[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 2 : อีเรเซอร์เฮด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 906
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    25 พ.ค. 63


"พัสดุตั้งเเต่เมื่อเย็นนิ...."

หลังจากเหตุการณ์เมื่อเย็นนี่ก็เป็นเวลาตอนกลางคืนที่ค่อนข้างดึกมากเเล้ว มิโดริยะพึ่งจะมารู้สึกตัวว่าเขายังไม่ได้เเกะกล่องพัสดุที่ส่งมาเมื่อวานเลย เขาจึงเดินเข้าไปเเกะกล่องพัสดุที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นดู

"ถุงมือ?......จากเอนจีเนียงั้นหรอ"

สิ่งที่อยู่ภายในกล่องพัสดุนั้นก็คือ ถุงมือสีดำสนิทที่มีลวดลายเเปลกตา มีเเผงหน้าจอควบคุมสื่อสารติดตั้งเอาไว้ด้วย ทำให้รูปลักษณ์ภายนอกของมันค่อนข้างจะดูล้ำยุคเป็นอย่างมาก เเละภายในกล่องพัสดุนั้นก็ยังมีกระดาษอีกใบที่เเนบติดมาด้วย

[วีธีการใช้ เเผงหน้าจอบนถุงมือสามารถใช้เปิดเเผนที่กับมาร์คตำเเหน่งตามที่ต้องการได้ มีฟังชั่นที่จะช่วยค้นหาทางลัดให้เร็วขึ้น ช่วยเพิ่มความสะดวกสบายให้กับการเดินทาง ตัวถุงมือจะคอยเช็คสภาพรอบด้านอยู่เสมอ เช่น อุณหภูมิโดยรอบ เเก๊สที่อยู่ในอากาศ เป็นต้น

เเละตามที่นายขอเอาไว้ ตัวถุงมือมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่จะปล่อยกระเเสไฟฟ้าออกมาช็อตศัตรูได้ตอนที่นำไปสัมผัส มันเป็นระบบช็อตอัตโนมัติเพราะงั้นระวังหน่อย

สุดท้ายนี้ก็ขอเเสดงความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้งต่อผู้ที่ชอบฆ่าตัวตายบ่อยๆอย่างนาย อย่าตายบ่อยนักไม่งั้นลูกๆที่น่ารักของฉันคงไม่ได้เชิดชายกันพอดี ด้วยความเป็นห่วงจากเอนจีเนีย]

"ข้อความยาวเยียดจริงๆ...."

มิโดริยะโยนกระดาษเเผ่นนั้นลงถังขยะไปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เขาจะหยิบถุงมือที่เอนจีเนียเป็นคนทำให้ขึ้นมาสวม เอนจีเนียคือนามเเฝงที่มิโดริยะใช้เรียกผู้ช่วยคนนี้ที่มักจะคอยสร้างอุปกรณ์ต่างๆตามที่เขาต้องการขึ้นมาให้เสมอ เเม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่ายเลยก็ตาม

"ฮา......คงได้เวลาทำงานเเล้ว"

มิโดริยะเดินกลับเข้าไปในห้องของตนอีกครั้ง เขาเข้าไปหยิบชุดสำหรับงานในช่วงกลางคืนออกมาสวมใส่ หน้ากากสีขาวไร้ลวดลายถูกถอดออกเเละเเทนที่ด้วยหน้ากากกันเเก๊สสีดำสนิท ตัวของชุดก็ถูกเปลี่ยนจากชุดกันหนาวเป็นชุดของพวกหน่วยรบพิเศษ อุปกรณ์ต่างๆถูกยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าอย่างเรียบร้อย



"ได้เริ่มออกล่า......"

