอาการของหญิงสาวที่ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ เมื่อเห็นว่าขืนอยู่ต่อไปอาจจะเป็นอันตรายได้มิโดริยะจึงพยายามเเบกร่างของเธอขึ้นมาเเละพาเธอกลับไปยังที่พักของเขา ทันทีที่มิโดริยะเดินเข้ามาภายในห้องได้สำเร็จ เขาก็รีบวางเธอนอนลงบนเตียง จากนั้นเขาจึงเดินไปนั่งพักที่เก้าอี้หน้าคอม

'เลือดเต็มตัวเราเลย.....'

ตามตัวของมิโดริยะเต็มไปด้วยเลือดของทั้งทางฝั่งศัตรูเเละของตัวเขาเอง หน้ากากของเขาก็มีรอยร้าวอยู่เล็กน้อย อาวุธอย่างมีดก็หักคาหัวของศัตรูไปเเล้ว ชุดเองก็มีรอยขาดอยู่ตามตัวเต็มไปหมด พูดได้เลยว่าสภาพดูเหมือนคนที่กำลังจะตายมาก

'นี่ 6 โมงเช้าเเล้วงั้นหรอ....'

มิโดริยะหันไปเปิดคอมพิวเตอร์ของเขาเเล้วก็พบว่ามันเป็นเวลา 6 โมงเช้าเเล้ว จากนั้นเขาก็ลองเลื่อนหาข่าวที่เกี่ยวกับวันนี้ดูว่ามันมีอะไรที่เขาควรจะรู้รึเปล่า นั่นทำให้เขาไปหยุดอยู่ที่วิดีโอตัวนึงที่มียอดเเชร์เเบบถล่มถลาย เเถมพึ่งจะอัพไปเมื่อตอนตี 5 เท่านั้นเอง มิโดริยะจึงลองกดเข้าไปดูว่ามันคือคลิปอะไร

[สวัสดีเหล่าฮีโร่ทั้งหลาย ตอนนี้พวกเเกคงจะรู้มาบ้างเเล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น]

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาเป็นอย่างเเรกเลยก็คือ ร่างของชายคนนึงที่อยู่ภายในความมืดทำให้เขามองไม่เห็นอะไรมากนัก เพียงเเต่ว่าดูจากการพูดเเล้วเขาก็พอจะเดาได้ว่าคนที่คอยสั่งการพวกวิลเลินเมื่อคืนน่าจะเป็นชายคนนี้เเน่ๆ

[ตอนนี้มีเด็กหลายคนที่ถูกฆ่าไปเเล้ว เเต่ก็มีหลายคนที่ยังรอดอยู่]

กล้องที่กำลังถ่ายถูกเบนออกไปอีกทาง ก่อนที่จะปรากฏภาพของเด็กนักเรียนจำนวนนับสิบที่ถูกมัดเอาไว้เเละจับรวมกันเป็นกลุ่ม โดยมีเหล่าวิลเลินคอยยืนคุมอยู่ไม่ห่าง มิโดริยะที่เห็นเเบบนั้นก็เเทบจะไม่สนใจดูคลิปวิดีโอนั่นต่อเเล้ว เขาเดินไปที่ตู้เก็บของก่อนที่จะเปิดมันออกมา

'เหนื่อยเเค่ไหนก็ต้องสู้ล่ะ'

ภายในตู้เก็บของเต็มไปด้วยยุทโธปกรณ์มากมายทางการทหาร ทั้งระเบิด ปืน มีด เเละอื่นๆหลายประเภท จากนั้นมิโดริยะก็เริ่มทำการเตรียมทุกอย่างใส่กระเป๋าอุปกรณ์ของเขาอย่างเร่งรีบ

[ถ้าอยากได้เด็กพวกนี้คืนก็จงเอาสิ่งนั้นมาเเลกซะออลไมท์ เเกคงรู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร]

[เเกต้องเอาคนของเเกไปยืนอยู่ที่xxxxเเล้วจากนั้นทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง]

'ใครมันเป็นคนสืบข้อมูลเรื่องผู้สืบทอดกัน! อย่าให้รู้นะไม่งั้นฉันจะไปฆ่าเเกเเน่'

"ท่านสู้คนเดียวไม่ได้หรอกท่านฮันเตอร์"

