[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 8 : หญิงสาวที่ไร้ชีวิตชีวา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

"อือ~....ที่ไหนกัน?"

"ฟื้นเเล้วงั้นหรอ?"มิโดริยะที่ยังคงใส่ชุดหน่วยรบพิเศษพร้อมหน้ากากหันมาถาม

ทันทีที่โอกามิรู้สึกตัวขึ้นมาภายในห้องทำงานของมิโดริยะ เขาก็ได้ยินเสียงของคนที่เขาเคารพรักมากที่สุดดังขึ้นมาพอดี โอกามิจึงพยายามที่จะขยับตัวเเต่ก็พบว่าร่างกายของเขาในตอนนี้ถูกมัดติดเอาไว้กับเตียงอย่างเเน่นหนา

"ท่านฮันเตอร์"

"โอกามิ โคงะ ประวัติความเป็นมาค่อนข้างมีน้อย ไม่มีใครรู้ว่าพ่อเเม่ของนายเป็นใคร รู้เพียงเเค่ว่านายถูกจับไปทดลองอะไรบางอย่างตั้งเเต่เด็กๆเเละถูกฮีโร่คนนึงช่วย---"

"มันไม่ได้ช่วยข้า!"

ระหว่างที่มิโดริยะกำลังอ่านประวัติของชายคนนี้ที่เขาเรียบเรียงมาอยู่นั้น จู่ๆโอกามิก็ตะโกนดังลั่นออกมาอย่างเสียงดัง น้ำเสียงของเขาเเสดงถึงอารมณ์ความเคียดเเค้น ความโกรธอย่างชัดเจน สร้างความเเปลกใจให้กับมิโดริยะอยู่พอสมควร

"....ตามข้อมูลที่ได้มา นายได้ฆ่าฮีโร่ที่พานายออกมาจากสถานที่ทดลอง.....จะบอกว่าเนรคุณก็ไม่ได้เพราะพอฉันสืบลึกเข้าไปอีกก็ดันกลายเป็นว่าฮีโร่คนนั้นก็มีส่วนร่วมในการทดลองด้วย.....ฉันเลยฆ่านายทิ้งไม่ได้"

ตามความเป็นจริงเเล้วมิโดริยะจะฆ่าโอกามิทิ้งไปเลยก็ได้ เเต่เขาไม่อยากจะฆ่าคนบริสุทธิ์จึงได้จับตัวของโอกามิเอาไว้เเล้วลองพยายามค้นหาข้อมูลของชายคนนี้ดู เขาคาดหวังเอาไว้ว่าโอกามิจะเป็นฆาตกรโรคจิตหรือนักโทษเเหกคุกอะไรทำนองนั้น เขาจะได้ลงมือฆ่าได้อย่างไม่ลังเล เเต่ผลที่ได้ก็ไม่เป็นไปตามคาด

"ท่านฮันเตอร์......"

"บอกฉันมาหน่อยสิโอกามิ โคงะ......นายเป็นดาร์กฮีโร่ด้วยเหตุผลอะไร"เป็นคำถามเบสิคที่คนทั่วไปต้องอยากจะถามเเน่ๆ เเต่พอมาอยู่ในสถานการณ์เเบบนี้เเล้วความกดดันหลายๆอย่างก็มากขึ้นกว่าปกติหลายเท่าตัว

"เพราะท่านไงท่านฮันเตอร์...."คำตอบของโอกามิทำให้มิโดริยะงงงวยขึ้นมาในทันที

"หมายความว่าไง?"

"ท่านคือผู้ที่มีความคิดเเบบเดียวกับข้า ท่านคือผู้ที่เป็นเหมือนดั่งเเสงสว่างนำทางเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าเหลืออยู่เเล้ว เพราะงั้นข้าถึงได้เคยบอกไปข้าพร้อมที่จะติดตามรับใช้ท่านไปจนสิ้นอายุขัย"

คำตอบนี้ทำให้มิโดริยะสับสนหนักยิ่งขึ้นไปอีก เขาไม่เคยรับมือกับคนที่มีมุมมองเเบบนี้ มองเขาอย่างเชิดชู เคารพ เเละพร้อมฟังคำสั่งทุกอย่าง มันขัดกับสิ่งที่เขาเจอมาทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง เเต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกไม่ไว้ใจอีกฝ่ายอยู่ดี

