[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 11 : คนขายข่าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    6 ก.ค. 63

ณ อาคารเเห่งหนึ่ง

ตู้มมมมมม!!!!!

"อัก.....ไอ้ตัวนี้.....อีกเเล้วหรอ?"

ตอนนี้มิโดริยะกำลังถูกเหล็กเเหลมจำนวนมากทิ่มเเทงร่างกายของเขาจนพรุนไปทั้งตัวอยู่ โดยที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็คือตัวอันตรายที่เขาเคยต่อสู้ด้วยมาก่อน

'ทำไมช่วงนี้พวกโนมุมันถึงได้ออกมาบ่อยนัก?'

"ไอ้ตัวน่ารำคาญเอ้ย....."มิโดริยะพยายามที่จะดึงเเท่งเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วนออกไปจากร่างกายของเขาด้วยความยากลำบาก ในขณะที่โนมุตัวนั้นก็ค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามาหาเขาเรื่อยๆ

"เอานี่ไปกินซะไอ้กิ้งก่ากลายพันธุ์!!!!"

ฉัวะ!

ในจังหวะนั้นเองโคงะก็พุ่งเข้าใส่โนมุตัวนั้น เเละได้ทำการช่วยเหลือมิโดริยะโดยการใช้กรงเล็บตัดเเขนของอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เเต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลอะไรมากกับโนมุตัวนั้น มันพยายามที่จะใช้เเขนที่เหลืออยู่คว้าจับร่างของโคงะเอาไว้ เเต่เขาก็สามารถกระโดดหลบออกมาได้

"ท่านโอเคนะ?"โคงะหันไปถามมิโดริยะ ซึ่งอีกฝ่ายก็พึ่งจะดึงเเท่งเหล็กจำนวนมากออกไปหมด

"ไม่...."มิโดริยะกล่าวจากนั้นเขาก็หยิบปืนขึ้นมาจ่อที่ศีรษะของตัวเอง เเละทำการลั่นไกใส่สมองของตัวเองจนทะลุ

ปัง!

"ตอนนี้ใช่เเล้ว"

หลังจากนั้นเขาก็ฟื้นกลับขึ้นมาตามปกติ มิโดริยะสำรวจดูอุปกรณ์ทุกอย่างของตนว่าเหลืออะไรที่จะใช้จัดการกับสิ่งมีชีวิตตรงหน้าได้บ้าง ถึงเเม้ว่าตอนนี้เขาจะเเทบไม่เหลืออุปกรณ์เอาไว้ใช้เเล้วก็ตามที

'ระเบิด 2 ลูกหรอ.....อาจจะพอได้'

"โคงะไปผ่าท้องมันให้เป็นรูทีสิ ฉันจะได้ยัดไอ้นี่เข้าไปได้ง่ายๆหน่อย"มิโดริยะพูด

"รับบัญชาท่านฮันเตอร์!"

โคงะตอบรับคำสั่งของมิโดริยะ จากนั้นตัวเขาก็พุ่งเข้าหาโนมุตัวนั้นด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่โคงะเข้าถึงระยะเเขนของโนมุเเล้วมันก็พยายามจะใช้เเขนเพียงข้างเดียวของมันต่อยใส่โคงะ เเต่หมาน้อยของมิโดริยะตัวนี้ก็สามารถเอี้ยวตัวหลบมาได้เเบบสบายๆ ก่อนที่เขาจะใช้กรงเล็บที่เเหลมคมฟันเข้าไปที่กลางท้องของมันจนกลายเป็นเเผลขนาดใหญ่

"เรียบร้อยท่านฮันเตอร์!"

"เก่งมาก...."

มิโดริยะรีบใช้จังหวะที่โนมุกำลังสนใจโคงะอยู่วิ่งเข้าไปหามัน เเละทำการปลดสลักระเบิดออกเเล้วยัดเข้าไปในท้องของโนมุตัวนั้น จากนั้นมิโดริยะเเละโคงะก็รีบทิ้งระยะห่างออกมาจากโนมุตัวนั้นก่อนที่มันจะระเบิดออก

"อย่าได้เจอกันอีกเลย!"