เสียงที่จะบอกว่าคุ้นก็ไม่ซะทีเดียวดังขึ้นมาด้านหลังของมิโดริยะ เขาจึงหันกลับไปมองก่อนที่จะพบเข้ากับโคงะที่กำลังยืนพิงกำเเพงอยู่ เเน่นอนว่ายังคงสวมหน้ากากหมาป่าไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าตัวรู้สึกตัวตั้งเเต่ที่มิโดริยะกลับเข้ามาภายในห้องเเล้วเนื่องจากมีกลิ่นเลือดลอยออกมาเต็มไปหมด

"ในเมื่อหนีได้เเล้วก็รีบหนีซะ ฉันไม่มีเวลามาตามล่านาย"มิโดริยะเลือกที่จะไม่สนใจอีกฝ่ายเพราะเขามีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องไปทำ

"ใครว่าข้าจะหนี? ข้าจะไปช่วยท่านสู้ต่างหาก ถึงท่านจะไม่มีวันตายแต่การที่ต้องไปต่อสู้กับคนจำนวนมากขนาดนั้นมันก็หนักหนาสำหรับท่านอยู่ดี อีกอย่างท่านคงจะหาตำเเหน่งของพวกนั้นไม่เจอด้วย"

"พวกนั้นอยู่ในอาคารล้างที่อยู่ห่างจากที่นี่ไปไม่กี่กิโล ฉันจำลักษณะภายในของมันได้"มิโดริยะกล่าว จากนั้นเขาก็หันหลังกลับมาเตรียมที่จะเดินออกไปจากห้อง

"ให้ข้าช่วยเถอะ ท่านลุยคนเดียวมันจะทำให้ท่านเหนื่อยเปล่าๆ"โคงะคุกเข่าลงตรงหน้าของมิโดริยะด้วยท่าทีนอบน้อมเเละเคารพยิ่ง

".....ฉันไม่รับผิดชอบชีวิตของนายนะบอกไว้ก่อน"

"ข้าดูเเลตัวเองได้เเน่นอนท่านฮันเตอร์"

"เเละถ้าเเกทรยศเมื่อไหร่ล่ะก็.....กระสุนของฉันจะไปฝังอยู่ที่หัวของเเก"

เมื่อตกลงกันได้เเล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่พวกนักเรียนถูกจับตัวเอาไว้ในทันที พอมาถึงหน้าอาคารล้างเเห่งนั้นมิโดริยะก็สังเกตุเห็นว่าไม่มีใครเฝ้าอยู่ที่หน้าโรงงานเลย

"ข้าได้กลิ่นของคน"โคงะกล่าวพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดไปมา

"กลิ่นงั้นหรอ...."

"อัตลักษณ์ของข้าคือหมาป่า การได้กลิ่นจึงเป็นหนึ่งในความสามารถของข้า"

พอได้ยินเเบบนั้นมิโดริยะก็กดปุ่มที่ถุงมือของตนเพื่อเปลี่ยนรูปเเบบการมองเห็นของหน้ากากจากเเบบปกติเป็นมุมมองเเบบจับความร้อนเเทน นั่นทำให้เขาเห็นว่ามันมีใครบางคนที่กำลังยืนเฝ้ายามอยู่

"ดูจากรูปร่างเเล้วคงจะเป็นคนที่มีอัตลักษณ์กิ้งก่าอะไรทำนองนั้น"มิโดริยะกำลังจะยกปืนขึ้นมาเพื่อยิงจัดการอีกฝ่าย

ปุง (เสียงปืนใส่ที่เก็บเสียง)

ตุบ

"ท่านยิงได้เเม่นจังนะ"

"ความเคยชินน่ะ"

เมื่อจัดการยามหน้าประตูได้เเล้วทั้งคู่ก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้กับตัวอาคาร โดยระหว่างทางนั้นมิโดริยะก็พยายามมองดูรอบๆว่ามีอะไรอย่างเช่นกับดักหรือกล้องวงจรปิดถูกติดตั้งเอาไว้รึเปล่า

"ข้าได้กลิ่นของคนจำนวนนึง"

"รู้ตำเเหน่งเเน่ชัดรึเปล่า?"โคงะทำท่าดมกลิ่นฟุดฟิดๆเพื่อพยายามหาตำเเหน่งที่เเน่นอนของกลิ่นที่ว่า เเต่เขาก็ต้องส่ายหน้าปฏิเสธไป

"เหมือนกับว่ามันจะอยู่ลึกเข้าไปในอาคาร ข้าระบุพิกัดที่เเน่ชัดไม่ได้"

"งั้นก็เข้าไปซะ"มิโดริยะเดินออกไปอยู่ตรงลานกว้างหน้าอาคารล้าง จากนั้นเขาก็ทำการปลดเอาที่เก็บเสียงออกจากตัวปืน

"ท่านคิดจะทำอะไร?"