"อยู่นิ่งๆ เงียบๆในห้อง ฉันจะออกไปทำธุระ"มิโดริยะหาเรื่องพาตัวเองออกไปจากห้องเพราะไม่ต้องการที่จะพูดคุยกับโอกามิต่อ

มิโดริยะเดินออกมาจากห้องนั้นพร้อมกับล็อคห้องเอาไว้เพื่อความเเน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่หนีหายไปไหน จากนั้นเขาก็เดินไปนั่งลงตรงหน้าของจอคอมพิวเตอร์เพื่อสืบหาข้อมูลของใครบางคน

'ฮาจิเครุ เรโกะ ผู้สืบทอดของออลไมท์ พ่อเเม่เสียชีวิตไปนานแล้วทำให้ต้องอาศัยอยู่กับน้าของตน มีงานอดิเรกเป็นการสะสมของที่เกี่ยวกับออลไมท์ เป็นคนไร้อัตลักษณ์ เเต่ที่ฉันเห็นคือเธอมีอัตลักษณ์คล้ายกับออลไมท์เลย......ผู้สืบทอดที่ว่าคงจะไม่ใช่สอนวิชาอะไรทำนองนั้น เเต่น่าจะเป็นการส่งมอบพลังมากกว่า'

' หลังจากเหตุการณ์กราดยิงที่โรงเรียนทำให้เธอไม่กล้าที่จะออกมาจากบ้านเพราะความหวาดกลัวงั้นหรอ......ต้องไปดูสักหน่อยเเล้ว'

"สัญลักษณ์เเห่งสันติภาพไม่ควรที่จะเเสดงความกลัวออกมาหรอกนะ"

ไม่มีทางเลือกมากนัก มิโดริยะต้องยอมออกมานอกที่พักอีกครั้งในค่ำคืนนี้ เเม้ว่าใจจริงอยากจะพักเเค่ไหนก็ตาม เขาวิ่งไปที่บ้านของเรโกะตามข้อมูลที่ได้รับมา โดยใช้เส้นทางที่ลับตาผู้คนเพื่อหลบเลี่ยงปัญหาต่างๆ ใช้เวลาไม่นานในที่สุดมิโดริยะก็มาถึงหน้าบ้านของเรโกะจนได้

"ประตูไม่ได้ล็อค?"เมื่อมาถึงหน้าบ้านเขาก็สังเกตุเห็นว่าประตูรั้วที่ควรจะปิดอยู่กำลังเปิดอ้าซ่าอยู่ ในขณะที่ประตูหน้าบ้านเองก็มีร่องรอยของการงัดเเงะอยู่ด้วย

'มันรู้ได้ไงว่าเธอคนนี้เป็นผู้สืบทอด?'

มิโดริยะหยิบปืนพกที่อยู่ตรงเอวขึ้นมาถือด้วยความระเเวง ก่อนที่เขาจะค่อยๆก้าวเข้าไปภายในบ้านด้วยความระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เเอด~

'มืดมาก'

พอเปิดประตูเข้ามาเเล้วเขาก็พบว่า ภายในบ้านนั้นมืดสนิทจนเเทบจะมองอะไรไม่เห็น มิโดริยะจึงก้มลงไปกดปุ่มที่ถุงมือเพื่อปรับเปลี่ยนการมองเห็นของหน้ากากของเขาให้สามารถมองเห็นในที่มืดได้

จี๊ด~

'มีร่องรอยของการต่อสู้'

ทันทีที่เปลี่ยนรูปเเบบการมองเห็นมิโดริยะก็พบเข้ากับรอยกำเเพงร้าว ข้าวของตกเเตก เเละอื่นๆ มิโดริยะเดินสำรวจชั้นร่างทุกส่วนเเต่ก็ไม่พบอะไร เขาจึงค่อยๆก้าวเดินขึ้นไปยังอีกชั้นนึง

'มีห้องนึงเปิดอยู่'