ในเมื่อฮีโร่ไม่สามารถที่จะจัดการเหล่าวิลเลินได้อย่างเด็จขาดได้ มันก็ต้องมีคนๆนึงที่ลุกขึ้นมาทำสิ่งนี้ สร้างความกลัวให้กับพวกมัน พิพากษาพวกมันอย่างเด็จขาด กลายเป็นสิ่งที่ทำให้พวกมันไม่อยากจะทำชั่วอีก นั่นล่ะคือมิโดริยะ อิสึคุในตอนนี้
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"ลูกพี่.....ผมไม่อยากจะทำงานนี้เเล้ว!"

ในตรอกเเห่งหนึ่งมีร่างของชาย 4 คนที่เเต่งตัวดูเหมือนพวกนักเลงพร้อมกับมีอาวุธครบมืออยู่ โดยที่หนึ่งใน 4 คนนั้นกำลังยืนก้มหัวให้กับชายที่น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มนี้ด้วยอาการสั่นกลัว

"พูดอะไรของเเก? เราทำเเบบนี้มาเป็นเดือนเเล้วนะเว้ย!! จะมาล้มเลิกตอนนี้มันจะได้อะไร!?"

ชายที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยความหัวเสีย ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาคนที่ก้มหน้าอยู่เเล้วทำการกระชากคอของเขาให้เงยหน้าขึ้นมาด้วยความรุนเเรง

"มันจะยากอะไร!? เเค่ทุบประตูร้านเเล้วเอาของข้างในออกมา เเกจะบอกว่าเเค่นี้เเกทำไม่ได้รึไงวะ!!"พูดเสร็จเขาก็เหวี่ยงร่างของลูกน้องของตัวเองออกไป

ชายกลุ่มผู้เป็นหัวขโมยหัวรุนเเรงที่มักจะทุบเข้าไปขโมยของในร้านค้าต่างๆ มีผู้ได้รับบาดเจ็บจากคนกลุ่มนี้อยู่เป็นจำนวนมาก เเละมีผู้เสียชีวิตอยู่ 1 คนไป....

"ลูกพี่...ผมยังไม่อยากตาย"

"เเกจะได้ตายเเน่ถ้าไม่มาช่วยกันทำงาน!"

จี๊ส~!!!!

ระหว่างที่ทั้งสองทะเลาะกันอยู่นั้นพวกเขาก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ได้มีใครบางคนเข้ามาอยู่ด้านหลังของพวกเขาเเล้ว กว่าจะรู้ตัวจริงๆก็คือตอนที่ร่างกายรู้สึกเหมือนกับว่าโดนไฟฟ้าช็อตไปเเล้ว

ตุบ...

".....กลับตัวเป็นด้วยงั้นหรอ?"

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นมาจากบุคคลภายใต้หน้ากาก ชายที่ถูกเอ่ยถามไปก็รีบก้มกราบชายตรงหน้าในทันที

"ครับ! กลับตัวเเล้วครับ! ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ!!"

ชายเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่พยายามพูดอ้อนวอนขอให้ชายภายใต้หน้ากากปล่อยตนไป

"ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงปล่อยไป......เเต่คนที่ขอร้องดันเป็นเเกซะได้"

ซวก!!!!

สิ้นสุดคำพูดของมิโดริยะ ขาของชายคนนั้นก็ถูกด้ายบางรัดขาเเน่นจนขาดสะบั้นไปทั้งสองข้างภายในเวลาไม่กี่วินาที

"อ๊ากกกกก!!!!!--ทำไม!?"

"ไม่รู้ความผิดของตัวเองงั้นหรอ......เเบบนี้เขาไม่เรียกกลับตัว"ชายภายใต้หน้ากากค่อยๆเดินผ่านร่างของหัวหน้ากลุ่มเข้ามาหาชายที่ถูกตัดขาเรื่อยๆ ก่อนที่จะมาหยุดลงอยู่ตรงหน้าของเขา

"เมื่อราวๆ 1 สัปดาห์ก่อน....พวกเเกได้เข้าไปปล้นร้านค้าสะดวกซื้อเเห่งหนึ่ง....เเกจำได้มั้ย?"มิโดริยะกล่าวถาม เเม้ว่าสติของอีกฝ่ายจะกระเจิดกระเจิงไปกับความเจ็บปวดที่เเสนทรมานนี้ก็ตาม

"ระหว่างที่เเกปล้น...มีประชาชนคนนึงพยายามโทรเเจ้งตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือ เเละสิ่งที่เเกกระทำต่อชายคนนั้นก็คือ....การเหนี่ยวไกสังหารเขา"

"!!--หรือว่าเเกเป็นญาติกับเจ้านั่น?..."