ตู้มมมมม!!!!!!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
"ทำไมช่วงนี้โนมุมันถึงได้โผล่ออกมาบ่อยนัก?"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...."

หลังจากที่จัดการงานที่เเสนลำบากเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มิโดริยะเเละโคงะก็เดินทางกลับมาที่ห้องพักของพวกเขาด้วยอาการเหนื่อยล้า ในช่วงหลายวันมานี้เวลาพวกเขาออกไปทำงานก็มักจะต้องพบเจอกับพวกโนมุอยู่หลายครั้งจนน่าหงุดหงิด เพราะพวกมันสร้างความลำบากให้กับพวกเขาทั้ง 2 เป็นอย่างมาก พูดได้เลยว่าช่วงนี้มิโดริยะตายบ่อยมากกว่าปกติซะอีก

ฟุดฟิดๆ

"มีใครทำอาหารอยู่ในห้องของเราล่ะท่านฮันเตอร์"ระหว่างที่มิโดริยะกำลังจะเปิดห้องเข้าไปนั้น โคงะก็ได้กลิ่นหอมๆคล้ายกับมีใครบางคนกำลังทำอาหารอยู่ลอยออกมาจากภายในห้องของพวกเขา

"ฉันจำไม่ได้เลยว่าไปรับสัตว์เลี้ยงที่ไหนมาเพิ่ม...."มิโดริยะดึงปืนออกมาจากซองเก็บ จากนั้นเขาก็ค่อยๆเอื้อมมือเข้าไปที่ลูกบิดประตู ก่อนที่เขาจะเปิดมันออกเเล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องพร้อมกับยกปืนเล็งเอาไว้

ปึง!

"ยกมือขึ้น---......ทำอะไรมิทราบ?"

"ทำอาหารไงคะ เเปลกหรอ?"

ภาพที่มิโดริยะเห็นอยู่ก็คือ เรย์ที่กำลังนำอาหารที่ตนทำมาจัดเรียงบนโต๊ะกินข้าวอย่างประณีตเเละสวยงาม เเต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้มิโดริยะคิ้วกระตุกรัวๆจนอยากจะตะโกนออกมาเพื่อระบายอารมณ์

"โคงะ....ก่อนออกมาได้ล็อคห้องของเธอไว้รึเปล่า?..."มิโดริยะหันไปถามเจ้าหมาเเสนซื่อบื่อของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนทำเอาผู้ถูกถามสะดุ้งโหยงเเละเหงื่อตกไปเลย

"เอ่อ....คือ...ข้าว่าข้าล็อคเเล้วเเน่นอน!.........คิดว่างั้นนะท่านเเหะๆ"

"เเหะๆบ้านเเกเถอะ..."

โป๊กกก!!!!

"โอ้ยย! เจ็บง่า~"

ด้วยความโมโหมิโดริยะจึงได้ทำการเขกกะโหลกของโคงะไปสักทีนึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่างานง่ายๆอย่างการล็อคประตูห้องของใครสักคนโคงะยังทำไม่ได้เลย

'คิดถูกคิดผิดที่เลี้ยงมันไว้กันนะ.....'

"ทั้ง 2 คนอย่าพึ่งทะเลาะกันเเล้วมากินอาหารกันก่อนเถอะค่ะจะได้มีเเรงตอนไปสู้"เรย์พยายามพูดเอ่ยห้ามไม่ให้มิโดริยะทำร้ายโคงะไปมากกว่านี้

"เย้~ อาหารน่ากิน~"โคงะที่ได้ยินก็รีบวิ่งเข้าไปนั่งที่โต๊ะทานอาหารอย่างรวดเร็ว ต่างจากมิโดริยะที่เดินไปนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาเเทน

"กินไปเลย ฉันไม่หิว"

มิโดริยะเปิดคอมพิวเตอร์ของตนขึ้นมาเพื่อหาข้อมูลอะไรบางอย่าง เขาต้องการรู้ว่าโนมุพวกนี้มันมาจากไหนกัน เเน่นอนว่ามิโดริยะไม่ได้มีความสามารถในการหาข้อมูลอะไรมากนัก เพราะงั้นทางเลือกของเขาจึงเป็นการติดต่อกับผู้ขายข่าวเสียมากกว่า