พอขึ้นมาเเล้วมิโดริยะก็สังเกตุเห็นว่ามีประตูบานนึงถูกเปิดเอาไว้อยู่ เขาจึงลองเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เเต่นั่นกลับทำให้เขาพบเจอกับสิ่งที่ไม่อยากเห็นเท่าไหร่

'บัดซบเอ้ย'

สิ่งที่เขาเห็นก็คือภาพของชายคนนึงที่กำลัง......(เเม่งเอ้ย....จิตตกกันหน่อยนะ)ข่มขืนหญิงสาวคนนึงอยู่อย่างสุขสำราญ ใบหน้าเเละเเววตาของหญิงสาวคนนั้นไร้ชีวิตชีวา น้ำตาของเธอยังคงไหลออกมาไม่หยุดขณะที่กำลังถูกกระทำอย่างโหดร้าย

"ไอ้เวรตะไลเอ้ย"

ปัง!!!

มิโดริยะที่ทนไม่ไหวก็รีบลั่นไกสังหารชายคนนั้นทิ้งไปอย่างเลือดเย็น จากนั้นเขาก็รีบวิ่งเข้าไปผลักร่างของชายคนนั้นออกไปจากตัวของหญิงสาว ในตอนนี้บนใบหน้าเเละตามตัวของเธอมีคราบสีขาว(ขอโทษสำหรับส่วนนี้ด้วยนะครับถ้าใครไม่ชอบ)บางอย่างอยู่เต็มไปหมดจนน่าเป็นห่วง

"ตั้งสติเอาไว้สิ"

มิโดริยะพยายามเรียกสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา เขานำพวกผ้าอะไรที่อยู่รอบๆมาเช็ดคราบสกปรกออกไปจากตัวของหญิงสาว เเต่เธอก็ยังคงไร้ซึ่งการโต้ตอบใดๆกลับมา

"เเขนเธอ...."เเละพอสังเกตุดูดีๆมิโดริยะก็พบว่าเเขนของอีกฝ่ายได้หักไปแล้ว เเละเหมือนจะไม่ใช่จากการโดนทำร้ายด้วย

'ใช้พลังต่อยไปงั้นหรอ......เเบบนี้เจ้าพวกนี้ต้องรู้เเล้วเเน่ๆว่าเธอเป็นผู้สืบทอดของออลไมท์'

"ไม่ได้การ ต้องรีบออกไปจากที่นี่"มิโดริยะรีบหาชุดที่อยู่ใกล้ๆมาสวมทับให้กับเธอ มันเป็นชุดกันหนาวที่มีขนาดตัวมากพอที่จะปกปิดร่างกายของเธอเอาไว้ ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาเเต่งตัวอะไรได้มากนักจึงให้ใส่ไปเเค่นั้นก่อน

"ลุกไหวมั้ย?"มิโดริยะพยายามสอบถาม เเต่เธอก็ทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองเขาเท่านั้น เเววตาที่เเสนว่างเปล่าของเธอกำลังจ้องมองมายังเขา

'บ้าจริงต้องรีบเเล้ว'

หมับ

มิโดริยะเเบกร่างของเธอขึ้นมาบนหลังเพื่อที่จะง่ายต่อการพาหนี เเม้ว่านั่นจะเป็นการทำให้เขาต่อสู้ได้ลำบากก็ตาม เขารีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรีบร้อน พยายามที่จะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

'มันต้องวิทยุไปบอกคนอื่นๆเเล้วเเน่ๆ ถ้าโชคดีเราอาจจะหลบหนีออกมาทัน'

'เเต่ทำไมมันถึงรู้ได้ล่ะว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร....หรือว่า....'

"สุ่มฆ่านักเรียนทุกคนที่ยังรอดงั้นหรอ...."มิโดริยะพูดออกมาลอย ดวงตาภายใต้หน้ากากกำลังเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เเบบนี้มันก็เเทบจะเรียกว่าการสังหารหมู่เเล้ว

'ไม่สิ มีโอกาสที่คนพวกนี้อาจจะหยุดฆ่านักเรียนที่เหลือรอดหลังจากรู้ตัวตนของเธอคนนี้เเล้วก็ได้'

ฟิ้ว~

ฉึก!!!!!!