"เรียกความสนใจไง ยังไงถ้านายเข้าไปได้ก็ต้องเจอกับพวกที่เฝ้าเด็กพวกนั้นอยู่ดี"

ปังๆๆๆๆๆ

มิโดริยะทำการยิงปืนขึ้นไปบนฟ้าเพื่อเรียกร้องความสน โคงะอ้าปากค้างให้กับความบ้าระห่ำของมิโดริยะที่เหมือนกับเป็นการเรียกความตายให้เข้ามาหาตนเเบบที่ว่าไม่ได้กลัวอะไรเลย

"รีบเเอบเข้าไปข้างในอาคารเเล้วไปพาเด็กพวกนั้นออกมา ตรงนี้ฉันคนเดียวเอาอยู่"

โคงะที่ไม่เหลือทางเลือกอะไรมากนักก็กระโดดเข้าไปในอาคารอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้มิโดริยะยืนรอเหล่าวิลเลินที่กำลังเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ ภายในเวลาไม่นานนักมิโดริยะก็เริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังมุ่งตรงมาทางเขา

"ใครล่ะนั่น?"

"หน่วยรบพิเศษล่ะมั้ง"

"เเต่มาเเค่คนเดียวเเบบนี้จะไปทำอะไรได้"

"หลังจากจัดการเจ้านี่เสร็จแล้วคงต้องไปฆ่าเด็กพวกนั้นสักคนเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูสักหน่อยเเล้ว"

มิโดริยะหัวเราะในลำคอเบาๆหลังจากที่ได้ยินบทสนทนาดังกล่าว เพราะว่าเจ้าพวกนี้จะไม่มีทางที่จะรอดออกไปได้อย่างเเน่นอน การสู้กับคนที่ฆ่าไม่ตายอย่างเขามันก็เหมือนกับเป็นการดูมวยที่รู้ผลเเพ้ชนะอยู่เเล้วนั่นเเหละ

"เข้ามาซะสิ.....เเล้วมาดูกันว่าพวกเเกจะอยู่ได้นานเเค่ไหน"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ฟูดฟิดๆ

'ไม่ใช่ทางนี้'

โคงะที่เเอบเข้ามาในตึกเเล้วก็พยายามที่จะดมกลิ่นหาตำเเหน่งของคนที่อยู่ภายในตึกนี้ เขาพยายามเน้นหาจุดที่มีการรวมตัวกันของกลิ่นคนหลายๆคนอยู่

'เร็วสิๆๆๆ.....เจอเเล้ว!'

"ทางนี้สินะ!"

เมื่อดมกลิ่นไปเรื่อยๆจนเจอเข้ากับทางที่เป็นเป้าหมายเเล้ว โคงะก็ไม่รีรอที่จะวิ่งไปทางนั้น ระหว่างทางเขาก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังออกมาจากข้างนอกเป็นระยะๆ ทั้งเสียงระเบิดเเละปืน

'ท่านฮันเตอร์กำลังสู้อยู่ เราก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด'

"ห้องนี้งั้นหรอ...."

พอวิ่งมาได้สักพักโคงะก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่งที่มีเเสงไฟอยู่ เนื่องจากประตูของห้องนั้นได้พังลงไปแล้วทำให้โคงะสามารถที่จะชะโงกหน้าออกไปดูสิ่งที่อยู่ภายในห้องได้ว่ามีอะไรบ้าง

'เจอเด็กนักเรียนพวกนั้นเเล้ว.....เเล้วก็วิลเลินอีก 2'

"เสียงอะไรน่ะดังออกมาจากข้างนอก"

"อาจจะมีคนมาช่วยเราเเล้วก็ได้!"

"จริงหรอ เราจะปลอดภัยเเล้วใช่มั้ย?"

"เห้ย! หุบปาก"

ปัก!!!

หนึ่งในวิลเลินที่ยืนเฝ้าอยู่หันไปเตะใส่นักเรียนที่พูดคุยกันเมื่อสักครู่อย่างหัวเสีย ก่อนที่วิลเลินอีกคนจะเดินเข้ามาห้าม

"อย่าทำร้ายเด็กพวกนั้นมาก มันเป็นตัวประกันของเรานะ"

"เเต่มันน่าหงุดหงิดนี่หว่า ขอระบายอารมณ์หน่อยเถอะ!"