ชายภายใต้หน้ากากส่ายหน้าปฏิเสธไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

"ในวันนั้นเป็นวันเกิดของเด็กคนนึง เป็นธรรมดาที่ผู้เป็นพ่ออยากจะหาของขวัญดีๆไปให้ลูกของตน......น่าเสียดายที่เขาจะไม่มีวันได้กลับไปหาลูกอีก"ชายภายใต้หน้ากากนำสิ่งที่หยิบออกมาจากกระเป๋ามาโชว์ให้ชายคนนั้นดู มันเป็นรูปของพ่อลูกคู่หนึ่งที่กำลังส่งยิ้มให้กับกล้องอย่างสดใส ชายคนนั้นพอเห็นรูปนี้เขาก็จำใบหน้าของชายภายในรูปได้ในทันที

"ใช่....คนที่เเกฆ่าไปก็คือพ่อของเด็กคนนี้....ตอนนี้เธอกลายเป็นเด็กกำพร้าไปเเล้ว น่าเศร้าดีนะ"

พูดเสร็จเขาก็โยนรูปใบนั้นลงบนพื้นข้างๆชายที่กำลังจะตายเพราะเสียเลือดมาก ก่อนที่ชายภายใต้หน้ากากจะหยิบขวดที่บรรจุของเหลวบางอย่างออกมา เเล้วทำการเทลงไปบนตัวของชายคนนั้น

"นี่น้ำอะไร...."

"....."

เขาเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม หลังจากที่เทของเหลวไปทั่วทั้งตัวของชายคนนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาก็ย่อตัวลงมาเเล้วค่อยๆเอื้อมมือที่ใส่ถุงประหลาดๆเข้าไปหาชายคนนั้น

"ความเจ็บปวดที่เด็กคนนี้ได้รับ.....ฉันขอคืนสนองให้เเก"

หมับ

จี๊ส~!!!

พรึบ!!!

ทันทีที่มือของเขาสัมผัสเข้ากับตัวของชายคนนั้น ประกายไฟฟ้าก็เกิดขึ้นบนถุงมือ จากนั้นมันก็ไปทำปฏิกิริยากับของเหลวที่อยู่บนร่างกายทำให้เกิดเปลวไฟลุกท่วมเผาไหม้ชายคนนั้นทั้งเป็น

"อ๊ากกกกกกก!!!!!!!"

ชายคนนั้นกรีดร้องออกมาด้วยความทุกข์ทรมาร ทว่ามันก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ไม่มีใครที่ช่วยเขาได้เเล้วในตอนนี้ เขาพยายามที่จะกลิ้งตัวเพื่อดับไฟเเต่ร่างของเขาก็ถูกตรึงเอาไว้ด้วยด้ายใสที่ยากจะมองเห็น ชายภายใต้หน้ากากจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเฉยชาเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง

"ชีวิตเเลกด้วยชีวิต..."

มิโดริยะหันไปมองยังร่างอีก 3 ร่างที่นอนเเน่นิ่งอยู่ที่ด้านหลังของเขาพร้อมกับเริ่มขบคิดว่าเขาควรจะทำอย่างไรกับคนพวกนี้ดี เเต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ก็ได้มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามากระเเทกใส่เขาที่กลางหลังเข้าอย่างจัง

ตุบ!