ระหว่างที่มิโดริยะกำลังวิ่งหนีไปอยู่นั้น ก็ได้มีเเท่งเหล็กบางอย่างพุ่งเข้ามาใส่เขาด้วยความรวดเร็ว เเต่ด้วยไหวพริบทำให้เขาโยนร่างของหญิงสาวออกไปได้ทันก่อนที่เเท่งเหล็กนั่นจะเเทงทะลุร่างของเขาจนปักลงไปกับพื้น

"อัก! เเผละ!..."มิโดริยะสำลักเลือดออกมาภายใต้หน้ากาก มีเลือดบางส่วนที่ค่อยๆหยดออกมาตามช่องว่างของหน้ากาก

'บ้าเอ้ย! ช้าเกินไป'

"นึกว่าจะเสียเหยื่อคนสำคัญไปเเล้วนะเนี่ย โชคดีจริงๆที่ยังหนีไปได้ไม่ไกล"

เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง มิโดริยะจึงได้พยายามที่จะหันกลับไปมองอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะพบเข้ากับชายผมดำรูปร่างสูงคนนึงที่มีท่อนเหล็กเเหลมคมลอยอยู่รอบๆตัว

'อัตลักษณ์ควบคุมเหล็กงั้นหรอ?'

"หนีไป...."เมื่อเห็นท่าไม่ดีมิโดริยะก็พยายามที่จะบอกให้หญิงสาวหนีไป เเต่เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ

"หืม? ยังไม่ตายอีกหรอครับเนี่ย"ชายปริศนาเดินเข้ามาใกล้มิโดริยะเรื่อยๆด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็....

ฉึกๆๆๆๆ

"อั---......."

ร่างของมิโดริยะถูกเเท่งเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วนเเทงทะลุร่างไปอย่างน่าสยดสยอง ก่อนที่มันจะถูกดึงออกไป เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาราวกับสายน้ำ โดนเเบบนี้เข้าไปรับรองได้เลยว่าไม่มีโอกาสรอดเเน่นอน

"เเหมๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีองครักษ์ส่วนตัว ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นผู้สืบทอดจริงๆสินะ"ชายคนนั้นเดินผ่านร่างของมิโดริยะไปด้วยความประมาท เขาเดินตรงเข้าไปหาร่างของหญิงสาวเเววตาไร้ชีวิตคนนั้น

"ไหนดูสิ...โอ๊ะ ไม่ได้ใส่อะไรไว้ด้านในซะด้วย"พอเข้ามาใกล้มากพอแล้วชายคนนั้นก็ลองเเง้มดูใต้เสื้อผ้าของหญิงสาวด้วยสายตาหื่นกระหาย

"ในเมื่อยังไงก็จะฆ่าอยู่เเล้ว.....ขอจัดสัก---"

ฉึก!!!

"ฝันไปเถอะเเก...."

มิโดริยะที่ฟื้นขึ้นมาแล้วได้ทำการค่อยๆย่องเข้ามาที่ด้านหลังของชายคนนั้น ก่อนที่จะใช้มีดปักลงไปที่หัวของอีกฝ่ายเเล้วจึงดึงกลับออกมา จากนั้นเขาจึงรีบเข้าไปตรวจสอบดูอาการของหญิงสาว

'ไม่มีการตอบโต้อะไรเลย....'

"โหยๆ นั่นใช่เป้าหมายของพวกเรารึเปล่า?"

"ดูสวยใช่เล่นเลยนะน่ะ"

"สงสัยคงต้องขอเล่นสนุกก่อนฆ่าสักหน่อยเเล้ว"

"ก่อนอื่นก็ฆ่าเจ้าชุดดำนั่นก่อนเเล้วค่อยๆเล่น"

มีกลุ่มชายอีก 30 กว่าคนเดินตรงเข้ามายังมิโดริยะด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร ไม่บอกก็รู้ว่าคนกลุ่มนี้คือวิลเลินอย่างเเน่นอน มิโดริยะที่เห็นจำนวนที่มากขนาดนี้ก็กำอาวุธภายในมือเเน่น เขามีเเค่ปืนพกกับมีดอย่างละหนึ่ง ไม่พอที่จะฆ่าทั้งหมดไดึเเน่