[ฉันต้องการข้อมูล]

[หืม คุณเป็นใครงั้นหรอ? ปกติผมไม่ค่อยมีลูกค้าใหม่สักเท่าไหร่หรอกนะ]คนขายข่าว

[ฮันเตอร์ คิดว่านายคงรู้จัก]

[โอ้! น่าตกใจนะเนี่ยที่คุณฮันเตอร์คนนั้นกำลังคุยกับผม หรือว่าเป็นเเค่พวกเเอบอ้างนะ]คนขายข่าว

[เเล้วเเต่จะคิด]

[เเล้วต้องการข้อมูลอะไรล่ะครับ?]คนขายข่าว

[พวกโนมุ]

[ข้อมูลลับสุดยอดเลยนะนั่น เอาเป็นว่ามาเจอผมที่xxxxเเล้วเรามาคุยกัน]คนขายข่าว

[ให้ฉันเตรียมเงินไปเท่าไหร่]

[ยังไม่ต้องครับ ผมขอตรวจสอบดูอะไรนิดหน่อย]คนขายข่าว

มิโดริยะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจกับนิสัยของคนขายข่าวคนนี้ที่ออกจะเเปลกไปสักหน่อย หรือบางทีอาจจะเป็นเเบบนี้ทุกคนรึเปล่าเขาก็ไม่รู้ ปกติมิโดริยะไม่ได้ใช้บริการคนพวกนี้เลย ในเวลาปกติมันไม่ค่อยมีเหตุการณ์ที่มิโดริยะต้องหาข้อมูลเองสักหน่อย

'เอาเถอะ รีบไปดีกว่า'

"คุณฮันเตอร์คะกรุณากินอาหารก่อนที่จะออกไปด้วยค่ะ"ทันทีที่มิโดริยะกำลังจะลุกออกไปจากเก้าอี้ เรย์ก็เอ่ยห้ามเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นำอาหารที่เธอทำมาวางไว้ที่หน้าโต๊ะคอมของเขา

"ฉันไม่หิว อีกอย่างกินอาหารเเล้วออกไปทำงานมันทำให้เคลื่อนไหวยากขึ้น"มิโดริยะปฏิเสธเสียงแข็ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเเล้วเดินผ่านร่างของเรย์ไป

"อ้อ.....ทำอะไรเสร็จเเล้วก็กลับเข้าไปอยู่ในห้องล่ะ....โคงะเฝ้าเธออยู่ที่นี่ตอนฉันออกไปทำธุระ"มิโดริยะกล่าว

"เอ๊? ไม่ให้ข้าไปด้วย---"

"นายก่อปัญหามาเยอะเกินพอเเล้ว....อยู่นี่นั่นเเหละ"

พูดเสร็จมิโดริยะก็เดินออกจากห้องไปในทันที ปล่อยให้โคงะนั่งหงอยอยู่ในห้องเหมือนสุนัขที่ถูกเจ้านายดุใส่ มิโดริยะเดินไปเรื่อยๆตามซอกตึกเพื่อไปยังสถานที่นัดพบของคนขายข่าวที่เขานัดเอาไว้ เเม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลากลางคืนที่ตำรวจทำงานอยู่เต็มไปหมดก็ตามเนื่องจากเหตุต่อสู้ของมิโดริยะกับโนมุ ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเดินทางมาถึงจุดนัดพบได้สำเร็จ

"คุณหรอฮันเตอร์? ผิดจากที่คาดเอาไว้เยอะเลยนะครับ"หลังจากที่มิโดริยะก้าวเข้ามาในตึกร้างเเห่งหนึ่ง ก็มีเสียงของชายคนนึงดังขึ้นมาจากภายในความมืด