ตุบๆๆๆๆ

ร่างของมิโดริยะกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบกับพื้น ก่อนที่เขาจะรีบลุกขึ้นมาตั้งตัวเเล้วเงยหน้าขึ้นมามองสิ่งที่โจมตีเขา

"เเกเองหรอศาลเตี้ยที่ก่อเรื่องบ่อยๆน่ะ"สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็คือชายคนนั้นที่มีผมที่ดูยุ่งเหยิงสีดำ สวมเเว่นประหลาดๆเอาไว้ เเละมีผ้าพันอยู่รอบๆคอที่กำลังค่อยๆลอยขึ้น จากลักษณะที่กล่าวมามีเพียงคนเดียวที่ตรงมากที่สุด

"อีเรเซอร์เฮด....."มิโดริยะเอ่ยชื่อของอีกฝ่ายขึ้นมา

(ขอบอกไว้ก่อนว่าเขียนฉากต่อสู้ไม่เก่ง พยายามฝึกอยู่)

"ฉันรับเรื่องจากทางตำรวจมาว่าให้มาตามจับเเกไอ้ฆาตกร!"

ฟุบ!

อีเรเซอร์เฮดเหวี่ยงผ้าพันคอของเขาเข้าใส่มิโดริยะพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ในเวลาเดียวกันเพื่อหักเหความสนใจของมิโดริยะ

'สไตล์การต่อสู้ของพวกเรามันมีอะไรคล้ายกันอยู่นะคุณอีเรเซอร์เฮด'

มิโดริยะไม่สนใจผ้าที่พุ่งเข้ามาหาเขา เขาได้ทำการสะบัดมือไปข้างหน้าเป็นการควบคุมด้ายให้เข้าไปใส่อีเรเซอร์เฮด

"!!"

อีเรเซอร์เฮดที่สังเกตุเห็นเส้นด้ายบางๆปลิวไสวอยู่รอบๆก็รีบหยุดชะงักลงอย่างกระทันหัน ก่อนที่เขาจะพยายามกระโดดถอยหลังกลับออกไป

"ไม่ให้ถอยห่างออกไปง่ายๆหรอก"

เส้นด้ายของมิโดริยะได้มัดเข้าไปที่ผ้าพันคอของอีเรเซอร์เฮด จากนั้นเขาก็ออกเเรงดึงร่างของอีกฝ่ายเข้ามา

ฟุบ!

"น่ารำคาญ!"อีเรเซอร์เฮดที่ถูกดึงให้เข้ามาใกล้ได้สบถออกมา เเล้วจึงใช้ผ้าพันคอของตนเหวี่ยงไปมัดขาของมิโดริยะ

'เข้ามาใกล้พอใช้ได้'

มิโดริยะที่เห็นว่าอีเรเซอร์เฮดเข้ามาใกล้มากเเล้วเขาก็รีบหยิบระเบิดออกมาจากกระเป๋า เขารีบดึงสลักออกเเล้วขว้างใส่พื้น

ปึง!

วิ้ง~

มันคือระเบิดเเฟรชที่ทำให้อีกฝ่ายต้องหลับตาลงเเละทำให้สับสนมึนงง มิโดริยะจึงใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเพื่อหวังที่จะช็อตให้สลบ

ปัก!

เเต่เหมือนอีเรเซอร์เฮดจะได้ยินเสียงที่วิ่งเข้ามาของมิโดริยะ เขาจึงเตะอีกฝ่ายเข้าไปที่เอวเเม้ว่าจะยังมองไม่เห็นอยู่ เเต่ทันทีที่มิโดริยะถูกเตะเขาก็รีบคว้าจับขานั้นเอาไว้ในทันที

หมับ

จี๊ส~!!!!

"อึก!!!"พอโดนช็อตเข้าไปที่ขาอีเรเซอร์เฮดก็รีบต่อยเข้าไปที่ท้องของมิโดริยะ ก่อนที่จะสลัดขาออกมาได้

ปึก!