ปักๆๆๆๆ

วิลเลินคนนั้นดูจะไม่สนใจคำเตือนของอีกคนเท่าไหร่ เขายังคงเตะซ้ำไปที่นักเรียนคนเดิมอย่างต่อเนื่อง วิลเลินอีกคนที่เห็นเเบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายใจ

หมับ

"อื้อ!---"

ฉึก!

โคงะที่เห็นโอกาสก็ไม่รีรอที่จะพุ่งเข้าไปสังหารวิลเลินคนที่สองที่เป็นคนเอ่ยเตือนด้วยความรวดเร็วท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียน ด้วยเล็บหมาป่าที่เเหลมคมของเขาทำให้การเเทงทะลุผิวหน้าไปจนถึงหัวใจเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขามาก

"เเกเป็นใคร--"

ฉึก!

"บ้าเอ้ย!"

โคงะไม่ปล่อยโอกาสไปง่ายๆ เขารีบหยิบมีดที่ซ่อนที่ในกระเป๋ากางเกงออกมา เเล้วทำการปาใส่ไปยังวิลเลินอีกคนที่เหลืออยู่ โชคร้ายที่ทักษะการปามีดของเขานั้นมันไม่ได้ดีเท่าไหร่ มีดของเขาดันพุ่งเข้าไปปักที่ไหล่ของอีกฝ่ายเเทนที่จะเป็นที่หัว

'ทำไมท่านฮันเตอร์ถึงได้ทำเหมือนกับว่ามันง่ายนัก?'

"หนอยเเก!!!!"

วิลเลินคนนั้นดึงมีดที่ปักออกมา จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าใส่โคงะอย่างบ้าคลั่ง โคงะไม่เเน่ใจนักว่าอีกฝ่ายมีอัตลักษณ์อะไร เเต่เขาก็ไม่มีเวลามากพอที่จะมาสนอะไรเเบบนั้น

"ตายไปซะ!!"

โคงะพุ่งตัวเข้าใส่วิลเลินคนนั้นเช่นกัน อีกฝ่ายพอเห็นเเบบนั้นก็สะบัดมือใส่อากาศมาทางโคงะ

ซูม!!!!

ปึง!!!

"อัก--คลื่นกระเเทกงั้นหรอ!?"

โคงะสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างมากระเเทกเข้าที่ท้องของเขาหลังจากที่อีกฝ่ายสะบัดมือใส่ เเต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบวิลเลินคนนั้นก็พุ่งเข้ามาใกล้พร้อมกับมีดที่อยู่ในมือเเล้ว โคงะจึงรีบใช้เล็บทั้งสองข้างป้องกันการโจมตีนั้นเอาไว้

เคร้ง!

"เล็บคมดีไอ้หมาข้างถนน!"

"ส่วนเเกมันก็ไอ้คนไร้บ้าน!"

ปัก!!

โคงะเตะเข้าไปที่ท้องของอีกฝ่ายจนต้องเซถอยกลับมา เขาจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปหวังที่จะฆ่าซะ

ซูม!!

"ชิ!"

เเต่ฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมที่จะถูกฆ่าง่ายๆ อีกฝ่ายสะบัดมือใส่โคงะเป็นการปล่อยคลื่นกระเเทกออกมาทำให้เขาต้องหลบการโจมตีนั้นก่อน

ตึง!

"ถ้าฉันอยู่ระยะนี้เเกก็ทำอะไรฉันไม่ได้เเล้ว!"

ซูมๆๆๆ

วิลเลินคนนั้นเริ่มซาดคลื่นกระเเทกใส่โคงะอย่างต่อเนื่องทำให้เขาต้องคอยหลบการโจมตีเหล่านั้นอยู่ตลอดเวลาพร้อมกับช่วยเหลือเหล่านักเรียนที่กำลังจะโดนลูกหลงออกไปด้วย

"เป็นยังไงล่ะ! เเค่นี้ฉันก็ชนะเเกเเล้ว!"

'เเกต่างหากล่ะที่จะเเพ้!'

หลังจากที่ปล่อยคลื่นกระเเทกออกมาอย่างต่อเนื่อง ชายคนนั้นก็เริ่มมีอาการเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ การโจมตีก็ช้าลงเปิดช่องว่างให้โคงะเข้าไปโจมตี

"ลาก่อนไอ้ตัวน่ารำคาญ!"