"ปกติมีคนเคยถ่ายภาพฉันได้รึไง..."มิโดริยะตอบกลับไป

"ก็ไม่นะครับ ไม่เคยมีใครถ่ายรูปของคุณได้"ไม่นานก็มีร่างของชายคนนึงเดินออกมาจากเงามืด ท่าทางของเขาดูจะไม่ได้เป็นกังวลอะไรเลยที่ต้องมาเผชิญหน้าอยู่กับมิโดริยะ ลักษณะของชายคนนี้ถ้ามองจากภายนอกก็คงจะคิดว่าเขาคงจะไม่เก่งด้านการต่อสู้อย่างเเน่นอน


"เเต่เท่าที่ได้ยินมา.....คือคุณฆ่าไม่ตาย"

ปัง!

สิ้นสุดคำพูดของชายคนนั้น ก็ได้มีกระสุนของใครบางคนพุ่งทะลุอกของมิโดริยะไปอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มลงไปกับพื้นพร้อมกับเลือดสีเเดงที่ค่อยๆไหลออกมาจากร่างกายของเขา จากนั้นไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา

"เสียเวลาเปล่า บอกเเล้วว่าเจ้าหมอนี่มันก็เเค่พวกเเอบอ้าง"เสียงที่ดังออกมานั้นเป็นเสียงของผู้หญิงที่มิโดริยะไม่เคยได้ยินมาก่อน เเปลว่าเธอคนนี้ไม่ใช่ศัตรูเก่าอย่างเเน่นอน

"ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ ก็เห็นบอกว่าอยากเจอ---"

มิโดริยะลุกขึ้นมาอย่างกระทันหันจนไม่ทันทำให้บุคคลทั้งสองได้ตั้งตัว จากนั้นเขาก็สะบัดมือไปข้างหน้าเป็นการควบคุมเส้นด้ายของเขาให้เข้าไปรัดตัวของชายคนเเรกที่เขาเจอ จากนั้นเขาก็กระชากร่างของชายคนนั้นให้เข้ามาอยู่ใกล้ตนเพื่อใช้เป็นตัวประกัน

"นี่คิดจะลอบฆ่ากันตั้งเเต่เเรกเเล้วรึไง?"มิโดริยะใช้มือข้างนึงล็อคคออีกฝ่ายพร้อมกับควบคุมเส้นด้ายเอาไว้ ส่วนอีกมือนึงก็ชักปืนออกมาเเล้วพยายามเล็งไปที่ทิศที่เขาถูกยิง เเต่มันกลับว่างเปล่า ไม่มีใครที่ยืนอยู่ตรงนั้น

'หายไปไหน?'

"คุณยังไม่ตายงั้นหรอ? นี่คุณโซเขายิงพลาดจุดตายหรือว่าคุณใส่เกราะหนากันนะ"ชายที่ถูกมิโดริยะจับอยู่พูดออกมาอย่างไม่ทุกร้อนใดๆ

"เงียบปากเเกไป เเล้วสั่งให้คนของเเกเผยตัวซะ"มิโดริยะเอาปืนมาจ่อที่ศีรษะของชายคนนั้นเป็นการข่มขู่

"ใจเย็นสิ......บางทีเขาอาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิดก็ได้"

"อะไรของเเก---"

ปัง!

เป็นอีกครั้งที่มิโดริยะถูกยิงโดยไม่รู้ตัว เเถมยังเป็นการยิงจากด้านหลังของเขาอีกเเล้ว ครั้งนี้กระสุนทะลุศีรษะของมิโดริยะเข้าไปอย่างจัง พูดได้เลยว่าถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปไม่มีทางที่จะรอดได้อย่างเเน่นอน

"อา~ หูอื้อชะมัด เพราะคุณยิงพลาดเลยนะ"ชายคนนั้นหันไปพูดกับอีกคนที่ยิงมิโดริยะเข้าที่หัว

"ฉันไม่ได้ยิงพลาด....."หญิงสาวตอบกลับไปอย่างเย็นชา

"เเล้วหมอนี่ลุกขึ้นมาเเล้วเอาปืนจ่อฉันได้ไง?"ชายคนนั้นถาม

"นั่นสิ.....หรือว่า---"