'ขาเราชาไปหมด.....เป็นอัตลักษณ์ของเจ้านั่นงั้นหรอ?'

"ขาชาเเล้วใช่รึเปล่าอีเรเซอร์เฮด....."มิโดริยะสะบัดมือใส่อีกครั้งนึง เเต่ในครั้งนี้อีเรเซอร์เฮดไม่สามารถหลบได้ทันเนื่องจากขาที่ยังชาอยู่

กึก!

"เป็นการต่อสู้ที่ค่อนข้างเสียเปรียบว่ามั้ยอีเรเซอร์เฮด.....ข้อมูลของทางคุณผมรู้อยู่พอสมควร ส่วนทางคุณก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลย"มิโดริยะค่อยๆเดินเข้าไปหาอีเรเซอร์เฮดอย่างช้าๆ

".....เเกจะทำอะไรกับฉัน?"อีเรเซอร์เฮดถาม

"ไม่ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากทำให้สลบ ไม่ต้องห่วงมันไม่ส่งผลอะไร---"

ปัง!!

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงปืนดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน กระสุนสังหารพุ่งเข้ามาฝังในศีรษะของมิโดริยะอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาล้มลงไปกับพื้น ด้ายที่เขาควบคุมอยู่ก็คลายออกไป

"เป็นอะไรมั้ยครับคุณอีเรเซอร์เฮด!?"เป็นกลุ่มตำรวจที่เข้ามาช่วยเหลืออีเรเซอร์เฮด กลายเป็นว่ามีกำลังเสริมเข้ามาเพิ่มอีก 10 กว่าคน

"ขาชานิดหน่อยน่ะ....."อีเรเซอร์เฮดกล่าวเเล้วก้มลงมามองร่างของมิโดริยะ ก่อนที่จะมีตำรวจนายนึงเดินเข้ามาใกล้ๆ จากนั้นเขาก็เอื้อมมือเข้าไปหวังที่จะถอดหน้ากากของมิโดริยะออก

"คงต้องตรวจสอบดูว่าเป็นใครก่อ---"

หมับ

จี๊ส~!!!

เเต่ในจังหวะนั้นมิโดริยะก็รีบคว้าจับมือของตำรวจคนนั้นเอาไว้เเล้วทำการช็อตไฟฟ้าใส่ไปจนสลบไปในทันที

"อะไรกัน!!"

"ยิงใส่ไปเเล้วนิ!?"

"ยิงมันเลย!!"

ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นมาในทันทีหลังจากที่ผู้ที่ควรจะตายไปแล้วกลับลุกขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง มิโดริยะคว้าร่างของตำรวจที่สลบอยู่ขึ้นมา เเล้วเขวี้ยงใส่อีเรเซอร์เฮดที่อยู่ตรงหน้า

หมับ

"เป็นอะไรรึเปล่า?"อีเรเซอร์เฮดรับร่างของตำรวจคนนั้นเอาไว้

ติ๊ดๆๆๆ

วี้ด~ จี๊ส!!!!

มีเสียงสัญญาณบางอย่างดังออกมาจากร่างของตำรวจที่สลบไป พออีเรเซอร์เฮดสังเกตุดูดีๆก็พบว่ามิโดริยะได้เอาอะไรบางอย่างติดเข้ามากับร่างของระเบิดคนนี้ด้วย เเต่มันก็สายไปแล้ว กระเเสไฟฟ้าถูกปล่อยออกมาจากอุปกรณ์ชิ้นนั้นทำให้อีเรเซอร์เฮดเเละตำรวจอีก 2 คนไม่สามารถขยับตัวได้

ตุบๆๆ

ร่างของพวกเขาล้มลงไปกับพื้นในทันที มันเป็นอุปกรณ์เสริมที่ทำงานเหมือนกับพวกกับระเบิดที่ติดได้ทุกที่ เเละเมื่อได้รับเเรงสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยมันก็จะปล่อยกระเเสไฟฟ้าออกมาบริเวณโดยรอบทำให้ศัตรูเป็นอัมพาตไปชั่วคราว

"ยิงเลย!!"