โคงะพุ่งตัวหลบการโจมตีของชายคนนั้นจนเข้าไปถึงตัวของอีกฝ่ายได้ โคงะจึงไม่รีรอที่จะใช้กรงเล็บของเขาเเทงทะลุหัวใจของอีกฝ่ายในทันที

ฉึก!!!!!

ตุบ

"ตายสักที...."

โคงะหันไปมองเหล่านักเรียนที่ดูจะตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ ก่อนที่เขาจะเริ่มไล่ปลดเชือกให้กับนักเรียนพวกนั้นไปทีละคน

"เอาล่ะ ฉันจะรีบพาพวกนายออกไปจากที่นี่มันจะได้จบๆสัก--"

บึ้ม!!

ยังไม่ทันที่โคงะจะพูดจบหนึ่งในนักเรียนที่เขาได้ช่วยเอาไว้ก็พุ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับใช้อัตลักษณ์ระเบิด เเต่โคงะก็สามารถจับมือของนักเรียนคนนั้นเอาไว้ได้ทำให้ระเบิดไปไม่ถึงหน้าของเขา

"คิดจะทำอะไรน่ะบาคุโก!?"

"เขามาช่วยพวกเรานะ!!"

"เงียบปากไป.....เจ้านี่มันคือดาร์กฮีโร่เเน่ๆ"

นักเรียนที่มีชื่อว่าบาคุโกกล่าว เเน่นอนว่าดาร์กฮีโร่นั้นจัดอยู่ในกลุ่มคนที่เป็นอาชญากรสำหรับตำรวจเเละฮีโร่ เป็นธรรมดาที่ผู้คนทั่วไปเองก็จะมองเเบบนั้น

"เเล้วไง?"

ปัก!!!

"อัก...."

โคงะต่อยเข้าไปที่ท้องของบาคุโกอย่างรุนเเรงจนเจ้าตัวทรุดลงไปกุมท้องตัวเองอยู่ตรงพื้น จากนั้นโคงะก็ย่อตัวลงไปเเล้วดึงศีรษะของบาคุโกให้เงยหน้าขึ้นมามองเขา

"อยากจะเป็นฮีโร่นักรึไง? เหอะ! ไร้สาระเป็นบ้า ขนาดพวกเราอุตส่าห์มาช่วยยังไม่สำนึกบุญคุณอีก สังคมสมัยนี้มันสอนเด็กให้เป็นเเบบนี้กันรึไงนะ"

โคงะกล่าวออกมาด้วยความหงุดหงิด จากนั้นเขาก็ปล่อยมือออกจากศีรษะของบาคุโก เเล้วก็กำลังจะเดินออกไปจากห้อง เเต่ก่อนที่เขาจะออกไปนั้นเขาก็หันกลับมาบอกพวกนักเรียนที่เหลือ

"รีบตามฉันมาจะพาไปหาทางออก หรืออยากจะอยู่ที่นี่รอฮีโร่ปลอมๆพวกนั้นมาช่วยก็ได้ไม่ว่ากัน"

พูดเสร็จโคงะก็ออกตัววิ่งกลับไปยังทางออกโดยไม่ได้หันหลังกลับมามองเลยว่ามีใครตามมาบ้างรึเปล่า เขาวิ่งสุดกำลังเพื่อที่จะไปช่วยเหลือมิโดริยะในการต่อสู้ให้เร็วที่สุด
.
.
.
.
.
.
.
.
"ท่านฮันเตอร์!"

"อะไร?"

พอโคงะออกมาภาพที่เขาเห็นเป็นอย่างเเรกเลยก็คือภาพของมิโดริยะที่กำลังนั่งพักอยู่บนกองซากศพในสภาพเปื้อนเลือด บริเวณรอบๆก็มีเลือดจำนวนมากซาดกระจายไปทั่วบริเวณ เครื่องในอวัยวะของเหล่าวิลเลินเองก็ตกอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด

"อ๊วกกก!!!"

เด็กนักเรียนที่วิ่งตามโคงะออกมาพอได้เห็นภาพตรงหน้าก็พากันอ๊วกเเตกอย่างช่วยไม่ได้กับภาพที่น่าสยดสยองเเบบนี้ ต่างจากโคงะที่ดูจะชินๆเเล้วกับอะไรเเบบนี้

"ข้าช่วยพวกนักเรียนออกมาเเล้วนะ ข้าเก่งมั้ย?"โคงะวิ่งเข้ามาหามิโดริยะที่กำลังนั่งพักอยู่ด้วยสายตาเป็นประกายพร้อมกับหางของเขาที่ส่ายไปมาอย่างคาดหวัง มันเหมือนกับลูกหมาที่กำลังรอรับรางวัลจากเจ้าของไม่มีผิด

"....คงงั้น.....ฉันจะไปเเล้ว อีกไม่กี่นาทีพวกฮีโร่จะมาที่นี่เเน่"

"นั่นสินะ งั้นเรากลับที่พักกันเถอะ!"