ตึงๆ

ยังไม่ทันที่หญิงสาวคนนั้นจะพูดจบ มิโดริยะก็ควบคุมเส้นด้ายรัดร่างของเธอเอาไว้ จากนั้นก็ทำการเหวี่ยงพวกเขาทั้งสองให้ไปอัดกับกำเเพงด้วยความรุนเเรง เเล้วจากนั้นมิโดริยะจึงค่อยลุกขึ้นมา

"อา....พวกนายฆ่าฉันไป 2 รอบ......หวังว่ามันคงคุ้มนะ"มิโดริยะกล่าวเสียงเรียบพร้อมกับจ้องมองไปยังบุคคลทั้งสองที่มีท่าทีที่เเตกต่างกันออกไป

"ฆ่า...ไม่ตาย....ไม่จริง---"

"ฮันเตอร์ๆๆๆๆ ฮันเตอร์สินะครับ..."ดูเหมือนว่าทางฝ่ายหญิงจะดูตื่นเต้นสุดๆที่รู้ว่ามิโดริยะเป็นฮันเตอร์จริงๆ

"เออ......พอใจพวกเเกทั้งคู่เเล้วรึยัง?"มิโดริยะเดินเข้ามาใกล้บุคคลทั้งสอง

"ที่เขาบอกว่าฆ่าไม่ตายมันเป็นความจริงหรอเนี่ย.....อะเอ่อ จริงสิ! ผมมีชื่อว่าคิสึนะ ฟุยุครับ! เป็นเกียรติที่ได้พบกับคุณครับ!"คิสึนะพูดด้วยความตื่นเต้นเมื่อรู้ว่าตัวเองได้พบกับฮันเตอร์ตัวจริงเสียงจริงที่เขาอยากจะเจอมานาน

"ฉันโซ เเพทโรน่า.........ปล่อยที เสื้อฉันมันเปื้อนฝุ่นหมดเเล้ว"

โซเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างผอมบาง มีผมสีขาวเงินปล่อยยาวถึงกลางหลัง ผมด้านหน้ายาวจนปิดดวงตาเอาไว้ มีดวงตาสองสี ตาข้างขวาสีเเดงทับทิม ตาข้างซ้ายสีฟ้าสว่าง มีขนาดตัวที่ค่อนข้างเล็กเเละมีใบหน้าที่สวยคม เธอไม่เเสดงอารมณ์ใดๆออกมาผ่านทางสีหน้าเลยเเม้เเต่น้อย เธอก็คือคนที่ยิงเขาตายไปถึง 2 รอบนั่นเอง

มิโดริยะหรี่ตามองทั้งคู่อย่างจับผิด ก่อนที่เขาจะยอมคลายด้ายที่รัดร่างของทั้งสองคนออกไป

"พวกนายใช้สมองส่วนไหนคิดกันว่าต้องฆ่าฉันเพื่อพิสูจน์ว่าฉันเป็นตัวจริง ถ้าเกิดข่าวลือนั่นมันเป็นข่าวปลอมขึ้นมาจะทำยังไง.....ให้ตายสิ เป็นคู่รักโรคจิตกันรึไง"มิโดริยะอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดหลังจากที่เขาต้องมาตายถึง 2 รอบในสถานที่เเห่งนี้

"เอ่อ......คุณฮันเตอร์น่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปนะครับ"คิสึนะพูด

"ฉันเข้าใจอะไรผิด?"มิโดริยะถาม

"คือ....คุณโซเขา......เป็นผู้ชายนะครับ"

"ห๊ะ?....."

มิโดริยะหันควับมาสำรวจดูคนที่ชื่อโซอีกครั้ง เเต่ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ยังให้คำตอบเดิมว่านี่มันผู้หญิงไม่ใช่รึยังไงกัน โซที่กำลังใช้ผ้าเช็ดเสื้อของตัวเองอยู่พอถูกจ้องนานๆเข้าเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องตามิโดริยะกลับ

"....."

"....."