ปังๆๆๆๆๆ

พวกตำรวจที่เห็นว่าเริ่มจะไม่ดีเเล้วก็กระหน่ำยิงใส่มิโดริยะเเบบกะเอาถึงตาย พอโดนกระหน่ำยิงเเบบนั้นเขาก็พยายามจะหยิบระเบิดออกมา เเต่ก็มีกระสุนนัดนึงพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเขาไปซะก่อน

ตุบ

"ตายรึยัง?"

พวกตำรวจหันมามองหน้ากันไปมาอย่างไม่เเน่ใจนัก เเต่ในไม่กี่วินาทีต่อมาทุกอย่างก็กระจ่าง

กริ๊ก~

เสียงปลดสลักระเบิดดังเเว้วมาตามสายลม ร่างของมิโดริยะที่ล้มลงไปแล้วก็ลุกขึ้นมาเเล้วปาระเบิดเข้าไปในดงตำรวจอย่างรวดเร็ว

"ระเบิด!!---"

ฟู~

กลุ่มควันถูกปล่อยมาจากตัวระเบิดเเล้วกระจายออกไปทั่ว ก่อนที่ในไม่ช้าพวกตำรวจจะพากันล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างสิ้นฤทธิ์ มันเป็นระเบิดควันยาสลบที่ออกฤทธิ์เร็วมาก เป็นอุปกรณ์อีกหนึ่งชิ้นที่มิโดริยะชอบใช้

"ฮา......วุ่นวายเเละน่ารำคาญ"มิโดริยะลุกขึ้นมายืนอีกครั้งเเล้วเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนชุดของตัวเอง ก่อนที่เขาจะสังเกตุเห็นว่าอีเรเซอร์เฮดยังคงจ้องมองดูเขาอยู่

"นี่เเก.....ทำไมถึงยังไม่ตาย?"อีเรเซอร์เฮดกล่าวถามอย่างยากลำบาก มิโดริยะที่โดนถามเเบบนั้นก็เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของอีเรเซอร์เฮด จากนั้นก็ย่อตัวลงมา

"สัญลักษณ์เเห่งความกลัวอย่างผมน่ะ....มันไม่มีวันตายหรอกนะ"พูดเสร็จมิโดริยะก็เดินจากไปจากตรงนั้น ปล่อยให้อีเรเซอร์เฮดนอนเเน่นิ่งอยู่เพราะยังขยับไม่ได้

'ไม่มีวันตายงั้นหรอ.....นี่น่ะหรอคือฮันเตอร์'

ฮันเตอร์คือชื่อฉายาที่ผู้คนตั้งให้กับมิโดริยะ เนื่องจากว่าเขาทำตัวเหมือนเป็นผู้ล่าในยามค่ำคืน มีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่ชื่นชมในตัวเขา เเม้ว่าส่วนใหญ่จะมองว่าเขาเป็นฆาตกรก็ตาม

รุ่งเช้า

[เมื่อคืนนี้ฮันเตอร์ได้ออกมาก่อความวุ่นวายอีกเเล้ว เขาได้ทำร้ายตำรวจเเละโปรฮีโร่คนนึงไป เเละยังสังหารชายคนนึงโดยการจุดไฟเผาทิ้งทั้งเป็นด้วยค่ะ]

[โหดร้ายจริงๆเลยนะครับ]

[เเต่คนที่เขาฆ่าไปก็คือคนๆเดียวกับที่ปล้นร้านสะดวกซื้อเมื่อหลายวันก่อน เป็นคนเดียวกับที่ยิงพ่อของเด็กคนนึงจนเสียชีวิต]

[คุณจะสื่ออะไรของคุณ? นี่คุณสนับสนุนการฆาตกรรมรึไง]

[เปล่า....ที่จะบอกก็คือเด็กสาวคนนั้นได้ส่งข้อความมายังรายการของเราด้วย]

[เด็กคนนั้นฝากข้อความอะไรมา?]