"เรา? ไม่เเค่ฉันคนเดียว นายจะไปไหนก็ไปยังไงก็เสร็จงานเเล้ว"

"เอ๊!!!! ไม่เอางี้ซิท่านฮันเตอร์เราเป็นทีมเดียวกันนะ"

"ไม่ ฉันทำงานคนเดียว"

"น่า! ให้ข้าเป็นหมาเฝ้าบ้านก็ได้"

ทั้งสองพากันวิ่งออกไปจากสถานที่เเห่งนั้น โดยระหว่างทางก็มีการพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย

พอดีว่าช่องนี้ติดธุระอะไรนิดหน่อยเลยหายไปนานนิดนึง เเล้วก็ช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #126 mookm1k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 14:38
    เอาไว้เป็นคน(หมา?)คอยเฝ้าบ้านหรือช่วยงานก็ได้นะๆๆๆๆ จะได้ไม่เหนื่อยงัยยย เน๊าะ
    #126
    0
  2. #89 toonTed (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 09:59
    จารย์ เกิดเรื่องขึ้นแล้ว....
    #89
    2
    • #89-1 toonTed(จากตอนที่ 9)
      16 มิถุนายน 2563 / 09:59
      มันจะมาอีกแล้ว
      #89-1
    • #89-2 toonTed(จากตอนที่ 9)
      16 มิถุนายน 2563 / 10:00
      มาอีก2คนแหนะ!! เหลือแค่เขียนประวัติ ก็จะออกมาแล้ว!!!
      #89-2
  3. #88 DemonLord-G (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 17:52
    เขียนสนุกมากครับ ผมรอช่างไฟผมอยู่555
    #88
    0
  4. #87 MaMBa_BaDGER (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 23:56
    รอตอนต่อนะ สนุกมากๆๆๆๆๆ
    #87
    2
    • #87-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 23:58
      อ่านรวดเดียวเลยสินะครับ
      #87-1
  5. #85 Witina2233 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 20:16
    ไม่รู้หัวสมองคิดไร จิ้นมิโดกับผู้สืบทอด55555

    บอกเลยสนุกขึ้นเรื่อยๆเลยอะ
    #85
    1
    • #85-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:17
      ขอบคุณครับ
      #85-1
  6. #84 Sai_X (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 20:13

    รรอน้องไฮเสะเราออกนะคะ~~~

    #84
    1
    • #84-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:17
      เดี๋ยวก็โผล่มาครับ
      #84-1
  7. #83 PPK261001 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 19:30

    ชั้นอยากได้หมาเฝ้าบ้านแบบนี้5555 He so cute~
    #83
    1
    • #83-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 19:31
      หายากน่าดู
      #83-1
  8. #81 zaddfg (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:12
    สนุกขึ้นเรื่อยๆเลยครับ
    #81
    1
    • #81-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 18:44
      ขอบคุณครับ
      #81-1
  9. #80 kimmung2548 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:03
    หมาเฝ้าบ้านที่น่ารักใครบุกมากัดหมดเลยไรงี้ใครกะช่างฉันกัดนะพื้นที่ส่วนหวงห้ามของนายท่าน555
    #80
    1
    • #80-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 18:04
      น่ารักไปอีกเเบบ
      #80-1
  10. #79 Coszero (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 17:58
    สนุกๆ รอตอนหน้าอยู่นานหน่อยก็ไม่ว่าหรอก
    #79
    1
    • #79-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 18:03
      ครับผม
      #79-1
  11. #78 levia13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 17:57
    น้องหมาน่ารักกกก
    #78
    1
    • #78-1 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 18:02
      ได้หมาเฝ้าบ้านละ
      #78-1
  12. #77 toonTed (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 17:50

    สนุกๆ รอตอนต่อไปอยู่น่า~~~
    #77
    3
    • #77-1 toonTed(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 17:50
      เม้นแรก!!!
      #77-1
    • #77-2 My007(จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2563 / 17:52
      ไม่ใช่ยูทูปนะเห้ย!
      #77-2