"เป็นปลากัดกันรึไงครับ จ้องกันเเบบนั้นเดี๋ยวก็ท้องกันพอดี"คิสึนะพยายามพูดเพื่อให้บรรยากาศมันไม่เงียบ เเต่เหมือนจะกลายเป็นว่ามันทำให้ทุกอย่างเงียบลงไปกว่าเดิม


โทษทีที่หายไปนานพอดีเปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวประวัติความเป็นมาของตัวละครค่อยเอาไว้เล่าตอนหน้า เเล้วผมคิดว่ามันต้องมีคนจิ้นวายสักคู่เเน่ๆ เเล้วก็ใครอยากสนับสนุนผมโดยการโดเนทก็ตามนี้เลย 094 305 2219
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #113 Zaimal03 (@Zaimal03) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 09:26

    สนุกอ่ะ มาต่อเถอะนะ

    #113
    0
  2. วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 22:30
    นานอ่าาาา คาใจมากเลยตอนนี้!!!
    #112
    0
  3. #111 For_Mr-Loki (@For_Mr-Loki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 15:25

    โโอ้ยยยย ไม่คิดว่าบุคคลที่อธิบายจะตรงได้ขนาดนี้ ไรท์ตีความได้เหมือนเข้ามาอยู่ในหัวเราเลย ;-;

    เพิ่งนึกได้ว่าโซคาร์มันดูช่วยจิ้นจริงๆ 😂 แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว



    รอตอนต่อเลยค่ะ ;-;

    #111
    2
    • #111-1 For_Mr-Loki (@For_Mr-Loki) (จากตอนที่ 11)
      10 กรกฎาคม 2563 / 15:25
      บุคลิก* มั้ยละ
      #111-1
    • #111-2 For_Mr-Loki (@For_Mr-Loki) (จากตอนที่ 11)
      10 กรกฎาคม 2563 / 15:25
      บุคลิก* มั้ยละ
      #111-2
  4. วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 13:31

    จารย์ มีอะไรจะบอกล่ะ
    ผมลืมส่งลูกอีกคนอ่ะ ไม่ทันแล้ว .....
    #110
    2
  5. #109 Witina2233 (@Witina2233) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 11:59
    โอนค่ะ โอน
    #109
    0
  6. #108 Sai_X (@Sai_X) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 21:17

    ลูกดิฉันยังไม่ออก ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ รออ่านจ้าา

    #108
    1
    • #108-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 21:18
      ต้องทำใจหน่อย คนส่งเยอะ
      #108-1
  7. #107 0847787374 (@0847787374) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:42
    สัตว์เลี้ยงเพิ่มอีก2ตัว
    โคงะแกตกงานแน่ๆ55555
    #107
    2
  8. #106 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:29
    ไรท์กลับมาแล้ววว
    #106
    1
    • #106-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 21:14
      ช่ายเเล้ว
      #106-1
  9. #105 DemonLord-G (@DemonLord-G) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:18
    สนุกมากครับลงต่อเรื่อยๆล่ะครับ #รอช่างไฟอยู่
    #105
    3
    • #105-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 18:18
      ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเทอมแล้วน่าจะช้าหน่อย
      #105-1
  10. วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:15
    ลูกออกมาแล้ว~~~
    #104
    1
    • #104-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 18:17
      ยินดีด้วย
      #104-1
  11. #103 noname154 (@noname154) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:11

    ในสุดก็มาอัพแล้ว^^

    #103
    1
    • #103-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 18:12
      ช่วงเปิดเทอมน่ะ มันเลยไม่มีเวลาเขียน
      #103-1
  12. #102 OTSUTSUKI MAKOTO (@KamadoTanjirou) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:10
    น่าเสียดายที่oc ผมไม่ได้ออกมา
    #102
    2
  13. วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 18:06
    เม้นแรก!!
    คิดถึงมาก
    อัพแล้วอ่านเลย~~~
    #101
    4
    • #101-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 18:06
      เปิดเทอม ทำไงได้เวลาเขียนมันเลยล่ะนะ
      #101-1
    • #101-3 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 11)
      6 กรกฎาคม 2563 / 18:21
      เกรดตกก็ปีนี้เเหละ
      #101-3