[เธอบอกว่าขอบคุณฮันเตอร์ที่ล้างเเค้นให้กับพ่อของเธอได้อย่างสาสม สักวันเธออยากจะโตไปเป็นเเบบเขา]

[นี่มันบ้าไปกันใหญ่แล้ว!!!]

ความคิดเห็นเเตกเป็น 2 ฝ่ายคือ 1. ฝ่ายที่ชื่นชมกับการกระทำของฮันเตอร์ในครั้งนี้ กับอีกฝ่ายที่รู้สึกว่าการกระทำของฮันเตอร์นั้นรุนเเรงเเละโหดร้ายจนเกินไป

คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #86 I-Hate-Exams (@MaMBa_BaDGER) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:37
    เเงงงงงง ทำไมเขียนสนุกอย่างนี้
    #86
    1
    • #86-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      14 มิถุนายน 2563 / 22:38
      เเหะๆ ไม่รู้สิครับ
      #86-1
  2. #70 Coszero (@Coszero) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:29
    เอนจิเนียนี่ขอเดาว่าเป็นนัตสึเมะ รู้สึกว่าน่าจะใช่

    (ชอบมากแนวนี้เนื้อเรื่องสนุกดีครบ)
    #70
    1
    • #70-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      9 มิถุนายน 2563 / 17:29
      คาดเดากันไป เดี๋ยวไปเฉลยทีหลัง
      #70-1
  3. #21 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 20:40
    ตายเยอะๆ เลย...จะดาร์กก็ต้องเอาให้สุดเลย
    #21
    1
    • #21-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2563 / 06:34
      เยอะอยู่
      #21-1
  4. #16 [Shiro-san] (@PraiEnd30) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 10:00
    แค่ก---อิหนู!หนูจะโตไปเป็นแบบนั้นไม่ด้ายยยยยยย
    #16
    1
    • #16-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      27 พฤษภาคม 2563 / 15:42
      ไม่น่าทันเเล้ว
      #16-1
  5. #15 zaddfg (@zaddfg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 01:18
    จากความคิดเห็นสวนตัวที่อ่านนิยายโลกสวยมาเยอะจนเอียน

    ดีมากครับ
    #15
    1
    • #15-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:04

      ขอบคุณครับ
      #15-1
  6. #14 Insect? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:52

    ได้ลูกน้องในอนาคต 1 Ea

    #14
    1
    • #14-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:03
      ถั่วต้ม~
      #14-1
  7. #13 Kittippong (@Kittippong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 19:54

    รูปอย่างเท่เลยครับ

    #13
    1
    • #13-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:03
      จากเกมน่ะครับ
      #13-1
  8. #12 koow682 (@koow682) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 17:46
    รอตอนต่อไปนะไรท์
    #12
    1
    • #12-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:03

      ครับผม~
      #12-1
  9. วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 17:44
    ตายไปเยอะอยู่นะ
    #11
    1
    • #11-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:03
      อย่างน้อยก็ไม่ถึง 10
      #11-1
  10. #10 Aekieiezaaaa (@Aekieiezaaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 12:27
    สนุกมากสู้ๆไรท์
    #10
    1
    • #10-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      26 พฤษภาคม 2563 / 09:02

      ครับผม~
      #10-1
  11. #9 toonTed (@toonTed) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 11:42

    ชอบๆ สนุกๆ
    รอจะตอนต่อไปน่า~~~
    (ไม่ต้องรีบนะ ค่อยๆเขียน ไม่เร่ง)
    #9
    1
    • #9-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 2)
      25 พฤษภาคม 2563 / 11:43

      ครับผม~
      #9-1