'เเต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำ'

"ถ้าได้สติเเล้วก็รีบหนีออกไปซะ....หวังว่าเธอคงเข้าใจ"

มิโดริยะหันมาพูดกับหญิงสาวเล็กน้อยเเม้ว่าเธอจะไม่ตอบอะไรก็ตาม เขาลุกขึ้นมายืนเผชิญหน้ากับกลุ่มวิลเลินจำนวน 30 กว่าคนอย่างไม่เกรงกลัว

"ยอมเเพ้เถอะน่า เเกคนเดียวจะทำอะไรพวกเราได้"เมื่อกลุ่มวิลเลินเห็นว่ามิโดริยะไม่คิดที่จะยอมเเพ้ พวกนั้นก็พยายามพูดโน้มน้าวให้อีกฝ่ายยอมไปเพราะขี้เกียจจัดการ

"เเล้วมาดูกันว่าฉันทำอะไรได้บ้าง"

ปังๆๆๆๆ

มิโดริยะกระหน่ำยิงปืนใส่เหล่าวิลเลินพร้อมกับวิ่งเข้าใส่กลุ่มวิลเลิน เเม้กระสุนจะหมด เเม้อาวุธจะหลุดมือ เเม้ร่างกายจะถูกฉีกกระชาก เเม้ความเจ็บปวดทรมานที่ได้รับจะหนักหนาสาหัสมากเเค่ไหน เขาก็ยังคงเลือกที่จะสู้ไม่ว่าจะตายไปอีกสักกี่ครั้งก็ตาม


ดาร์กไปป่าววะ?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #125 mookm1k (@mookm1k) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 14:28
    ขอโทษนะ แต่ไหนฮีโร่ที่คอยบอกว่าจะปกป้อง ถึงเวลาแบบนี้หายไปไหนกันหมดอ่ะ โกรธ
    #125
    0
  2. #76 Returning Dead (@toonTed) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:02

    สาธุๆ ขอให้ลูกออกมาเพี้ยง!!!
    #76
    2
    • #76-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      13 มิถุนายน 2563 / 21:05
      น่า เดี๋ยวก็ได้ออกสักคนนั่นเเหละ
      #76-1
  3. #73 PPK261001 (@PPK261001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 20:07
    เอาจริงๆมันก็ไม่ดาร์กนะ ถ้าวิลเลินรู้เรื่องออลไมท์มีผู้สืบทอดก็คงทำอย่างงี้ แต่ไมไม่มีฮีโร่คอยคุ้มกันนางเลยเนี่ย
    #73
    1
    • #73-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      10 มิถุนายน 2563 / 10:43
      เพื่อความเนียนละมั้ง
      #73-1
  4. #72 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 19:08
    เราโอเคนะ
    #72
    1
    • #72-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      10 มิถุนายน 2563 / 10:42
      โอเคร~
      #72-1
  5. #71 DARKSIDE123 (@DARKSIDE123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:25
    อยากจะรู้จิงๆ...ว่าลูกของผมจะออกมาตอนใหร
    #71
    1
    • #71-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 18:30
      รอดูต่อไป
      #71-1
  6. #68 Returning Dead (@toonTed) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:36

    โอ๊ยยยยยย สนุกอ่ะ ชอบเลย~~~
    #68
    1
    • #68-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 17:27
      ขอบคุณ
      #68-1
  7. #67 zaddfg (@zaddfg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:34
    โอเคครับ
    #67
    1
    • #67-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 17:27
      โอเคร~
      #67-1
  8. #65 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 14:58
    กำลังD
    #65
    1
    • #65-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 15:18
      โอเคร~
      #65-1
  9. #64 noname154 (@noname154) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 14:45

    ไม่ดาร์กไปหรอกค่ะ

    #64
    1
    • #64-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 14:48
      โอเคร~
      #64-1
  10. #63 Coszero (@Coszero) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 14:27
    ไม่ดาร์กเกินนะผมว่ากำลังดี
    #63
    1
    • #63-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 8)
      9 มิถุนายน 2563 / 14:27
      โอเคร~
      #63-1